Adhyaya 46

Verse 1

श्रीशुक उवाच वृष्णीनां प्रवरो मन्त्री कृष्णस्य दयित: सखा । शिष्यो बृहस्पते: साक्षादुद्धवो बुद्धिसत्तम: ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—மிக உயர்ந்த புத்தியுடைய உத்தவர் வ்ருஷ்ணிவம்சத்தின் சிறந்த அமைச்சரும், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அன்புச் சிநேகிதனும், நேரடியாகப் பிருஹஸ்பதியின் சீடனுமாவார்.

Verse 2

तमाह भगवान्प्रेष्ठं भक्तमेकान्तिनं क्व‍‍चित् । गृहीत्वा पाणिना पाणिं प्रपन्नार्तिहरो हरि: ॥ २ ॥

ஒருமுறை சரணடைந்தோரின் துயரை நீக்கும் பகவான் ஹரி, முழுமையான ஒருமுக பக்தியுடைய தம் மிகப் பிரியமான உத்தவரின் கையைத் தம் கையால் பற்றிக் கொண்டு இவ்வாறு உரைத்தார்.

Verse 3

गच्छोद्धव व्रजं सौम्य पित्रोर्नौ प्रीतिमावह । गोपीनां मद्वियोगाधिं मत्सन्देशैर्विमोचय ॥ ३ ॥

அன்புள்ள உத்தவா, நீ வ்ரஜத்திற்குச் சென்று எங்கள் தந்தை-தாய்க்கு மகிழ்ச்சி அளி. மேலும் என்னை விட்டு பிரிவால் துயருறும் கோபியரை என் செய்தியால் ஆறுதல்படுத்தி விடுவி.

Verse 4

ता मन्मनस्का मत्प्राणा मतर्थे त्यक्तदैहिका: । मामेव दयितं प्रेष्ठमात्मानं मनसा गता: । ये त्यक्तलोकधर्माश्च मदर्थे तान्बिभर्म्यहम् ॥ ४ ॥

அந்த கோபியரின் மனம் எப்போதும் என்னில் ஒன்றி உள்ளது; அவர்களின் உயிரும் எனக்கே அர்ப்பணம். எனக்காக அவர்கள் உடல் சார்ந்த அனைத்தையும் துறந்தனர். நானே அவர்களின் அன்பன், மிகப் பிரியமானவன், அவர்களின் ஆத்மாவே. எனக்காக உலகியலான கடமைகளையும் விட்டவர்களை நான் தானே தாங்கி காக்கிறேன்.

Verse 5

मयि ता: प्रेयसां प्रेष्ठे दूरस्थे गोकुलस्‍त्रिय: । स्मरन्त्योऽङ्ग विमुह्यन्ति विरहौत्कण्ठ्यविह्वला: ॥ ५ ॥

அன்புள்ள உத்தவா, கோகுலப் பெண்களுக்கு நான் காதலில் மிகப் பிரியமானவன். ஆகவே தூரத்தில் இருக்கும் என்னை நினைத்தவுடனே, பிரிவின் ஏக்கம் அவர்களை மயக்கமடையச் செய்கிறது.

Verse 6

धारयन्त्यतिकृच्छ्रेण प्राय: प्राणान् कथञ्चन । प्रत्यागमनसन्देशैर्बल्ल‍व्यो मे मदात्मिका: ॥ ६ ॥

என்னோடு ஒன்றிய என் வல்லவியர், நான் மீண்டும் வருவேன் என்ற செய்தி/வாக்குறுதியின் ஆதரவால், மிகுந்த சிரமத்துடன் எப்படியோ உயிரைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

Verse 7

श्रीशुक उवाच इत्युक्त उद्धवो राजन्सन्देशं भर्तुराद‍ृत: । आदाय रथमारुह्य प्रययौ नन्दगोकुलम् ॥ ७ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: அரசே, இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் உத்தவர் தம் ஆண்டவரின் செய்தியை மரியாதையுடன் ஏற்றுக் கொண்டு, தேரில் ஏறி நந்த-கோகுலத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 8

प्राप्तो नन्दव्रजं श्रीमान् निम्‍लोचति विभावसौ । छन्नयान: प्रविशतां पशूनां खुररेणुभि: ॥ ८ ॥

திருமிகு உத்தவர் சூரியன் மறையும் வேளையில் நந்தரின் வ்ரஜத்தை அடைந்தார். திரும்பிவரும் மாடுகள் முதலியவற்றின் குளம்புத் தூசியில் அவரது ரதம் மறைந்து, யாரும் அறியாமல் அவர் உள்ளே நுழைந்தார்।

Verse 9

वासितार्थेऽभियुध्यद्भ‍िर्नादितं शुश्मिभिर्वृषै: । धावन्तीभिश्च वास्राभिरुधोभारै: स्ववत्सकान् ॥ ९ ॥ इतस्ततो विलङ्घद्भ‍िर्गोवत्सैर्मण्डितं सितै: । गोदोहशब्दाभिरवं वेणूनां नि:स्वनेन च ॥ १० ॥ गायन्तीभिश्च कर्माणि शुभानि बलकृष्णयो: । स्वलङ्कृताभिर्गोपीभिर्गोपैश्च सुविराजितम् ॥ ११ ॥ अग्‍न्यर्कातिथिगोविप्रपितृदेवार्चनान्वितै: । धूपदीपैश्च माल्यैश्च गोपावासैर्मनोरमम् ॥ १२ ॥ सर्वत: पुष्पितवनं द्विजालिकुलनादितम् । हंसकारण्डवाकीर्णै: पद्मषण्डैश्च मण्डितम् ॥ १३ ॥

கோகுலம் எங்கும் ஒலித்தது—இனப்பெருக்கக் காலத்தில் உந்தப்பட்ட காளைகள் வளமான பசுக்களுக்காக ஒன்றோடொன்று மோதும் முழக்கத்தால்; கனத்த மடிகளால் சுமைப்பட்ட பசுக்கள் தங்கள் கன்றுகளைத் தேடி ஓடி முழங்குவதால்; பால் கறக்கும் சத்தமும் இங்கும் அங்கும் துள்ளும் வெண்கன்றுகளின் கலகலப்பும்; வேணுவின் பேரொலிப் பிரதித்வனியும்; மேலும் அழகாக அலங்கரித்த கோபர்-கோபியர் பலராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மங்களச் செயல்களைப் பாடி கிராமத்தை ஒளிரச் செய்தனர்। கோபர்களின் இல்லங்கள் அக்னி, சூரியன், விருந்தினர், பசு, பிராமணர், பித்ருக்கள், தேவர்கள் ஆகியோருக்கான ஆராதனைப் பொருட்கள்—தூபம், தீபம், மாலைகள்—நிறைந்ததால் மனோஹரமாகத் தோன்றின; சுற்றிலும் மலர்ந்த வனம் பறவைகளும் தேனீகளும் எழுப்பும் நாதத்தால் முழங்க, அன்னங்கள்-காரண்டவ வாத்துகள் நிறைந்த ஏரிகளாலும் தாமரைக் குஞ்சுகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது।

Verse 10

वासितार्थेऽभियुध्यद्भ‍िर्नादितं शुश्मिभिर्वृषै: । धावन्तीभिश्च वास्राभिरुधोभारै: स्ववत्सकान् ॥ ९ ॥ इतस्ततो विलङ्घद्भ‍िर्गोवत्सैर्मण्डितं सितै: । गोदोहशब्दाभिरवं वेणूनां नि:स्वनेन च ॥ १० ॥ गायन्तीभिश्च कर्माणि शुभानि बलकृष्णयो: । स्वलङ्कृताभिर्गोपीभिर्गोपैश्च सुविराजितम् ॥ ११ ॥ अग्‍न्यर्कातिथिगोविप्रपितृदेवार्चनान्वितै: । धूपदीपैश्च माल्यैश्च गोपावासैर्मनोरमम् ॥ १२ ॥ सर्वत: पुष्पितवनं द्विजालिकुलनादितम् । हंसकारण्डवाकीर्णै: पद्मषण्डैश्च मण्डितम् ॥ १३ ॥

கோகுலம் எங்கும் ஒலித்தது—வளமான பசுக்களுக்காக உந்தப்பட்ட காளைகள் மோதும் முழக்கத்தால்; கனத்த மடிகளுடன் கன்றுகளைத் தேடி ஓடும் பசுக்களின் முழக்கத்தால்; பால் கறக்கும் சத்தமும் இங்கும் அங்கும் துள்ளும் வெண்கன்றுகளின் கலகலப்பும்; வேணுவின் பிரதித்வனியும்; மேலும் அலங்கரித்த கோபர்-கோபியர் பலராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மங்களச் செயல்களைப் பாடிய பாடல்களும்।

Verse 11

वासितार्थेऽभियुध्यद्भ‍िर्नादितं शुश्मिभिर्वृषै: । धावन्तीभिश्च वास्राभिरुधोभारै: स्ववत्सकान् ॥ ९ ॥ इतस्ततो विलङ्घद्भ‍िर्गोवत्सैर्मण्डितं सितै: । गोदोहशब्दाभिरवं वेणूनां नि:स्वनेन च ॥ १० ॥ गायन्तीभिश्च कर्माणि शुभानि बलकृष्णयो: । स्वलङ्कृताभिर्गोपीभिर्गोपैश्च सुविराजितम् ॥ ११ ॥ अग्‍न्यर्कातिथिगोविप्रपितृदेवार्चनान्वितै: । धूपदीपैश्च माल्यैश्च गोपावासैर्मनोरमम् ॥ १२ ॥ सर्वत: पुष्पितवनं द्विजालिकुलनादितम् । हंसकारण्डवाकीर्णै: पद्मषण्डैश्च मण्डितम् ॥ १३ ॥

அழகிய அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்த கோபியரும் கோபரும் பலராமன், ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் அனைத்தும் மங்களமான செயல்களைப் பாடினர்; அந்தப் பாடலால் கோகுலம் மேலும் பிரகாசித்து எங்கும் ஒலித்தது।

Verse 12

वासितार्थेऽभियुध्यद्भ‍िर्नादितं शुश्मिभिर्वृषै: । धावन्तीभिश्च वास्राभिरुधोभारै: स्ववत्सकान् ॥ ९ ॥ इतस्ततो विलङ्घद्भ‍िर्गोवत्सैर्मण्डितं सितै: । गोदोहशब्दाभिरवं वेणूनां नि:स्वनेन च ॥ १० ॥ गायन्तीभिश्च कर्माणि शुभानि बलकृष्णयो: । स्वलङ्कृताभिर्गोपीभिर्गोपैश्च सुविराजितम् ॥ ११ ॥ अग्‍न्यर्कातिथिगोविप्रपितृदेवार्चनान्वितै: । धूपदीपैश्च माल्यैश्च गोपावासैर्मनोरमम् ॥ १२ ॥ सर्वत: पुष्पितवनं द्विजालिकुलनादितम् । हंसकारण्डवाकीर्णै: पद्मषण्डैश्च मण्डितम् ॥ १३ ॥

கோகுலத்தின் கோபர்களின் இல்லங்கள் மிக மனோஹரமாகத் தோன்றின—அக்னி, சூரியன், விருந்தினர், பசு, பிராமணர், பித்ருக்கள், தேவர்கள் ஆகியோருக்கான ஆராதனைப் பொருட்களால் நிறைந்து, தூபம், தீபம், மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன।

Verse 13

वासितार्थेऽभियुध्यद्भ‍िर्नादितं शुश्मिभिर्वृषै: । धावन्तीभिश्च वास्राभिरुधोभारै: स्ववत्सकान् ॥ ९ ॥ इतस्ततो विलङ्घद्भ‍िर्गोवत्सैर्मण्डितं सितै: । गोदोहशब्दाभिरवं वेणूनां नि:स्वनेन च ॥ १० ॥ गायन्तीभिश्च कर्माणि शुभानि बलकृष्णयो: । स्वलङ्कृताभिर्गोपीभिर्गोपैश्च सुविराजितम् ॥ ११ ॥ अग्‍न्यर्कातिथिगोविप्रपितृदेवार्चनान्वितै: । धूपदीपैश्च माल्यैश्च गोपावासैर्मनोरमम् ॥ १२ ॥ सर्वत: पुष्पितवनं द्विजालिकुलनादितम् । हंसकारण्डवाकीर्णै: पद्मषण्डैश्च मण्डितम् ॥ १३ ॥

கோகுலம் முழுவதும் காளைகளின் சண்டை ஒலிகள், கன்றுகளைத் தேடி ஓடும் பசுக்களின் குரல்கள், பால் கறக்கும் ஓசை மற்றும் புல்லாங்குழல் இசையால் எதிரொலித்தது. அழகாக அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆயர்களும் ஆய்ச்சியரும் கிருஷ்ணன் மற்றும் பலராமரின் மங்களகரமான லீலைகளைப் பாடிக்கொண்டிருந்தனர். ஆயர்களின் இல்லங்கள் அக்னி, சூரியன், விருந்தினர், பசுக்கள், அந்தணர்கள் மற்றும் தேவர்களுக்கான வழிபாட்டுப் பொருட்களால் நிறைந்து அழகாகக் காணப்பட்டன. எங்கும் பூக்கள் நிறைந்த காடுகளும், பறவைகள் மற்றும் வண்டுகளின் ரீங்காரமும், தாமரை தடாகங்களும் கோகுலத்தை அழகுபடுத்தின.

Verse 14

तमागतं समागम्य कृष्णस्यानुचरं प्रियम् । नन्द: प्रीत: परिष्वज्य वासुदेवधियार्चयत् ॥ १४ ॥

உத்தவர் நந்த மகாராஜாவின் இல்லத்திற்கு வந்தவுடன், நந்தர் அவரைச் சந்திக்க முன்வந்தார். ஆயர் குல மன்னர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவரைத் தழுவிக்கொண்டு, வாசுதேவரிடமிருந்து (கிருஷ்ணரிடமிருந்து) வேறுபடாதவராகக் கருதி அவரை வழிபட்டார்.

Verse 15

भोजितं परमान्नेन संविष्टं कशिपौ सुखम् । गतश्रमं पर्यपृच्छत् पादसंवाहनादिभि: ॥ १५ ॥

உத்தவருக்குச் சிறந்த உணவளித்து, படுக்கையில் சுகமாக அமரவைத்து, பாதங்களை வருடி விடுதல் போன்றவற்றின் மூலம் அவரது களைப்பைப் போக்கிய பிறகு, நந்தர் அவரிடம் பின்வருமாறு வினவினார்.

Verse 16

कच्चिदङ्ग महाभाग सखा न: शूरनन्दन: । आस्ते कुशल्यपत्याद्यैर्युक्तो मुक्त: सुहृद्‍व्रत: ॥ १६ ॥

[நந்த மகாராஜா கூறினார்:] பெரும் பேறு பெற்றவரே, எமது நண்பரும் சூரசேனரின் மைந்தருமான (வாசுதேவர்) நலமாக இருக்கிறாரா? அவர் விடுதலையாகித் தம் பிள்ளைகள் மற்றும் உறவினர்களுடன் மீண்டும் இணைந்துவிட்டாரா?

Verse 17

दिष्‍ट्या कंसो हत: पाप: सानुग: स्वेन पाप्मना । साधूनां धर्मशीलानां यदूनां द्वेष्टि य: सदा ॥ १७ ॥

நல்லவேളையாக, பாவியான கம்சன் தனது சொந்தப் பாவங்களாலேயே தனது தம்பிகளுடன் கொல்லப்பட்டான். அவன் எப்போதும் சாதுக்களாகவும் தர்மசீலர்களாகவும் விளங்கிய யது குலத்தினரை வெறுத்து வந்தான்.

Verse 18

अपि स्मरति न: कृष्णो मातरं सुहृद: सखीन् । गोपान् व्रजं चात्मनाथं गावो वृन्दावनं गिरिम् ॥ १८ ॥

கிருஷ்ணன் எங்களை நினைவுகூருகிறானா? தன் தாயையும், நண்பர்களையும், நல்வாழ்த்துவோரையும் நினைக்கிறானா? தன் ஆண்டவனாகிய வ்ரஜத்தையும், கோபர்களையும், பசுக்களையும், வ்ரிந்தாவனத்தையும், கோவர்தன மலையையும் நினைக்கிறானா?

Verse 19

अप्यायास्यति गोविन्द: स्वजनान्सकृदीक्षितुम् । तर्हि द्रक्ष्याम तद्वक्त्रं सुनसं सुस्मितेक्षणम् ॥ १९ ॥

கோவிந்தன் தன் உறவினரை ஒருமுறையாவது காண மீண்டும் வருவானா? அவர் வந்தால், அழகிய மூக்கு, கண்கள், இனிய புன்னகையுடன் கூடிய அவரது அழகிய முகத்தை நாம் காணலாம்.

Verse 20

दावाग्नेर्वातवर्षाच्च वृषसर्पाच्च रक्षिता: । दुरत्ययेभ्यो मृत्युभ्य: कृष्णेन सुमहात्मना ॥ २० ॥

காட்டுத்தீ, காற்றும் மழையும், வृष-சர்ப்ப அரக்கர்கள்—இத்தகைய கடக்க முடியாத மரண அபாயங்களிலிருந்து—அந்த மகாத்மா கிருஷ்ணனே எங்களை காத்தார்.

Verse 21

स्मरतां कृष्णवीर्याणि लीलापाङ्गनिरीक्षितम् । हसितं भाषितं चाङ्ग सर्वा न: शिथिला: क्रिया: ॥ २१ ॥

ஓ உத்தவா! கிருஷ்ணன் செய்த வீரச் செயல்கள், அவரது விளையாட்டான பக்கநோக்கு, புன்னகை மற்றும் சொற்களை நினைத்தவுடனே எங்கள் எல்லா உலகியலான செயல்களும் தளர்ந்து விடுகின்றன.

Verse 22

सरिच्छैलवनोद्देशान् मुकुन्दपदभूषितान् । आक्रीडानीक्ष्यमाणानां मनो याति तदात्मताम् ॥ २२ ॥

முகுந்தனின் பாதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நதிகள், மலைகள், காடுகள் ஆகிய இடங்களில் அவர் விளையாடிய தளங்களைப் பார்த்தால், எங்கள் மனம் முழுவதும் அவரிலேயே ஒன்றிப்போகிறது.

Verse 23

मन्ये कृष्णं च रामं च प्राप्ताविह सुरोत्तमौ । सुराणां महदर्थाय गर्गस्य वचनं यथा ॥ २३ ॥

என் எண்ணத்தில், கிருஷ்ணனும் ராமனும் இங்கு தேவர்களில் உத்தமர்களாய் வந்துள்ளனர்; தேவர்களின் மகத்தான நோக்கத்திற்காக—கர்க முனிவரின் வாக்கின்படியே.

Verse 24

कंसं नागायुतप्राणं मल्लौ गजपतिं यथा । अवधिष्टां लीलयैव पशूनिव मृगाधिप: ॥ २४ ॥

கிருஷ்ணனும் பலராமனும் பத்தாயிரம் யானைகளின் வலிமையுடைய கம்சனையும், சாணூர-முஷ்டிக மல்லர்களையும், குவலயாபீட யானையையும் லீலையாகவே கொன்றனர்; சிங்கம் சிறு விலங்குகளை எளிதில் ஒழிப்பதுபோல்.

Verse 25

तालत्रयं महासारं धनुर्यष्टिमिवेभराट् । बभञ्जैकेन हस्तेन सप्ताहमदधाद् गिरिम् ॥ २५ ॥

அரச யானை ஒரு குச்சியை முறிப்பதுபோல், கிருஷ்ணன் மூன்று தாள நீளமுள்ள மிக வலிமையான வில்லைக் ஒரே கையால் முறித்தான்; மேலும் ஒரே கையால் ஏழு நாட்கள் மலைையைத் தூக்கி தாங்கினான்.

Verse 26

प्रलम्बो धेनुकोऽरिष्टस्तृणावर्तो बकादय: । दैत्या: सुरासुरजितो हता येनेह लीलया ॥ २६ ॥

விரிந்தாவனத்தில் கிருஷ்ணன்-பலராமன், பிரலம்ப, தேனுக, அரிஷ்ட, த்ருணாவர்த்த, பகன் முதலிய—தேவர்களையும் அசுரர்களையும் வென்றிருந்த—தைத்யர்களை லீலையாகவே அழித்தனர்.

Verse 27

श्रीशुक उवाच इति संस्मृत्य संस्मृत्य नन्द: कृष्णानुरक्तधी: । अत्युत्कण्ठोऽभवत्तूष्णीं प्रेमप्रसरविह्वल: ॥ २७ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் கிருஷ்ணனை நினைத்து, ஆண்டவரில் முழுதும் பற்றுடைய மனத்துடன் இருந்த நந்த மகாராஜா மிகுந்த ஏக்கத்தில் ஆழ்ந்து, அன்பின் பெருக்கால் மயங்கி மௌனமாயிருந்தார்.

Verse 28

यशोदा वर्ण्यमानानि पुत्रस्य चरितानि च । श‍ृण्वन्त्यश्रूण्यवास्राक्षीत् स्‍नेहस्‍नुतपयोधरा ॥ २८ ॥

மகனின் லீலைகள் விவரிக்கப்படுவதைக் கேட்ட யசோதா தாய் அன்பால் உருகி கண்ணீர் பொழிந்தாள்; பாசம் பெருகி அவளது மார்பிலிருந்து பால் வழிந்தது।

Verse 29

तयोरित्थं भगवति कृष्णे नन्दयशोदयो: । वीक्ष्यानुरागं परमं नन्दमाहोद्धवो मुदा ॥ २९ ॥

இவ்வாறு பரமபுருஷன் ஸ்ரீகிருஷ்ணர்மேல் நந்தரும் யசோதையும் கொண்ட உன்னத அன்பைத் தெளிவாகக் கண்டு, உத்தவர் மகிழ்ச்சியுடன் நந்த மகாராஜாவை உரைத்தார்।

Verse 30

श्रीउद्धव उवाच युवां श्लाघ्यतमौ नूनं देहिनामिह मानद । नारायणेऽखिलगुरौ यत्कृता मतिरीद‍ृशी ॥ ३० ॥

ஸ்ரீ உத்தவர் கூறினார்—மரியாதைக்குரிய நந்தரே! நிச்சயமாக நீங்கள் இருவரும் உலகிலுள்ள எல்லா ஜீவர்களிலும் மிகப் புகழத்தக்கவர்கள்; ஏனெனில் அனைத்துஜீவர்களின் குருவான நாராயணர்மேல் இத்தகைய அன்புநிலை உங்களுக்குப் பிறந்துள்ளது।

Verse 31

एतौ हि विश्वस्य च बीजयोनी रामो मुकुन्द: पुरुष: प्रधानम् । अन्वीय भूतेषु विलक्षणस्य ज्ञानस्य चेशात इमौ पुराणौ ॥ ३१ ॥

இந்த இரு ஆண்டவர்கள்—முகுந்தன் மற்றும் பலராமன்—பிரபஞ்சத்தின் விதையும் கருவும்; படைப்பாளியான புருஷனும் படைப்புச் சக்தியான பிரதானமும் ஆவர். ஜீவர்களின் உள்ளத்தில் புகுந்து அவர்களின் கட்டுண்ட அறிவை ஆள்கிறார்கள். இவர்களே ஆதிப் பரம்பொருள்.

Verse 32

यस्मिन् जन: प्राणवियोगकाले क्षणं समावेश्य मनोऽविशुद्धम् । निर्हृत्य कर्माशयमाशु याति परां गतिं ब्रह्ममयोऽर्कवर्ण: ॥ ३२ ॥ तस्मिन् भवन्तावखिलात्महेतौ नारायणे कारणमर्त्यमूर्तौ । भावं विधत्तां नितरां महात्मन् किं वावशिष्टं युवयो: सुकृत्यम् ॥ ३३ ॥

உயிர் பிரியும் வேளையில், மனம் அசுத்தமாக இருந்தாலும், ஒருவன் ஒரு கணம் கூட அவர்மேல் மனத்தை நிலைநிறுத்தினால், கர்மவாசனைகளின் தடயங்களைச் சுட்டெரித்து, சூரியன் போல் ஒளிரும் தூய ஆன்மீக ரூபத்தில் உடனே பரமகதியை அடைகிறான். நீங்கள் இருவரும் அனைத்துஆத்மாவும், எல்லாக் காரணங்களின் காரணமும், மனிதரூபம் கொண்ட மகாத்மாவுமான நாராயணருக்கு அபூர்வமான அன்புச் சேவையைச் செய்துள்ளீர்கள்; இனி உங்களுக்கு எத்தகைய புண்ணியம் மீதமிருக்கும்?

Verse 33

यस्मिन् जन: प्राणवियोगकाले क्षणं समावेश्य मनोऽविशुद्धम् । निर्हृत्य कर्माशयमाशु याति परां गतिं ब्रह्ममयोऽर्कवर्ण: ॥ ३२ ॥ तस्मिन् भवन्तावखिलात्महेतौ नारायणे कारणमर्त्यमूर्तौ । भावं विधत्तां नितरां महात्मन् किं वावशिष्टं युवयो: सुकृत्यम् ॥ ३३ ॥

உயிர் பிரியும் வேளையில் ஒரு கணமேனும் சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் பிரம்மமயப் பெருமானில் மனத்தை ஒன்றாக்கினால், அசுத்த நிலையிலும் கர்மவாசனைகள் எரிந்து உடனே பரமகதியை அடைகிறான். அனைத்திற்கும் காரணமான, மனிதவடிவில் தோன்றிய நாராயணனுக்கு நீங்கள் இருவரும் அரிய பக்திசேவை செய்துள்ளீர்கள்; இன்னும் உங்களுக்கு என்ன புண்ணியம் மீதமிருக்கும்?

Verse 34

आगमिष्यत्यदीर्घेण कालेन व्रजमच्युत: । प्रियं विधास्यते पित्रोर्भगवान् सात्वतां पति: ॥ ३४ ॥

அச்யுதனாகிய பகவான், பக்தர்களின் தலைவன், விரைவில் வ்ரஜத்திற்கு வந்து தம் பெற்றோருக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பான்।

Verse 35

हत्वा कंसं रङ्गमध्ये प्रतीपं सर्वसात्वताम् । यदाह व: समागत्य कृष्ण: सत्यं करोति तत् ॥ ३५ ॥

மல்லரங்கின் நடுவில் யாதவர்களின் பகைவன் கம்சனை வதைத்து, கிருஷ்ணன் இப்போது திரும்பி வந்து உங்களிடம் கூறிய வாக்கை நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவான்।

Verse 36

मा खिद्यतं महाभागौ द्रक्ष्यथ: कृष्णमन्तिके । अन्तर्हृदि स भूतानामास्ते ज्योतिरिवैधसि ॥ ३६ ॥

மிகப் பாக்கியவான்களே, வருந்தாதீர்கள்; விரைவில் நீங்கள் கிருஷ்ணனை அருகில் காண்பீர்கள். அவர் எல்லா உயிர்களின் உள்ளத்தில், மரத்தில் மறைந்திருக்கும் தீ போல, உள்ளுறையாக இருக்கிறார்।

Verse 37

न ह्यस्यास्ति प्रिय: कश्चिन्नाप्रियो वास्त्यमानिन: । नोत्तमो नाधमो वापि समानस्यासमोऽपि वा ॥ ३७ ॥

அவருக்கு யாரும் விசேஷமாகப் பிரியமோ வெறுப்போ அல்ல; யாரும் உயர்ந்தவரோ தாழ்ந்தவரோ அல்ல; அவருக்கு சமனும் இல்லை. ஆயினும் அவர் யாரிடமும் அலட்சியமில்லை—மரியாதை வேண்டாமென இருந்தும் அனைவருக்கும் மரியாதை அளிக்கிறார்।

Verse 38

न माता न पिता तस्य न भार्या न सुतादय: । नात्मीयो न परश्चापि न देहो जन्म एव च ॥ ३८ ॥

அவருக்கு தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை, மனைவி இல்லை, மகன்கள் முதலியோர் இல்லை. அவருக்கு யாரும் சொந்தமல்ல, யாரும் அந்நியனுமல்ல; அவருக்கு பௌதிக உடல் இல்லை, பிறப்பும் இல்லை.

Verse 39

न चास्य कर्म वा लोके सदसन्मिश्रयोनिषु । क्रीडार्थं सोऽपि साधूनां परित्राणाय कल्पते ॥ ३९ ॥

இந்த உலகில் தூய, அசுத்த அல்லது கலப்பு யோனிகளில் பிறக்க வேண்டுமென கட்டாயப்படுத்தும் எந்தக் கர்மமும் அவருக்கு இல்லை. ஆயினும் லீலை இன்பத்திற்கும் சாதுப் பக்தர்களை காக்கவும் அவர் வெளிப்படுகிறார்.

Verse 40

सत्त्वं रजस्तम इति भजते निर्गुणो गुणान् । क्रीडन्नतीतोऽपि गुणै: सृजत्यवति हन्त्यज: ॥ ४० ॥

மூன்று குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட நிர்குணப் பரமன், சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் எனும் குணங்களுடன் லீலையாக இணைகிறார். குணங்களைத் தாண்டிய அஜப் பரமன் அவற்றினாலேயே படைத்து, காத்து, அழிக்கிறார்.

Verse 41

यथा भ्रमरिकाद‍ृष्‍ट्या भ्राम्यतीव महीयते । चित्ते कर्तरि तत्रात्मा कर्तेवाहंधिया स्मृत: ॥ ४१ ॥

சுழலும் ஒருவனுக்கு நிலம் சுழல்வதாகத் தோன்றுவது போல, அகங்காரத்தால் மயங்கியவன்—உண்மையில் சித்தமே செயற்படினும்—தன்னைச் செய்பவன் என நினைக்கிறான்.

Verse 42

युवयोरेव नैवायमात्मजो भगवान् हरि: । सर्वेषामात्मजो ह्यात्मा पिता माता स ईश्वर: ॥ ४२ ॥

பகவான் ஹரி உங்களுக்கே மகன் அல்ல. அவர் ஈசுவரன்—அனைவரின் ஆத்மா, அனைவரின் மகன், மேலும் அனைவரின் தந்தையும் தாயும் அவரே.

Verse 43

द‍ृष्टं श्रुतं भूतभवद् भविष्यत् स्थास्‍नुश्चरिष्णुर्महदल्पकं च । विनाच्युताद् वस्तु तरां न वाच्यं स एव सर्वं परमात्मभूत: ॥ ४३ ॥

அச்யுத பகவானைத் தவிர தனித்துப் பொருள் ஒன்று உள்ளது என்று சொல்ல இயலாது—கண்டதும் கேட்டதும், கடந்த‑நிகழ்‑எதிர், அசையும்‑அசையாத, பெரிய‑சிறிய அனைத்தும். அவரே எல்லாம்; அவரே பரமாத்மா.

Verse 44

एवं निशा सा ब्रुवतोर्व्यतीता नन्दस्य कृष्णानुचरस्य राजन् । गोप्य: समुत्थाय निरूप्य दीपान् वास्तून् समभ्यर्च्य दधीन्यमन्थन् ॥ ४४ ॥

அரசே, நந்தருடன் கృష్ణனின் தூதன் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் அந்த இரவு கழிந்தது. கோபியர் எழுந்து விளக்கேற்றி, இல்லத் தெய்வங்களை வழிபட்டு, பின்னர் தயிரை மத்தி வெண்ணெய் எடுக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 45

ता दीपदीप्तैर्मणिभिर्विरेजू रज्जूर्विकर्षद्भ‍ुजकङ्कणस्रज: । चलन्नितम्बस्तनहारकुण्डल- त्विषत्कपोलारुणकुङ्कुमानना: ॥ ४५ ॥

மத்துக் கயிறுகளை இழுக்கும் போது வளையலணிந்த அவர்களின் கரங்கள் ஒளிர்ந்தன. விளக்கொளியில் மணிகளின் பிரகாசம் திகழ்ந்தது; இடுப்பு‑மார்பு‑மாலைகள் அசைந்தன; சிவந்த குங்குமம் பூசப்பட்ட முகங்கள், கன்னங்களில் பிரதிபலித்த காதணிகளின் ஒளியால் மேலும் ஜொலித்தன.

Verse 46

उद्गायतीनामरविन्दलोचनं व्रजाङ्गनानां दिवमस्पृशद् ध्वनि: । दध्नश्च निर्मन्थनशब्दमिश्रितो निरस्यते येन दिशाममङ्गलम् ॥ ४६ ॥

வ்ரஜப் பெண்கள் தாமரைநயனன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் புகழை உரத்த குரலில் பாடினர். தயிர் மத்தும் ஒலியுடன் கலந்த அந்தப் பாடல் வானைத் தொட்டு, எல்லாத் திசைகளிலும் உள்ள அமங்கலத்தை அகற்றியது.

Verse 47

भगवत्युदिते सूर्ये नन्दद्वारि व्रजौकस: । द‍ृष्ट्वा रथं शातकौम्भं कस्यायमिति चाब्रुवन् ॥ ४७ ॥

தெய்வீக சூரியன் உதித்தபோது, வ்ரஜவாசிகள் நந்த மகாராஜாவின் வாசலில் பொன்னரதத்தைப் பார்த்து, “இது யாருடையது?” என்று கேட்டனர்.

Verse 48

अक्रूर आगत: किं वा य: कंसस्यार्थसाधक: । येन नीतो मधुपुरीं कृष्ण: कमललोचन: ॥ ४८ ॥

அக்ரூரன் திரும்பி வந்தானோ? கம்சனின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றப் பத்மநேத்திரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை மதுபுரி (மதுரா)க்கு அழைத்துச் சென்றவனே அவன்.

Verse 49

किं साधयिष्यत्यस्माभिर्भर्तु: प्रीतस्य निष्कृतिम् । तत: स्‍त्रीणां वदन्तीनामुद्धवोऽगात् कृताह्निक: ॥ ४९ ॥

இவன் நம்மால் என்ன செய்யப் போகிறான்? தன் ஆண்டவனின் சேவையால் மகிழ்ந்து, நம் மாம்சத்தால் அவனுக்குச் சிராத்தப் பிண்டோதகம் செய்யப் போகிறானோ? இவ்வாறு பெண்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க, காலை வழிபாடுகளை முடித்த உத்தவர் வந்தார்।