Adhyaya 10

Verse 1

सूत उवाच स एवमनुभूयेदं नारायणविनिर्मितम् । वैभवं योगमायायास्तमेव शरणं ययौ ॥ १ ॥

சூதர் கூறினார்—இது நாராயணன் அமைத்த யோகமாயையின் வைபவக் காட்சி. அதை அனுபவித்த மார்கண்டேய முனிவர் அந்த ஆண்டவனையே சரணடைந்தார்.

Verse 2

श्रीमार्कण्डेय उवाच प्रपन्नोऽस्म्यङ्‍‍घ्रिमूलं ते प्रपन्नाभयदं हरे । यन्माययापि विबुधा मुह्यन्ति ज्ञानकाशया ॥ २ ॥

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஹே ஹரி! சரணடைந்தோர்க்கு அச்சமின்மை அளிக்கும் உமது தாமரைத் திருவடித் தளங்களில் நான் சரணடைந்தேன். அறிவின் போர்வையிலும் உமது மாயை தேவர்களையும் மயக்குகிறது.

Verse 3

सूत उवाच तमेवं निभृतात्मानं वृषेण दिवि पर्यटन् । रुद्राण्या भगवान् रुद्रो ददर्श स्वगणैर्वृत: ॥ ३ ॥

சூதர் கூறினார்—வானில் தமது காளை மீது பயணித்துக் கொண்டிருந்த, ருத்ராணியுடனும் தம் கணங்களுடனும் சூழப்பட்ட பகவான் ருத்ரர், சமாதியில் அமைந்த மார்கண்டேயரை கண்டார்.

Verse 4

अथोमा तमृषिं वीक्ष्य गिरिशं समभाषत । पश्येमं भगवन् विप्रं निभृतात्मेन्द्रियाशयम् ॥ ४ ॥

அப்போது உமா அந்த முனிவரைப் பார்த்து கிரீசனை நோக்கி கூறினாள்—என் ஆண்டவனே, இந்த வேதவித்துப் பிராமணனைப் பாருங்கள்; உடல், மனம், இந்திரியங்கள் சமாதியில் அசையாது நிற்கின்றன.

Verse 5

निभृतोदझषव्रातो वातापाये यथार्णव: । कुर्वस्य तपस: साक्षात् संसिद्धिं सिद्धिदो भवान् ॥ ५ ॥

காற்று அடங்கியபோது கடல் அமைதியாகி மீன்கூட்டம் அசையாமல் இருப்பதுபோல் இவர் அமைதியாய் உள்ளார். ஆகவே, தவம் செய்பவர்க்கு சித்தி அளிப்பவனே, இவர்க்கு உரிய வெளிப்பட்ட சித்தியை அருள்வாயாக.

Verse 6

श्रीभगवानुवाच नैवेच्छत्याशिष: क्‍वापि ब्रह्मर्षिर्मोक्षमप्युत । भक्तिं परां भगवति लब्धवान् पुरुषेऽव्यये ॥ ६ ॥

ஸ்ரீபகவான் (சிவன்) கூறினார்—இந்த பிரம்மரிஷி எந்த வரத்தையும் விரும்பவில்லை; மோட்சத்தையும் அல்ல; ஏனெனில் அழிவற்ற புருஷோத்தம பகவானில் பரம பக்தியை அவர் பெற்றுள்ளார்।

Verse 7

अथापि संवदिष्यामो भवान्येतेन साधुना । अयं हि परमो लाभो नृणां साधुसमागम: ॥ ७ ॥

ஆயினும், ஓ பவானி, இந்த சாதுவுடன் நாம் உரையாடுவோம்; ஏனெனில் மனிதர்க்கு சாதுசங்கமே பரம லாபம்.

Verse 8

सूत उवाच इत्युक्त्वा तमुपेयाय भगवान् स सतां गति: । ईशान: सर्वविद्यानामीश्वर: सर्वदेहिनाम् ॥ ८ ॥

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, சுத்த ஆத்மாக்களின் அடைக்கலம், எல்லா ஆன்மிக வித்யைகளின் அதிபதி, எல்லா தேஹிகளின் கட்டுப்பாட்டாளர் ஆகிய பகவான் சங்கரர் அந்த முனிவரிடம் சென்றார்।

Verse 9

तयोरागमनं साक्षादीशयोर्जगदात्मनो: । न वेद रुद्धधीवृत्तिरात्मानं विश्वमेव च ॥ ९ ॥

மார்கண்டேயரின் பௌதிக மனச் செயல்கள் நின்றதால், உலகாத்மாவான அந்த இரு ஈசர்களின் (சிவ-பார்வதி) நேரடி வருகையை அவர் உணரவில்லை; அவர் தன்னைப் பற்றியும் வெளி உலகைப் பற்றியும் அறியாது தியானத்தில் மூழ்கினார்।

Verse 10

भगवांस्तदभिज्ञाय गिरिशो योगमायया । आविशत्तद्गुहाकाशं वायुश्छिद्रमिवेश्वर: ॥ १० ॥

அந்நிலையை அறிந்த கிரீஷ பகவான் சிவன், யோகமாயையால் மார்கண்டேயரின் இதய-குகையின் ஆகாயத்துள் புகுந்தார்; காற்று ஓர் துளையினூடே செல்லுவது போல.

Verse 11

आत्मन्यपि शिवं प्राप्तं तडित्पिङ्गजटाधरम् । त्र्यक्षं दशभुजं प्रांशुमुद्यन्तमिव भास्करम् ॥ ११ ॥ व्याघ्रचर्माम्बरं शूलधनुरिष्वसिचर्मभि: । अक्षमालाडमरुककपालं परशुं सह ॥ १२ ॥ बिभ्राणं सहसा भातं विचक्ष्य हृदि विस्मित: । किमिदं कुत एवेति समाधेर्विरतो मुनि: ॥ १३ ॥

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் தம் இதயத்தில் திடீரென பகவான் சிவன் தோன்றியதை கண்டார். மின்னலைப் போன்ற பொன்னிற ஜடையுடன், திரிநேத்திரன், தசபுஜன், உயர்ந்த உடலுடன், உதய சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தார். புலிச்சர்மம் அணிந்து, திரிசூலம், வில், அம்புகள், வாள், கேடயம், ஜபமாலை, டமரு, கபாலம், பரசு ஆகியவற்றைத் தாங்கினார். இதைக் கண்டு முனி வியப்புடன் சமாதியிலிருந்து எழுந்து—“இவர் யார்? எங்கிருந்து வந்தார்?” என்று எண்ணினார்.

Verse 12

आत्मन्यपि शिवं प्राप्तं तडित्पिङ्गजटाधरम् । त्र्यक्षं दशभुजं प्रांशुमुद्यन्तमिव भास्करम् ॥ ११ ॥ व्याघ्रचर्माम्बरं शूलधनुरिष्वसिचर्मभि: । अक्षमालाडमरुककपालं परशुं सह ॥ १२ ॥ बिभ्राणं सहसा भातं विचक्ष्य हृदि विस्मित: । किमिदं कुत एवेति समाधेर्विरतो मुनि: ॥ १३ ॥

முனி தம் இதயத்தில் பகவான் சிவனைப் புலிச்சர்மம் அணிந்து, திரிசூலம், வில், அம்புகள், வாள், கேடயம், ஜபமாலை, டமரு, கபாலம், பரசு ஆகியவற்றுடன் கண்டார். அவரது தேஜஸ் அருணோதய சூரியனைப் போல இருந்தது. இதைக் கண்டு அவர் வியந்து சமாதியிலிருந்து விலகி—“இது எங்கிருந்து வந்தது?” என்று மனத்தில் கேட்டார்.

Verse 13

आत्मन्यपि शिवं प्राप्तं तडित्पिङ्गजटाधरम् । त्र्यक्षं दशभुजं प्रांशुमुद्यन्तमिव भास्करम् ॥ ११ ॥ व्याघ्रचर्माम्बरं शूलधनुरिष्वसिचर्मभि: । अक्षमालाडमरुककपालं परशुं सह ॥ १२ ॥ बिभ्राणं सहसा भातं विचक्ष्य हृदि विस्मित: । किमिदं कुत एवेति समाधेर्विरतो मुनि: ॥ १३ ॥

இதயத்தில் திடீரென ஒளிரும் சிவனை கண்ட முனி உள்ளத்தில் வியந்தார். சமாதியிலிருந்து விலகி—“இது என்ன? எங்கிருந்து வந்தது?” என்று எண்ணினார்.

Verse 14

नेत्रे उन्मील्य दद‍ृशे सगणं सोमयागतम् । रुद्रं त्रिलोकैकगुरुं ननाम शिरसा मुनि: ॥ १४ ॥

கணங்களுடனும் உமையுடனும் வந்த, மூன்று உலகங்களின் ஒரே குருவான ருத்ரனை முனி கண்களைத் திறந்து கண்டார். பின்னர் தலை வணங்கி प्रणாமம் செய்தார்.

Verse 15

तस्मै सपर्यां व्यदधात् सगणाय सहोमया । स्वागतासनपाद्यार्घ्यगन्धस्रग्धूपदीपकै: ॥ १५ ॥

முனி உமையுடனும் கணங்களுடனும் கூடிய பகவான் சிவனை வழிபட்டார்—வரவேற்பு வாக்குகள், ஆசனம், பாத்யம், அர்க்யம், நறுமணம், மலர்மாலை, தூபம், தீபம் ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்து.

Verse 16

आह त्वात्मानुभावेन पूर्णकामस्य ते विभो । करवाम किमीशान येनेदं निर्वृतं जगत् ॥ १६ ॥

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ விபோ! தன்னானந்த அனுபவத்தால் பூர்ணகாமனான உமக்காக நான் என்ன செய்ய முடியும்? உமது கருணையாலே இவ்வுலகம் முழுதும் நிறைவு பெறுகிறது.

Verse 17

नम: शिवाय शान्ताय सत्त्वाय प्रमृडाय च । रजोजुषेऽथ घोराय नमस्तुभ्यं तमोजुषे ॥ १७ ॥

அமைதியும் மங்களமும் ஆன சிவனுக்கு நமஸ்காரம். சத்த்வத்தின் தலைவனாய் நீ இன்பம் அளிக்கிறாய்; ரஜஸுடன் சேர்ந்தால் நீ பயங்கரமாகத் தோன்றுகிறாய்; தமஸுடன் சேர்ந்த உமக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 18

सूत उवाच एवं स्तुत: स भगवानादिदेव: सतां गति: । परितुष्ट: प्रसन्नात्मा प्रहसंस्तमभाषत ॥ १८ ॥

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு புகழப்பட்ட ஆதிதேவன் பகவான் சிவன், சாதுக்களின் சரணம், திருப்தியடைந்தார். மகிழ்ந்த மனத்துடன் புன்னகைத்து அந்த முனிவரிடம் பேசினார்.

Verse 19

श्रीभगवानुवाच वरं वृणीष्व न: कामं वरदेशा वयं त्रय: । अमोघं दर्शनं येषां मर्त्यो यद् विन्दतेऽमृतम् ॥ १९ ॥

பகவான் சிவன் கூறினார்—ஒரு வரம் கேள்; வரம் அளிப்பவர்களில் நாங்கள் மூவர்—பிரம்மா, விஷ்ணு, நானும்—சிறந்தவர்கள். எங்கள் தரிசனம் வீணாகாது; எங்களைத் தரிசித்த மாத்திரத்தில் மானவன் அமரத்துவம் அடைகிறான்.

Verse 20

ब्राह्मणा: साधव: शान्ता नि:सङ्गा भूतवत्सला: । एकान्तभक्ता अस्मासु निर्वैरा: समदर्शिन: ॥ २० ॥ सलोका लोकपालास्तान् वन्दन्त्यर्चन्त्युपासते । अहं च भगवान् ब्रह्मा स्वयं च हरिरीश्वर: ॥ २१ ॥

சாதுவான பிராமணர்கள் எப்போதும் அமைதியுடன், பற்றற்றவர்களாய், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடன், எங்களிடம் ஒருமுக பக்தியுடன், பகைமையற்ற சமதரிசிகளாய் இருப்பார்கள். அத்தகையவர்களை எல்லா உலகங்களின் வாசிகளும், லோகபால தேவர்களும் வணங்கி, பூஜித்து, சேவை செய்கிறார்கள்; நானும், பகவான் பிரம்மாவும், தாமே ஈசுவரனான ஹரியும் அவ்வாறே செய்கிறோம்.

Verse 21

ब्राह्मणा: साधव: शान्ता नि:सङ्गा भूतवत्सला: । एकान्तभक्ता अस्मासु निर्वैरा: समदर्शिन: ॥ २० ॥ सलोका लोकपालास्तान् वन्दन्त्यर्चन्त्युपासते । अहं च भगवान् ब्रह्मा स्वयं च हरिरीश्वर: ॥ २१ ॥

சாது பிராமணர்கள் அமைதியுடையோர், பற்றற்றோர், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடையோர், எம்மேல் ஒருமுக பக்தியுடையோர், பகையற்றோர், சமதரிசனமுடையோர். எல்லா லோகங்களின் வாசிகளும் லோகபாலர்களும், மேலும் நான், பகவான் பிரம்மா, தாமே ஸ்ரீஹரி ஈசுவரன்—அவர்களைப் போற்றி, வழிபட்டு, சேவை செய்கிறோம்.

Verse 22

न ते मय्यच्युतेऽजे च भिदामण्वपि चक्षते । नात्मनश्च जनस्यापि तद् युष्मान् वयमीमहि ॥ २२ ॥

அந்த பக்தர்கள் என்னிலும், அச்யுதன் விஷ்ணுவிலும், அஜன் பிரம்மாவிலும் சிறிதளவும் வேறுபாடு காணார்; தம்மிடமும் பிற உயிர்களிடமும் வேறுபாடு செய்வதில்லை. ஆகவே நீங்கள் அத்தகைய சாது பக்தர் என்பதால் நாங்கள் உங்களை வழிபடுகிறோம்.

Verse 23

न ह्यम्मयानि तीर्थानि न देवाश्चेतनोज्झिता: । ते पुनन्त्युरुकालेन यूयं दर्शनमात्रत: ॥ २३ ॥

வெறும் நீர்நிலைகள் மட்டும் தீர்த்தமல்ல; உயிரற்ற தேவமூர்த்திகளும் உண்மையில் வழிபடத்தக்க தெய்வமல்ல. அவற்றின் உயர்ந்த சாரத்தை வெளிப்பார்வை உணராததால் அவை நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தான் தூய்மை அளிக்கும்; ஆனால் உங்களைப் போன்ற பக்தர்கள் காணப்படுவதாலேயே உடனே புனிதப்படுத்துகிறார்கள்.

Verse 24

ब्राह्मणेभ्यो नमस्यामो येऽस्मद्रूपं त्रयीमयम् । बिभ्रत्यात्मसमाधानतप:स्वाध्यायसंयमै: ॥ २४ ॥

பரமாத்மாவைத் தியானித்து, தவம் செய்து, வேத ஸ்வாத்யாயம் செய்து, நியம-சம்யமங்களைப் பின்பற்றி, தம்முள் திரயீமயமான—எங்கள் (விஷ்ணு), பிரம்மா மற்றும் என்—சொரூபத்துடன் அபின்னமான—மூன்று வேதங்களையும் தாங்கும் பிராமணர்களுக்கு நாங்கள் வணங்குகிறோம்.

Verse 25

श्रवणाद् दर्शनाद् वापि महापातकिनोऽपि व: । शुध्येरन्नन्त्यजाश्चापि किमु सम्भाषणादिभि: ॥ २५ ॥

உங்களைப் போன்ற மகாபுருஷர்களைப் பற்றி கேட்பதாலோ, அல்லது காண்பதாலோ, மகாபாதகிகளும் அந்த்யஜர்களும் கூட தூய்மையடைகிறார்கள்; அப்படியிருக்க நேரில் உங்களுடன் உரையாடுதல் முதலியவற்றால் அவர்கள் எவ்வளவு அதிகம் புனிதமடைவார்கள்!

Verse 26

सूत उवाच इति चन्द्रललामस्य धर्मगुह्योपबृंहितम् । वचोऽमृतायनमृषिर्नातृप्यत् कर्णयो: पिबन् ॥ २६ ॥

சூதர் கூறினார்—சந்திரலலாமனான சிவபெருமானின் தர்மத்தின் மறைந் சாரம் நிறைந்த அமுதவாக்குகளை காதுகளால் பருகிய மார்கண்டேய முனிவர் திருப்தியடையவில்லை।

Verse 27

स चिरं मायया विष्णोर्भ्रामित: कर्शितो भृशम् । शिववागमृतध्वस्तक्लेशपुञ्जस्तमब्रवीत् ॥ २७ ॥

விஷ்ணுவின் மாயையால் அவர் நீண்ட காலம் பிரளய நீரில் அலைக்கழிக்கப்பட்டு மிகுந்த சோர்வுற்றார்; ஆனால் சிவனின் அமுதவாக்குகள் சேர்த்த துயரக்குவியலை அழித்தன. அப்போது அவர் சிவனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 28

श्रीमार्कण्डेय उवाच अहो ईश्वरलीलेयं दुर्विभाव्या शरीरिणाम् । यन्नमन्तीशितव्यानि स्तुवन्ति जगदीश्वरा: ॥ २८ ॥

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அஹோ! உடல் கொண்டோர்க்கு ஈச்வரர்களின் இவ்விளையாட்டை உணருதல் அரிது; ஏனெனில் உலகநாயகர்களே தாம் ஆளும் உயிர்களுக்கே வணங்கி புகழ்ந்து பாடுகின்றனர்।

Verse 29

धर्मं ग्राहयितुं प्राय: प्रवक्तारश्च देहिनाम् । आचरन्त्यनुमोदन्ते क्रियमाणं स्तुवन्ति च ॥ २९ ॥

பொதுவாக உடல் கொண்டோர் தர்மத்தை ஏற்கச் செய்வதற்காக, தர்மத்தின் அங்கீகார ஆசிரியர்கள் தாமே முன்மாதிரி நடத்தையை மேற்கொண்டு, பிறரின் நல்வினைகளை ஊக்குவித்து புகழ்கின்றனர்।

Verse 30

नैतावता भगवत: स्वमायामयवृत्तिभि: । न दुष्येतानुभावस्तैर्मायिन: कुहकं यथा ॥ ३० ॥

பகவான் தமது மாயையால் இத்தகைய லீலாச் செயல்களை நிகழ்த்தினாலும், அவரது மகிமை குன்றாது; மந்திரவாதி தன் வித்தைகளை காட்டினாலும் அவன் திறன் குறையாததுபோல்.

Verse 31

सृष्ट्वेदं मनसा विश्वमात्मनानुप्रविश्य य: । गुणै: कुर्वद्भ‍िराभाति कर्तेव स्वप्नद‍ृग् यथा ॥ ३१ ॥ तस्मै नमो भगवते त्रिगुणाय गुणात्मने । केवलायाद्वितीयाय गुरवे ब्रह्ममूर्तये ॥ ३२ ॥

யார் மனத்தால் இவ்வுலகை படைத்து, பின்னர் பரமாத்மாவாய் அதில் புகுந்து, இயற்கையின் குணங்களை இயக்கி செய்பவர்போல் தோன்றுகிறாரோ—கனவுக்காண்பவன் கனவில் நடப்பதுபோல்—அந்த முக்குணாதிபதி, குணாத்மா, தூய, ஒப்பற்ற, பரமகுரு, பிரம்மமூர்த்தியான பகவானுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 32

सृष्ट्वेदं मनसा विश्वमात्मनानुप्रविश्य य: । गुणै: कुर्वद्भ‍िराभाति कर्तेव स्वप्नद‍ृग् यथा ॥ ३१ ॥ तस्मै नमो भगवते त्रिगुणाय गुणात्मने । केवलायाद्वितीयाय गुरवे ब्रह्ममूर्तये ॥ ३२ ॥

யார் மனத்தால் இவ்வுலகை படைத்து, பின்னர் பரமாத்மாவாய் அதில் புகுந்து, இயற்கையின் குணங்களை இயக்கி செய்பவர்போல் தோன்றுகிறாரோ—கனவுக்காண்பவன் கனவில் நடப்பதுபோல்—அந்த முக்குணாதிபதி, குணாத்மா, தூய, ஒப்பற்ற, பரமகுரு, பிரம்மமூர்த்தியான பகவானுக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 33

कं वृणे नु परं भूमन् वरं त्वद् वरदर्शनात् । यद्दर्शनात् पूर्णकाम: सत्यकाम: पुमान् भवेत् ॥ ३३ ॥

எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனே! உமது வரமளிக்கும் தரிசனத்தைப் பெற்றபின், நான் வேறு எந்த வரத்தைக் கேட்பேன்? உமது தரிசனமட்டுமே மனிதனை நிறைவேண்டலுடையவனாகவும் உண்மையான விருப்பம் நிறைவேறும் நிலையிலும் ஆக்குகிறது।

Verse 34

वरमेकं वृणेऽथापि पूर्णात् कामाभिवर्षणात् । भगवत्यच्युतां भक्तिं तत्परेषु तथा त्वयि ॥ ३४ ॥

ஆயினும், நீங்கள் நிறைபூரணர்; விருப்பங்களை மழையென பொழிய வல்லவர். நான் ஒரே வரம் கேட்கிறேன்—பகவான்மேல் அசையாத பக்தி, அவருக்கே அர்ப்பணித்த பக்தர்கள்மேலும், குறிப்பாக உம்மேலும் அதே பக்தி.

Verse 35

सूत उवाच इत्यर्चितोऽभिष्टुतश्च मुनिना सूक्तया गिरा । तमाह भगवाञ्छर्व: शर्वया चाभिनन्दित: ॥ ३५ ॥

சூதர் கூறினார்: இவ்வாறு முனி மார்கண்டேயரின் இனிய வாக்குகளால் ஆராதிக்கப்பட்டும் புகழப்பட்டும், தம் துணை சர்வாணியின் ஊக்கத்துடன், பகவான் சர்வர் (சிவன்) அவரிடம் இவ்வாறு உரைத்தார்।

Verse 36

कामो महर्षे सर्वोऽयं भक्तिमांस्त्वमधोक्षजे । आकल्पान्ताद् यश: पुण्यमजरामरता तथा ॥ ३६ ॥

ஓ மகரிஷியே, நீங்கள் அதோக்ஷஜ பகவானின் பக்தர்; ஆகவே உங்கள் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும். இந்த கல்பத்தின் முடிவுவரை புண்ணியப் புகழும் மூப்பு-மரணமின்மையும் உங்களுக்கு உண்டாகும்.

Verse 37

ज्ञानं त्रैकालिकं ब्रह्मन् विज्ञानं च विरक्तिमत् । ब्रह्मवर्चस्विनो भूयात् पुराणाचार्यतास्तु ते ॥ ३७ ॥

ஓ பிராமணரே, கடந்த-நிகழ்-எதிர் எனும் முக்காலத்தையும் அறியும் ஞானமும், வைராக்யம் நிறைந்த பரமத் தத்துவத்தின் விஞ்ஞானமும் உமக்கு உண்டாகுக. நீர் பிராமணத் தேஜஸால் ஒளிர்வதால், புராணாசார்ய பதவி உமக்கு கிடைக்குக.

Verse 38

सूत उवाच एवं वरान् स मुनये दत्त्वागात् त्र्यक्ष ईश्वर: । देव्यै तत्कर्म कथयन्ननुभूतं पुरामुना ॥ ३८ ॥

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு முனிவருக்கு வரங்களை அளித்துத் திர்யக்ஷ ஈஸ்வரன் (சிவன்) புறப்பட்டுச் சென்றான். செல்லும் வழியிலும், அந்த முனிவரின் சாதனைகளையும் அவர் அனுபவித்த பகவானின் மாயா-வைபவத்தின் நேரடி வெளிப்பாட்டையும் தேவியிடம் கூறிக்கொண்டே சென்றான்.

Verse 39

सोऽप्यवाप्तमहायोगमहिमा भार्गवोत्तम: । विचरत्यधुनाप्यद्धा हरावेकान्ततां गत: ॥ ३९ ॥

பிருகு வம்சத்தில் சிறந்த மார்கண்டேய ரிஷி, மகாயோக சித்தியின் மகிமையால் விளங்குகிறார். அவர் இன்றும் உலகில் சுற்றித் திரிந்து, ஸ்ரீஹரியில் ஏகாந்தமான, கலப்பற்ற பக்தியில் முழுமையாக மூழ்கியிருக்கிறார்.

Verse 40

अनुवर्णितमेतत्ते मार्कण्डेयस्य धीमत: । अनुभूतं भगवतो मायावैभवमद्भ‍ुतम् ॥ ४० ॥

நான் உமக்கு இவ்வாறு மிகுந்த அறிவுடைய மார்கண்டேய முனிவரின் நிகழ்வுகளை எடுத்துரைத்தேன்—குறிப்பாக அவர் பகவானின் மாயா சக்தியின் அதிசய வைபவத்தை எவ்வாறு நேரடியாக அனுபவித்தார் என்பதைக் கூறினேன்.

Verse 41

एतत् केचिदविद्वांसो मायासंसृतिरात्मन: । अनाद्यावर्तितं नृणां कादाचित्कं प्रचक्षते ॥ ४१ ॥

இந்த நிகழ்வு தனித்துவமும் முன்னெப்போதும் இல்லாததுமானதாக இருந்தாலும், சில அறிவிலிகள் இதை, பகவான் கட்டுண்ட ஜீவர்களுக்காக உருவாக்கிய மாயாமயப் பொருட்சம்சாரச் சுழற்சியுடன்—அநாதி காலம் முதல் தொடரும் முடிவற்ற சுழற்சியுடன்—ஒப்பிடுகின்றனர்।

Verse 42

य एवमेतद् भृगुवर्य वर्णितं रथाङ्गपाणेरनुभावभावितम् । संश्रावयेत् संश‍ृणुयादु तावुभौ तयोर्न कर्माशयसंसृतिर्भवेत् ॥ ४२ ॥

ஓ ப்ருகுவில் சிறந்தவரே! ரதசக்கரதாரியான பரமபகவானின் அதீத சக்தி நிறைந்த மார்கண்டேய ரிஷியின் இந்த வரலாற்றை முறையாக உரைப்பவனும் பக்தியுடன் கேட்பவனும், கர்மபல ஆசை சார்ந்த பொருட்சம்சாரத்தில் மீண்டும் சிக்கமாட்டான்।