Adhyaya 16

Verse 1

श्रीशुक उवाच विलोक्य दूषितां कृष्णां कृष्ण: कृष्णाहिना विभु: । तस्या विशुद्धिमन्विच्छन् सर्पं तमुदवासयत् ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: எல்லாம் வல்ல பரமபுருஷன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன், கரிய பாம்பு காலியன் யமுனையை மாசுபடுத்தியதைப் பார்த்து, அதைத் தூய்மைப்படுத்த விரும்பி, அந்தப் பாம்பை அங்கிருந்து விரட்டினான்।

Verse 2

श्रीराजोवाच कथमन्तर्जलेऽगाधे न्यगृह्णाद् भगवानहिम् । स वै बहुयुगावासं यथासीद् विप्र कथ्यताम् ॥ २ ॥

ஸ்ரீ ராஜா கூறினார்—ஓ விப்ரரே! அளவிட முடியாத ஆழ்ந்த நீருக்குள் பகவான் காலிய நாகனை எவ்வாறு அடக்கி தண்டித்தார்? அவன் பல யுகங்களாக அங்கே எவ்வாறு வாழ்ந்தான்? கூறுக.

Verse 3

ब्रह्मन् भगवतस्तस्य भूम्न: स्वच्छन्दवर्तिन: । गोपालोदारचरितं कस्तृप्येतामृतं जुषन् ॥ ३ ॥

ஓ பிராமணரே! எல்லையற்ற பகவான் தன் விருப்பப்படி சுதந்திரமாக லீலை செய்கிறார். வ்ரிந்தாவனத்தில் கோபாலனாக அவர் நிகழ்த்திய பெருந்தன்மை நிறைந்த லீலை-அமுதத்தை கேட்டால் யார் திருப்தி அடைவார்?

Verse 4

श्रीशुक उवाच कालिन्द्यां कालियस्यासीद् ह्रद: कश्चिद् विषाग्निना । श्रप्यमाणपया यस्मिन् पतन्त्युपरिगा: खगा: ॥ ४ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—காலிந்தி (யமுனை) நதியில் காலியன் வாழ்ந்த ஒரு குளம் இருந்தது; அவனுடைய தீப்போன்ற விஷம் அந்த நீரை எப்போதும் கொதிக்கச் செய்தது. அந்த விஷ வாயுவால் மேலே பறக்கும் பறவைகளும் அதில் விழுந்தன.

Verse 5

विप्रुष्मता विषदोर्मिमारुतेनाभिमर्शिता: । म्रियन्ते तीरगा यस्य प्राणिन: स्थिरजङ्गमा: ॥ ५ ॥

அந்த மரணகரமான குளத்தின் மீது வீசிய விஷ அலைகளின் காற்று நீர்த்துளிகளை கரைவரை கொண்டு வந்தது. அந்த விஷக் காற்றின் தொடுதலால் கரையிலிருந்த நிலை-இயங்கும் எல்லா உயிர்களும் இறந்தன.

Verse 6

तं चण्डवेगविषवीर्यमवेक्ष्य तेन दुष्टां नदीं च खलसंयमनावतार: । कृष्ण: कदम्बमधिरुह्य ततोऽतितुङ्ग- मास्फोट्य गाढरशनो न्यपतद् विषोदे ॥ ६ ॥

காலியனின் கொடுஞ்சீற்றமான விஷ வலிமையையும், அதனால் மாசடைந்த நதியையும் கண்டார். பொறாமை கொண்ட துஷ்டர்களை அடக்கவே அவதரித்த கிருஷ்ணன் உடனே மிக உயர்ந்த கடம்ப மரத்தின் உச்சியில் ஏறினார். பின்னர் இடையை இறுக்கிக் கட்டி, தோள்களைத் தட்டிக் கொண்டு, விஷ நீரில் பாய்ந்து இறங்கினார்.

Verse 7

सर्पह्रद: पुरुषसारनिपातवेग- सङ्‌क्षोभितोरगविषोच्छ्वसिताम्बुराशि: । पर्यक्‍प्लुतो विषकषायबिभीषणोर्मि- र्धावन् धनु:शतमनन्तबलस्य किं तत् ॥ ७ ॥

அனந்தபலனான பகவான் பாம்பு ஏரியில் இறங்கியவுடன் அங்கிருந்த நாகங்கள் மிகுந்த கலக்கமடைந்து, விஷமயமான மூச்சால் நீர்த்தொகுதியை மேலும் மாசுபடுத்தின. ஆண்டவனின் நுழைவு வேகத்தால் ஏரி எல்லாத் திசைகளிலும் பொங்கி வழிந்தது; விஷக் கசாயம் கலந்த பயங்கர அலைகள் நூறு வில்-நீளம் வரை நிலத்தை மூழ்கடித்தன. ஆனால் அனந்த சக்தியுடைய இறைவனுக்கு இது வியப்பல்ல.

Verse 8

तस्य ह्रदे विहरतो भुजदण्डघूर्ण- वार्घोषमङ्ग वरवारणविक्रमस्य । आश्रुत्य तत् स्वसदनाभिभवं निरीक्ष्य चक्षु:श्रवा: समसरत्तदमृष्यमाण: ॥ ८ ॥

அந்த ஏரியில் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அரச யானைபோல் வீரத்துடன் விளையாடினார்; தம் வலிய கரங்களைச் சுழற்றி நீரில் பலவித ஒலிகளை எழுப்பினார். அந்த முழக்கத்தை கேட்ட காலியன், தன் வாசஸ்தலத்தில் யாரோ அத்துமீறி நுழைந்ததை உணர்ந்தான். பொறுக்காமல் உடனே முன்னே வந்தான்.

Verse 9

तं प्रेक्षणीयसुकुमारघनावदातं श्रीवत्सपीतवसनं स्मितसुन्दरास्यम् । क्रीडन्तमप्रतिभयं कमलोदराङ्‍‍‍‍‍घ्रि सन्दश्य मर्मसु रुषा भुजया चछाद ॥ ९ ॥

காலியன் கண்டான்—மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன் மிக மென்மையானவர்; அவரது அழகிய உடல் ஒளிரும் வெண்மேகம்போல் பிரகாசித்தது, மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம், முகத்தில் இனிய புன்னகை, பாதங்கள் தாமரைச் சுழிபோல். அவர் நீரில் அச்சமின்றி விளையாடினார். ஆனாலும் பொறாமை கொண்ட காலியன் கோபத்தில் அவரது மார்பை கடித்து, தன் சுருள்களால் முழுவதும் சுற்றிக் கட்டினான்.

Verse 10

तं नागभोगपरिवीतमद‍ृष्टचेष्ट- मालोक्य तत्प्रियसखा: पशुपा भृशार्ता: । कृष्णेऽर्पितात्मसुहृदर्थकलत्रकामा दु:खानुशोकभयमूढधियो निपेतु: ॥ १० ॥

கிருஷ்ணனை மிகப் பிரிய நண்பனாக ஏற்றிருந்த கோபர்கள், அவரை நாகத்தின் சுருள்களில் சிக்கி அசைவற்ற நிலையில் கண்டதும் மிகுந்த துயரமடைந்தனர். அவர்கள் தங்கள் உயிர், நட்பு, செல்வம், குடும்பம், மனைவிகள், இன்பங்கள் அனைத்தையும் கிருஷ்ணனுக்கே அர்ப்பணித்திருந்தனர். காலியன் பிடியில் ஆண்டவரைக் கண்டவுடன், துக்கம், புலம்பல், பயம் ஆகியவற்றால் அவர்களின் அறிவு மயங்கி, அவர்கள் தரையில் விழுந்தனர்.

Verse 11

गावो वृषा वत्सतर्य: क्रन्दमाना: सुदु:खिता: । कृष्णे न्यस्तेक्षणा भीता रुदन्त्य इव तस्थिरे ॥ ११ ॥

மாடுகள், காளைகள், பெண் கன்றுகள் மிகுந்த துயரத்தில் கருணையாகக் கத்தின. பயத்தில் கிருஷ்ணனை நோக்கி கண்களை நிலைநிறுத்தி, அழத் தயாராக இருந்தும் அதிர்ச்சியால் கண்ணீர் சிந்த முடியாமல் அசையாமல் நின்றன.

Verse 12

अथ व्रजे महोत्पातास्त्रिविधा ह्यतिदारुणा: । उत्पेतुर्भुवि दिव्यात्मन्यासन्नभयशंसिन: ॥ १२ ॥

அப்போது வ்ரஜத்தில் பூமியில், ஆகாயத்தில், உயிர்களின் உடல்களில் என மூன்று வகையான மிகக் கொடிய அபசகுனங்கள் எழுந்து, நெருங்கிய அபாயத்தை அறிவித்தன।

Verse 13

तानालक्ष्य भयोद्विग्ना गोपा नन्दपुरोगमा: । विना रामेण गा: कृष्णं ज्ञात्वा चारयितुं गतम् ॥ १३ ॥ तैर्दुर्निमित्तैर्निधनं मत्वा प्राप्तमतद्विद: । तत्प्राणास्तन्मनस्कास्ते दु:खशोकभयातुरा: ॥ १४ ॥ आबालवृद्धवनिता: सर्वेऽङ्ग पशुवृत्तय: । निर्जग्मुर्गोकुलाद् दीना: कृष्णदर्शनलालसा: ॥ १५ ॥

அபசகுனங்களைப் பார்த்த நந்த மகாராஜர் தலைமையிலான கோபர்கள் அச்சத்தில் கலங்கினர்; ஏனெனில் அன்று கிருஷ்ணன் அண்ணன் பலராமன் இன்றி மாடுகளை மேய்க்கச் சென்றதை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர்।

Verse 14

तानालक्ष्य भयोद्विग्ना गोपा नन्दपुरोगमा: । विना रामेण गा: कृष्णं ज्ञात्वा चारयितुं गतम् ॥ १३ ॥ तैर्दुर्निमित्तैर्निधनं मत्वा प्राप्तमतद्विद: । तत्प्राणास्तन्मनस्कास्ते दु:खशोकभयातुरा: ॥ १४ ॥ आबालवृद्धवनिता: सर्वेऽङ्ग पशुवृत्तय: । निर्जग्मुर्गोकुलाद् दीना: कृष्णदर्शनलालसा: ॥ १५ ॥

கிருஷ்ணனையே உயிராகவும் மனமாகவும் கொண்ட அவர்கள், அவரது மகிமையை அறியாமல், அந்தத் துர்நிமித்தங்களால் அவர் மரணமடைந்தார் என எண்ணி, துயரம், புலம்பல், அச்சம் ஆகியவற்றால் கலங்கினர்।

Verse 15

तानालक्ष्य भयोद्विग्ना गोपा नन्दपुरोगमा: । विना रामेण गा: कृष्णं ज्ञात्वा चारयितुं गतम् ॥ १३ ॥ तैर्दुर्निमित्तैर्निधनं मत्वा प्राप्तमतद्विद: । तत्प्राणास्तन्मनस्कास्ते दु:खशोकभयातुरा: ॥ १४ ॥ आबालवृद्धवनिता: सर्वेऽङ्ग पशुवृत्तय: । निर्जग्मुर्गोकुलाद् दीना: कृष्णदर्शनलालसा: ॥ १५ ॥

குழந்தைகள், பெண்கள், முதியோர் உட்பட வ்ரஜத்தின் அனைவரும்—பசு தன் உதவியற்ற கன்றை நினைத்து தவிப்பதுபோல்—கிருஷ்ணனை நினைத்து, துயருற்றவர்களாய் கோகுலத்தை விட்டு வெளியே ஓடினர்; கிருஷ்ண தரிசனத்திற்காக ஏங்கினர்।

Verse 16

तांस्तथा कातरान् वीक्ष्य भगवान् माधवो बल: । प्रहस्य किञ्चिन्नोवाच प्रभावज्ञोऽनुजस्य स: ॥ १६ ॥

வ்ரஜவாசிகள் இவ்வாறு கலங்கியதைப் பார்த்த அனைத்தையும் அறிந்த பகவான் பலராமன் (மாதவன்) சிரித்து, ஒன்றும் சொல்லவில்லை; ஏனெனில் தன் இளையவன் கிருஷ்ணனின் அதிசய வல்லமையை அவர் அறிந்திருந்தார்।

Verse 17

तेऽन्वेषमाणा दयितं कृष्णं सूचितया पदै: । भगवल्लक्षणैर्जग्मु: पदव्या यमुनातटम् ॥ १७ ॥

அவர்கள் தங்கள் அன்பிற்குரிய கிருஷ்ணனைத் தேடி, பகவானின் தனித்த அடையாளங்கள் பொறிந்த அவரது பாதச்சுவடுகள் காட்டிய வழியைப் பின்பற்றி யமுனைத் துறைக்கு விரைந்தனர்।

Verse 18

ते तत्र तत्राब्जयवाङ्कुशाशनि- ध्वजोपपन्नानि पदानि विश्पते: । मार्गे गवामन्यपदान्तरान्तरे निरीक्षमाणा ययुरङ्ग सत्वरा: ॥ १८ ॥

அரசே! வழியில் பசுக்களின் குளம்படிகளுக்கிடையில், கோபர்களின் தலைவன் கிருஷ்ணனின் பாதச்சுவடுகள் தென்பட்டன; அவற்றில் தாமரை, யவம், அங்குசம், வஜ்ரம், கொடி ஆகிய குறிகள் இருந்தன. அவற்றைக் கண்டு வ்ரிந்தாவன மக்கள் மிகுந்த அவசரத்துடன் ஓடினர்।

Verse 19

अन्तर्ह्रदे भुजगभोगपरीतमारात् कृष्णं निरीहमुपलभ्य जलाशयान्ते । गोपांश्च मूढधिषणान् परित: पशूंश्च सङ्क्रन्दत: परमकश्मलमापुरार्ता: ॥ १९ ॥

யமுனைத் துறைக்குச் செல்லும் வழியில் அவர்கள் தொலைவில் கண்டது: ஏரிக்குள் கருநாகத்தின் சுருள்களில் கிருஷ்ணன் அசைவின்றி இருந்தான்; கோபப் பிள்ளைகள் மயங்கி விழுந்திருந்தனர்; சுற்றிலும் மிருகங்கள் இரங்கிக் கதறின. இதைக் கண்டு வ்ரிந்தாவன மக்கள் பேர்துயரும் குழப்பமும் அடைந்தனர்।

Verse 20

गोप्योऽनुरक्तमनसो भगवत्यनन्ते तत्सौहृदस्मितविलोकगिर: स्मरन्त्य: । ग्रस्तेऽहिना प्रियतमे भृशदु:खतप्ता: शून्यं प्रियव्यतिहृतं दद‍ृशुस्त्रिलोकम् ॥ २० ॥

கிருஷ்ணனில் எப்போதும் பற்றுடைய மனம் கொண்ட இளங்கோபியர், அனந்த பகவானின் அன்பு நட்பு, புன்னகை, நேசக் கண்நோக்கு, இனிய உரையாடல்கள் ஆகியவற்றை நினைத்து, தங்கள் பிரியதமன் பாம்பின் பிடியில் சிக்கியதைப் பார்த்ததும் பேர்துயரால் எரிந்து, மூவுலகமும் பிரியவியோகத்தால் வெறுமையாகத் தோன்றியது।

Verse 21

ता: कृष्णमातरमपत्यमनुप्रविष्टां तुल्यव्यथा: समनुगृह्य शुच: स्रवन्त्य: । तास्ता व्रजप्रियकथा: कथयन्त्य आसन् कृष्णाननेऽर्पितद‍ृशो मृतकप्रतीका: ॥ २१ ॥

அவர்களும் அதே வேதனையால் துயருற்று கண்ணீர் பெருக, மகனில் முழுதும் லயித்திருந்த கிருஷ்ணனின் தாயைத் தாங்கி அடக்கினர். கிருஷ்ணன் முகத்திலேயே கண்களைப் பதித்து, சடலம்போல் நின்று, அவர்கள் ஒவ்வொருவராக வ்ரஜத்தின் பிரியனின் லீலைக் கதைகளைச் சொல்லத் தொடங்கினர்।

Verse 22

कृष्णप्राणान्निर्विशतो नन्दादीन् वीक्ष्य तं ह्रदम् । प्रत्यषेधत् स भगवान् राम: कृष्णानुभाववित् ॥ २२ ॥

அப்போது கிருஷ்ணனை உயிராகக் கொண்ட நந்த மகாராஜர் முதலிய கோபர்கள் பாம்பின் ஏரிக்குள் நுழையத் தொடங்குவதை ஸ்ரீபலராமர் கண்டார். கிருஷ்ணப் பெருமையை அறிந்த அவர் அவர்களைத் தடுத்தார்.

Verse 23

इत्थं स्वगोकुलमनन्यगतिं निरीक्ष्य सस्त्रीकुमारमतिदु:खितमात्महेतो: । आज्ञाय मर्त्यपदवीमनुवर्तमान: स्थित्वा मुहूर्तमुदतिष्ठदुरङ्गबन्धात् ॥ २३ ॥

இவ்வாறு தன் கோகுலத்தின் பெண்கள், குழந்தைகள் முதலியோர் தன் காரணமாகவே மிகுந்த துயரில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, பகவான் சிறிதுநேரம் பாம்பின் சுருள்களில் மனிதனைப் போல நடித்து இருந்தார்; பின்னர் அவர்களின் வேதனையை அறிந்து காளியன் பந்தத்திலிருந்து உடனே எழுந்தார்.

Verse 24

तत्प्रथ्यमानवपुषा व्यथितात्मभोग- स्त्यक्त्वोन्नमय्य कुपित: स्वफणान् भुजङ्ग: । तस्थौ श्वसञ्छ्वसनरन्ध्रविषाम्बरीष- स्तब्धेक्षणोल्मुकमुखो हरिमीक्षमाण: ॥ २४ ॥

பகவானின் விரிந்த உடலால் காளியனின் சுருள்கள் வேதனைப்பட்டு அவரை விடுத்தன. கோபத்தில் அவன் தன் பனைகளை உயர்த்தி, கனமாக மூச்சுவிட்டு நின்றான்; அவன் நாசித் துளைகள் விஷம் காய்ச்சும் பாத்திரங்கள் போலவும், உறைந்த பார்வை தீக்குச்சிகள் போலவும் இருந்து, ஹரியை நோக்கினான்.

Verse 25

तं जिह्वया द्विशिखया परिलेलिहानं द्वे सृक्‍वणी ह्यतिकरालविषाग्निद‍ृष्टिम् । क्रीडन्नमुं परिससार यथा खगेन्द्रो बभ्राम सोऽप्यवसरं प्रसमीक्षमाण: ॥ २५ ॥

காளியன் இரு முனை நாவால் மீண்டும் மீண்டும் உதடுகளை நக்கி, கொடிய விஷத் தீயைப் போன்ற பார்வையால் கிருஷ்ணனை நோக்கினான். ஆனால் கிருஷ்ணன் கருடன் பாம்புடன் விளையாடுவது போல விளையாட்டாக அவனைச் சுற்றிச் சுற்றினார்; காளியனும் கடிக்க வாய்ப்பைத் தேடி அசைந்தான்.

Verse 26

एवं परिभ्रमहतौजसमुन्नतांस- मानम्य तत्पृथुशिर:स्वधिरूढ आद्य: । तन्मूर्धरत्ननिकरस्पर्शातिताम्र- पादाम्बुजोऽखिलकलादिगुरुर्ननर्त ॥ २६ ॥

இவ்வாறு இடைவிடாது சுற்றி பாம்பின் வலிமையைச் சுரண்டிய பின், ஆதியாய ஸ்ரீகிருஷ்ணன் காளியனின் உயர்ந்த தோள்களைத் தாழ்த்தி, அவன் அகன்ற தலைகளின் மேல் ஏறினார். தலைகளின் எண்ணற்ற ரத்தினத் தொடுதலால் அவரது தாமரைப் பாதங்கள் செம்மையாகக் கறுத்தன; எல்லாக் கலைகளின் ஆதிகுரு கிருஷ்ணன் நடனம் தொடங்கினார்.

Verse 27

तं नर्तुमुद्यतमवेक्ष्य तदा तदीय- गन्धर्वसिद्धमुनिचारणदेववध्व: । प्रीत्या मृदङ्गपणवानकवाद्यगीत- पुष्पोपहारनुतिभि: सहसोपसेदु: ॥ २७ ॥

இறைவன் நடனமாடுவதைக் கண்ட கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், முனிவர்கள், சாரணர்கள் மற்றும் தேவர்களின் மனைவியர் உடனடியாக அங்கு வந்தனர். மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் மிருதங்கம், பணவம், ஆனகம் போன்ற வாத்தியங்களை இசைத்து, மலர்களையும் துதிகளையும் சமர்ப்பித்தனர்.

Verse 28

यद् यच्छिरो न नमतेऽङ्ग शतैकशीर्ष्ण- स्तत्तन् ममर्द खरदण्डधरोऽङ्‍‍‍‍‍घ्रिपातै: । क्षीणायुषो भ्रमत उल्बणमास्यतोऽसृङ् नस्तो वमन् परमकश्मलमाप नाग: ॥ २८ ॥

அரசே, காளியனுக்கு 101 முக்கியத் தலைகள் இருந்தன. அவற்றில் எது வணங்கவில்லையோ, தீயவர்களைத் தண்டிக்கும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அதைத் தன் கால்களால் மிதித்து நசுக்கினார். மரண வேதனையில் காளியன் தன் தலைகளைச் சுழற்றிக்கொண்டு, வாய் மற்றும் மூக்கிலிருந்து ரத்தத்தைக் கக்கினான். இவ்வாறு அந்தப் பாம்பு மிகுந்த வலியையும் துன்பத்தையும் அனுபவித்தது.

Verse 29

तस्याक्षिभिर्गरलमुद्वमत: शिर:सु यद् यत् समुन्नमति नि:श्वसतो रुषोच्चै: । नृत्यन् पदानुनमयन् दमयां बभूव पुष्पै: प्रपूजित इवेह पुमान् पुराण: ॥ २९ ॥

கண்களிலிருந்து விஷத்தைக் கக்கிக்கொண்டும், கோபத்துடன் சீறிக்கொண்டும் காளியன் எந்தத் தலையை உயர்த்தினானோ, அதன் மீது இறைவன் நடனமாடி, தன் பாதத்தால் அதை அடக்கி வணங்கச் செய்தார். தேவர்கள் இந்த நிகழ்ச்சியைப் பயன்படுத்தி, ஆதிபுருஷனான இறைவனை மலர் மாரி பொழிந்து வழிபட்டனர்.

Verse 30

तच्चित्रताण्डवविरुग्नफणासहस्रो रक्तं मुखैरुरु वमन्नृप भग्नगात्र: । स्मृत्वा चराचरगुरुं पुरुषं पुराणं नारायणं तमरणं मनसा जगाम ॥ ३० ॥

அரசே, ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் அற்புதமான தாண்டவ நடனத்தால் காளியனின் ஆயிரம் படங்களும் நசுங்கி உடைந்தன. வாயிலிருந்து ரத்தத்தைக் கக்கிக்கொண்டும், உடல் சிதைந்த நிலையிலும், அவன் அனைத்து உயிர்களுக்கும் குருவான ஆதிபுருஷன் ஸ்ரீ நாராயணனை நினைத்து, மனதளவில் அவரிடம் சரணடைந்தான்.

Verse 31

कृष्णस्य गर्भजगतोऽतिभरावसन्नं पार्ष्णिप्रहारपरिरुग्नफणातपत्रम् । द‍ृष्ट्वाहिमाद्यमुपसेदुरमुष्य पत्‍न्य आर्ता: श्लथद्वसनभूषणकेशबन्धा: ॥ ३१ ॥

பிரபஞ்சத்தையே தன் வயிற்றில் சுமக்கும் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் பாரத்தால் காளியன் சோர்வடைவதையும், அவரது குதிக்கால் உதைகளால் காளியனின் குடை போன்ற படங்கள் சிதறுவதையும் கண்ட நாகபத்தினிகள் மிகுந்த துயருற்றனர். கலைந்த ஆடைகள், அணிகலன்கள் மற்றும் கூந்தலுடன் அவர்கள் ஆதிபுருஷனான இறைவனை அணுகினர்.

Verse 32

तास्तं सुविग्नमनसोऽथ पुरस्कृतार्भा: कायं निधाय भुवि भूतपतिं प्रणेमु: । साध्व्य: कृताञ्जलिपुटा: शमलस्य भर्तु- र्मोक्षेप्सव: शरणदं शरणं प्रपन्ना: ॥ ३२ ॥

மிகவும் கலங்கிய மனத்துடன் அந்த சாத்வி பெண்கள் தங்கள் குழந்தைகளை முன்வைத்து, எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவனாகிய இறைவனுக்கு தண்டவத் வணங்கி தரையில் விழுந்தனர். பாவமிகு கணவரின் விடுதலை வேண்டி, சரணமளிக்கும் பரம்பொருளின் சரணத்தை கைகூப்பி அடைந்தனர்.

Verse 33

नागपत्‍न्य ऊचु: न्याय्यो हि दण्ड: कृतकिल्बिषेऽस्मिं- स्तवावतार: खलनिग्रहाय । रिपो: सुतानामपि तुल्यद‍ृष्टि- र्धत्से दमं फलमेवानुशंसन् ॥ ३३ ॥

நாகப் பெண்கள் கூறினார்கள்—இந்தக் குற்றவாளிக்கு அளிக்கப்பட்ட தண்டனை நிச்சயமாக நீதியானதே; ஏனெனில் பொல்லாதவர்களை அடக்கவே நீங்கள் அவதரிக்கிறீர். பகைவர்களையும் தம் புதல்வர்களையும் நீங்கள் சமமாக நோக்குகிறீர்; நீங்கள் விதிக்கும் தண்டனை உயிரின் பரம நன்மைக்கான பயனென்று அறிந்து தண்டிக்கிறீர்.

Verse 34

अनुग्रहोऽयं भवत: कृतो हि नो दण्डोऽसतां ते खलु कल्मषापह: । यद् दन्दशूकत्वममुष्य देहिन: क्रोधोऽपि तेऽनुग्रह एव सम्मत: ॥ ३४ ॥

நீங்கள் இங்கே செய்தது எங்களுக்கு உண்மையில் அருளே; ஏனெனில் தீயோர்க்கு நீங்கள் அளிக்கும் தண்டனை அவர்களின் மாசுகளை அகற்றுகிறது. எங்கள் கணவர் இவ்வளவு பாவமுடைய பந்தப்பட்ட உயிர் என்பதால் பாம்பு உடலை அடைந்தான்; ஆகவே அவன் மீது உங்கள் கோபமும் உங்கள் அருளாகவே கருதப்பட வேண்டும்.

Verse 35

तप: सुतप्तं किमनेन पूर्वं निरस्तमानेन च मानदेन । धर्मोऽथ वा सर्वजनानुकम्पया यतो भवांस्तुष्यति सर्वजीव: ॥ ३५ ॥

எங்கள் கணவர் முன்ஜென்மத்தில் அகந்தை நீங்கி, பிறரை மதித்து கடும் தவம் செய்தாரோ; அதனால் நீங்கள் அவனில் மகிழ்ந்தீரோ? அல்லது எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையுடன் தர்மத்தைச் செய்தாரோ; அதனால் எல்லா உயிர்களின் உயிராகிய நீங்கள் இப்போது அவனில் திருப்தியடைந்தீரோ?

Verse 36

कस्यानुभावोऽस्य न देव विद्महे तवाङ्‍‍‍‍‍घ्रिरेणुस्परशाधिकार: । यद्वाञ्छया श्रीर्ललनाचरत्तपो विहाय कामान् सुचिरं धृतव्रता ॥ ३६ ॥

ஓ தேவா! காளியன் எவ்வாறு உங்கள் தாமரைத் திருவடிகளின் தூள்துகளின் ஸ்பரிசத்தைப் பெறும் இத்தகைய பெரும் வாய்ப்பை அடைந்தான் என்பதை நாம் அறியோம். அந்தத் தூளைப் பெறவே திருமகள் மற்ற எல்லா ஆசைகளையும் விட்டு, நீண்ட காலம் விரதம் கொண்டு நூற்றாண்டுகள் தவம் செய்தாள்.

Verse 37

न नाकपृष्ठं न च सार्वभौमं न पारमेष्ठ्यं न रसाधिपत्यम् । न योगसिद्धीरपुनर्भवं वा वाञ्छन्ति यत्पादरज:प्रपन्ना: ॥ ३७ ॥

உமது தாமரைத் திருவடிகளின் தூளைச் சரணடைந்தோர், சுவர்க்க அரசாட்சியையும், எல்லையற்ற பேரரசாட்சியையும், பிரம்மபதத்தையும், பூமியின் ஆட்சியையும் விரும்பார். யோகசித்திகளையும், மறுபிறவியின்மையான மோக்ஷத்தையும் கூட நாடார்.

Verse 38

तदेष नाथाप दुरापमन्यै- स्तमोजनि: क्रोधवशोऽप्यहीश: । संसारचक्रे भ्रमत: शरीरिणो यदिच्छत: स्याद् विभव: समक्ष: ॥ ३८ ॥

ஓ நாதா! தமோகுணத்தில் பிறந்து கோபவசப்பட்டிருந்தாலும், இந்தக் காலியன் எனும் நாகராஜன் பிறர்க்கு அரிதானதைப் பெற்றான். ஆசைகளால் நிறைந்த உடலுடையோர் சம்சாரச் சக்கரத்தில் அலைகிறார்கள்; ஆனால் உமது தாமரைத் திருவடித் தூளைப் பெற்றால், எல்லா அருள்வரங்களும் அவர்களின் முன்னே வெளிப்படும்.

Verse 39

नमस्तुभ्यं भगवते पुरुषाय महात्मने । भूतावासाय भूताय पराय परमात्मने ॥ ३९ ॥

பகவனே, மகாபுருஷனே, பரமாத்மனே! உமக்கு நமஸ்காரம். எல்லா உயிர்களின் இதயத்திலும் உறையும் அந்தர்யாமி நீர்; அனைத்திலும் பரவி நிற்பவர். படைக்கப்பட்ட தத்துவங்களின் ஆதாரமாய் இருந்தும் படைப்பிற்கு முன்பே இருப்பவர்; அனைத்திற்கும் காரணமாய் இருந்தும் காரண–காரியத்திற்குப் அப்பாற்பட்ட பரம ஆன்மா நீர்.

Verse 40

ज्ञानविज्ञाननीधये ब्रह्मणेऽनन्तशक्तये । अगुणायाविकाराय नमस्ते प्राकृताय च ॥ ४० ॥

உமக்கு நமஸ்காரம்—நீர் ஞானமும் விஞ்ஞானமும் நிறைந்த நிதி, பரப்ரஹ்மம், அளவற்ற சக்திகளின் அதிபதி. நீர் குணங்களற்றவர், மாற்றமற்றவர்; ஆயினும் இயற்கையை இயக்கும் முதற் தூண்டுதல் நீரே.

Verse 41

कालाय कालनाभाय कालावयवसाक्षिणे । विश्वाय तदुपद्रष्ट्रे तत्कर्त्रे विश्वहेतवे ॥ ४१ ॥

உமக்கு நமஸ்காரம்—நீரே காலம்; காலத்தின் ஆதாரம்; காலத்தின் எல்லா நிலைகளுக்கும் சாட்சி. நீரே இந்தப் பிரபஞ்சம்; அதனைத் தனித்துப் பார்ப்பவரும் நீர். அதின் படைப்பாளியும் நீர்; அதன் எல்லாக் காரணங்களின் காரணமும் நீரே.

Verse 42

भूतमात्रेन्द्रियप्राणमनोबुद्ध्याशयात्मने । त्रिगुणेनाभिमानेन गूढस्वात्मानुभूतये ॥ ४२ ॥ नमोऽनन्ताय सूक्ष्माय कूटस्थाय विपश्चिते । नानावादानुरोधाय वाच्यवाचकशक्तये ॥ ४३ ॥

பிரபுவே! பூதங்கள், தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்கள், பிராணன், மனம், புத்தி, சித்தம் ஆகியவற்றின் பரம ஆத்மா நீரே. உங்கள் ஏற்பாட்டால் ஜீவன் முக்குண அகங்காரத்தில் சிக்கி தன் உண்மை சுயரூப அனுபவத்தை மறைத்துக் கொள்கிறது. அனந்தனே, மிகச் சூட்சுமனே, கூடஸ்தனே, அனைத்தறிவோனே—பல தத்துவவாதங்களை அனுமதிப்பவனும், சொல்லும் பொருளும் தாங்கும் வாச்ய-வாசக சக்தியுமான உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 43

भूतमात्रेन्द्रियप्राणमनोबुद्ध्याशयात्मने । त्रिगुणेनाभिमानेन गूढस्वात्मानुभूतये ॥ ४२ ॥ नमोऽनन्ताय सूक्ष्माय कूटस्थाय विपश्चिते । नानावादानुरोधाय वाच्यवाचकशक्तये ॥ ४३ ॥

பிரபுவே! பூதங்கள், தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்கள், பிராணன், மனம், புத்தி, சித்தம் ஆகியவற்றின் பரம ஆத்மா நீரே. உங்கள் ஏற்பாட்டால் ஜீவன் முக்குண அகங்காரத்தில் சிக்கி தன் உண்மை சுயரூப அனுபவத்தை மறைத்துக் கொள்கிறது. அனந்தனே, மிகச் சூட்சுமனே, கூடஸ்தனே, அனைத்தறிவோனே—பல தத்துவவாதங்களை அனுமதிப்பவனும், சொல்லும் பொருளும் தாங்கும் வாச்ய-வாசக சக்தியுமான உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 44

नम: प्रमाणमूलाय कवये शास्त्रयोनये । प्रवृत्ताय निवृत्ताय निगमाय नमो नम: ॥ ४४ ॥

உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்—நீர் எல்லா பிரமாணங்களின் மூலாதாரம்; கவிஞன்-ரூபமாகிய கர்த்தாவும், சாஸ்திரங்களின் பரம மூலமும் நீரே. வேதங்களில் நீர் ப்ரவ்ருத்தி மற்றும் நிவ்ருத்தி என இரு மார்க்கங்களாக வெளிப்பட்டு உபதேசிக்கிறீர்.

Verse 45

नम: कृष्णाय रामाय वसुदेवसुताय च । प्रद्युम्नायानिरुद्धाय सात्वतां पतये नम: ॥ ४५ ॥

வசுதேவனின் புதல்வர்களான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், ஸ்ரீராமன், மேலும் பிரத்யும்னன், அனிருத்தன்—இவர்களுக்கு நமஸ்காரம். விஷ்ணுபக்த சாத்த்வதர்களின் அதிபதி பிரபுவுக்கு எங்கள் வணக்கம்.

Verse 46

नमो गुणप्रदीपाय गुणात्मच्छादनाय च । गुणवृत्त्युपलक्ष्याय गुणद्रष्ट्रे स्वसंविदे ॥ ४६ ॥

பிரபுவே, உமக்கு நமஸ்காரம்—நீர் குணங்களை ஒளிரச் செய்பவர்; அதே குணங்களால் உம்மையே மறைத்துக் கொள்பவர். குணங்களின் செயற்பாடே இறுதியில் உமது இருப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. நீர் குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட சாட்சி; பக்தர்களின் உள்-அனுபவத்தால் மட்டுமே முழுமையாக அறியப்படுபவர்.

Verse 47

अव्याकृतविहाराय सर्वव्याकृतसिद्धये । हृषीकेश नमस्तेऽस्तु मुनये मौनशीलिने ॥ ४७ ॥

ஹே ஹ்ருஷீகேசா! உமது லீலைகள் அவ்யக்தமும் அகம்யமும்; எல்லா வெளிப்பட்ட பிரபஞ்சத்தின் நிறைவேற்றத்திற்கும் நீயே காரணம். மௌனசீல மునி-ஸ்வரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 48

परावरगतिज्ञाय सर्वाध्यक्षाय ते नम: । अविश्वाय च विश्वाय तद्‌‌द्रष्ट्रेऽस्य च हेतवे ॥ ४८ ॥

மேன்மை-தாழ்மை அனைத்தின் கதியையும் அறிந்தவனே, அனைத்திற்கும் அதிபதியே—உமக்கு நமஸ்காரம். நீ உலகிற்கு அப்பாற்பட்டவனும் உலகமாயும்; இந்த மாயாப் பிரபஞ்சத்தின் சாட்சியும் காரணமும் நீயே.

Verse 49

त्वं ह्यस्य जन्मस्थितिसंयमान् विभो गुणैरनीहोऽकृतकालशक्तिधृक् । तत्तत्स्वभावान् प्रतिबोधयन् सत: समीक्षयामोघविहार ईहसे ॥ ४९ ॥

ஹே விபோ! குணங்களால் அநீஹனாய் இருந்தும், உமது அனாதி கால-சக்தியால் இந்த உலகின் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகியவற்றை ஒழுங்குபடுத்துகிறீர். படைப்புக்கு முன் உறங்கியிருந்த குண-சுவபாவங்களை நீர் விழிப்பூட்டுகிறீர்; உமது பார்வை மட்டும் போதுமே—க்ரீடையாக அனைத்தும் குறையின்றி நிறைவேறும்.

Verse 50

तस्यैव तेऽमूस्तनवस्त्रिलोक्यां शान्ता अशान्ता उत मूढयोनय: । शान्ता: प्रियास्ते ह्यधुनावितुं सतां स्थातुश्च ते धर्मपरीप्सयेहत: ॥ ५० ॥

ஆகவே மூன்று உலகங்களிலும் சாந்தமான, கலங்கிய, மூட யோனிகளான—எல்லா உடல்களும் உமதே படைப்பு. எனினும் சத்த்வத்தில் நிலைத்த சாந்த ஜீவர்கள் உமக்கு மிகப் பிரியர்; அவர்களைப் பாதுகாக்கவும் அவர்களின் தர்மத்தை நிலைநாட்டவும் நீர் இப்போது பூமியில் அவதரித்தீர்.

Verse 51

अपराध: सकृद् भर्त्रा सोढव्य: स्वप्रजाकृत: । क्षन्तुमर्हसि शान्तात्मन् मूढस्य त्वामजानत: ॥ ५१ ॥

தன் பிள்ளை அல்லது பிரஜை செய்த அபராதத்தை ஆண்டவன் குறைந்தது ஒருமுறை பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஹே சாந்தாத்மா! உம்மை அறியாத மூடனான எங்கள் கணவரை தயை செய்து மன்னிக்க வேண்டும்.

Verse 52

अनुगृह्णीष्व भगवन् प्राणांस्त्यजति पन्नग: । स्त्रीणां न: साधुशोच्यानां पति: प्राण: प्रदीयताम् ॥ ५२ ॥

ஓ பகவானே, அருள் புரிவாயாக. எங்களைப் போன்ற இரங்கத்தக்க பெண்கள்மேல் சாதுக்கள் கருணை கொள்வது தகும். இப் பாம்பு உயிர் விடப் போகிறது; எங்கள் உயிரான கணவரை எங்களுக்கு மீண்டும் அருள்வாயாக.

Verse 53

विधेहि ते किङ्करीणामनुष्ठेयं तवाज्ञया । यच्छ्रद्धयानुतिष्ठन् वै मुच्यते सर्वतोभयात् ॥ ५३ ॥

இப்போது தயவுசெய்து கூறுங்கள்; உங்கள் பணிவிடைக்காரிகளான நாங்கள் உங்கள் ஆணைப்படி என்ன செய்ய வேண்டும்? யார் பக்தியுடன் உங்கள் கட்டளையை நிறைவேற்றுகிறாரோ, அவர் எல்லாப் பயங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறார்.

Verse 54

श्रीशुक उवाच इत्थं स नागपत्नीभिर्भगवान् समभिष्टुत: । मूर्च्छितं भग्नशिरसं विससर्जाङ्‍‍‍‍‍घ्रिकुट्टनै: ॥ ५४ ॥

ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்: நாகபத்னிகளால் இவ்வாறு புகழப்பட்ட பகவான், தமது தாமரைப் பாதங்களின் அடிகளால் தலைகள் நொறுங்கி மயங்கிக் கிடந்த காலியனை விடுவித்தார்.

Verse 55

प्रतिलब्धेन्द्रियप्राण: कालिय: शनकैर्हरिम् । कृच्छ्रात् समुच्छ्वसन् दीन: कृष्णं प्राह कृताञ्जलि: ॥ ५५ ॥

காலியன் மெதுவாக தனது உயிர்சக்தியும் உணர்வுகளும் மீண்டும் பெற்றான். பின்னர் வேதனையுடன் பெருமூச்சு இழுத்தபடி, தாழ்மையுடன் கைகூப்பி பகவான் கிருஷ்ணனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 56

कालिय उवाच वयं खला: सहोत्पत्त्या तामसा दीर्घमन्यव: । स्वभावो दुस्त्यजो नाथ लोकानां यदसद्ग्रह: ॥ ५६ ॥

காலியன் கூறினான்: ஓ நாதா, நாங்கள் பிறப்பிலிருந்தே தீயவர்கள்—தமோகுணம் நிறைந்தவர்கள், பொறாமையுடன் நீண்ட கோபம் கொண்டவர்கள். மக்கள் பொய்யானதைப் பற்றிக் கொள்வதால், தங்கள் இயல்பை விட்டொழிப்பது மிகக் கடினம்.

Verse 57

त्वया सृष्टमिदं विश्वं धातर्गुणविसर्जनम् । नानास्वभाववीर्यौजोयोनिबीजाशयाकृति ॥ ५७ ॥

ஓ பரம ஸ்ருஷ்டிகரனே! இந்தப் பிரபஞ்சம் உம்மாலேயே படைக்கப்பட்டது; அது குணங்களின் பல்வகை அமைப்பால் ஆனது. அதில் பல்வேறு இயல்புகள், வீரியம்-ஓஜஸ், உணர்ச்சி மற்றும் உடல் வலிமைகள், மேலும் பல மனப்பாங்கும் உருவமும் கொண்ட தாய்-தந்தையுடன் கூடிய யோனிகள் வெளிப்படுகின்றன।

Verse 58

वयं च तत्र भगवन् सर्पा जात्युरुमन्यव: । कथं त्यजामस्त्वन्मायां दुस्त्यजां मोहिता: स्वयम् ॥ ५८ ॥

ஓ பகவானே! உமது படைப்பில் உள்ள இனங்களிலே நாங்கள் பாம்புகள் இயல்பாகவே மிகக் கோபமுடையவர்கள். துறக்க அரிதான உமது மாயையால் நாமே மயங்கியிருக்கையில், அதை எங்கள் முயற்சியால் எவ்வாறு விட்டு விட முடியும்?

Verse 59

भवान् हि कारणं तत्र सर्वज्ञो जगदीश्वर: । अनुग्रहं निग्रहं वा मन्यसे तद् विधेहि न: ॥ ५९ ॥

ஓ ஆண்டவனே! நீர் அனைத்தையும் அறிந்த உலகீசன்; மயக்கத்திலிருந்து விடுதலையின் உண்மைக் காரணமும் நீரே. நீர் உரியதென கருதுவது—அருள் ஆகட்டும் தண்டனை ஆகட்டும்—அதை எங்களுக்காக ஏற்படுத்துவீராக।

Verse 60

श्रीशुक उवाच इत्याकर्ण्य वच: प्राह भगवान् कार्यमानुष: । नात्र स्थेयं त्वया सर्प समुद्रं याहि मा चिरम् । स्वज्ञात्यपत्यदाराढ्यो गोनृभिर्भुज्यते नदी ॥ ६० ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்: காலியனின் சொற்களை கேட்டபின், மனிதனாக நடிக்கும் பகவான் பதிலளித்தார்—ஓ பாம்பே, இனி நீ இங்கே தங்கக் கூடாது. தாமதமின்றி கடலுக்குச் செல்; உன் பிள்ளைகள், மனைவிகள், உறவினர், நண்பர்கள் உடன். இந்த நதி பசுக்களும் மனிதர்களும் அனுபவிக்கட்டும்.

Verse 61

य एतत् संस्मरेन्मर्त्यस्तुभ्यं मदनुशासनम् । कीर्तयन्नुभयो: सन्ध्योर्न युष्मद् भयमाप्नुयात् ॥ ६१ ॥

எந்த மனிதன் உனக்காக நான் அளித்த இந்த ஆணையை—விரிந்தாவனத்தை விட்டு கடலுக்குச் செல்—பக்தியுடன் நினைத்து, காலை மாலை இந்த நிகழ்வை பாடி உரைப்பானோ, அவன் உங்களால் ஒருபோதும் அஞ்சமாட்டான்।

Verse 62

योऽस्मिन् स्‍नात्वा मदाक्रीडे देवादींस्तर्पयेज्जलै: । उपोष्य मां स्मरन्नर्चेत् सर्वपापै: प्रमुच्यते ॥ ६२ ॥

என் லீலைத் தலமான இவ்விடத்தில் நீராடி, இந்த ஏரியின் நீரால் தேவர்கள் முதலிய வழிபடத்தக்கவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, அல்லது உபவாசம் இருந்து என்னை நினைந்து முறையாக அர்ச்சித்தால், அவன் எல்லாப் பாவவினைகளிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 63

द्वीपं रमणकं हित्वा ह्रदमेतमुपाश्रित: । यद्भ‍यत्स सुपर्णस्त्वां नाद्यान्मत्पादलाञ्छितम् ॥ ६३ ॥

சுபர்ணனான கருடனின் பயத்தால் நீ ரமணகத் தீவை விட்டுத் இந்த ஏரியை அடைக்கலமாகக் கொண்டாய்; ஆனால் இப்போது நீ என் பாதச்சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டுள்ளதால், கருடன் இனி உன்னை உண்ண முயலமாட்டான்.

Verse 64

श्रीऋषिरुवाच मुक्तो भगवता राजन् कृष्णेनाद्भुतकर्मणा । तं पूजयामास मुदा नागपत्‍न्यश्च सादरम् ॥ ६४ ॥

ஸ்ரீऋஷி கூறினார்—அரசே! அதிசய செயல்கள் உடைய பரமபுருஷன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனால் விடுவிக்கப்பட்ட காலியன், தன் நாகப் பெண்களுடன் மகிழ்ச்சியும் மரியாதையும் கொண்டு அவரை வழிபட்டான்.

Verse 65

दिव्याम्बरस्रङ्‌मणिभि: परार्ध्यैरपि भूषणै: । दिव्यगन्धानुलेपैश्च महत्योत्पलमालया ॥ ६५ ॥ पूजयित्वा जगन्नाथं प्रसाद्य गरुडध्वजम् । तत: प्रीतोऽभ्यनुज्ञात: परिक्रम्याभिवन्द्य तम् ॥ ६६ ॥ सकलत्रसुहृत्पुत्रो द्वीपमब्धेर्जगाम ह । तदैव सामृतजला यमुना निर्विषाभवत् । अनुग्रहाद् भगवत: क्रीडामानुषरूपिण: ॥ ६७ ॥

காலியன் நுண்ணிய தெய்வீக ஆடைகள், மாலைகள், மணிகள், மிக மதிப்புமிக்க ஆபரணங்கள், தெய்வீக நறுமணத் தைல-லேபனங்கள், மேலும் பெரிய தாமரைமாலை ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்து, ஜகந்நாதனும் கருடக் கொடியுடையவனுமான பகவானை வழிபட்டான். அவரை மகிழ்வித்து திருப்தியடைந்தான். பின்னர் ஆண்டவரின் அனுமதி பெற்று, அவரை வலம் வந்து வணங்கி, மனைவிகள், நண்பர்கள், பிள்ளைகள் உடன் கடலிலுள்ள தன் தீவுக்குச் சென்றான். காலியன் சென்ற அதே கணத்தில் யமுனை விஷமின்றி அமுதநீரால் நிரம்பினாள்—இது லீலைக்காக மனிதரூபம் கொண்ட பகவானின் அருளால் நிகழ்ந்தது।

Verse 66

दिव्याम्बरस्रङ्‌मणिभि: परार्ध्यैरपि भूषणै: । दिव्यगन्धानुलेपैश्च महत्योत्पलमालया ॥ ६५ ॥ पूजयित्वा जगन्नाथं प्रसाद्य गरुडध्वजम् । तत: प्रीतोऽभ्यनुज्ञात: परिक्रम्याभिवन्द्य तम् ॥ ६६ ॥ सकलत्रसुहृत्पुत्रो द्वीपमब्धेर्जगाम ह । तदैव सामृतजला यमुना निर्विषाभवत् । अनुग्रहाद् भगवत: क्रीडामानुषरूपिण: ॥ ६७ ॥

காலியன் நுண்ணிய தெய்வீக ஆடைகள், மாலைகள், மணிகள், மிக மதிப்புமிக்க ஆபரணங்கள், தெய்வீக நறுமணத் தைல-லேபனங்கள், மேலும் பெரிய தாமரைமாலை ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்து, ஜகந்நாதனும் கருடக் கொடியுடையவனுமான பகவானை வழிபட்டான். அவரை மகிழ்வித்து திருப்தியடைந்தான். பின்னர் ஆண்டவரின் அனுமதி பெற்று, அவரை வலம் வந்து வணங்கி, மனைவிகள், நண்பர்கள், பிள்ளைகள் உடன் கடலிலுள்ள தன் தீவுக்குச் சென்றான். காலியன் சென்ற அதே கணத்தில் யமுனை விஷமின்றி அமுதநீரால் நிரம்பினாள்—இது லீலைக்காக மனிதரூபம் கொண்ட பகவானின் அருளால் நிகழ்ந்தது।

Verse 67

दिव्याम्बरस्रङ्‌मणिभि: परार्ध्यैरपि भूषणै: । दिव्यगन्धानुलेपैश्च महत्योत्पलमालया ॥ ६५ ॥ पूजयित्वा जगन्नाथं प्रसाद्य गरुडध्वजम् । तत: प्रीतोऽभ्यनुज्ञात: परिक्रम्याभिवन्द्य तम् ॥ ६६ ॥ सकलत्रसुहृत्पुत्रो द्वीपमब्धेर्जगाम ह । तदैव सामृतजला यमुना निर्विषाभवत् । अनुग्रहाद् भगवत: क्रीडामानुषरूपिण: ॥ ६७ ॥

காளியன் தெய்வீக ஆடைகள், மாலைகள், மணிகள் மற்றும் அரிய ஆபரணங்கள், தெய்வீக நறுமணத் தடவல்கள், பெரிய தாமரைமாலையையும் அர்ப்பணித்து ஜகந்நாதன் கருடத்வஜனான பகவானை வழிபட்டான். பகவான் மகிழ்ந்து அவனுக்குப் புறப்பட அனுமதி அளித்தார்; காளியன் அவரைச் சுற்றிவந்து வணங்கி, மனைவிகள், நண்பர்கள், பிள்ளைகளுடன் கடலிலுள்ள தன் தீவுக்குச் சென்றான். அவன் சென்ற உடனே யமுனை விஷமின்றி அமுதநீரால் நிரம்பியது—மனிதரூபத்தில் லீலை செய்யும் பகவானின் அருளால்।