Shloka 1
Uddhava Meets the Gopīs: Bhramara-gītā and Kṛṣṇa’s Message of Separation
श्रीशुक उवाच तं वीक्ष्य कृष्णानुचरं व्रजस्त्रिय: प्रलम्बबाहुं नवकञ्जलोचनम् । पीताम्बरं पुष्करमालिनं लस- न्मुखारविन्दं परिमृष्टकुण्डलम् ॥ १ ॥ सुविस्मिता: कोऽयमपीव्यदर्शन: कुतश्च कस्याच्युतवेषभूषण: । इति स्म सर्वा: परिवव्रुरुत्सुका- स्तमुत्तम:श्लोकपदाम्बुजाश्रयम् ॥ २ ॥
śrī-śuka uvāca taṁ vīkṣya kṛṣānucaraṁ vraja-striyaḥ pralamba-bāhuṁ nava-kañja-locanam pītāmbaraṁ puṣkara-mālinaṁ lasan- mukhāravindaṁ parimṛṣṭa-kuṇḍalam
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—கிருஷ்ணனின் சேவகனைப் பார்த்த வ்ரஜ இளம்பெண்கள் வியப்புற்றனர். அவனுக்கு நீண்ட கரங்கள்; புதிதாக மலர்ந்த தாமரை போன்ற கண்கள்; பீதாம்பரம் அணிந்து, தாமரைமாலை தரித்து, மெருகூட்டப்பட்ட குண்டலங்கள் ஒளிர அவன் முகத்தாமரை பிரகாசித்தது. அவர்கள், “இந்த அழகன் யார்? எங்கிருந்து வந்தான், யாரைச் சேவிக்கிறான்? அச்யுதனின் உடை-ஆபரணங்களையே அணிந்திருக்கிறான்!” என்று சொல்லி, உத்தமஃஶ்லோகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பாததாமரைகளில் சரணடைந்த உத்தவரை ஆவலுடன் சூழ்ந்தனர்।
FAQs
He is Kṛṣṇa’s attendant/messenger who comes to Vraja wearing Kṛṣṇa-like dress and ornaments; in the chapter’s narrative context, this refers to Uddhava, sent by Kṛṣṇa to the gopīs.
Because the messenger resembles Kṛṣṇa in appearance and attire, and his Kṛṣṇa-like ornaments immediately awaken their intense remembrance of Acyuta, making them eager to know his identity and purpose.
Even external reminders of the Lord can awaken deep remembrance; cultivating sādhana that increases smaraṇa (remembrance) and taking shelter of Kṛṣṇa’s lotus feet turns curiosity and emotion into steady bhakti.