Adhyaya 88
Hari’s Special Mercy, Śiva’s Quick Boons, and the Deliverance from Vṛkāsura
தசம ஸ்கந்தத்தில் பக்தியின் மேன்மையும், பகவானின் தனித்த அருளும் பேசப்படும் போது பரீக்ஷித் ஒரு தத்துவச் சந்தேகம் எழுப்புகிறார்—சிவபக்தர்கள் விரைவில் செல்வமும் போகமும் பெறுகிறார்கள்; ஆனால் ஹரிபக்தர்கள் சில நேரம் வறுமையாய் ஏன் தோன்றுகின்றனர்? சுகதேவர் விளக்குகிறார்: சிவன் குணமயப் பிரகிருதியுடன் தொடர்புடையவர்; ஆகவே அவரது வழிபாடு குணங்களால் உண்டாகும் ஐஸ்வர்யங்களை அளிக்கலாம். ஹரி நிர்குண சாட்சி; அவர் பக்தனை குணபந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கிறார். யுதிஷ்டிரன் முன்பு கேட்ட இதே கேள்வியை நினைவூட்டி, ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ‘போஷண’ நியமத்தைச் சொல்கிறார்—யார்மேல் நான் விசேஷக் கருணை செய்கிறேனோ, அவருடைய செல்வத்தை மெதுவாக அகற்றுவேன்; அப்போது அவர் தோல்வியடைந்த பௌதிக ஆதாரங்களை விட்டு, சத்சங்கம் மூலம் பரமத்தத்துவ அனுபவத்துக்கு திரும்புவார். பின்னர் வ்ருகாசுரன் கதையால் விரைவு வரங்களின் அபாயம் காட்டப்படுகிறது—நாரதன் அறிவுரையால் கేదாரநாதத்தில் கடும் தவம் செய்து சிவனைத் திருப்திப்படுத்துகிறான்; ஆசுதோஷ சிவன் தலைத் தொடுதலால் மரணம் தரும் பயங்கர வரம் அளிக்கிறார். வ்ருகன் சிவனையே தாக்க, சிவன் ஓடி வைகுண்ட சரணத்தை அடைகிறார். ஹரி யோகமாயையால் பிரம்மச்சாரி வடிவில் வந்து, வரத்தை தன் தலைமேல் சோதிக்குமாறு வ்ருகனைச் சூழ்ச்சி செய்து தூண்டுகிறார்; அவன் உடனே அழிகிறான், சிவன் காப்பாற்றப்படுகிறார். இறுதியில் ஹரியின் பாதுகாப்பு லீலையும், இதைச் செவிமடுத்தால் பகைவரிலிருந்து விடுதலும், சம்சாரமோட்சமும் கிடைக்கும் எனப் புகழப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीराजोवाच देवासुरमनुष्येषु ये भजन्त्यशिवं शिवम् । प्रायस्ते धनिनो भोजा न तु लक्ष्म्या: पतिं हरिम् ॥ १ ॥
ஸ்ரீ ராஜா பரீக்ஷித் கூறினார்—தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரில் துறவியான சிவனை வழிபடுவோர் பெரும்பாலும் செல்வமும் இன்பங்களும் பெறுகின்றனர்; ஆனால் லக்ஷ்மீபதி பகவான் ஹரியை வழிபடுவோர் அப்படியல்ல.
Verse 2
एतद् वेदितुमिच्छाम: सन्देहोऽत्र महान् हि न: । विरुद्धशीलयो: प्रभ्वोर्विरुद्धा भजतां गति: ॥ २ ॥
இந்த விஷயத்தை நன்றாக அறிய விரும்புகிறோம்; இதில் எங்களுக்கு பெரிய சந்தேகம் உள்ளது. எதிர்மாறான இயல்புடைய இரு பிரபுக்களை வழிபடுவோரின் பலனும் எதிர்பார்ப்பிற்கு மாறாகத் தோன்றுகிறது।
Verse 3
श्रीशुक उवाच शिव: शक्तियुत: शश्वत् त्रिलिङ्गो गुणसंवृत: । वैकारिकस्तैजसश्च तामसश्चेत्यहं त्रिधा ॥ ३ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—சிவபெருமான் எப்போதும் தமது சக்தியான பிரகிருதியுடன் இணைந்தவராய் உள்ளார். குணங்களின் மறைப்பால் மூடப்பட்டு, அவற்றின் வேண்டுகோளுக்கேற்ப மூன்று ரூபங்களாக வெளிப்பட்டு, சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் எனும் மும்மடங்கு அஹங்காரத் தத்துவத்தைத் தாங்குகிறார்।
Verse 4
ततो विकारा अभवन् षोडशामीषु कञ्चन । उपधावन् विभूतीनां सर्वासामश्नुते गतिम् ॥ ४ ॥
அந்த அஹங்காரத்திலிருந்து பதினாறு மாற்றத் தத்துவங்கள் தோன்றின. சிவபக்தன் அவற்றில் ஏதாவது ஒரு தத்துவத்தில் வெளிப்பட்ட சிவரூபத்தை வழிபட்டால், அதற்கேற்ற எல்லா அனுபவிக்கத்தக்க செல்வங்களையும் பெறுவான்।
Verse 5
हरिर्हि निर्गुण: साक्षात् पुरुष: प्रकृते: पर: । स सर्वदृगुपद्रष्टा तं भजन् निर्गुणो भवेत् ॥ ५ ॥
ஆனால் ஹரி நேரடியாக நிர்குணன்; அவர் பிரகிருதியைத் தாண்டிய பரமபுருஷன், அனைத்தையும் காணும் நித்திய சாட்சி. அவரை வழிபடுபவன் கூட குணங்களிலிருந்து விடுபடுவான்।
Verse 6
निवृत्तेष्वश्वमेधेषु राजा युष्मत्पितामह: । शृण्वन् भगवतो धर्मानपृच्छदिदमच्युतम् ॥ ६ ॥
அஸ்வமேத யாகங்களை நிறைவு செய்த பின், உங்கள் பிதாமகர் யுதிஷ்டிர மன்னன், பகவானின் தர்ம உபதேசங்களை கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, இதே கேள்வியை அச்யுதனிடம் கேட்டான்।
Verse 7
स आह भगवांस्तस्मै प्रीत: शुश्रूषवे प्रभु: । नृणां नि:श्रेयसार्थाय योऽवतीर्णो यदो: कुले ॥ ७ ॥
ராஜாவின் இந்தக் கேள்வியால் யதுகுலத்தில் அவதரித்து மனிதரின் பரம நன்மைக்காக வந்த பரமபிரபு ஸ்ரீகிருஷ்ணர் மகிழ்ந்து, ஆவலுடன் கேட்கும் அரசனிடம் இவ்வாறு பதிலளித்தார்।
Verse 8
श्रीभगवानुवाच यस्याहमनुगृह्णामि हरिष्ये तद्धनं शनै: । ततोऽधनं त्यजन्त्यस्य स्वजना दु:खदु:खितम् ॥ ८ ॥
பகவான் கூறினார்—நான் யாருக்கு விசேஷ அருள் செய்ய விரும்புகிறேனோ, அவனுடைய செல்வத்தை மெதுவாகப் பறித்துக் கொள்கிறேன். அப்போது அவன் வறுமையால் துன்புறும் நிலையில், உறவினரும் நண்பரும் அவனை விட்டு விலகுவர்; இவ்வாறு அவன் தொடர்ச்சியான துயரங்களை அனுபவிப்பான்।
Verse 9
स यदा वितथोद्योगो निर्विण्ण: स्याद् धनेहया । मत्परै: कृतमैत्रस्य करिष्ये मदनुग्रहम् ॥ ९ ॥
செல்வம் ஈட்டும் முயற்சிகள் வீணாகி, செல்வ ஆசையில் சலித்து, என் பக்தர்களுடன் நட்பு கொண்டால், நான் அவனுக்கு என் விசேஷ அருளை அளிப்பேன்।
Verse 10
तद् ब्रह्म परमं सूक्ष्मं चिन्मात्रं सदनन्तकम् । विज्ञायात्मतया धीर: संसारात्परिमुच्यते ॥ १० ॥
அப்போது அந்தத் திடமுள்ளவன் பரமமான, மிக நுண்ணிய, சுத்த சைதன்யமாய், முடிவில்லா சத்தாய் விளங்கும் பிரம்மத்தை உணர்ந்து—அதைத் தன் ஆத்மத்தின் ஆதாரமென அறிந்து—சம்சாரச் சுழலிலிருந்து விடுபடுகிறான்।
Verse 11
अतो मां सुदुराराध्यं हित्वान्यान् भजते जन: । ततस्त आशुतोषेभ्यो लब्धराज्यश्रियोद्धता: । मत्ता: प्रमत्ता वरदान् विस्मयन्त्यवजानते ॥ ११ ॥
ஆகவே என்னை ஆராதிப்பது மிகக் கடினம் என எண்ணி மக்கள் என்னை விட்டு, விரைவில் திருப்தியடையும் பிற தேவர்களை வழிபடுகின்றனர். அவர்களிடமிருந்து அரச செல்வங்களைப் பெற்றதும் அவர்கள் அகந்தையால் மயங்கி, கடமையை மறந்து, வரம் அளித்த தேவர்களையே அவமதிக்கத் துணிகிறார்கள்।
Verse 12
श्रीशुक उवाच शापप्रसादयोरीशा ब्रह्मविष्णुशिवादय: । सद्य:शापप्रसादोऽङ्ग शिवो ब्रह्मा न चाच्युत: ॥ १२ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலியோர் சாபமும் வரமும் அளிக்க வல்லவர். அரசே, சிவனும் பிரம்மாவும் உடனே சாபம் அல்லது அருள் வரம் தருவர்; ஆனால் அச்யுத பரமேஸ்வரன் அப்படியல்ல।
Verse 13
अत्र चोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । वृकासुराय गिरिशो वरं दत्त्वाप सङ्कटम् ॥ १३ ॥
இச்சம்பந்தமாக ஒரு பழமையான வரலாறு கூறப்படுகிறது—விருகாசுரனுக்கு வரம் அளித்த கைலாசநாதன் கிரீசன் (சிவன்) பெரும் அபாயத்தில் அகப்பட்டான்।
Verse 14
वृको नामासुर: पुत्र: शकुने: पथि नारदम् । दृष्ट्वाशुतोषं पप्रच्छ देवेषु त्रिषु दुर्मति: ॥ १४ ॥
சகுனியின் மகன் விருகன் என்னும் அசுரன் ஒருமுறை வழியில் நாரதரை கண்டான். அந்த தீயவன், மூன்று முதன்மை தேவர்களில் யார் மிக விரைவில் திருப்தியடைவார் என்று கேட்டான்।
Verse 15
स आह देवं गिरिशमुपाधावाशु सिद्ध्यसि । योऽल्पाभ्यां गुणदोषाभ्यामाशु तुष्यति कुप्यति ॥ १५ ॥
நாரதர் சொன்னார்—கிரீசன் (சிவன்) வழிபாடு செய்; விரைவில் சித்தி பெறுவாய். சிறிதளவு நற்குணம் கண்டால் உடனே மகிழ்வார்; சிறிதளவு குறை கண்டால் உடனே கோபிப்பார்।
Verse 16
दशास्यबाणयोस्तुष्ट: स्तुवतोर्वन्दिनोरिव । ऐश्वर्यमतुलं दत्त्वा तत आप सुसङ्कटम् ॥ १६ ॥
பத்துமுக ராவணனும் பாணனும் பாடிய புகழ்ச்சியால், அரசவையின் பாடகர்கள் போல அவர்களை ஏற்றுக் கொண்டு சிவன் மகிழ்ந்தான். அவர்களுக்கு ஒப்பற்ற ஐஸ்வர்யம் அளித்த பின், அவன் பெரும் சிக்கலில் அகப்பட்டான்।
Verse 17
इत्यादिष्टस्तमसुर उपाधावत् स्वगात्रत: । केदार आत्मक्रव्येण जुह्वानोऽग्निमुखं हरम् ॥ १७ ॥
நாரதரின் அறிவுரைப்படி, அந்த அசுரன் கேதார்நாத்தில் சிவபெருமானை வழிபடத் தொடங்கினான். அவன் தன் உடலிலிருந்தே சதையை வெட்டி, சிவபெருமானின் வாயாகக் கருதப்படும் புனித நெருப்பில் அர்ப்பணித்தான்.
Verse 18
देवोपलब्धिमप्राप्य निर्वेदात् सप्तमेऽहनि । शिरोऽवृश्चत् सुधितिना तत्तीर्थक्लिन्नमूर्धजम् ॥ १८ ॥ तदा महाकारुणिको स धूर्जटि- र्यथा वयं चाग्निरिवोत्थितोऽनलात् । निगृह्य दोर्भ्यां भुजयोर्न्यवारयत् तत्स्पर्शनाद् भूय उपस्कृताकृति: ॥ १९ ॥
ஏழாம் நாளில், இறைவனின் தரிசனம் கிடைக்காததால் விரக்தியடைந்த அவன், கேதார்நாத் புனித நீரில் நீராடி, ஈரமான தலைமுடியுடன் தன் தலையை வெட்டிக்கொள்ளத் தயாரானான்.
Verse 19
देवोपलब्धिमप्राप्य निर्वेदात् सप्तमेऽहनि । शिरोऽवृश्चत् सुधितिना तत्तीर्थक्लिन्नमूर्धजम् ॥ १८ ॥ तदा महाकारुणिको स धूर्जटि- र्यथा वयं चाग्निरिवोत्थितोऽनलात् । निगृह्य दोर्भ्यां भुजयोर्न्यवारयत् तत्स्पर्शनाद् भूय उपस्कृताकृति: ॥ १९ ॥
அப்போது, பரమ கருணையுள்ள சிவபெருமான் அக்னி குண்டத்திலிருந்து நெருப்புத் தேவன் போலத் தோன்றினார். அவர் அசுரனின் கைகளைப் பிடித்துத் தடுத்தார், அவருடைய தீண்டலால் அசுரன் மீண்டும் முழு உடல் நலம் பெற்றான்.
Verse 20
तमाह चाङ्गालमलं वृणीष्व मे यथाभिकामं वितरामि ते वरम् । प्रीयेय तोयेन नृणां प्रपद्यता- महो त्वयात्मा भृशमर्द्यते वृथा ॥ २० ॥
சிவபெருமான் அவனிடம் கூறினார்: நண்பனே, நிறுத்து, நிறுத்து! நீ விரும்பும் வரத்தைக் கேள், நான் அதைத் தருகிறேன். என்னிடம் சரணடைபவர்கள் அளிக்கும் சிறிதளவு நீரிலேயே நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். ஐயோ, நீ வீணாக உன் உடலை வருத்திக்கொண்டாயே.
Verse 21
देवं स वव्रे पापीयान् वरं भूतभयावहम् । यस्य यस्य करं शीर्ष्णि धास्ये स म्रियतामिति ॥ २१ ॥
அந்தப் பாவியான விருகாசுரன் அனைத்து உயிரினங்களையும் அச்சுறுத்தக்கூடிய ஒரு வரத்தைக் கேட்டான். 'நான் யார் தலையில் கை வைத்தாலும், அவன் இறக்க வேண்டும்' என்று அவன் கூறினான்.
Verse 22
तच्छ्रुत्वा भगवान् रुद्रो दुर्मना इव भारत । ॐ इति प्रहसंस्तस्मै ददेऽहेरमृतं यथा ॥ २२ ॥
இதைக் கேட்டதும் பகவான் ருத்ரர் சிறிது கலங்கியவர்போல் தோன்றினார், பாரதகுலத்தோனே. ஆயினும் ‘ஓம்’ என்று ஒப்புதல் கூறி, விஷப் பாம்புக்கு பால் தருவது போல, வ்ருகனுக்கு வரம் அளித்தார்.
Verse 23
स तद्वरपरीक्षार्थं शम्भोर्मूर्ध्नि किलासुर: । स्वहस्तं धातुमारेभे सोऽबिभ्यत् स्वकृताच्छिव: ॥ २३ ॥
அந்த வரத்தின் உண்மையைச் சோதிக்க, அந்த அசுரன் ஶம்புவின் தலைமேல் தன் கையை வைக்க முயன்றான். தன் செய்த செயலாலேயே சிவன் அஞ்சினார்.
Verse 24
तेनोपसृष्ट: सन्त्रस्त: पराधावन् सवेपथु: । यावदन्तं दिवो भूमे: कष्ठानामुदगादुदक् ॥ २४ ॥
அவன் துரத்த, சிவன் அச்சத்தால் நடுங்கி வேகமாக ஓடினார். வடதிசை வாசஸ்தலத்தை விட்டு, பூமி, வானம், திசைகளின் எல்லை வரை சென்றார்.
Verse 25
अजानन्त: प्रतिविधिं तूष्णीमासन् सुरेश्वरा: । ततो वैकुण्ठमगमद् भास्वरं तमस: परम् ॥ २५ ॥ यत्र नारायण: साक्षान्न्यासिनां परमो गति: । शान्तानां न्यस्तदण्डानां यतो नावर्तते गत: ॥ २६ ॥
எதிர்வழி அறியாமல் தேவர்கள் மௌனமாயிருந்தனர். அப்போது சிவன் இருளைத் தாண்டிய ஒளிமிகு வைகுண்டத்தை அடைந்தார்; அங்கே சாக்ஷாத் நாராயணன் வெளிப்படையாக இருக்கிறார். அது அமைதி பெற்ற, அஹிம்சையுடன் தண்டத்தை விட்டு விட்ட சந்நியாசிகளின் பரமகதி; அங்கு சென்றவர் மீளார்.
Verse 26
अजानन्त: प्रतिविधिं तूष्णीमासन् सुरेश्वरा: । ततो वैकुण्ठमगमद् भास्वरं तमस: परम् ॥ २५ ॥ यत्र नारायण: साक्षान्न्यासिनां परमो गति: । शान्तानां न्यस्तदण्डानां यतो नावर्तते गत: ॥ २६ ॥
எதிர்வழி அறியாமல் தேவர்கள் மௌனமாயிருந்தனர். அப்போது சிவன் இருளைத் தாண்டிய ஒளிமிகு வைகுண்டத்தை அடைந்தார்; அங்கே சாக்ஷாத் நாராயணன் வெளிப்படையாக இருக்கிறார். அது அமைதி பெற்ற, அஹிம்சையுடன் தண்டத்தை விட்டு விட்ட சந்நியாசிகளின் பரமகதி; அங்கு சென்றவர் மீளார்.
Verse 27
तं तथाव्यसनं दृष्ट्वा भगवान् वृजिनार्दन: । दूरात् प्रत्युदियाद् भूत्वा बटुको योगमायया ॥ २७ ॥ मेखलाजिनदण्डाक्षैस्तेजसाग्निरिव ज्वलन् । अभिवादयामास च तं कुशपाणिर्विनीतवत् ॥ २८ ॥
தூரத்திலிருந்து பகவான் வ்ருஜினார்தனன், சிவபெருமான் ஆபத்தில் இருப்பதை கண்டார். உடனே யோகமாயை சக்தியால் அவர் பட்டுக பிரம்மச்சாரி வடிவம் கொண்டு—மேகலா, மான் தோல், தண்டு, ஜபமாலை அணிந்து—வ்ருகாசுரன் முன் வந்தார். அவரது தேஜஸ் தீ போல ஒளிர்ந்தது; கையில் குசா புல் கொண்டு பணிவுடன் அந்த அசுரனை வணங்கினார்.
Verse 28
तं तथाव्यसनं दृष्ट्वा भगवान् वृजिनार्दन: । दूरात् प्रत्युदियाद् भूत्वा बटुको योगमायया ॥ २७ ॥ मेखलाजिनदण्डाक्षैस्तेजसाग्निरिव ज्वलन् । अभिवादयामास च तं कुशपाणिर्विनीतवत् ॥ २८ ॥
மேகலா, மான் தோல், தண்டு, ஜபமாலை அணிந்த பட்டுக-வடிவ பகவான், தீ போலத் தேஜஸுடன் ஜ்வலித்தார். கையில் குசா புல் கொண்டு பணிவுடன் வ்ருகாசுரனை வணங்கி வாழ்த்தினார்.
Verse 29
श्रीभगवानुवाच शाकुनेय भवान् व्यक्तं श्रान्त: किं दूरमागत: । क्षणं विश्रम्यतां पुंस आत्मायं सर्वकामधुक् ॥ २९ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: ஓ சாகுனேயா! நீ தெளிவாகவே சோர்ந்திருக்கிறாய்; இத்தனை தூரம் ஏன் வந்தாய்? ஒரு கணம் ஓய்வெடு. ஏனெனில் இந்த உடலே மனிதனின் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் சாதனம்.
Verse 30
यदि न: श्रवणायालं युष्मद्व्यवसितं विभो । भण्यतां प्रायश: पुम्भिर्धृतै: स्वार्थान् समीहते ॥ ३० ॥
ஓ விோ! நாங்கள் கேட்கத் தகுதியானவர்களாயின், உமது நோக்கத்தைச் சொல்லுங்கள். பொதுவாக மனிதர் பிறரின் உதவியால் தம் காரியங்களை நிறைவேற்றுவர்.
Verse 31
श्रीशुक उवाच एवं भगवता पृष्टो वचसामृतवर्षिणा । गतक्लमोऽब्रवीत्तस्मै यथापूर्वमनुष्ठितम् ॥ ३१ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: அமுதம் பொழியும் இனிய வார்த்தைகளால் பகவான் கேட்டபோது, வ்ருகனின் சோர்வு நீங்கியது. பின்னர் அவன் முன்பு செய்த அனைத்தையும் அப்படியே ஆண்டவருக்கு விவரித்தான்.
Verse 32
श्रीभगवानुवाच एवं चेत्तर्हि तद्वाक्यं न वयं श्रद्दधीमहि । यो दक्षशापात् पैशाच्यं प्राप्त: प्रेतपिशाचराट् ॥ ३२ ॥
முழுமுதற் கடவுள் கூறினார்: அப்படியானால், சிவனின் வார்த்தைகளை நாங்கள் நம்பவில்லை. தக்ஷனின் சாபத்தால் அவர் பேய்கள் மற்றும் பிசாசுகளின் தலைவனாகி, பிசாசு தன்மையை அடைந்துள்ளார்.
Verse 33
यदि वस्तत्र विश्रम्भो दानवेन्द्र जगद्गुरौ । तर्ह्यङ्गाशु स्वशिरसि हस्तं न्यस्य प्रतीयताम् ॥ ३३ ॥
அசுரர்களின் தலைவனே, ஜகத்குருவான அவர் மீது உனக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், தாமதமின்றி உன் கையை உன் தலையில் வைத்து என்ன நடக்கிறது என்று பார்.
Verse 34
यद्यसत्यं वच: शम्भो: कथञ्चिद् दानवर्षभ । तदैनं जह्यसद्वाचं न यद वक्तानृतं पुन: ॥ ३४ ॥
அசுரர்களில் சிறந்தவனே, சம்புவின் வார்த்தைகள் எந்த வகையிலாவது பொய்யானால், அந்த பொய்யனைக் கொன்றுவிடு, அதனால் அவர் மீண்டும் பொய் சொல்ல மாட்டார்.
Verse 35
इत्थं भगवतश्चित्रैर्वचोभि: स सुपेशलै: । भिन्नधीर्विस्मृत: शीर्ष्णि स्वहस्तं कुमतिर्न्यधात् ॥ ३५ ॥
முழுமுதற் கடவுளின் மயக்கும், நயமான வார்த்தைகளால் குழம்பிப்போன அந்த முட்டாள் விருக்காசுரன், தான் என்ன செய்கிறோம் என்பதை உணராமல், தன் கையை தன் தலையிலேயே வைத்தான்.
Verse 36
अथापतद् भिन्नशिरा: वज्राहत इव क्षणात् । जयशब्दो नम:शब्द: साधुशब्दोऽभवद् दिवि ॥ ३६ ॥
மின்னல் தாக்கியது போல் அவன் தலை சுக்குநூறாக உடைந்தது, அந்த அசுரன் செத்து விழுந்தான். வானத்திலிருந்து 'வெற்றி!', 'வணக்கம்!', 'நன்று!' என்ற முழக்கங்கள் கேட்டன.
Verse 37
मुमुचु: पुष्पवर्षाणि हते पापे वृकासुरे । देवर्षिपितृगन्धर्वा मोचित: सङ्कटाच्छिव: ॥ ३७ ॥
பாவியான வ்ருகாசுரன் கொல்லப்பட்டபோது தேவரிஷிகள், பித்ருக்கள், கந்தர்வர்கள் மலர்மழை பொழிந்தனர்; சிவபெருமான் அபாயத்திலிருந்து விடுபட்டார்।
Verse 38
मुक्तं गिरिशमभ्याह भगवान् पुरुषोत्तम: । अहो देव महादेव पापोऽयं स्वेन पाप्मना ॥ ३८ ॥ हत: को नु महत्स्वीश जन्तुर्वै कृतकिल्बिष: । क्षेमी स्यात् किमु विश्वेशे कृतागस्को जगद्गुरौ ॥ ३९ ॥
அப்போது பரமபுருஷனான பகவான், அபாயம் நீங்கிய கிரீசனை நோக்கி கூறினார்— “அஹோ தேவரே, மகாதேவரே! பாருங்கள், இந்தப் பாவி தன் பாவத்தின் விளைவாலேயே அழிந்தான். ஓ ஈசா, மகான்களை அவமதிக்கும் உயிர் எவ்வாறு நலமடையும்? அப்படியிருக்க, உலகின் ஈசனும் ஜகத்குருவுமானவரை அவமதிப்பவனைப் பற்றி என்ன சொல்லுவது?”
Verse 39
मुक्तं गिरिशमभ्याह भगवान् पुरुषोत्तम: । अहो देव महादेव पापोऽयं स्वेन पाप्मना ॥ ३८ ॥ हत: को नु महत्स्वीश जन्तुर्वै कृतकिल्बिष: । क्षेमी स्यात् किमु विश्वेशे कृतागस्को जगद्गुरौ ॥ ३९ ॥
அப்போது பரமபுருஷனான பகவான், அபாயம் நீங்கிய கிரீசனை நோக்கி கூறினார்— “அஹோ தேவரே, மகாதேவரே! பாருங்கள், இந்தப் பாவி தன் பாவத்தின் விளைவாலேயே அழிந்தான். ஓ ஈசா, மகான்களை அவமதிக்கும் உயிர் எவ்வாறு நலமடையும்? அப்படியிருக்க, உலகின் ஈசனும் ஜகத்குருவுமானவரை அவமதிப்பவனைப் பற்றி என்ன சொல்லுவது?”
Verse 40
य एवमव्याकृतशक्त्युदन्वत: परस्य साक्षात् परमात्मनो हरे: । गिरित्रमोक्षं कथयेच्छृणोति वा विमुच्यते संसृतिभिस्तथारिभि: ॥ ४० ॥
அவ்யக்த சக்திகளின் எல்லையற்ற கடலான, நேரடியாகப் பரமாத்மாவான ஹரி, கிரித்ரன் (சிவன்) விடுதலை பெற்ற இந்த லீலையை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் பகைவர்களிலிருந்தும் பிறப்பு–இறப்பு சுழற்சியிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்।
Frequently Asked Questions
Śiva is described as closely connected with material nature and responding through the guṇas; thus, worship directed to his manifestations within the material elements can yield corresponding enjoyments and powers. These results are within prakṛti and therefore do not necessarily purify the heart or free one from bondage.
Kṛṣṇa states that when He especially favors someone, He may gradually remove wealth so the devotee’s dependence on temporary supports collapses. Abandoned by fair-weather associates and frustrated in material striving, the person turns toward devotees, develops sobriety (vairāgya), and realizes the Absolute—achieving the lasting good that prosperity often delays.
Vṛkāsura, a demon described as a son of Śakuni’s, performed severe worship of Śiva at Kedāranātha and asked for a fearful benediction: that anyone he touched on the head with his hand would die instantly.
After receiving the boon, Vṛkāsura attempted to test it by placing his hand on Śiva’s head. Because the boon was irrevocable and immediately effective, Śiva had to flee, demonstrating the peril of granting power to the impure-minded and the limits of quick-pleasure religiosity.
Hari used Yoga-māyā to appear as a brahmacārī student and, through artful reasoning, induced Vṛkāsura to ‘test’ the boon by placing his own hand on his head. The demon’s head shattered instantly, and Śiva was delivered—showing Hari as the ultimate protector even of the devas.
The chapter states that one who recites or hears this līlā becomes freed from enemies and from the repetition of birth and death, indicating both immediate protection (poṣaṇa) and the ultimate fruit of devotion—release from saṁsāra.