Adhyaya 43

Verse 1

श्रीशुक उवाच अथ कृष्णश्च रामश्च कृतशौचौ परन्तप । मल्लदुन्दुभिनिर्घोषं श्रुत्वा द्रष्टुमुपेयतु: ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—எதிரிகளை அடக்கும் அரசே! சுத்திகரணத்தை நிறைவேற்றிய கிருஷ்ணனும் பலராமனும் மல்லரங்கில் முழங்கிய துந்துபி ஒலியைக் கேட்டு அங்கு பார்க்கச் சென்றனர்।

Verse 2

रङ्गद्वारं समासाद्य तस्मिन् नागमवस्थितम् । अपश्यत्कुवलयापीडं कृष्णोऽम्बष्ठप्रचोदितम् ॥ २ ॥

அரங்கின் வாயிலுக்கு வந்த கிருஷ்ணன், யானைப்பாகன் தூண்டுதலால் குவலயாபீட யானை வழியை மறித்து நின்றதை கண்டான்।

Verse 3

बद्ध्वा परिकरं शौरि: समुह्य कुटिलालकान् । उवाच हस्तिपं वाचा मेघनादगभीरया ॥ ३ ॥

சௌரி தன் ஆடையை இறுக்கக் கட்டி, சுருள் முடியைச் சீர்செய்து, மேகமுழக்கம் போன்ற கனத்த குரலில் யானைப்பாகனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 4

अम्बष्ठाम्बष्ठ मार्गं नौ देह्यपक्रम मा चिरम् । नो चेत् सकुञ्जरं त्वाद्य नयामि यमसादनम् ॥ ४ ॥

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினார்— ஏ அம்பஷ்டா! அம்பஷ்டா! உடனே வழி விடு; எங்களைச் செல்ல விடு, தாமதிக்காதே. இல்லையெனில் இன்று உன்னையும் உன் யானையையும் யமராஜனின் இல்லத்துக்கு அனுப்புவேன்.

Verse 5

एवं निर्भर्त्सितोऽम्बष्ठ: कुपित: कोपितं गजम् । चोदयामास कृष्णाय कालान्तकयमोपमम् ॥ ५ ॥

இவ்வாறு கடிந்துகொள்ளப்பட்ட அம்பஷ்டன் கோபமடைந்தான். காலம், மரணம், யமராஜன் போன்ற பயங்கரமாகத் தோன்றிய தன் வெறித்த யானையை ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தாக்கத் தூண்டினான்.

Verse 6

करीन्द्रस्तमभिद्रुत्य करेण तरसाग्रहीत् । कराद्विगलित: सोऽमुं निहत्याङ्‍‍‍‍‍घ्रिष्वलीयत ॥ ६ ॥

யானைகளின் தலைவன் பாய்ந்து வந்து தன் தும்பிக்கையால் வேகமாக ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பிடித்தான். ஆனால் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அவன் பிடியிலிருந்து நழுவி, அவனை ஒரு அடியால் தாக்கி, அவன் கால்களுக்கிடையில் மறைந்தார்.

Verse 7

सङ्‌क्रुद्धस्तमचक्षाणो घ्राणद‍ृष्टि: स केशवम् । परामृशत् पुष्करेण स प्रसह्य विनिर्गत: ॥ ७ ॥

கேசவனை காண முடியாததால் அது மேலும் சினந்தது; மணவுணர்வால் அவரைத் தேடியது. மீண்டும் தும்பிக்கையின் முனையால் ஆண்டவரைப் பிடித்தது; ஆனால் ஆண்டவர் வலிமையுடன் தம்மை விடுவித்துக் கொண்டார்.

Verse 8

पुच्छे प्रगृह्यातिबलं धनुष: पञ्चविंशतिम् । विचकर्ष यथा नागं सुपर्ण इव लीलया ॥ ८ ॥

அப்போது ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மிக வலிமையான குவலயாபீடனை வாலைப் பிடித்து இருபத்தைந்து வில்-நீளங்கள் தூரம் விளையாட்டாக இழுத்தார்—கருடன் பாம்பை இழுப்பதுபோல்.

Verse 9

स पर्यावर्तमानेन सव्यदक्षिणतोऽच्युत: । बभ्राम भ्राम्यमाणेन गोवत्सेनेव बालक: ॥ ९ ॥

அச்யுதன் யானையின் வாலைப் பிடித்திருந்தான்; அது இடமும் வலமும் சுழன்றதால், ஆண்டவரும் எதிர்திசையில் சுழன்றார்—கன்றின் வாலை இழுக்கும் சிறுவன் சுழல்வதுபோல்।

Verse 10

ततोऽभिमुखमभ्येत्य पाणिनाहत्य वारणम् । प्राद्रवन् पातयामास स्पृश्यमान: पदे पदे ॥ १० ॥

அப்போது கிருஷ்ணன் நேருக்கு நேர் சென்று கையால் யானையை அறைந்து ஓடினார். குவலயாபீடன் ஒவ்வொரு அடியிலும் அவரைத் தொடுமாறு துரத்தினான்; ஆனால் கிருஷ்ணன் தந்திரமாகத் தவிர்த்து அதைத் தடுமாறச் செய்து விழச் செய்தார்.

Verse 11

स धावन् क्रीडया भूमौ पतित्वा सहसोत्थित: । तं मत्वा पतितं क्रुद्धो दन्ताभ्यां सोऽहनत्क्षितिम् ॥ ११ ॥

கிருஷ்ணன் ஓடிக்கொண்டே விளையாட்டாக தரையில் விழுந்து உடனே எழுந்தார். கோபித்த யானை அவர் விழுந்தார் என்று எண்ணி தந்தங்களால் குத்த முயன்றது; ஆனால் அது பூமியையே தாக்கியது.

Verse 12

स्वविक्रमे प्रतिहते कुञ्जरेन्द्रोऽत्यमर्षित: । चोद्यमानो महामात्रै: कृष्णमभ्यद्रवद् रुषा ॥ १२ ॥

தன் வீரியம் தடுக்கப்பட்டதால் அந்த யானை அரசன் மிகுந்த சினத்தில் கொதித்தான். யானைப் பராமரிப்போர் தூண்ட, கோபத்துடன் மீண்டும் கிருஷ்ணனை நோக்கி பாய்ந்தான்.

Verse 13

तमापतन्तमासाद्य भगवान् मधुसूदन: । निगृह्य पाणिना हस्तं पातयामास भूतले ॥ १३ ॥

தாக்கி வந்த யானையை எதிர்கொண்ட பகவான் மதுசூதனன், ஒரு கையால் அதன் துதிக்கையைப் பிடித்து, அதை தரையில் வீழ்த்தினார்.

Verse 14

पतितस्य पदाक्रम्य मृगेन्द्र इव लीलया । दन्तमुत्पाट्य तेनेभं हस्तिपांश्चाहनद्धरि: ॥ १४ ॥

அப்போது ஸ்ரீஹரி சிங்கம்போல் லீலையாக அந்த யானையின் மேல் ஏறி, அதன் ஒரு தந்தத்தைப் பறித்து, அதே தந்தத்தால் யானையையும் அதன் காவலர்களையும் கொன்றார்।

Verse 15

मृतकं द्विपमुत्सृज्य दन्तपाणि: समाविशत् । अंसन्यस्तविषाणोऽसृङ्‌मदबिन्दुभिरङ्कित: । विरूढस्वेदकणिकावदनाम्बुरुहो बभौ ॥ १५ ॥

இறந்த யானையை ஒதுக்கி வைத்து, தந்தத்தை கையில் பிடித்துக் கொண்டு ஸ்ரீகிருஷ்ணர் மல்லரங்கில் நுழைந்தார். தோளில் தந்தம் சாய்ந்திருந்தது; யானையின் இரத்தம், மதம், வியர்வைத் துளிகள் அவர்மேல் தெறித்தன; தமது நுண் வியர்வைத் துளிகளால் அலங்கரித்த தாமரைமுகம் மேலும் ஒளிர்ந்தது।

Verse 16

वृतौ गोपै: कतिपयैर्बलदेवजनार्दनौ । रङ्गं विविशतू राजन् गजदन्तवरायुधौ ॥ १६ ॥

அரசே, சில கோபர்களால் சூழப்பட்டு, யானைத்தந்தத்தைத் தம் சிறந்த ஆயுதமாகக் கொண்டு, பலதேவரும் ஜனார்தனரும் அரங்கில் நுழைந்தனர்।

Verse 17

मल्लानामशनिर्नृणां नरवर: स्त्रीणां स्मरो मूर्तिमान्गोपानां स्वजनोऽसतां क्षितिभुजां शास्ता स्वपित्रो: शिशु: । मृत्युर्भोजपतेर्विराडविदुषां तत्त्वं परं योगिनांवृष्णीनां परदेवतेति विदितो रङ्गं गत: साग्रज: ॥ १७ ॥

அண்ணனுடன் அரங்கில் நுழைந்தபோது, மல்லர்கள் கிருஷ்ணனை இடியென, மதுராவின் ஆண்கள் சிறந்த ஆணென, பெண்கள் சாக்ஷாத் மன்மதனென, கோபர்கள் தம் சொந்தமென, அதர்ம அரசர்கள் தண்டிப்பவனென, பெற்றோர் தம் குழந்தையென, போஜபதி கம்சன் மரணமென, மூடர்கள் விராடரூபமென, யோகிகள் பரமத் தத்துவமென, வ்ருஷ்ணிகள் தம் பரம ஆராத்ய தேவனென அறிந்தனர்।

Verse 18

हतं कुवलयापीडं द‍ृष्ट्वा तावपि दुर्जयौ । कंसो मनस्यपि तदा भृशमुद्विविजे नृप ॥ १८ ॥

அரசே, குவலயாபீடம் கொல்லப்பட்டதையும், அந்த இரு சகோதரரும் அஜேயர் என்பதையும் கண்ட கம்சன் அப்போது மனத்துள் மிகுந்த அச்சமும் கலக்கமும் அடைந்தான்।

Verse 19

तौ रेजतू रङ्गगतौ महाभुजौविचित्रवेषाभरणस्रगम्बरौ । यथा नटावुत्तमवेषधारिणौमन: क्षिपन्तौ प्रभया निरीक्षताम् ॥ १९ ॥

அரங்கில் நுழைந்த அந்த இரு மகாபாகு ஆண்டவர்கள் பலவகை ஆபரணங்கள், மாலைகள், ஆடைகள் அணிந்து, சிறந்த வேடமணிந்த நடிகர்கள் போல ஒளிர்ந்தனர். அவர்களின் பிரகாசம் பார்ப்போரின் மனங்களை கவர்ந்தது.

Verse 20

निरीक्ष्य तावुत्तमपूरुषौ जनामञ्चस्थिता नागरराष्ट्रका नृप । प्रहर्षवेगोत्कलितेक्षणानना:पपुर्न तृप्ता नयनैस्तदाननम् ॥ २० ॥

அரசே, மாடங்களில் அமர்ந்திருந்த நகரவாசிகளும் புறநாட்டு மக்களும் அந்த இரு உத்தம புருஷர்களை நோக்கியவுடன் ஆனந்த வேகத்தால் கண்கள் விரிந்து முகங்கள் மலர்ந்தன. அவர்கள் ஆண்டவர்களின் முகத்தை கண்களால் பருகினார்கள்; ஆனாலும் திருப்தியடையவில்லை.

Verse 21

पिबन्त इव चक्षुर्भ्यां लिहन्त इव जिह्वया । जिघ्रन्त इव नासाभ्यां श्लिष्यन्त इव बाहुभि: ॥ २१ ॥ ऊचु: परस्परं ते वै यथाद‍ृष्टं यथाश्रुतम् । तद्रूपगुणमाधुर्यप्रागल्भ्यस्मारिता इव ॥ २२ ॥

மக்கள் கண்ணால் கிருஷ்ண-பலராமரை பருகுவது போலவும், நாவால் நக்குவது போலவும், மூக்கால் மணம் உணருவது போலவும், கரங்களால் அணைப்பது போலவும் தோன்றினர். ஆண்டவர்களின் அழகு, குணம், இனிமை, வீரியம் நினைவூட்டப்பட்டதால், அவர்கள் கண்டதும் கேட்டதும் போல ஒருவருக்கொருவர் விவரிக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 22

पिबन्त इव चक्षुर्भ्यां लिहन्त इव जिह्वया । जिघ्रन्त इव नासाभ्यां श्लिष्यन्त इव बाहुभि: ॥ २१ ॥ ऊचु: परस्परं ते वै यथाद‍ृष्टं यथाश्रुतम् । तद्रूपगुणमाधुर्यप्रागल्भ्यस्मारिता इव ॥ २२ ॥

மக்கள் கண்ணால் கிருஷ்ண-பலராமரை பருகுவது போலவும், நாவால் நக்குவது போலவும், மூக்கால் மணம் உணருவது போலவும், கரங்களால் அணைப்பது போலவும் தோன்றினர். ஆண்டவர்களின் அழகு, குணம், இனிமை, வீரியம் நினைவூட்டப்பட்டதால், அவர்கள் கண்டதும் கேட்டதும் போல ஒருவருக்கொருவர் விவரிக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 23

एतौ भगवत: साक्षाद्धरेर्नारायणस्य हि । अवतीर्णाविहांशेन वसुदेवस्य वेश्मनि ॥ २३ ॥

[மக்கள் கூறினர்:] இந்த இரு சிறுவர்களும் நிச்சயமாக ஸாக்ஷாத் பகவான் ஹரி-நாராயணனின் அம்ச அவதாரங்கள்; வாசுதேவரின் இல்லத்தில் இவ்வுலகில் அவதரித்தவர்கள்.

Verse 24

एष वै किल देवक्यां जातो नीतश्च गोकुलम् । कालमेतं वसन् गूढो ववृधे नन्दवेश्मनि ॥ २४ ॥

இவர் தேவகியின் கருவில் பிறந்து கோகுலத்திற்கு கொண்டு வரப்பட்டார்; இத்தனை காலமும் மறைவாக நந்தரின் இல்லத்தில் வளர்ந்தார்।

Verse 25

पूतनानेन नीतान्तं चक्रवातश्च दानव: । अर्जुनौ गुह्यक: केशी धेनुकोऽन्ये च तद्विधा: ॥ २५ ॥

அவர் பூதனையையும் சுழற்காற்று அரக்கனையும் மரணத்திற்குக் கொண்டு சென்றார்; இரட்டை அர்ஜுன மரங்களை வீழ்த்தினார்; சங்கசூடன், கேசி, தேனுகன் முதலிய அரக்கர்களையும் வதைத்தார்।

Verse 26

गाव: सपाला एतेन दावाग्ने: परिमोचिता: । कालियो दमित: सर्प इन्द्रश्च विमद: कृत: ॥ २६ ॥ सप्ताहमेकहस्तेन धृतोऽद्रिप्रवरोऽमुना । वर्षवाताशनिभ्यश्च परित्रातं च गोकुलम् ॥ २७ ॥

அவர் மேய்ப்பர்களுடன் கூடிய பசுக்களை காட்டுத்தீயிலிருந்து காத்தார்; காலிய நாகனை அடக்கினார்; இந்திரனின் அகந்தையை நீக்கினார். ஒருகையால் சிறந்த மலையை ஏழு நாட்கள் தாங்கி, மழை, காற்று, ஆலங்கட்டி ஆகியவற்றிலிருந்து கோகுலத்தைப் பாதுகாத்தார்।

Verse 27

गाव: सपाला एतेन दावाग्ने: परिमोचिता: । कालियो दमित: सर्प इन्द्रश्च विमद: कृत: ॥ २६ ॥ सप्ताहमेकहस्तेन धृतोऽद्रिप्रवरोऽमुना । वर्षवाताशनिभ्यश्च परित्रातं च गोकुलम् ॥ २७ ॥

அவர் மேய்ப்பர்களுடன் கூடிய பசுக்களை காட்டுத்தீயிலிருந்து காத்தார்; காலிய நாகனை அடக்கினார்; இந்திரனின் அகந்தையை நீக்கினார். ஒருகையால் சிறந்த மலையை ஏழு நாட்கள் தாங்கி, மழை, காற்று, ஆலங்கட்டி ஆகியவற்றிலிருந்து கோகுலத்தைப் பாதுகாத்தார்।

Verse 28

गोप्योऽस्य नित्यमुदितहसितप्रेक्षणं मुखम् । पश्यन्त्यो विविधांस्तापांस्तरन्ति स्माश्रमं मुदा ॥ २८ ॥

கோபியர்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகை கலந்த பார்வையுடைய அவரது முகத்தைப் பார்த்து, பலவித துயரங்களைத் தாண்டி, ஆனந்தத்தில் சோர்வை மறந்தனர்।

Verse 29

वदन्त्यनेन वंशोऽयं यदो: सुबहुविश्रुत: । श्रियं यशो महत्वं च लप्स्यते परिरक्षित: ॥ २९ ॥

அவரின் முழு பாதுகாப்பில் யது வம்சம் மிகப் புகழ்பெற்று, செல்வம், புகழ், மகிமை ஆகியவற்றை அடையும்.

Verse 30

अयं चास्याग्रज: श्रीमान्‍राम: कमललोचन: । प्रलम्बो निहतो येन वत्सको ये बकादय: ॥ ३० ॥

இவரின் தாமரைநயனான மூத்த சகோதரர் ஸ்ரீமான் பலராமர் எல்லா தெய்வீக ஐஸ்வர்யங்களுக்கும் அதிபதி; அவர் பிரலம்பன், வத்ஸகன், பகன் முதலிய அசுரர்களை வதைத்தார்.

Verse 31

जनेष्वेवं ब्रुवाणेषु तूर्येषु निनदत्सु च । कृष्णरामौ समाभाष्य चाणूरो वाक्यमब्रवीत् ॥ ३१ ॥

மக்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கவும், இசைக்கருவிகள் முழங்கிக்கொண்டிருக்கவும், மல்லன் சாணூரன் கிருஷ்ணன்-ராமனை நோக்கி இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 32

हे नन्दसूनो हे राम भवन्तौ वीरसम्मतौ । नियुद्धकुशलौ श्रुत्वा राज्ञाहूतौ दिद‍ृक्षुणा ॥ ३२ ॥

நந்தனின் புதல்வனே, ராமா! நீங்கள் இருவரும் வீரர்களால் மதிக்கப்படுபவர்கள்; மல்லயுத்தத்தில் திறமைசாலிகள். உங்கள் வல்லமை கேட்டு அரசன் தானே காண விரும்பி உங்களை அழைத்தான்.

Verse 33

प्रियं राज्ञ: प्रकुर्वत्य: श्रेयो विन्दन्ति वै प्रजा: । मनसा कर्मणा वाचा विपरीतमतोऽन्यथा ॥ ३३ ॥

மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றால் அரசனை மகிழ்விக்க முயலும் குடிமக்கள் நன்மை பெறுவர்; இல்லையெனில் எதிர்மறை பலனை அனுபவிப்பர்.

Verse 34

नित्यं प्रमुदिता गोपा वत्सपाला यथास्फुटम् । वनेषु मल्लयुद्धेन क्रीडन्तश्चारयन्ति गा: ॥ ३४ ॥

கோபப் பிள்ளைகள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் கன்றுகளை மேய்க்கின்றனர்; பல வனங்களில் பசுக்களை மேய்த்தபடி விளையாட்டாக ஒருவரோடு ஒருவர் மல்லயுத்தம் செய்கின்றனர்.

Verse 35

तस्माद् राज्ञ: प्रियं यूयं वयं च करवाम हे । भूतानि न: प्रसीदन्ति सर्वभूतमयो नृप: ॥ ३५ ॥

ஆகையால் அரசனுக்கு விருப்பமானதையே நாம் செய்வோம். அப்பொழுது எல்லா உயிர்களும் நம்மீது மகிழ்வர்; ஏனெனில் அரசன் எல்லா உயிர்களின் வடிவமே.

Verse 36

तन्निशम्याब्रवीत्कृष्णो देशकालोचितं वच: । नियुद्धमात्मनोऽभीष्टं मन्यमानोऽभिनन्द्य च ॥ ३६ ॥

இதைக் கேட்டதும், மல்லயுத்தத்தை விரும்பி சவாலைக் களிப்புடன் ஏற்றுக் கொண்ட பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் காலத்துக்கும் இடத்துக்கும் ஏற்ற வார்த்தைகளால் பதிலளித்தார்.

Verse 37

प्रजा भोजपतेरस्य वयं चापि वनेचरा: । करवाम प्रियं नित्यं तन्न: परमनुग्रह: ॥ ३७ ॥

[ஸ்ரீகிருஷ்ணர் கூறினார்:] நாம் வனவாசிகளாயினும் இந்த போஜ அரசனின் குடிமக்களே. அவனுக்கு விருப்பமானதை எப்போதும் செய்வதே நமக்கு மிகப் பெரிய அருளாகும்.

Verse 38

बाला वयं तुल्यबलै: क्रीडिष्यामो यथोचितम् । भवेन्नियुद्धं माधर्म: स्पृशेन्मल्ल सभासद: ॥ ३८ ॥

நாம் சிறுவர்கள்; சம வலமுள்ளவர்களுடன் முறையாக விளையாடுவோம். மல்லயுத்தம் தர்மப்படி நடைபெற வேண்டும்; அநீதியால் அரங்கில் உள்ள மதிப்பிற்குரியோர் மாசுபடக் கூடாது.

Verse 39

चाणूर उवाच न बालो न किशोरस्त्वं बलश्च बलिनां वर: । लीलयेभो हतो येन सहस्रद्विपसत्त्वभृत् ॥ ३९ ॥

சாணூரன் கூறினான்—நீ குழந்தையும் அல்ல, இளையனும் அல்ல; பலராமனும் வலிமைமிக்கவர்களில் சிறந்தவன். ஆயிரம் யானைகளின் வலிமையுள்ள யானையை விளையாட்டாகக் கொன்றவன் நீயே.

Verse 40

तस्माद्भ‍वद्‌भ्यां बलिभिर्योद्धव्यं नानयोऽत्र वै । मयि विक्रम वार्ष्णेय बलेन सह मुष्टिक: ॥ ४० ॥

ஆகையால் நீங்கள் இருவரும் வலிமைமிக்க மல்லர்களோடு போரிட வேண்டும்; இதில் அநியாயம் இல்லை. ஓ வ்ருஷ்ணிவம்சத்தவரே, என்னிடம் உங்கள் வீரத்தை வெளிப்படுத்துங்கள்; பலராமன் முஷ்டிகனுடன் மோதட்டும்.