Adhyaya 45
Kṛṣṇa Comforts His Parents, Restores Ugrasena, Studies with Sāndīpani, and Returns the Guru’s Son
கம்சன் வீழ்ந்த பின் மதுராவின் அரசியல் ஒழுங்கு நிலைபெறுகிறது. தேவகி-வசுதேவர் தம்முள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் தெய்வீக ஐஸ்வர்யத்தை உணரத் தொடங்கியதை அறிந்த அவர், பெற்றோர்-பிள்ளை நெருக்கமான வாத்ஸல்யம் காக்க யோகமாயையை விரித்து, வருந்தும் மகனெனப் பேசி, பெற்றோர்க்கான கடன் தீராதது என்றும், சார்ந்தவர்களை அலட்சியம் செய்வது பெருந்தோஷம் என்றும் போதிக்கிறார். வாத்ஸல்யத்தில் உருகிய பெற்றோர் அவரை அணைக்கின்றனர். பின்னர் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் யாதவர்களின் அரசனாக உக்ரசேனனை நிறுவி, யயாதியின் சாபம் போன்ற வம்சநியமங்களை மதித்து தன்னைச் சேவக-பிரஜைபோல் வைத்துக் கொண்டு ஆட்சிக்கு நியாயம் அளிக்கிறார்; இடம்பெயர்ந்த குலங்களை தங்கள் இல்லங்களுக்கு மீட்டளிக்கிறார். அதன் பின் வசுதேவர் உபநயனம் நடத்த, ஸ்ரீகிருஷ்ணன்-பலராமன் பிரம்மச்சர்யம் ஏற்று சாந்தீபனி முனிவரிடம் आदர்ஷ குருசேவை செய்து வேதங்கள், கலைகள், அரசநீதி ஆகியவற்றை அற்புத எளிமையுடன் கற்றறிகின்றனர். குருதக்ஷிணையாக பஞ்சஜனனை வதைத்து யமராஜனை எதிர்கொண்டு குருவின் இழந்த மகனை மீட்டுத் தருகின்றனர்; மதுராவிற்கு திரும்பியபோது மக்கள் பேரானந்த விழாவுடன் வரவேற்கின்றனர். இவ்வத்யாயம் இல்லற-அரசக் கடமைகளை இணைத்து, ஆண்டவர்களின் அடுத்த பொதுப்பணிக்குத் துவக்கமாகிறது.
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच पितरावुपलब्धार्थौ विदित्वा पुरुषोत्तम: । मा भूदिति निजां मायां ततान जनमोहिनीम् ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—தம் பெற்றோர் தமது அதீத ஐஸ்வர்யத்தை உணரத் தொடங்கியதைப் புருஷோத்தமன் அறிந்து, ‘இது நிகழக்கூடாது’ என்று எண்ணி, பக்தர்களை மயக்கும் தன் யோகமாயையை விரித்தான்।
Verse 2
उवाच पितरावेत्य साग्रज: सात्वतर्षभ: । प्रश्रयावनत: प्रीणन्नम्ब तातेति सादरम् ॥ २ ॥
சாத்வதர்களில் சிறந்தவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணர், தம் அண்ணனுடன் பெற்றோரிடம் அணுகினார். பணிவுடன் தலை தாழ்த்தி, ‘அம்மா, அப்பா’ என்று மரியாதையுடன் அழைத்து அவர்களை மகிழ்வித்தபடி இவ்வாறு கூறினார்।
Verse 3
नास्मत्तो युवयोस्तात नित्योत्कण्ठितयोरपि । बाल्यपौगण्डकैशोरा: पुत्राभ्यामभवन्क्वचित् ॥ ३ ॥
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்—தந்தையே, எங்கள் இரு புதல்வர்களால் நீங்கள் மற்றும் தேவகி தாய் எப்போதும் ஏக்கமும் கவலையும் கொண்டிருந்தீர்கள்; எங்கள் பால்யம், பௌகண்டம், কৈசோரத்தின் இன்பத்தை நீங்கள் ஒருபோதும் அனுபவிக்கவில்லை।
Verse 4
न लब्धो दैवहतयोर्वासो नौ भवदन्तिके । यां बाला: पितृगेहस्था विन्दन्ते लालिता मुदम् ॥ ४ ॥
விதியின் வஞ்சனையால் நாங்கள் உங்கள் அருகில் வாழ இயலவில்லை; பெற்றோர் இல்லத்தில் அன்பால் வளர்க்கப்பட்டு குழந்தைகள் பெறும் அந்த இனிய மகிழ்ச்சியை நாங்கள் பெறவில்லை।
Verse 5
सर्वार्थसम्भवो देहो जनित: पोषितो यत: । न तयोर्याति निर्वेशं पित्रोर्मर्त्य: शतायुषा ॥ ५ ॥
உடலினாலே வாழ்க்கையின் எல்லா இலக்குகளும் பெறப்படுகின்றன; அந்த உடல் பெற்றோரால் பிறந்து அவர்களாலே வளர்க்கப்படுகிறது. ஆகவே நூறு ஆண்டுகள் சேவை செய்தாலும் எந்த மனிதனும் பெற்றோரின் கடனை முழுதும் ஈடு செய்ய இயலாது।
Verse 6
यस्तयोरात्मज: कल्प आत्मना च धनेन च । वृत्तिं न दद्यात्तं प्रेत्य स्वमांसं खादयन्ति हि ॥ ६ ॥
திறன் இருந்தும் தன் உடல் உழைப்பாலும் செல்வத்தாலும் பெற்றோருக்கு வாழ்வாதாரம் அளிக்காத மகன், மரணத்திற்குப் பின் தன் சொந்த மாம்சத்தையே உண்ணத் தள்ளப்படுவான்।
Verse 7
मातरं पितरं वृद्धं भार्यां साध्वीं सुतं शिशुम् । गुरुं विप्रं प्रपन्नं च कल्पोऽबिभ्रच्छ्वसन् मृत: ॥ ७ ॥
திறன் இருந்தும் முதிய தாய்-தந்தை, சதீயான மனைவி, சிறு குழந்தை, குரு, பிராமணர் அல்லது அடைக்கலம் நாடி வந்தவரை ஆதரிக்காதவன், மூச்சு விடினும் இறந்தவனாகவே கருதப்படுவான்।
Verse 8
तन्नावकल्पयो: कंसान्नित्यमुद्विग्नचेतसो: । मोघमेते व्यतिक्रान्ता दिवसा वामनर्चतो: ॥ ८ ॥
கம்சனின் அச்சத்தால் எங்கள் மனம் எப்போதும் கலங்கியது; ஆகவே உங்களை முறையாகப் போற்றி சேவிக்க இயலவில்லை. இந்நாட்கள் வீணாகக் கழிந்தன.
Verse 9
तत् क्षन्तुमर्हथस्तात मातर्नौ परतन्त्रयो: । अकुर्वतोर्वां शुश्रूषां क्लिष्टयोर्दुर्हृदा भृशम् ॥ ९ ॥
அப்பா, அம்மா, எங்களை மன்னியுங்கள். நாம் பரதந்திரராய் இருந்ததால் உங்களுக்கு சேவை செய்ய இயலவில்லை; கொடிய கம்சன் எங்களை மிகுந்த துன்புறுத்தினான்.
Verse 10
श्रीशुक उवाच इति मायामनुष्यस्य हरेर्विश्वात्मनो गिरा । मोहितावङ्कमारोप्य परिष्वज्यापतुर्मुदम् ॥ १० ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—உள்ளார்ந்த மாயையால் மனிதனெனத் தோன்றிய உலகாத்மா ஹரியின் சொற்களால் மயங்கிய அவருடைய பெற்றோர், அவரை மடியில் ஏற்றி மகிழ்ச்சியுடன் அணைத்தனர்.
Verse 11
सिञ्चन्तावश्रुधाराभि: स्नेहपाशेन चावृतौ । न किञ्चिदूचतू राजन्बाष्पकण्ठौ विमोहितौ ॥ ११ ॥
அன்பின் பாசத்தில் கட்டுண்ட அவர்கள், கண்ணீர்த் தாரைகளால் ஆண்டவனை நனைத்தனர். அரசே, அவர்கள் மயங்கி, கண்ணீரால் தொண்டை அடைத்ததால் ஒன்றும் பேச இயலவில்லை.
Verse 12
एवमाश्वास्य पितरौ भगवान्देवकीसुत: । मातामहं तूग्रसेनं यदूनामकरोन्नृपम् ॥ १२ ॥
இவ்வாறு தாய் தந்தையை ஆறுதல் கூறிய தேவகியின் புதல்வனான பகவான், தன் தாய்வழித் தாத்தா உக்ரசேனனை யாதவர்களின் அரசனாக நிறுவினார்.
Verse 13
आह चास्मान् महाराज प्रजाश्चाज्ञप्तुमर्हसि । ययातिशापाद् यदुभिर्नासितव्यं नृपासने ॥ १३ ॥
பகவான் கூறினார்—மகாராஜா, நாங்கள் உங்கள் குடிமக்கள்; எங்களை ஆணையிடுங்கள். யயாதியின் சாபத்தால் எந்த யதுவும் அரச சிங்காசனத்தில் அமர இயலாது.
Verse 14
मयि भृत्य उपासीने भवतो विबुधादय: । बलिं हरन्त्यवनता: किमुतान्ये नराधिपा: ॥ १४ ॥
நான் உங்கள் அணியில் தனிப்பட்ட சேவகராக இருப்பதால், தேவர்கள் முதலிய உயர்ந்தோர் தலை வணங்கி உங்களுக்கு காணிக்கை செலுத்துவர்; மனித அரசர்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்!
Verse 15
सर्वान्स्वान्ज्ञतिसम्बन्धान्दिग्भ्य: कंसभयाकुलान् । यदुवृष्ण्यन्धकमधुदाशार्हकुकुरादिकान् ॥ १५ ॥ सभाजितान् समाश्वास्य विदेशावासकर्शितान् । न्यवासयत् स्वगेहेषु वित्तै: सन्तर्प्य विश्वकृत् ॥ १६ ॥
பின்னர் கம்ஸனின் அச்சத்தால் திசைதிசையாகச் சிதறியிருந்த தம் நெருங்கிய உறவினர்களை எல்லாம் பகவான் மீண்டும் அழைத்து வந்தார். யது, வ்ருஷ்ணி, அந்தக, மது, தாசார்ஹ, குகுர முதலிய குலங்களை உரிய மரியாதையுடன் வரவேற்று, அந்நிய நாட்டுவாசத்தால் சோர்ந்தவர்களை ஆறுதல் கூறி, உலகின் படைப்பாளியான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவர்களைத் தத்தம் இல்லங்களில் மீண்டும் குடியமர்த்தி, மதிப்புமிக்க பரிசுகளால் திருப்தி செய்தார்.
Verse 16
सर्वान्स्वान्ज्ञतिसम्बन्धान्दिग्भ्य: कंसभयाकुलान् । यदुवृष्ण्यन्धकमधुदाशार्हकुकुरादिकान् ॥ १५ ॥ सभाजितान् समाश्वास्य विदेशावासकर्शितान् । न्यवासयत् स्वगेहेषु वित्तै: सन्तर्प्य विश्वकृत् ॥ १६ ॥
பின்னர் கம்ஸனின் அச்சத்தால் திசைதிசையாகச் சிதறியிருந்த தம் நெருங்கிய உறவினர்களை எல்லாம் பகவான் மீண்டும் அழைத்து வந்தார். யது, வ்ருஷ்ணி, அந்தக, மது, தாசார்ஹ, குகுர முதலிய குலங்களை உரிய மரியாதையுடன் வரவேற்று, அந்நிய நாட்டுவாசத்தால் சோர்ந்தவர்களை ஆறுதல் கூறி, உலகின் படைப்பாளியான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவர்களைத் தத்தம் இல்லங்களில் மீண்டும் குடியமர்த்தி, மதிப்புமிக்க பரிசுகளால் திருப்தி செய்தார்.
Verse 17
कृष्णसङ्कर्षणभुजैर्गुप्ता लब्धमनोरथा: । गृहेषु रेमिरे सिद्धा: कृष्णरामगतज्वरा: ॥ १७ ॥ वीक्षन्तोऽहरह: प्रीता मुकुन्दवदनाम्बुजम् । नित्यं प्रमुदितं श्रीमत्सदयस्मितवीक्षणम् ॥ १८ ॥
கிருஷ்ணன் மற்றும் சங்கர்ஷணனின் கரங்களால் பாதுகாக்கப்பட்ட அவர்கள், தங்கள் விருப்பங்கள் நிறைவேறின என உணர்ந்து, இல்லங்களில் பரிபூரண மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தனர். கிருஷ்ண-ராமரின் சன்னிதியால் பொருளுலக ஜ்வரம் நீங்கியது. அன்பு பக்தர்கள் தினந்தோறும் மகிழ்ந்து முகுந்தனின் எப்போதும் களிப்பான தாமரை முகத்தைத் தரிசித்தனர்; அது அழகும் கருணையும் நிறைந்த புன்னகை பார்வைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
Verse 18
कृष्णसङ्कर्षणभुजैर्गुप्ता लब्धमनोरथा: । गृहेषु रेमिरे सिद्धा: कृष्णरामगतज्वरा: ॥ १७ ॥ वीक्षन्तोऽहरह: प्रीता मुकुन्दवदनाम्बुजम् । नित्यं प्रमुदितं श्रीमत्सदयस्मितवीक्षणम् ॥ १८ ॥
ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மற்றும் ஸ்ரீசங்கர்ஷணன் ஆகியோரின் புஜபலத்தால் காக்கப்பட்ட அந்தக் குலத்தினர், தங்கள் ஆசைகள் நிறைவேறின என எண்ணி, இல்லறத்தில் சித்தசுகத்துடன் மகிழ்ந்து வாழ்ந்தனர். கிருஷ்ண-பலராமரின் சன்னிதியால் அவர்களின் சம்சாரக் காய்ச்சல் நீங்கியது. தினந்தோறும் அன்புடன், கருணைமிகு புன்னகை பார்வையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட முக்குந்தனின் எப்போதும் மகிழும் தாமரைமுகத்தை அவர்கள் தரிசித்தனர்.
Verse 19
तत्र प्रवयसोऽप्यासन् युवानोऽतिबलौजस: । पिबन्तोऽक्षैर्मुकुन्दस्य मुखाम्बुजसुधां मुहु: ॥ १९ ॥
அங்கே மிக முதியவர்கள்கூட இளைஞர்களைப் போல வலமும் உயிர்ச்சக்தியும் நிறைந்தவர்களாகத் தோன்றினர்; ஏனெனில் அவர்கள் கண்களால் மீண்டும் மீண்டும் முக்குந்தனின் தாமரைமுக அமுதத்தை அருந்திக்கொண்டிருந்தனர்.
Verse 20
अथ नन्दं समसाद्य भगवान् देवकीसुत: । सङ्कर्षणश्च राजेन्द्र परिष्वज्येदमूचतु: ॥ २० ॥
அப்போது, அரசே பரீக்ஷித், தேவகியின் புதல்வனான பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஸ்ரீசங்கர்ஷணன் (பலராமன்) உடன் நந்த மகாராஜரை அணுகினார். இரு ஆண்டவர்களும் அவரை அணைத்துக்கொண்டு இவ்வாறு கூறினர்.
Verse 21
पितर्युवाभ्यां स्निग्धाभ्यां पोषितौ लालितौ भृशम् । पित्रोरभ्यधिका प्रीतिरात्मजेष्वात्मनोऽपि हि ॥ २१ ॥
[கிருஷ்ணன்-பலராமன் கூறினர்:] தந்தையே! நீங்கள் மற்றும் யசோதா தாய் அன்புடன் எங்களைப் பேணி வளர்த்து மிகுந்த பாசத்துடன் காத்தீர்கள். உண்மையில் பெற்றோருக்கு தம் பிள்ளைகள்மேல் உள்ள அன்பு தம் உயிரைவிடவும் மேலானது.
Verse 22
स पिता सा च जननी यौ पुष्णीतां स्वपुत्रवत् । शिशून् बन्धुभिरुत्सृष्टानकल्पै: पोषरक्षणे ॥ २२ ॥
தம் சொந்த மகன்களைப் போலவே, உறவினர்கள் பேணவும் காக்கவும் இயலாமல் கைவிட்ட குழந்தைகளைப் பேணி பாதுகாப்பவர்களே உண்மையான தந்தையும் உண்மையான தாயும் ஆவர்.
Verse 23
यात यूयं व्रजं तात वयं च स्नेहदु:खितान् । ज्ञातीन् वो द्रष्टुमेष्यामो विधाय सुहृदां सुखम् ॥ २३ ॥
தந்தையே, நீங்கள் அனைவரும் வ்ரஜத்திற்குத் திரும்பிச் செல்லுங்கள். எங்கள் பிரிவால் துயருறும் உங்கள் உறவினரைப் பார்க்க, முதலில் நல்வாழ்த்தும் நண்பர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்து நாங்கள் விரைவில் வருவோம்.
Verse 24
एवं सान्त्वय्य भगवान् नन्दं सव्रजमच्युत: । वासोऽलङ्कारकुप्याद्यैरर्हयामास सादरम् ॥ २४ ॥
இவ்வாறு நந்த மகாராஜாவையும் வ்ரஜவாசிகளையும் ஆறுதல் கூறிய அச்யுத பகவான், ஆடைகள், அணிகலன்கள், இல்ல உபகரணங்கள் முதலியவற்றை அளித்து மரியாதையுடன் கௌரவித்தார்.
Verse 25
इत्युक्तस्तौ परिष्वज्य नन्द: प्रणयविह्वल: । पूरयन्नश्रुभिर्नेत्रे सह गोपैर्व्रजं ययौ ॥ २५ ॥
கிருஷ்ணனின் சொற்களை கேட்ட நந்த மகாராஜா அன்பால் கலங்கினார். அவர் இரு ஆண்டவர்களையும் அணைத்தார்; கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்ப, பின்னர் கோபர்களுடன் வ்ரஜத்திற்குச் சென்றார்.
Verse 26
अथ शूरसुतो राजन् पुत्रयो: समकारयत् । पुरोधसा ब्राह्मणैश्च यथावद् द्विजसंस्कृतिम् ॥ २६ ॥
அரசே, பின்னர் சூரசேனனின் மகன் வசுதேவன், புரோகிதரும் பிற பிராமணர்களும் சேர்ந்து தன் இரு மகன்களுக்கு முறையாக இரண்டாம் பிறப்பு தீட்சை (உபநயனம்) நடத்த ஏற்பாடு செய்தான்.
Verse 27
तेभ्योऽदाद्दक्षिणा गावो रुक्ममाला: स्वलङ्कृता: । स्वलङ्कृतेभ्य: सम्पूज्य सवत्सा: क्षौममालिनी: ॥ २७ ॥
வசுதேவன் அந்தப் பிராமணர்களை முறையாகப் பூஜித்து, தட்சிணையாக கன்றுகளுடன் கூடிய, நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட பசுக்களை அளித்தான்; அவற்றின் கழுத்தில் பொன் மாலைகளும், நுண் துணி (க்ஷௌம) மாலைகளும் இருந்தன.
Verse 28
या: कृष्णरामजन्मर्क्षे मनोदत्ता महामति: । ताश्चाददादनुस्मृत्य कंसेनाधर्मतो हृता: ॥ २८ ॥
அப்போது மகாமதி வசுதேவர், கிருஷ்ணன் மற்றும் பலராமன் பிறந்த நட்சத்திர நாளில் மனதளவில் தானமாக அளித்த பசுக்களை நினைத்தார். கம்சன் அவற்றை அநீதியாகப் பறித்திருந்தான்; வசுதேவர் அவற்றை மீட்டுப் பெற்று மீண்டும் தானமாக வழங்கினார்.
Verse 29
ततश्च लब्धसंस्कारौ द्विजत्वं प्राप्य सुव्रतौ । गर्गाद् यदुकुलाचार्याद्गायत्रं व्रतमास्थितौ ॥ २९ ॥
பின்னர் தீட்சைச் சடங்குகளைப் பெற்று, அந்த இரு சுவ்ரதப் பெருமாள்களும் த்விஜ நிலையை அடைந்து, யது குலத்தின் ஆசாரியரான கர்க முனிவரிடமிருந்து காயத்ரீயையும் பிரம்மச்சரிய விரதத்தையும் ஏற்றனர்.
Verse 30
प्रभवौ सर्वविद्यानां सर्वज्ञौ जगदीश्वरौ । नान्यसिद्धामलं ज्ञानं गूहमानौ नरेहितै: ॥ ३० ॥ अथो गुरुकुले वासमिच्छन्तावुपजग्मतु: । काश्यं सान्दीपनिं नाम ह्यवन्तिपुरवासिनम् ॥ ३१ ॥
அனைத்து கல்விகளுக்கும் ஆதியாய், அனைத்தையும் அறிந்தவர்களாய், உலகின் ஈசர்களாய் விளங்கும் அந்த இரு பெருமாள்கள், மனிதர்போன்ற செயல்களால் தம்முள் இயல்பாகவே நிறைந்த தூய பரிபூரண ஞானத்தை மறைத்து, குருகுலத்தில் வாசிக்க விரும்பினர். ஆகவே காசியைச் சேர்ந்தவரும் அவந்திபுரத்தில் வாழ்ந்தவருமான சாந்தீபனி முனிவரை அணைந்தனர்.
Verse 31
प्रभवौ सर्वविद्यानां सर्वज्ञौ जगदीश्वरौ । नान्यसिद्धामलं ज्ञानं गूहमानौ नरेहितै: ॥ ३० ॥ अथो गुरुकुले वासमिच्छन्तावुपजग्मतु: । काश्यं सान्दीपनिं नाम ह्यवन्तिपुरवासिनम् ॥ ३१ ॥
அனைத்து கல்விகளுக்கும் ஆதியாய், அனைத்தையும் அறிந்தவர்களாய், உலகின் ஈசர்களாய் விளங்கும் அந்த இரு பெருமாள்கள், மனிதர்போன்ற செயல்களால் தம்முள் இயல்பாகவே நிறைந்த தூய பரிபூரண ஞானத்தை மறைத்து, குருகுலத்தில் வாசிக்க விரும்பினர். ஆகவே காசியைச் சேர்ந்தவரும் அவந்திபுரத்தில் வாழ்ந்தவருமான சாந்தீபனி முனிவரை அணைந்தனர்.
Verse 32
यथोपसाद्य तौ दान्तौ गुरौ वृत्तिमनिन्दिताम् । ग्राहयन्तावुपेतौ स्म भक्त्या देवमिवादृतौ ॥ ३२ ॥
சாந்தீபனி, அந்த இரு தன்னடக்கமுள்ள சீடர்களை மிக உயர்வாக மதித்தார். அவர்கள் பக்தியுடன், உச்ச பரமனைச் சேவிப்பதுபோல் குருவைச் சேவித்து, ஆசாரிய வழிபாட்டின் குற்றமற்ற முன்மாதிரியை வெளிப்படுத்தினர்.
Verse 33
तयोर्द्विजवरस्तुष्ट: शुद्धभावानुवृत्तिभि: । प्रोवाच वेदानखिलान्सङ्गोपनिषदो गुरु: ॥ ३३ ॥
அவர்களின் பணிவும் தூய மனநிலையும் கண்டு மகிழ்ந்த சிறந்த பிராமண குரு சாந்தீபனி, உபநிஷத்துகளுடன் கூடிய முழு வேதங்களையும் அவற்றின் அங்கங்களுடனும் அவர்களுக்கு போதித்தார்।
Verse 34
सरहस्यं धनुर्वेदं धर्मान् न्यायपथांस्तथा । तथा चान्वीक्षिकीं विद्यां राजनीतिं च षड्विधाम् ॥ ३४ ॥
அவர் ரகசியங்களுடன் கூடிய தனுர்வேதம், தர்மநூல்கள், நியாய-தர்க்க வழிகள், ஆன்வீக்ஷிகி (தத்துவ விசாரணை) மற்றும் ஆறுவகை அரசியல் அறிவையும் அவர்களுக்கு கற்றுத்தந்தார்।
Verse 35
सर्वं नरवरश्रेष्ठौ सर्वविद्याप्रवर्तकौ । सकृन्निगदमात्रेण तौ सञ्जगृहतुर्नृप ॥ ३५ ॥ अहोरात्रैश्चतु:षष्ट्या संयत्तौ तावती: कला: । गुरुदक्षिणयाचार्यं छन्दयामासतुर्नृप ॥ ३६ ॥
அரசே, எல்லா அறிவுகளுக்கும் ஆதிமூலப் பிரவர்த்தகர்களான நரசிறந்தோர் ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் பலராமரும், ஒருமுறை கேட்டவுடனே ஒவ்வொரு பாடத்தையும் உடனே உட்கொண்டனர். இவ்வாறு அவர்கள் அறுபத்துநான்கு நாள்-இரவுகளில் அறுபத்துநான்கு கலைகளையும் கற்று, பின்னர் குருதக்ஷிணை அளித்து ஆசாரியரைத் திருப்திப்படுத்தினர்।
Verse 36
सर्वं नरवरश्रेष्ठौ सर्वविद्याप्रवर्तकौ । सकृन्निगदमात्रेण तौ सञ्जगृहतुर्नृप ॥ ३५ ॥ अहोरात्रैश्चतु:षष्ट्या संयत्तौ तावती: कला: । गुरुदक्षिणयाचार्यं छन्दयामासतुर्नृप ॥ ३६ ॥
அரசே, எல்லா அறிவுகளுக்கும் ஆதிமூலப் பிரவர்த்தகர்களான நரசிறந்தோர் ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் பலராமரும், ஒருமுறை கேட்டவுடனே ஒவ்வொரு பாடத்தையும் உடனே உட்கொண்டனர். இவ்வாறு அவர்கள் அறுபத்துநான்கு நாள்-இரவுகளில் அறுபத்துநான்கு கலைகளையும் கற்று, பின்னர் குருதக்ஷிணை அளித்து ஆசாரியரைத் திருப்திப்படுத்தினர்।
Verse 37
द्विजस्तयोस्तं महिमानमद्भुतं संलक्ष्य राजन्नतिमानुषीं मतिम् । सम्मन्त्र्य पत्न्या स महार्णवे मृतं बालं प्रभासे वरयां बभूव ह ॥ ३७ ॥
அரசே, பண்டிதப் பிராமணன் சாந்தீபனி, அந்த இரு ஆண்டவர்களின் அற்புதமான மகிமையையும் மனிதரை மீறும் அறிவையும் உணர்ந்து, மனைவியுடன் ஆலோசித்து, பிரபாசத்தில் பெருங்கடலில் இறந்த தன் இளைய மகனை மீட்டுத் தருமாறு குருதக்ஷிணையாக வேண்டினார்।
Verse 38
तथेत्यथारुह्य महारथौ रथं प्रभासमासाद्य दुरन्तविक्रमौ । वेलामुपव्रज्य निषीदतु: क्षणं सिन्धुर्विदित्वार्हणमाहरत्तयो: ॥ ३८ ॥
“அப்படியே” என்று கூறி, எல்லையற்ற வீரமுடைய அந்த இரு மகாரதர்கள் ரதத்தில் ஏறி பிரபாசத்திற்குச் சென்றனர். அங்கு கரையை அணைந்து சிறிது நேரம் அமர்ந்தனர். உடனே கடல்தெய்வம் அவர்களை பரம ஆண்டவர்களென அறிந்து அர்க்யம் முதலிய காணிக்கைகளுடன் வந்து வணங்கினான்.
Verse 39
तमाह भगवानाशु गुरुपुत्र: प्रदीयताम् । योऽसाविह त्वया ग्रस्तो बालको महतोर्मिणा ॥ ३९ ॥
பகவான் கிருஷ்ணர் கடலாதிபதியிடம் கூறினார்—“என் குருவின் மகனை உடனே அளி; இங்கே உன் பெரும் அலைகளால் நீ விழுங்கிய அந்தக் குழந்தையை.”
Verse 40
श्रीसमुद्र उवाच न चाहार्षमहं देव दैत्य: पञ्चजनो महान् । अन्तर्जलचर: कृष्ण शङ्खरूपधरोऽसुर: ॥ ४० ॥
கடல் கூறியது—“தேவ கிருஷ்ணா, நான் அவனை கடத்தவில்லை. திதி வம்சத்திலுள்ள மகாதைத்யன் பஞ்சஜனன்—நீருக்குள் சஞ்சரித்து சங்கு வடிவம் தரித்த அசுரன்—அவனே அவனை எடுத்துச் சென்றான்.”
Verse 41
आस्ते तेनाहृतो नूनं तच्छ्रुत्वा सत्वरं प्रभु: । जलमाविश्य तं हत्वा नापश्यदुदरेऽर्भकम् ॥ ४१ ॥
“நிச்சயமாக அவனே எடுத்துச் சென்றான்” என்று கடல் சொன்னது. இதைக் கேட்ட प्रभு கிருஷ்ணர் உடனே கடலில் இறங்கி பஞ்சஜனனை வதம் செய்தார்; ஆனால் அவன் வயிற்றில் அந்தக் குழந்தை காணப்படவில்லை.
Verse 42
तदङ्गप्रभवं शङ्खमादाय रथमागमत् । तत: संयमनीं नाम यमस्य दयितां पुरीम् ॥ ४२ ॥ गत्वा जनार्दन: शङ्खं प्रदध्मौ सहलायुध: । शङ्खनिर्ह्रादमाकर्ण्य प्रजासंयमनो यम: ॥ ४३ ॥ तयो: सपर्यां महतीं चक्रे भक्त्युपबृंहिताम् । उवाचावनत: कृष्णं सर्वभूताशयालयम् । लीलामनुष्ययोर्विष्णो युवयो: करवाम किम् ॥ ४४ ॥
அந்த அசுரன் உடலிலிருந்து உருவான சங்கினை எடுத்துக் கொண்டு பகவான் ரதத்திற்குத் திரும்பினார். பின்னர் ஜனார்தனன் பலராமனுடன் யமராஜனின் பிரிய நகரமான ‘ஸம்யமனி’க்கு சென்று சங்கினை முழங்கச் செய்தார். சங்கநாதம் கேட்டவுடன் உயிர்களை கட்டுப்படுத்தும் யமன் உடனே வந்தான். அவன் மிகுந்த பக்தியுடன் இரு ஆண்டவர்களுக்கும் மாபெரும் பூஜை செய்து, எல்லோரின் இதயத்தில் வாசிக்கும் கிருஷ்ணரிடம் பணிந்து—“விஷ்ணுவே, நீங்கள் மனித-லீலை நடத்துகிறீர்கள்; நான் உங்களுக்கு என்ன சேவை செய்ய வேண்டும்?” என்றான்.
Verse 43
तदङ्गप्रभवं शङ्खमादाय रथमागमत् । तत: संयमनीं नाम यमस्य दयितां पुरीम् ॥ ४२ ॥ गत्वा जनार्दन: शङ्खं प्रदध्मौ सहलायुध: । शङ्खनिर्ह्रादमाकर्ण्य प्रजासंयमनो यम: ॥ ४३ ॥ तयो: सपर्यां महतीं चक्रे भक्त्युपबृंहिताम् । उवाचावनत: कृष्णं सर्वभूताशयालयम् । लीलामनुष्ययोर्विष्णो युवयो: करवाम किम् ॥ ४४ ॥
ஜனார்தனன் அசுரனின் உடலிலிருந்து தோன்றிய சங்கைக் கொண்டு ரதத்திற்குத் திரும்பி, பின்னர் யமராஜனின் பிரியமான தலைநகர் ஸம்யமனீக்கு சென்றான். அங்கே பலராமனுடன் அவர் உரக்க சங்கநாதம் செய்தார்; அந்த முழக்கத்தை கேட்டவுடன் உயிர்களை கட்டுப்படுத்தும் யமன் உடனே வந்தான். யமன் இரு ஆண்டவர்களையும் பக்தியுடன் மிகச் சிறப்பாக வழிபட்டு, எல்லோரின் இதயத்திலும் வாசிக்கும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்கி கூறினான்— “ஓ பரம விஷ்ணுவே! மனித லீலை செய்கிற நீங்கள் இருவருக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
Verse 44
तदङ्गप्रभवं शङ्खमादाय रथमागमत् । तत: संयमनीं नाम यमस्य दयितां पुरीम् ॥ ४२ ॥ गत्वा जनार्दन: शङ्खं प्रदध्मौ सहलायुध: । शङ्खनिर्ह्रादमाकर्ण्य प्रजासंयमनो यम: ॥ ४३ ॥ तयो: सपर्यां महतीं चक्रे भक्त्युपबृंहिताम् । उवाचावनत: कृष्णं सर्वभूताशयालयम् । लीलामनुष्ययोर्विष्णो युवयो: करवाम किम् ॥ ४४ ॥
யமன் வணங்கி கூறினான்— “எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் வாசிக்கும் கிருஷ்ணா! பரம விஷ்ணுவே! நீங்கள் இருவரும் மனித லீலை செய்கிறீர்கள்; நான் என்ன சேவை செய்ய வேண்டும்?” என்று சொல்லி, பக்தியுடன் இரு ஆண்டவர்களையும் மகத்தாக வழிபட்டான்।
Verse 45
श्रीभगवानुवाच गुरुपुत्रमिहानीतं निजकर्मनिबन्धनम् । आनयस्व महाराज मच्छासनपुरस्कृत: ॥ ४५ ॥
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— “தன் முன்கர்மப் பந்தத்தினால் என் குருவின் மகன் இங்கே கொண்டு வரப்பட்டான். ஓ மகாராஜா, என் ஆணையை ஏற்று இந்தப் பையனை உடனே என்னிடம் கொண்டு வா.”
Verse 46
तथेति तेनोपानीतं गुरुपुत्रं यदूत्तमौ । दत्त्वा स्वगुरवे भूयो वृणीष्वेति तमूचतु: ॥ ४६ ॥
யமன் “அப்படியே” என்று சொல்லி குருவின் மகனை கொண்டு வந்தான். பின்னர் யாதவர்களில் உத்தமரான அந்த இருவரும் பையனை தங்கள் குருவிடம் ஒப்படைத்து மீண்டும் கூறினர்— “தயவுசெய்து இன்னொரு வரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.”
Verse 47
श्रीगुरुरुवाच सम्यक् सम्पादितो वत्स भवद्भयां गुरुनिष्क्रय: । को नु युष्मद्विधगुरो: कामानामवशिष्यते ॥ ४७ ॥
குரு கூறினார்— “என் பிள்ளைகளே, நீங்கள் இருவரும் சீடன் கடமை எனும் குருதக்ஷிணையை முழுமையாக நிறைவேற்றினீர்கள். உங்களைப் போன்ற சீடர்கள் இருந்தால் குருவுக்கு இன்னும் என்ன ஆசை மீதமிருக்கும்?”
Verse 48
गच्छतं स्वगृहं वीरौ कीर्तिर्वामस्तु पावनी । छन्दांस्ययातयामानि भवन्त्विह परत्र च ॥ ४८ ॥
ஓ வீரர்களே, இப்போது உங்கள் இல்லத்திற்குச் செல்லுங்கள். உங்கள் புனிதமான புகழ் உலகைத் தூய்மைப்படுத்துக; வேதச் சந்தங்கள் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் உங்கள் மனத்தில் எப்போதும் புதுமையாய் நிலைக்கட்டும்.
Verse 49
गुरुणैवमनुज्ञातौ रथेनानिलरंहसा । आयातौ स्वपुरं तात पर्जन्यनिनदेन वै ॥ ४९ ॥
இவ்வாறு குருவின் அனுமதி பெற்ற பின், ஓ தாதா, அந்த இரு ஆண்டவர்கள் காற்றின் வேகமென ஓடும் ரதத்தில் தம் நகரத்திற்குத் திரும்பினர்; அது மேகமுழக்கம்போல் ஒலித்தது.
Verse 50
समनन्दन् प्रजा: सर्वा दृष्ट्वा रामजनार्दनौ । अपश्यन्त्यो बह्वहानि नष्टलब्धधना इव ॥ ५० ॥
ராமனும் ஜனார்தனனும் தோன்றியதைப் பார்த்து எல்லா குடிமக்களும் மகிழ்ந்தனர். பல நாட்கள் காணாததால், இழந்த செல்வத்தை மீண்டும் பெற்றவர்களைப் போல அவர்கள் ஆனந்தித்தனர்.
Frequently Asked Questions
Because parental love (vātsalya-rasa) thrives on intimacy, not awe. If Vasudeva and Devakī relate to Kṛṣṇa primarily as the Supreme Lord, the spontaneous dynamics of parenthood—nurturing, scolding, protecting—diminish. Yoga-māyā therefore preserves the sweetness (mādhurya) of līlā by softening direct awareness of aiśvarya, while still allowing the Bhāgavata to teach His supremacy through narrative context.
Kṛṣṇa states that since the body is the instrument for all puruṣārthas (dharma, artha, kāma, mokṣa), and parents give birth and sustenance to that body, the obligation to them is practically unrepayable. The chapter intensifies this ethic by warning that neglecting parents and other dependents—spouse, child, guru, brāhmaṇas, and those seeking shelter—is a form of living death, underscoring dharma as the social ground on which bhakti is practiced.
The narrative frames Kṛṣṇa as honoring righteous political order and dynastic law: due to Yayāti’s curse, no Yadu may sit on the throne. By restoring Ugrasena, Kṛṣṇa repairs the legitimacy broken by Kaṁsa’s usurpation, models the principle that divine power need not displace lawful governance, and positions Himself as protector and servant of dharma rather than a claimant to worldly sovereignty.
Sāndīpani Muni is presented as the Lords’ ācārya in Avantī. Although Kṛṣṇa and Balarāma are omniscient, They adopt humanlike discipline to establish maryādā—proper conduct—showing that spiritual and worldly knowledge should be received through guru-paramparā and service. Their rapid mastery of Veda, Vedāṅgas, Dhanur-veda, nīti-śāstra, and the sixty-four arts demonstrates that learning is sanctified by humility and guru-bhakti, not merely by talent.
They first go to Prabhāsa, where the ocean clarifies that the boy was taken by the water-demon Pañcajana. Kṛṣṇa kills the demon, takes the conch that forms around him, then proceeds to Yamarāja’s capital and commands the return of the boy. The episode reveals Kṛṣṇa’s sovereignty over cosmic administrators (like Yama) and over death itself, while framing that supreme power as being exercised in the service of guru-dakṣiṇā—devotional obligation rather than self-display.