Shloka 10
Uddhava Sent to Vraja: Consolation to Nanda-Yaśodā and the Gopīs’ Separation
वासितार्थेऽभियुध्यद्भिर्नादितं शुश्मिभिर्वृषै: । धावन्तीभिश्च वास्राभिरुधोभारै: स्ववत्सकान् ॥ ९ ॥ इतस्ततो विलङ्घद्भिर्गोवत्सैर्मण्डितं सितै: । गोदोहशब्दाभिरवं वेणूनां नि:स्वनेन च ॥ १० ॥ गायन्तीभिश्च कर्माणि शुभानि बलकृष्णयो: । स्वलङ्कृताभिर्गोपीभिर्गोपैश्च सुविराजितम् ॥ ११ ॥ अग्न्यर्कातिथिगोविप्रपितृदेवार्चनान्वितै: । धूपदीपैश्च माल्यैश्च गोपावासैर्मनोरमम् ॥ १२ ॥ सर्वत: पुष्पितवनं द्विजालिकुलनादितम् । हंसकारण्डवाकीर्णै: पद्मषण्डैश्च मण्डितम् ॥ १३ ॥
vāsitārthe ’bhiyudhyadbhir nāditaṁ śuśmibhir vṛṣaiḥ dhāvantībhiś ca vāsrābhir udho-bhāraiḥ sva-vatsakān
கோகுலம் எங்கும் ஒலித்தது—வளமான பசுக்களுக்காக உந்தப்பட்ட காளைகள் மோதும் முழக்கத்தால்; கனத்த மடிகளுடன் கன்றுகளைத் தேடி ஓடும் பசுக்களின் முழக்கத்தால்; பால் கறக்கும் சத்தமும் இங்கும் அங்கும் துள்ளும் வெண்கன்றுகளின் கலகலப்பும்; வேணுவின் பிரதித்வனியும்; மேலும் அலங்கரித்த கோபர்-கோபியர் பலராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மங்களச் செயல்களைப் பாடிய பாடல்களும்।
Although Gokula was merged in grief because of separation from Lord Kṛṣṇa, the Lord expanded His internal potency to cover that particular manifestation of Vraja and allow Uddhava to see the normal bustle and joy of Vraja at sunset.