Adhyaya 47

Verse 1

श्रीशुक उवाच तं वीक्ष्य कृष्णानुचरं व्रजस्‍त्रिय: प्रलम्बबाहुं नवकञ्जलोचनम् । पीताम्बरं पुष्करमालिनं लस- न्मुखारविन्दं परिमृष्टकुण्डलम् ॥ १ ॥ सुविस्मिता: कोऽयमपीव्यदर्शन: कुतश्च कस्याच्युतवेषभूषण: । इति स्म सर्वा: परिवव्रुरुत्सुका- स्तमुत्तम:श्लोकपदाम्बुजाश्रयम् ॥ २ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—கிருஷ்ணனின் சேவகனைப் பார்த்த வ்ரஜ இளம்பெண்கள் வியப்புற்றனர். அவனுக்கு நீண்ட கரங்கள்; புதிதாக மலர்ந்த தாமரை போன்ற கண்கள்; பீதாம்பரம் அணிந்து, தாமரைமாலை தரித்து, மெருகூட்டப்பட்ட குண்டலங்கள் ஒளிர அவன் முகத்தாமரை பிரகாசித்தது. அவர்கள், “இந்த அழகன் யார்? எங்கிருந்து வந்தான், யாரைச் சேவிக்கிறான்? அச்யுதனின் உடை-ஆபரணங்களையே அணிந்திருக்கிறான்!” என்று சொல்லி, உத்தமஃஶ்லோகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பாததாமரைகளில் சரணடைந்த உத்தவரை ஆவலுடன் சூழ்ந்தனர்।

Verse 2

श्रीशुक उवाच तं वीक्ष्य कृष्णानुचरं व्रजस्‍त्रिय: प्रलम्बबाहुं नवकञ्जलोचनम् । पीताम्बरं पुष्करमालिनं लस- न्मुखारविन्दं परिमृष्टकुण्डलम् ॥ १ ॥ सुविस्मिता: कोऽयमपीव्यदर्शन: कुतश्च कस्याच्युतवेषभूषण: । इति स्म सर्वा: परिवव्रुरुत्सुका- स्तमुत्तम:श्लोकपदाम्बुजाश्रयम् ॥ २ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—கிருஷ்ணனின் சேவகனைப் பார்த்த வ்ரஜ இளம்பெண்கள் வியப்புற்றனர். அவனுக்கு நீண்ட கரங்கள்; புதிதாக மலர்ந்த தாமரை போன்ற கண்கள்; பீதாம்பரம் அணிந்து, தாமரைமாலை தரித்து, மெருகூட்டப்பட்ட குண்டலங்கள் ஒளிர அவன் முகத்தாமரை பிரகாசித்தது. அவர்கள், “இந்த அழகன் யார்? எங்கிருந்து வந்தான், யாரைச் சேவிக்கிறான்? அச்யுதனின் உடை-ஆபரணங்களையே அணிந்திருக்கிறான்!” என்று சொல்லி, உத்தமஃஶ்லோகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பாததாமரைகளில் சரணடைந்த உத்தவரை ஆவலுடன் சூழ்ந்தனர்।

Verse 3

तं प्रश्रयेणावनता: सुसत्कृतं सव्रीडहासेक्षणसूनृतादिभि: । रहस्यपृच्छन्नुपविष्टमासने विज्ञाय सन्देशहरं रमापते: ॥ ३ ॥

கோபியர் பணிவுடன் தலை வணங்கி, வெட்கம்சேர்ந்த புன்னகை, அன்புநிறைந்த பார்வை, இனிய சொற்களால் உத்தவரை முறையாகப் போற்றினர். பின்னர் அவரை அமைதியான இடத்துக்கு அழைத்து, ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, அவர் ரமாபதி ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தூதன் என்பதை அறிந்து, ரகசியமாகக் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினர்।

Verse 4

जानीमस्त्वां यदुपते: पार्षदं समुपागतम् । भर्त्रेह प्रेषित: पित्रोर्भवान् प्रियचिकीर्षया ॥ ४ ॥

கோபியர் கூறினர்—நீ யதுபதி ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் பர்ஷதன் என்பதை நாங்கள் அறிவோம்; தம் பெற்றோருக்கு இன்பம் அளிக்க விரும்பும் அன்பு ஆண்டவரின் ஆணையால் நீ இங்கு வந்தாய்।

Verse 5

अन्यथा गोव्रजे तस्य स्मरणीयं न चक्ष्महे । स्‍नेहानुबन्धो बन्धूनां मुनेरपि सुदुस्त्यज: ॥ ५ ॥

கோவ்ரஜத்தில் அவர் நினைவுகூரத் தக்கது வேறொன்றும் எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. உண்மையில், உறவினர்மீது உள்ள பாசப் பிணை முனிவருக்குக் கூட விடுவது மிகக் கடினம்.

Verse 6

अन्येष्वर्थकृता मैत्री यावदर्थविडम्बनम् । पुम्भि: स्‍त्रीषु कृता यद्वत् सुमन:स्विव षट्पदै: ॥ ६ ॥

உறவினர் அல்லாதவர்களிடம் காட்டப்படும் நட்பு தன்நலத்தால் உந்தப்படுகிறது; நோக்கம் நிறைவேறும் வரை மட்டுமே அது ஒரு வேடம். அது ஆண்கள் பெண்களிடம் கொள்ளும் ஆசைபோலும், தேனீக்கள் மலர்களில் கொள்ளும் ஈர்ப்புபோலும்.

Verse 7

नि:स्वं त्यजन्ति गणिका अकल्पं नृपतिं प्रजा: । अधीतविद्या आचार्यमृत्विजो दत्तदक्षिणम् ॥ ७ ॥

விலைமகள் ஏழையை விட்டு விடுகிறாள்; குடிகள் தகுதியற்ற அரசனை விட்டு விடுகிறார்கள்; மாணவர்கள் கல்வி முடிந்ததும் ஆசிரியரை விட்டு விடுகிறார்கள்; யாகத்தில் தட்சிணை பெற்றதும் புரோகிதர்கள் யஜமானனை விட்டு விடுகிறார்கள்.

Verse 8

खगा वीतफलं वृक्षं भुक्त्वा चातिथयो गृहम् । दग्धं मृगास्तथारण्यं जारा भुक्त्वा रतां स्‍त्रियम् ॥ ८ ॥

பறவைகள் பழம் தீர்ந்த மரத்தை விட்டு விடுகின்றன; விருந்தினர் உண்டு முடிந்ததும் வீட்டை விட்டு விடுகின்றனர்; விலங்குகள் எரிந்த காடை விட்டு விடுகின்றன; அதுபோல காதலன் அனுபவித்த பின்பும், அவன் மீது பற்று கொண்டிருக்கும் ரதமான பெண்ணை விட்டு விலகுகிறான்.

Verse 9

इति गोप्यो हि गोविन्दे गतवाक्‍कायमानसा: । कृष्णदूते समायाते उद्धवे त्यक्तलौकिका: ॥ ९ ॥ गायन्त्य: प्रियकर्माणि रुदन्त्यश्च गतह्रिय: । तस्य संस्मृत्य संस्मृत्य यानि कैशोरबाल्ययो: ॥ १० ॥

இவ்வாறு கூறி, கோவிந்தனில் வாக்கு‑உடல்‑மனம் முழுதும் அர்ப்பணித்த கோபியர், க்ருஷ்ணனின் தூதன் ஸ்ரீ உத்தவர் வந்ததும் தங்கள் உலகியலான பணிகளை விட்டு விட்டனர். பிரிய க்ருஷ்ணனின் பால்ய‑கைசோர லீலைகளை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து பாடி, வெட்கம் இன்றி அழுதனர்।

Verse 10

इति गोप्यो हि गोविन्दे गतवाक्‍कायमानसा: । कृष्णदूते समायाते उद्धवे त्यक्तलौकिका: ॥ ९ ॥ गायन्त्य: प्रियकर्माणि रुदन्त्यश्च गतह्रिय: । तस्य संस्मृत्य संस्मृत्य यानि कैशोरबाल्ययो: ॥ १० ॥

இவ்வாறு கூறி, கோவிந்தனில் வாக்கு‑உடல்‑மனம் முழுதும் அர்ப்பணித்த கோபியர், க்ருஷ்ணனின் தூதன் ஸ்ரீ உத்தவர் வந்ததும் தங்கள் உலகியலான பணிகளை விட்டு விட்டனர். பிரிய க்ருஷ்ணனின் பால்ய‑கைசோர லீலைகளை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து பாடி, வெட்கம் இன்றி அழுதனர்।

Verse 11

काचिन्मधुकरं द‍ृष्ट्वा ध्यायन्ती कृष्णसङ्गमम् । प्रियप्रस्थापितं दूतं कल्पयित्वेदमब्रवीत् ॥ ११ ॥

க்ருஷ்ணனுடன் இருந்த பழைய சங்கத்தை தியானித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு கோபி, ஒரு தேனீயைக் கண்டு, அதைத் தன் பிரியன் அனுப்பிய தூதன் எனக் கற்பித்து இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 12

गोप्युवाच मधुप कितवबन्धो मा स्पृशाङ्‍‍घ्रिं सपत्न्‍या: कुचविलुलितमालाकुङ्कुमश्मश्रुभिर्न: । वहतु मधुपतिस्तन्मानिनीनां प्रसादं यदुसदसि विडम्ब्यं यस्य दूतस्त्वमीद‍ृक् ॥ १२ ॥

கோபி கூறினாள்—ஓ தேனீயே, ஏமாற்றுக்காரனின் நண்பனே! என் பாதங்களை உன் மீசை போன்ற முடிகளால் தொடாதே; அவை போட்டிப் பெண்ணின் மார்பால் நசுங்கிய க்ருஷ்ணனின் மாலையில் இருந்து ஒட்டிய குங்குமத்தால் மாசுபட்டவை. மதுபதி க்ருஷ்ணன் மதுராவின் மானினிகளைத் திருப்திப்படுத்தட்டும்; இப்படிப் பட்ட தூதனை அனுப்புவோன் யது சபையில் நகைக்கப்படுவான்।

Verse 13

सकृदधरसुधां स्वां मोहिनीं पाययित्वा सुमनस इव सद्यस्तत्यजेऽस्मान् भवाद‍ृक् । परिचरति कथं तत्पादपद्मं नु पद्मा ह्यपि बत हृतचेता ह्युत्तम:श्लोकजल्पै: ॥ १३ ॥

தன் மயக்கும் உதட்தேனை ஒருமுறை மட்டும் அருந்தச் செய்து, அவன் (க்ருஷ்ணன்) நம்மை உடனே விட்டுச் சென்றான்—நீ மலர்களை விரைவில் விட்டு விடுவது போல. அப்படியிருக்க, பத்மா (லக்ஷ்மி) எப்படித் தான் அவன் பாதபத்மங்களைச் சேவிக்கிறாள்? அய்யோ! ‘உத்தமஷ்லோகன்’ எனும் அவனுடைய வார்த்தை வலையில் அவளின் மனம் கொள்ளை போயிருக்க வேண்டும்।

Verse 14

किमिह बहु षडङ्‍‍घ्रे गायसि त्वं यदूना- मधिपतिमगृहाणामग्रतो न: पुराणम् । विजयसखसखीनां गीयतां तत्प्रसङ्ग: क्षपितकुचरुजस्ते कल्पयन्तीष्टमिष्टा: ॥ १४ ॥

ஓ தேனீயே, இல்லமற்ற எங்கள் முன்னே யாதவர்களின் அதிபதி ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றி ஏன் இவ்வளவு பாடுகிறாய்? இவை எங்களுக்கு பழைய செய்திகளே. அர்ஜுனன் நண்பன் கிருஷ்ணனின் புதிய காதலியர்முன் சென்று அவன் லீலைப் பாடு; அவர்களின் மார்பின் எரிச்சலை அவன் தணித்தான்—அவர்கள் நீ கேட்கும் தானத்தை நிச்சயம் தருவார்கள்।

Verse 15

दिवि भुवि च रसायां का: स्‍त्रियस्तद्दुरापा: कपटरुचिरहासभ्रूविजृम्भस्य या: स्यु: । चरणरज उपास्ते यस्य भूतिर्वयं का अपि च कृपणपक्षे ह्युत्तम:श्लोकशब्द: ॥ १५ ॥

வானிலும் பூமியிலும் பாதாளத்திலும்—அவருக்கு எட்டாத பெண் யார்? ஏமாற்றும் இனிய புன்னகையும் புருவ வளைவும் போதும்; அனைவரும் வசப்படுவர். அவருடைய திருப்பாதத் தூளைத் தானே லக்ஷ்மி வழிபடுகிறாள்; அப்படியிருக்க எங்கள் நிலை என்ன? ஆனாலும் ஏழைகளுக்கொரு ஆறுதல்—‘உத்தமஷ்லோக’ என்ற நாமத்தை அவர்கள் ஜபிக்கலாம்।

Verse 16

विसृज शिरसि पादं वेद्‍म्यहं चाटुकारै- रनुनयविदुषस्तेऽभ्येत्य दौत्यैर्मुकुन्दात् । स्वकृत इह विसृष्टापत्यपत्यन्यलोका व्यसृजदकृतचेता: किं नु सन्धेयमस्मिन् ॥ १६ ॥

என் பாதங்களில் தலை வைக்காதே; உன் சூழ்ச்சி எனக்குத் தெரியும். முகுந்தனிடமிருந்து புகழ்ச்சியும் சமாதானப் பேச்சும் கற்றுக் கொண்டு அவன் தூதனாய் வந்திருக்கிறாய். ஆனால் அவனுக்காகவே பிள்ளைகள், கணவர், உறவுகள் அனைத்தையும் விட்டவர்களையும் அவன் கைவிட்டான். அவன் நன்றி கெட்டவன்; இப்போது அவனுடன் சமாதானம் ஏன்?

Verse 17

मृगयुरिव कपीन्द्रं विव्यधे लुब्धधर्मा स्‍त्रियमकृत विरूपां स्‍त्रीजित: कामयानाम् । बलिमपि बलिमत्त्वावेष्टयद् ध्वाङ्‍क्षवद्- यस्तदलमसितसख्यैर्दुस्त्यजस्तत्कथार्थ: ॥ १७ ॥

வேட்டைக்காரன் போல கொடூரமாக குரங்கு அரசனை அம்புகளால் குத்தினான். பெண்ணால் வெல்லப்பட்டு, ஆசையுடன் வந்த ஒரு பெண்ணின் உருவைச் சிதைத்தான். பலி மகாராஜாவின் தானத்தை உண்டு கொண்டபின்பும் அவனை காகம் போல கயிற்றால் கட்டினான். ஆகவே அந்த கருநிற நண்பனுடன் நட்பை விட்டுவிடுவோம்—ஆனால் அவன் கதையை விடுவது கடினம்।

Verse 18

यदनुचरितलीलाकर्णपीयूषविप्रुट्- सकृददनविधूतद्वन्द्वधर्मा विनष्टा: । सपदि गृहकुटुम्बं दीनमुत्सृज्य दीना बहव इह विहङ्गा भिक्षुचर्यां चरन्ति ॥ १८ ॥

கிருஷ்ணன் தொடர்ந்து நிகழ்த்தும் லீலைகளை கேட்பது காதுகளுக்கு அமுதத் துளி. அந்த அமுதத்தின் ஒரு துளியை ஒருமுறை சுவைத்தாலே, பொருள்-இருமை பற்றிய பற்றுதல் அழிகிறது. அத்தகைய பலர் தங்கள் துயரமான வீடு-குடும்பத்தை உடனே விட்டுவிட்டு, தாமும் துயருற்றவர்களாய், இங்கு வ்ரிந்தாவனத்தில் பறவைகள் போல பிச்சை வாழ்வை நடத்தித் திரிகிறார்கள்।

Verse 19

वयमृतमिव जिह्मव्याहृतं श्रद्दधाना: कुलिकरुतमिवाज्ञा: कृष्णवध्वो हरिण्य: । दद‍ृशुरसकृदेतत्तन्नखस्पर्शतीव्र- स्मररुज उपमन्त्रिन् भण्यतामन्यवार्ता ॥ १९ ॥

அவருடைய வஞ்சக வார்த்தைகளையும் உண்மை என நம்பினோம்; கொடிய வேட்டைக்காரன் பாடலை நம்பும் கருநிற மானின் மூடப் பெண்களைப் போல. அவருடைய நகத் தொடுதலால் எழுந்த காமவேதனையை மீண்டும் மீண்டும் அனுபவித்தோம். ஓ தூதா, கிருஷ்ணனைத் தவிர வேறு செய்தி பேசு.

Verse 20

प्रियसख पुनरागा: प्रेयसा प्रेषित: किं वरय किमनुरुन्धे माननीयोऽसि मेऽङ्ग । नयसि कथमिहास्मान् दुस्त्यजद्वन्द्वपार्श्वं सततमुरसि सौम्य श्रीर्वधू: साकमास्ते ॥ २० ॥

என் பிரியனின் நண்பனே, நீ மீண்டும் வந்தாயா? என் காதலி உன்னை அனுப்பினாளா? நண்பா, நீ எனக்கு மதிப்புக்குரியவன்—எந்த வரம் வேண்டுமோ தேர்ந்தெடு. ஆனால் துறக்க அரிதான தாம்பத்திய அன்புடைய அவனிடம் எங்களை ஏன் அழைத்துச் செல்ல வந்தாய்? மென்மையான தேனீயே, அவன் மார்பில் எப்போதும் ஸ்ரீதேவி எனும் துணைவி தங்கியிருக்கிறாள்.

Verse 21

अपि बत मधुपुर्यामार्यपुत्रोऽधुनास्ते स्मरति स पितृगेहान् सौम्य बन्धूंश्च गोपान् । क्व‍‍चिदपि स कथा न: किङ्करीणां गृणीते भुजमगुरुसुगन्धं मूर्ध्‍न्यधास्यत् कदा नु ॥ २१ ॥

அய்யோ, ஆரியபுத்திரன் கிருஷ்ணன் இப்போது மதுபுரி மத்துராவில் இருக்கிறான்! மென்மையான உத்தவா, அவன் தந்தையின் இல்லத்தையும் கோப நண்பர்களையும் நினைக்கிறானா? எப்போதாவது எங்களை—அவனுடைய பணியாளிகளை—பற்றிப் பேசுகிறானா? அகுரு மணம் கமழும் அவன் கை எப்போது எங்கள் தலைமேல் வைக்கப்படும்?

Verse 22

श्रीशुक उवाच अथोद्धवो निशम्यैवं कृष्णदर्शनलालसा: । सान्‍त्‍वयन् प्रियसन्देशैर्गोपीरिदमभाषत ॥ २२ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இவ்வாறு கேட்டதும், கிருஷ்ண தரிசனத்திற்காக ஏங்கிய கோபியரை உத்தவன் பிரிய செய்திகளால் ஆறுதல் கூறி, அவர்களிடம் இவ்வாறு பேசத் தொடங்கினான்.

Verse 23

श्रीउद्धव उवाच अहो यूयं स्म पूर्णार्था भवत्यो लोकपूजिता: । वासुदेवे भगवति यासामित्यर्पितं मन: ॥ २३ ॥

ஸ்ரீஉத்தவன் கூறினான்—ஆஹா! நீங்கள் கோபியர் முழுமையாகக் கைகூடியவர்கள்; உலகம் போற்றும் புனிதர்கள். ஏனெனில் இவ்வாறு உங்கள் மனத்தை பகவான் வாசுதேவனில் அர்ப்பணித்துள்ளீர்கள்.

Verse 24

दानव्रततपोहोम जपस्वाध्यायसंयमै: । श्रेयोभिर्विविधैश्चान्यै: कृष्णे भक्तिर्हि साध्यते ॥ २४ ॥

தானம், விரதம், தவம், ஹோமம், ஜபம், வேதஸ்வாத்யாயம், நியம-சம்யமம் மற்றும் பல நற்கிரியைகளால் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தி பெறப்படுகிறது।

Verse 25

भगवत्युत्तम:श्लोके भवतीभिरनुत्तमा । भक्ति: प्रवर्तिता दिष्‍ट्या मुनीनामपि दुर्लभा ॥ २५ ॥

உத்தமஶ்லோகனான பகவானில் நீங்கள் ஒப்பற்ற தூய பக்தியின் அளவுகோலை நிறுவினீர்கள்; அத்தகைய பக்தி முனிவர்க்கும் அரிது.

Verse 26

दिष्‍ट्या पुत्रान्पतीन्देहान् स्वजनान्भवनानि च । हित्वावृणीत यूयं यत् कृष्णाख्यं पुरुषं परम् ॥ २६ ॥

உங்கள் பெரும் பாக்கியத்தால் நீங்கள் மகன்கள், கணவர்கள், உடல் இன்பங்கள், உறவினர், வீடுகள் அனைத்தையும் விட்டு ‘கிருஷ்ணன்’ எனப்படும் பரம புருஷனைத் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்.

Verse 27

सर्वात्मभावोऽधिकृतो भवतीनामधोक्षजे । विरहेण महाभागा महान्मेऽनुग्रह: कृत: ॥ २७ ॥

மகாபாக்கியமான கோபியரே! அதோக்ஷஜனான இறைவனில் முழு ஆத்மபாவ அன்புக்குரிய உரிமை உங்களுக்கே; பிரிவில் கிருஷ்ணப் பிரேமத்தை வெளிப்படுத்தி என்மேல் பெரும் அருள் செய்தீர்கள்.

Verse 28

श्रूयतां प्रियसन्देशो भवतीनां सुखावह: । यमादायागतो भद्रा अहं भर्तू रहस्कर: ॥ २८ ॥

நல்லருளுடைய பெண்களே! உங்கள் பிரியனின் இன்பமளிக்கும் செய்தியை கேளுங்கள்; என் ஆண்டவரின் நெருங்கிய சேவகனாகிய நான் அதை எடுத்துக்கொண்டு இங்கு வந்தேன்.

Verse 29

श्रीभगवानुवाच भवतीनां वियोगो मे न हि सर्वात्मना क्व‍‍चित् । यथा भूतानि भूतेषु खं वाय्वग्निर्जलं मही । तथाहं च मन:प्राणभूतेन्द्रियगुणाश्रय: ॥ २९ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—உங்களுக்கென்னுடன் உண்மையில் முழுமையான பிரிவு எப்போதும் இல்லை; நான் அனைத்துப் படைப்பின் ஆத்மா. ஆகாயம், காற்று, தீ, நீர், மண் ஆகியவை எல்லா உயிர்களிலும் இருப்பதுபோல், நான் மனம், பிராணன், இந்திரியங்கள், பூதங்கள் மற்றும் குணங்களில் அந்தர்யாமியாக நிலைகொள்கிறேன்.

Verse 30

आत्मन्येवात्मनात्मानं सृजे हन्म्यनुपालये । आत्ममायानुभावेन भूतेन्द्रियगुणात्मना ॥ ३० ॥

நானே என்னுள் என்னை உருவாக்கி, காத்து, மீண்டும் என்னுள் இழுத்துக் கொள்கிறேன். பூதத் தத்துவங்கள், இந்திரியங்கள், இயற்கை குணங்கள் என வெளிப்படும் என் ஆத்மமாயையின் வல்லமையால் இவ்வுலகம் இயங்குகிறது.

Verse 31

आत्मा ज्ञानमय: शुद्धो व्यतिरिक्तोऽगुणान्वय: । सुषुप्तिस्वप्नजाग्रद्भ‍िर्मायावृत्तिभिरीयते ॥ ३१ ॥

ஆத்மா தூய ஞானமயம்; பொருள்களிலிருந்து வேறுபட்டது, குணங்களின் பிணைப்பில் சிக்காதது. ஆயினும் விழிப்பு, கனவு, ஆழ்நித்திரை எனும் மாயாவின் நிலைகளின் வழி அது உணரப்படுகிறது.

Verse 32

येनेन्द्रियार्थान् ध्यायेत मृषा स्वप्नवदुत्थित: । तन्निरुन्ध्यादिन्द्रियाणि विनिद्र: प्रत्यपद्यत ॥ ३२ ॥

தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தவனும் பொய்யான கனவை நினைத்துக் கொண்டிருப்பதுபோல், மனம் இந்திரியப் பொருட்களைத் தியானிக்கிறது; அப்போது இந்திரியங்கள் அவற்றை அடைய முயல்கின்றன. ஆகவே முழு விழிப்புடன் மனத்தை அடக்கி இந்திரியங்களைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்.

Verse 33

एतदन्त: समाम्नायो योग: साङ्ख्यं मनीषिणाम् । त्यागस्तपो दम: सत्यं समुद्रान्ता इवापगा: ॥ ३३ ॥

ஞானிகள் கூறுவதுபடி இதுவே எல்லா வேதங்களின் இறுதி முடிவு; இதுவே யோகம், சாங்க்யம், தியாகம், தபஸ், தமம், சத்தியம் ஆகியவற்றின் சாரம். எல்லா நதிகளும் கடலையே அடைவதுபோல், எல்லா சாதனைகளும் இப்பரமத் தத்துவத்திலேயே நிறைவு பெறுகின்றன.

Verse 34

यत्त्वहं भवतीनां वै दूरे वर्ते प्रियो द‍ृशाम् । मनस: सन्निकर्षार्थं मदनुध्यानकाम्यया ॥ ३४ ॥

வ்ரஜப் பெண்களே, உங்கள் பார்வைக்கு இனியவன் நான்; ஆயினும் நான் தூரத்தில் இருந்தது, என்னைத் தியானிப்பதை மேலும் தீவிரப்படுத்தி உங்கள் மனங்களை என்னிடம் நெருக்கச் செய்யவே.

Verse 35

यथा दूरचरे प्रेष्ठे मन आविश्य वर्तते । स्‍त्रीणां च न तथा चेत: सन्निकृष्टेऽक्षिगोचरे ॥ ३५ ॥

காதலன் தூரத்தில் இருக்கையில் பெண்ணின் மனம் அவனில் மேலும் ஆழ்ந்து நிற்கும்; ஆனால் கண்முன் அருகில் இருக்கையில் அவ்வளவு தீவிரமாகச் சித்தம் நிலைக்காது.

Verse 36

मय्यावेश्य मन: कृत्‍स्‍नं विमुक्ताशेषवृत्ति यत् । अनुस्मरन्त्यो मां नित्यमचिरान्मामुपैष्यथ ॥ ३६ ॥

உங்கள் மனம் முழுவதும் என்னுள் லயித்து, மற்ற எல்லா செயல்நிலைகளிலிருந்தும் விடுபட்டுள்ளது; நீங்கள் எப்போதும் என்னை நினைவுகூருவதால், விரைவில் மீண்டும் என்னை உங்கள் முன்னிலையில் அடைவீர்கள்.

Verse 37

या मया क्रीडता रात्र्यां वनेऽस्मिन्व्रज आस्थिता: । अलब्धरासा: कल्याण्यो मापुर्मद्वीर्यचिन्तया ॥ ३७ ॥

இவ்வனத்தில் இரவில் நான் விளையாடியபோது வ்ரஜத்தில் தங்கிவிட்டு ராசத்தில் சேர இயலாத பாக்கியவதியான கோபியரும், என் வல்லமைமிகு லீலைகளைத் தியானித்து என்னையே அடைந்தனர்.

Verse 38

श्रीशुक उवाच एवं प्रियतमादिष्टमाकर्ण्य व्रजयोषित: । ता ऊचुरुद्धवं प्रीतास्तत्सन्देशागतस्मृती: ॥ ३८ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—தங்கள் மிகப் பிரியமான கிருஷ்ணனின் செய்தியை கேட்ட வ்ரஜப் பெண்கள் மகிழ்ந்தனர். அந்தச் சொற்கள் நினைவுகளை எழுப்ப, அவர்கள் உத்தவனை இவ்வாறு உரைத்தனர்.

Verse 39

गोप्य ऊचु: दिष्‍ट्याहितो हत: कंसो यदूनां सानुगोऽघकृत् । दिष्‍ट्याप्तैर्लब्धसर्वार्थै: कुशल्यास्तेऽच्युतोऽधुना ॥ ३९ ॥

கோபியர் கூறினர்—யாதவர்களின் பகைவனும் துன்புறுத்தியவனுமான கம்சன் தன் துணையருடன் கொல்லப்பட்டான்; இது பெரும் நல்வாழ்த்து. மேலும், எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறிய நலம்விரும்பும் நண்பர்-உறவினருடன் அச்யுதன் இப்போது நலமுடன் மகிழ்ந்து வாழ்கிறான்; இதுவும் மங்களம்.

Verse 40

कच्चिद् गदाग्रज: सौम्य करोति पुरयोषिताम् । प्रीतिं न: स्‍निग्धसव्रीडहासोदारेक्षणार्चित: ॥ ४० ॥

அன்புடைய உத்தவா! கதாவின் அண்ணன் (ஸ்ரீகிருஷ்ணன்) இப்போது நகரப் பெண்களுக்கு உண்மையில் எங்களுக்குரிய இன்பத்தை அளிக்கிறானா? அவர்கள் அன்பும் நாணமும் கலந்த புன்னகையுடன், விரிந்த கருணைநோக்குகளால் அவரை வழிபடுகிறார்கள் போலும்.

Verse 41

कथं रतिविशेषज्ञ: प्रियश्च पुरयोषिताम् । नानुबध्येत तद्वाक्यैर्विभ्रमैश्चानुभाजित: ॥ ४१ ॥

இணைவு இன்பத்தின் நுண்மைகளை அறிந்தவரும் நகரப் பெண்களின் பிரியனுமாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணன், அவர்களின் மயக்கும் சொற்களாலும் சைகைகளாலும் இடையறாது போற்றப்படும்போது எப்படித் தன்னைச் சிக்கவிடாமல் இருப்பான்?

Verse 42

अपि स्मरति न: साधो गोविन्द: प्रस्तुते क्व‍‍चित् । गोष्ठिमध्ये पुरस्‍त्रीणां ग्राम्या: स्वैरकथान्तरे ॥ ४२ ॥

புனிதரே! நகரப் பெண்களுடன் உரையாடும் வேளையில் கோவிந்தன் எங்களை ஒருபோதும் நினைவுகூருகிறானா? அவர்களுடன் சுதந்திரமாகப் பேசும் நடுவே எங்கள் கிராமப் பெண்களைப் பற்றி எங்காவது சொல்லுகிறானா?

Verse 43

ता: किं निशा: स्मरति यासु तदा प्रियाभि- र्वृन्दावने कुमुदकुन्दशशाङ्करम्ये । रेमे क्व‍णच्चरणनूपुररासगोष्ठ्या- मस्माभिरीडितमनोज्ञकथ: कदाचित् ॥ ४३ ॥

தாமரை, குந்து மலர், நிலவொளி ஆகியவற்றால் அழகுற்ற வ்ரிந்தாவனத்தில், அவர் தம் பிரிய தோழிகளான எங்களுடன் ராச வட்டத்தில் மகிழ்ந்த அந்த இரவுகளை அவர் நினைவுகூருகிறானா? கால் சலங்கைகளின் இசை ஒலிக்க, நாங்கள் அவரது மனம்கவரும் லீலைக் கதைகளைப் பாடி போற்றினோம்.

Verse 44

अप्येष्यतीह दाशार्हस्तप्ता: स्वकृतया शुचा । सञ्जीवयन् नु नो गात्रैर्यथेन्द्रो वनमम्बुदै: ॥ ४४ ॥

தாசார்ஹ வம்சத்தவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் இங்கே மீண்டும் வந்து, தாமே உண்டாக்கிய துயரால் எரியும் எங்களைத் தமது அங்கத் தொடுதலால் மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பாரோ? இந்திரன் மேகநீரால் காட்டை உயிர்ப்பிப்பதுபோல்।

Verse 45

कस्मात् कृष्ण इहायाति प्राप्तराज्यो हताहित: । नरेन्द्रकन्या उद्वाह्य प्रीत: सर्वसुहृद् वृत: ॥ ४५ ॥

கிருஷ்ணர் ஏன் இங்கே வர வேண்டும்? அவர் அரசை அடைந்தார், பகைவரை அழித்தார், அரசர்களின் மகள்களை மணந்தார்; அங்கே எல்லா நண்பர்களும் நல்வாழ்த்தாளர்களும் சூழ மகிழ்ந்து நிறைந்திருக்கிறார்।

Verse 46

किमस्माभिर्वनौकोभिरन्याभिर्वा महात्मन: । श्रीपतेराप्तकामस्य क्रियेतार्थ: कृतात्मन: ॥ ४६ ॥

நாங்கள் காட்டில் வாழ்பவர்கள் அல்லது வேறு பெண்கள், அந்த மகாத்மா கிருஷ்ணரின் எந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்ற முடியும்? அவர் ஸ்ரீபதி, ஆப்தகாமன்; விரும்பியதைத் தானே அடைவார், தன்னுள்ளே நிறைவானவர்।

Verse 47

परं सौख्यं हि नैराश्यं स्वैरिण्यप्याहपिङ्गला । तज्जानतीनां न: कृष्णे तथाप्याशा दुरत्यया ॥ ४७ ॥

உயர்ந்த இன்பம் என்பது நிராசை—ஆசைகளைத் துறத்தல்—என்று பிங்கலா என்ற விலைமகளும் கூறினாள். இதை அறிந்திருந்தும், கிருஷ்ணனை அடையவேண்டும் என்ற எங்கள் நம்பிக்கையை விடுவது அரிது.

Verse 48

क उत्सहेत सन्त्यक्तुमुत्तम:श्लोकसंविदम् । अनिच्छतोऽपि यस्य श्रीरङ्गान्न च्यवते क्व‍‍चित् ॥ ४८ ॥

உத்தமஷ்லோக பகவானுடன் உள்ள நெருங்கிய உரையாடலை விட்டுவிட யார் துணிவார்? அவர் விரும்பாவிட்டாலும், ஸ்ரீலட்சுமி அவரது மார்பிடத்திலிருந்து எப்போதும் விலகுவதில்லை।

Verse 49

सरिच्छैलवनोद्देशा गावो वेणुरवा इमे । सङ्कर्षणसहायेन कृष्णेनाचरिता: प्रभो ॥ ४९ ॥

ஓ உத்தவப் பிரபுவே, சங்கர்ஷணனுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இங்கே இருந்தபோது, இந்நதிகள், மலைகள், வனப்பகுதிகள், பசுக்கள் மற்றும் வேணு நாதங்களை அவர் இன்புற்றார்।

Verse 50

पुन: पुन: स्मारयन्ति नन्दगोपसुतं बत । श्रीनिकेतैस्तत्पदकैर्विस्मर्तुं नैव शक्नुम: ॥ ५० ॥

இவை அனைத்தும் நந்தகோபனின் மகன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டுகின்றன. தெய்வச் சின்னங்கள் பொறிக்கப்பட்ட அவரது பாதச்சுவடுகளைப் பார்த்தால், அவரை நாம் மறக்க இயலாது।

Verse 51

गत्या ललितयोदारहासलीलावलोकनै: । माध्व्या गिरा हृतधिय: कथं तं विस्मरामहे ॥ ५१ ॥

ஓ உத்தவா, அவரது இனிய நடை, பெருந்தாராளமான புன்னகை, விளையாட்டுக் கண்நோக்குகள், தேனினும் இனிய சொற்கள் எங்கள் மனத்தை கொள்ளை கொண்டன; அவரை எவ்வாறு மறப்போம்?

Verse 52

हे नाथ हे रमानाथ व्रजनाथार्तिनाशन । मग्नमुद्धर गोविन्द गोकुलं वृजिनार्णवात् ॥ ५२ ॥

ஹே நாதா, ஹே ரமாநாதா, ஹே வ்ரஜநாதா, துயரநாசக கோவிந்தா! துன்பக் கடலில் மூழ்கும் கோகுலத்தை உயர்த்தி மீட்டு அருள்வாயாக।

Verse 53

श्रीशुक उवाच ततस्ता: कृष्णसन्देशैर्व्यपेतविरहज्वरा: । उद्धवं पूजयां चक्रुर्ज्ञात्वात्मानमधोक्षजम् ॥ ५३ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் செய்திகளால் கோபிகளின் பிரிவுத் தீக்காய்ச்சல் தணிந்தது. உத்தவனைத் தங்கள் அதோக்ஷஜப் பிரபுவே என அறிந்து அவர்கள் அவரை வழிபட்டனர்।

Verse 54

उवास कतिचिन्मासान्गोपीनां विनुदन् शुच: । कृष्णलीलाकथां गायन् रमयामास गोकुलम् ॥ ५४ ॥

உத்தவர் சில மாதங்கள் கோகுலத்தில் தங்கினார். ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலைக் கதைகளைப் பாடி கோபியரின் துயரை நீக்கி, முழு கோகுலத்தையும் மகிழ்வித்தார்.

Verse 55

यावन्त्यहानि नन्दस्य व्रजेऽवात्सीत् स उद्धव: । व्रजौकसां क्षणप्रायाण्यासन् कृष्णस्य वार्तया ॥ ५५ ॥

நந்தரின் வ்ரஜத்தில் உத்தவர் தங்கிய நாட்கள் அனைத்தும் வ்ரஜவாசிகளுக்கு ஒரு கணம் போலவே தோன்றின; ஏனெனில் அவர் எப்போதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பற்றிய செய்திகளையே உரைத்தார்.

Verse 56

सरिद्वनगिरिद्रोणीर्वीक्षन् कुसुमितान् द्रुमान् । कृष्णं संस्मारयन् रेमे हरिदासो व्रजौकसाम् ॥ ५६ ॥

வ்ரஜத்தின் ஆறுகள், காடுகள், மலைகள், பள்ளத்தாக்குகள், மலர்ந்த மரங்களைப் பார்த்து, ஹரியின் தாசனான உத்தவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நினைவூட்டிக் கொண்டு வ்ரஜவாசிகளுடன் மகிழ்ந்தார்.

Verse 57

द‍ृष्ट्वैवमादि गोपीनां कृष्णावेशात्मविक्लवम् । उद्धव: परमप्रीतस्ता नमस्यन्निदं जगौ ॥ ५७ ॥

கோபியர் ஸ்ரீகிருஷ்ணனில் முழுமையாக ஆழ்ந்து கலங்கியிருப்பதைப் பார்த்து உத்தவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். அவர்களுக்கு வணங்கி மரியாதை செலுத்த விரும்பி இவ்வாறு பாடினார்.

Verse 58

एता: परं तनुभृतो भुवि गोपवध्वो गोविन्द एव निखिलात्मनि रूढभावा: । वाञ्छन्ति यद् भवभियो मुनयो वयं च किं ब्रह्मजन्मभिरनन्तकथारसस्य ॥ ५८ ॥

[உத்தவர் பாடினார்:] பூமியில் உடல் கொண்டவர்களில் இக்கோபப் பெண்களே உச்ச சித்தியை அடைந்தவர்கள்; ஏனெனில் அனைத்துஆத்மாவான கோவிந்தனில் அவர்களின் கலப்பற்ற அன்பு உறுதியாக நிலைத்துள்ளது. உலகப் பந்தத்திற்குப் பயப்படும் முனிவர்களும் நாமும் ஏங்கும் அந்தப் பிரேமை—அனந்தப் பரமனின் கதாரஸத்தைச் சுவைத்தவர்க்கு உயர்ந்த பிராமணப் பிறப்பு அல்லது பிரம்மாவின் பிறப்பேனும் என்ன பயன்?

Verse 59

क्व‍ेमा: स्‍त्रियो वनचरीर्व्यभिचारदुष्टा: कृष्णे क्व‍ चैष परमात्मनि रूढभाव: । नन्वीश्वरोऽनुभजतोऽविदुषोऽपि साक्षा- च्छ्रेयस्तनोत्यगदराज इवोपयुक्त: ॥ ५९ ॥

அஹோ! காட்டில் அலைந்தாடும், தவறான நடத்தை காரணமாகக் கெட்டவர்களெனத் தோன்றும் எளிய பெண்களும் பரமாத்மா ஸ்ரீகிருஷ்ணனில் கலப்பற்ற அன்பின் பரிபூரணத்தை அடைந்தனர். உண்மையில், இறைவன் அறியாத வழிபாடாளருக்கும் நன்மை அளிப்பான்; சிறந்த மருந்து அதன் கூறுகளை அறியாமலே எடுத்தாலும் பயன் தருவது போல।

Verse 60

नायं श्रियोऽङ्ग उ नितान्तरते: प्रसाद: स्वर्योषितां नलिनगन्धरुचां कुतोऽन्या: । रासोत्सवेऽस्य भुजदण्डगृहीतकण्ठ- लब्धाशिषां य उदगाद् व्रजवल्ल‍भीनाम् ॥ ६० ॥

அன்பனே! இந்த பரம ரதியின் அருள் திருமகளுக்கே கிடைக்கவில்லை; தாமரை மணமும் தாமரை ஒளியும் கொண்ட விண்ணுலகப் பெண்களுக்கு எங்கே? ராசோৎসவத்தில், ஆண்டவன் தன் புஜங்களால் கன்னங்களைச் சுற்றி அணைத்துத் தந்த ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்ற வ்ரஜ கோபியரின் அதிசயப் பேறு இதுவே.

Verse 61

आसामहो चरणरेणुजुषामहं स्यां वृन्दावने किमपि गुल्मलतौषधीनाम् । या दुस्त्यजं स्वजनमार्यपथं च हित्वा भेजुर्मुकुन्दपदवीं श्रुतिभिर्विमृग्याम् ॥ ६१ ॥

வ்ரிந்தாவனத்தில் ஒரு புதர், கொடி அல்லது மூலிகையாக நான் ஆக வேண்டும்; அப்போது இந்த கோபியரின் திருவடித் தூளைப் பெறுவேன். அவர்கள் துறக்க அரிதான கணவர், மகன் முதலிய உறவினரையும், கற்பின் வழியையும் விட்டு, வேதங்கள் தேட வேண்டிய முகுந்தன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடிப் பாதையைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 62

या वै श्रियार्चितमजादिभिराप्तकामै- र्योगेश्वरैरपि यदात्मनि रासगोष्ठ्याम् । कृष्णस्य तद् भगवत: चरणारविन्दं न्यस्तं स्तनेषु विजहु: परिरभ्य तापम् ॥ ६२ ॥

திருமகளும், பிரம்மா முதலிய தேவர்களும், யோகசித்தியின் அதிபதிகளான யோகீஸ்வரர்களும் மனத்திலேயே வணங்க இயலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் திருவடித் தாமரையை, ராசக் கூட்டத்தில் ஆண்டவன் கோபியரின் மார்பில் வைத்தான். அந்தத் திருவடிகளை அணைத்துக் கொண்டு கோபியர் எல்லாத் துயர்தாபத்தையும் விட்டு நீங்கினர்.

Verse 63

वन्दे नन्दव्रजस्‍त्रीणां पादरेणुमभीक्ष्णश: । यासां हरिकथोद्गीतं पुनाति भुवनत्रयम् ॥ ६३ ॥

நந்த மகாராஜாவின் வ்ரஜப் பெண்களின் திருவடித் தூளுக்கு நான் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன். அவர்கள் பாடும் ஹரிகதையின் ஒலி மூன்று உலகங்களையும் தூய்மைப்படுத்துகிறது।

Verse 64

श्रीशुक उवाच अथ गोपीरनुज्ञाप्य यशोदां नन्दमेव च । गोपानामन्‍त्र्य दाशार्हो यास्यन्नारुरुहे रथम् ॥ ६४ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—அப்போது தாசார்ஹ வம்சத்தவன் உத்தவர் கோபியரிடமும், தாய் யசோதையிடமும், நந்த மகாராஜாவிடமும் விடைபெற அனுமதி பெற்றார். எல்லா கோபர்களுக்கும் விடை சொல்லி, புறப்பட ரதத்தில் ஏறினார்.

Verse 65

तं निर्गतं समासाद्य नानोपायनपाणय: । नन्दादयोऽनुरागेण प्रावोचन्नश्रुलोचना: ॥ ६५ ॥

உத்தவர் புறப்படும்போது நந்தர் முதலியோர் அன்பால் பலவகை காணிக்கைகளை கைகளில் ஏந்தி அவரை அணுகினர். கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் அவர்கள் இவ்வாறு உரைத்தனர்.

Verse 66

मनसो वृत्तयो न: स्यु: कृष्णपादाम्बुजाश्रया: । वाचोऽभिधायिनीर्नाम्नां कायस्तत्प्रह्वणादिषु ॥ ६६ ॥

எங்கள் மனத்தின் இயக்கங்கள் எப்போதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் தாமரைத் திருவடிகளைச் சாரட்டும்; எங்கள் வாக்கு இடையறாது அவரது நாமங்களைப் பாடட்டும்; எங்கள் உடல் அவருக்கு வணங்கி சேவையில் ஈடுபடட்டும்.

Verse 67

कर्मभिर्भ्राम्यमाणानां यत्र क्व‍ापीश्वरेच्छया । मङ्गलाचरितैर्दानै रतिर्न: कृष्ण ईश्वरे ॥ ६७ ॥

கர்மவினைகளின் விளைவினாலும் பரமேஸ்வரனின் இச்சையாலும் எங்கு எங்கே அலைக்கழிக்கப்படினும், நம் நல்வழக்கங்களும் தானங்களும் ஆண்டவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணரிடம் நமக்கு அன்பை நிலைநிறுத்தட்டும்.

Verse 68

एवं सभाजितो गोपै: कृष्णभक्त्या नराधिप । उद्धव: पुनरागच्छन्मथुरां कृष्णपालिताम् ॥ ६८ ॥

மனிதர்களின் அரசே! இவ்வாறு கோபர்கள் ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தியால் உத்தவரை மரியாதை செய்தனர். பின்னர் உத்தவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணரால் பாதுகாக்கப்படும் மதுரா நகரத்திற்குத் திரும்பினார்.

Verse 69

कृष्णाय प्रणिपत्याह भक्त्युद्रेकं व्रजौकसाम् । वसुदेवाय रामाय राज्ञे चोपायनान्यदात् ॥ ६९ ॥

உத்தவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்து, வ்ரஜவாசிகளின் அளவற்ற பக்தியை உரைத்தார். பின்னர் வசுதேவர், பலராமர், அரசன் உக்ரசேனர் ஆகியோருக்கும் கூறி, கொண்டு வந்த காணிக்கைகளை அர்ப்பணித்தார்.