Adhyaya 11

Verse 1

श्रीशुक उवाच गोपा नन्दादय: श्रुत्वा द्रुमयो: पततोरवम् । तत्राजग्मु: कुरुश्रेष्ठ निर्घातभयशङ्किता: ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ குருவம்சத்தில் சிறந்த பரீக்ஷித்! யமல-அர்ஜுன மரங்கள் விழுந்தபோது எழுந்த பயங்கர ஒலியை கேட்ட நந்தர் முதலிய கோபர்கள், இடியடி பயத்தால் அஞ்சித் திகைத்து அங்கே ஓடிவந்தனர்।

Verse 2

भूम्यां निपतितौ तत्र दद‍ृशुर्यमलार्जुनौ । बभ्रमुस्तदविज्ञाय लक्ष्यं पतनकारणम् ॥ २ ॥

அங்கே அவர்கள் யமலார்ஜுன மரங்கள் தரையில் விழுந்திருப்பதை கண்டனர்; ஆனால் விழுவதற்கான காரணம் அறிய முடியாமல் அவர்கள் மயங்கி வியந்தனர்.

Verse 3

उलूखलं विकर्षन्तं दाम्ना बद्धं च बालकम् । कस्येदं कुत आश्चर्यमुत्पात इति कातरा: ॥ ३ ॥

கயிற்றால் உலூகலத்துடன் கட்டப்பட்ட பாலகன் கிருஷ்ணன் அதை இழுத்துச் சென்றான். இதை யார் செய்தார், எங்கிருந்து இவ்விசித்திரம்—என்று கோபர்கள் அஞ்சி குழம்பினர்.

Verse 4

बाला ऊचुरनेनेति तिर्यग्गतमुलूखलम् । विकर्षता मध्यगेन पुरुषावप्यचक्ष्महि ॥ ४ ॥

பாலர்கள் சொன்னார்கள்—இதைக் கிருஷ்ணனே செய்தான். அவன் இரு மரங்களுக்கிடையில் சென்றபோது உலூகலம் குறுக்காக சிக்கியது; அவன் இழுத்தவுடன் இரு மரங்களும் விழுந்தன. பின்னர் மரங்களிலிருந்து இரண்டு அழகிய ஆண்கள் வெளிவந்தனர்—நாங்கள் கண்களால் கண்டோம்.

Verse 5

न ते तदुक्तं जगृहुर्न घटेतेति तस्य तत् । बालस्योत्पाटनं तर्वो: केचित्सन्दिग्धचेतस: ॥ ५ ॥

அவர்கள் (நந்தர் முதலியோர்) பிள்ளைகளின் சொல்லை ஏற்கவில்லை—“இது எப்படி நடக்கும்!” பாலக கிருஷ்ணன் மரங்களை வேரோடு சாய்த்தது அற்புதம். சிலர் மட்டும் சந்தேகத்துடன், “இவன் நாராயணனுக்கு ஒப்பானவன் என்று கூறப்பட்டது” என்று நினைத்து சாத்தியமென கருதினர்.

Verse 6

उलूखलं विकर्षन्तं दाम्ना बद्धं स्वमात्मजम् । विलोक्य नन्द: प्रहसद्वदनो विमुमोच ह ॥ ६ ॥

கயிற்றால் உலூகலத்துடன் கட்டப்பட்ட தன் மகன் அதை இழுத்துச் செல்வதை கண்ட நந்த மகாராஜா சிரித்த முகத்துடன் கிருஷ்ணனை கட்டிலிருந்து விடுவித்தார்.

Verse 7

गोपीभि: स्तोभितोऽनृत्यद् भगवान्बालवत्‍क्‍वचित् । उद्गायति क्‍वचिन्मुग्धस्तद्वशो दारुयन्त्रवत् ॥ ७ ॥

கோபியர் கைதட்டி இனிப்பை வாக்குறுதி செய்து கண்ணனை ஆடச் செய்தனர்; எல்லாம் வல்ல பகவானும் குழந்தைபோல் புன்னகைத்து, அவர்களின் விருப்பப்படி மரப்பாவைபோல் ஆடி, சிலவேளை அவர்களது சொல்லுக்கேற்ப உரக்கப் பாடினான்।

Verse 8

बिभर्ति क्‍वचिदाज्ञप्त: पीठकोन्मानपादुकम् । बाहुक्षेपं च कुरुते स्वानां च प्रीतिमावहन् ॥ ८ ॥

சிலவேளை யசோதை மற்றும் கோபி தோழிகள் “இதை கொண்டு வா, அதை கொண்டு வா” என்று சொல்லி, மரப்பலகை, மரப் பாதுக்கை அல்லது அளவுக் குடம் ஆகியவற்றை எடுத்து வரச் சொல்வார்கள். ஆணையின்படி கண்ணன் தூக்க முயன்று, சிலவேளை தூக்க இயலாதவன் போலத் தொட்டு நின்று விடுவான்; தன் உறவினருக்கு மகிழ்ச்சி தரக் கைகளை அசைத்து வலிமை காட்டுவான்।

Verse 9

दर्शयंस्तद्विदां लोक आत्मनो भृत्यवश्यताम् । व्रजस्योवाह वै हर्षं भगवान् बालचेष्टितै: ॥ ९ ॥

தன் லீலைகளை உணரக்கூடிய தூய பக்தர்களுக்காக, பகவான் கண்ணன் தன் சேவக பக்தர்களின் அன்பிற்கு எவ்வளவு வசியனாகிறான் என்பதை வெளிப்படுத்தினார்; மேலும் தன் பால லீலைகளால் வ்ரஜவாசிகளின் மகிழ்ச்சியை வளர்த்தார்।

Verse 10

क्रीणीहि भो: फलानीति श्रुत्वा सत्वरमच्युत: । फलार्थी धान्यमादाय ययौ सर्वफलप्रद: ॥ १० ॥

ஒரு பழவியாபாரி “பழங்கள் வாங்குங்கள்!” என்று கூவினாள். அதை கேட்ட அச்யுதன் கண்ணன் உடனே சில தானியங்களை எடுத்துக்கொண்டு, பழம் வேண்டுமெனப் போல பரிமாற்றம் செய்யச் சென்றான்—ஆனால் அவனே எல்லாப் பலன்களையும் அளிப்பவன்।

Verse 11

फलविक्रयिणी तस्य च्युतधान्यकरद्वयम् । फलैरपूरयद् रत्नै: फलभाण्डमपूरि च ॥ ११ ॥

அவசரமாகச் செல்லும் போது கண்ணனின் இரு கைகளிலிருந்தும் பல தானியங்கள் சிந்தின; ஆனாலும் பழவியாபாரி அவன் கைகளைப் பழங்களால் நிரப்பினாள், உடனே அவளது கூடை ரத்தினங்களும் பொன்னும் நிறைந்தது।

Verse 12

सरित्तीरगतं कृष्णं भग्नार्जुनमथाह्वयत् । रामं च रोहिणी देवी क्रीडन्तं बालकैर्भृशम् ॥ १२ ॥

யமலார்ஜுன மரங்களை வேரோடு பறித்த பின், ரோஹிணீதேவி ஆற்றங்கரைக்கு சென்று, சிறுவர்களுடன் ஆழ்ந்து விளையாடிக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணனையும் ராமனையும் அழைத்தாள்।

Verse 13

नोपेयातां यदाहूतौ क्रीडासङ्गेन पुत्रकौ । यशोदां प्रेषयामास रोहिणी पुत्रवत्सलाम् ॥ १३ ॥

விளையாட்டில் பற்றுடன் இருந்ததால் அழைத்தபோதும் அந்த இரு மகன்கள்—கிருஷ்ணன், பலராமன்—வரவில்லை. ஆகவே பிள்ளைபாசம் கொண்ட ரோஹிணீ, யசோதையை அவர்களை அழைத்து வர அனுப்பினாள்।

Verse 14

क्रीडन्तं सा सुतं बालैरतिवेलं सहाग्रजम् । यशोदाजोहवीत्कृष्णं पुत्रस्‍नेहस्‍नुतस्तनी ॥ १४ ॥

மிகவும் தாமதமாகியும் சிறுவர்களுடன் அண்ணனோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்த தன் மகனைப் பார்த்த யசோதா கிருஷ்ணனை அழைத்தாள்; பிள்ளை நேசத்தால் அவளது மார்பில் பால் வழிந்தது।

Verse 15

कृष्ण कृष्णारविन्दाक्ष तात एहि स्तनं पिब । अलं विहारै: क्षुत्क्षान्त: क्रीडाश्रान्तोऽसि पुत्रक ॥ १५ ॥

யசோதா கூறினாள்—கிருஷ்ணா, தாமரை கண்களையுடைய கிருஷ்ணா! மகனே, இங்கே வா; என் மார்புப் பாலை அருந்து. இனி விளையாட்டு போதும்; பசித்தும் விளையாடி சோர்ந்தும் இருக்கிறாய், என் செல்லமே।

Verse 16

हे रामागच्छ ताताशु सानुज: कुलनन्दन । प्रातरेव कृताहारस्तद् भवान्भोक्तुमर्हति ॥ १६ ॥

ஹே ராமா! குலத்தின் மகிழ்வே, மகனே, தம்பியுடன் உடனே வா. காலைவேளையில் உண்டாய்; இப்போது மீண்டும் உண்பது உகந்தது।

Verse 17

प्रतीक्षतेत्वां दाशार्ह भोक्ष्यमाणो व्रजाधिप: । एह्यावयो: प्रियं धेहि स्वगृहान्यात बालका: ॥ १७ ॥

ஹே தாசார்ஹா! வ்ரஜாதிபதி நந்த மகாராஜர் உணவுக்காக உங்களை எதிர்பார்க்கிறார். அன்பு பலராமா, வா, எங்களை மகிழ்வி; கிருஷ்ணனுடன் விளையாடும் எல்லாப் பிள்ளைகளும் இப்போது தங்கள் வீடுகளுக்குச் செல்லுங்கள்.

Verse 18

धूलिधूसरिताङ्गस्त्वं पुत्र मज्जनमावह । जन्मर्क्षं तेऽद्य भवति विप्रेभ्यो देहि गा: शुचि: ॥ १८ ॥

யசோதை கூறினாள்—மகனே, நாள் முழுதும் விளையாடி உன் உடல் தூளால் மூடப்பட்டுள்ளது; வா, நீராடி தூய்மையடை. இன்று உன் பிறப்பு நட்சத்திரத்தின் நல்வேளை; ஆகவே தூய்மையுடன் பிராமணர்களுக்கு பசுக்களை தானமாக அளி.

Verse 19

पश्य पश्य वयस्यांस्ते मातृमृष्टान्स्वलङ्कृतान् । त्वं च स्‍नात: कृताहारो विहरस्व स्वलङ्कृत: ॥ १९ ॥

பார், பார்—உன் வயதுச் சிநேகிதர்கள் தங்கள் தாய்மாரால் கழுவி சுத்தம் செய்து அழகிய அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளனர். நீயும் நீராடி, உணவு உண்டு, அலங்கரித்து மீண்டும் நண்பர்களுடன் விளையாடு.

Verse 20

इत्थं यशोदा तमशेषशेखरं मत्वा सुतं स्‍नेहनिबद्धधीर्नृप । हस्ते गृहीत्वा सहराममच्युतं नीत्वा स्ववाटं कृतवत्यथोदयम् ॥ २० ॥

ஓ அரசே! அன்பால் கட்டுண்ட மனத்தையுடைய யசோதை, எல்லா ஐஸ்வர்யங்களின் உச்சியான அச்யுதனைத் தன் மகனென எண்ணி, பலராமனுடன் அவரது கையைப் பிடித்து வீட்டுத் தளத்துக்கு அழைத்துச் சென்று, நீராட்டல், ஆடை-அணிகலன் அணிவித்தல், உணவளித்தல் முதலிய கடமைகளை நிறைவேற்றினாள்.

Verse 21

श्रीशुक उवाच गोपवृद्धा महोत्पाताननुभूय बृहद्वने । नन्दादय: समागम्य व्रजकार्यममन्त्रयन् ॥ २१ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—பிருஹத்வனத்தில் பெரும் கலக்கங்களை அனுபவித்த பின், நந்த மகாராஜர் முதலிய கோபர்களின் மூத்தோர் ஒன்று கூடி, வ்ரஜத்தில் தொடர்ந்து நிகழும் இடையூறுகளைத் தடுக்க என்ன செய்ய வேண்டும் என்று ஆலோசித்தனர்.

Verse 22

तत्रोपानन्दनामाह गोपो ज्ञानवयोऽधिक: । देशकालार्थतत्त्वज्ञ: प्रियकृद् रामकृष्णयो: ॥ २२ ॥

கோகுல மக்களின் அந்தக் கூட்டத்தில், வயதும் ஞானமும் மிகுந்து, தேச-கால-நிலைமைகளை அறிந்த உபானந்தன் என்னும் கோபன், ராமன்-கிருஷ்ணனின் நலனுக்காக இவ்வுரை கூறினான்।

Verse 23

उत्थातव्यमितोऽस्माभिर्गोकुलस्य हितैषिभि: । आयान्त्यत्र महोत्पाता बालानां नाशहेतव: ॥ २३ ॥

அவன் கூறினான்—கோப நண்பர்களே! கோகுலத்தின் நலன் நாடும் நாம் இங்கிருந்து புறப்பட்டு வேறிடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; ஏனெனில் இங்கு குழந்தைகளை அழிக்கக் காரணமான பெரும் கலக்கங்கள் தொடர்ந்து வருகின்றன।

Verse 24

मुक्त: कथञ्चिद्‌राक्षस्या बालघ्‍न्या बालको ह्यसौ । हरेरनुग्रहान्नूनमनश्चोपरि नापतत् ॥ २४ ॥

குழந்தைகளை கொல்லத் துணிந்த ராட்சசி பூதனையின் கைகளிலிருந்து அந்தக் குழந்தை கிருஷ்ணன், ஹரியின் அருளால் எப்படியோ விடுபட்டான்; மீண்டும் ஹரியின் கருணையால் வண்டி அவன் மேல் விழாமல் தவறியது।

Verse 25

चक्रवातेन नीतोऽयं दैत्येन विपदं वियत् । शिलायां पतितस्तत्र परित्रात: सुरेश्वरै: ॥ २५ ॥

மீண்டும் சுழற்காற்று வடிவில் வந்த தைத்யன் திருணாவர்த்தன், இந்தக் குழந்தையை ஆபத்தான ஆகாயத்திற்குக் கொண்டு சென்று கொல்ல முயன்றான்; ஆனால் அவன் கல்லின் மேல் விழுந்தான். அப்போதும் தேவாதிபதியின் அருளால் குழந்தை காக்கப்பட்டது।

Verse 26

यन्न म्रियेत द्रुमयोरन्तरं प्राप्य बालक: । असावन्यतमो वापि तदप्यच्युतरक्षणम् ॥ २६ ॥

மற்றொரு நாளும், இரண்டு மரங்கள் விழுந்தபோதும், குழந்தைகள் அருகிலும் நடுவிலும் இருந்தும், கிருஷ்ணனோ அவன் தோழர்களோ இறக்கவில்லை; இதுவும் அச்யுதனின் காப்பருளே எனக் கருத வேண்டும்।

Verse 27

यावदौत्पातिकोऽरिष्टो व्रजं नाभिभवेदित: । तावद्बालानुपादाय यास्यामोऽन्यत्र सानुगा: ॥ २७ ॥

இந்த எல்லா கலக்கங்களும் அறியாத ஒரு அசுரனால் ஏற்படுகின்றன. அந்த உற்பாதகரான அரிஷ்டன் வ்ரஜத்தை மீண்டும் தாக்குவதற்கு முன், நாம் பிள்ளைகளை அழைத்துக் கொண்டு உடனிருந்தவர்களுடன் வேறிடத்திற்கு செல்ல வேண்டும்.

Verse 28

वनं वृन्दावनं नाम पशव्यं नवकाननम् । गोपगोपीगवां सेव्यं पुण्याद्रितृणवीरुधम् ॥ २८ ॥

நந்தேஸ்வரமும் மகாவனமும் இடையில் ‘வ்ரிந்தாவனம்’ எனும் வனம் உள்ளது—மாடுகளுக்கும் பிற உயிர்களுக்கும் மிக ஏற்றது, புதிய தோட்டங்களால் நிறைந்தது. கோபர், கோபியர், பசுக்கள் அனைவரும் இன்புறச் சேவிக்கத் தக்கது; புனித மலைகள், புல், செடிகள், கொடிகள் நிறைந்தது.

Verse 29

तत्तत्राद्यैव यास्याम: शकटान् युङ्त मा चिरम् । गोधनान्यग्रतो यान्तु भवतां यदि रोचते ॥ २९ ॥

ஆகையால் இன்று உடனே புறப்படுவோம்; இனி தாமதம் வேண்டாம். உங்களுக்கு இது விருப்பமெனில், வண்டிகளை உடனே தயார் செய்து, மாடுகளை முன்னே வைத்து அங்கே செல்வோம்.

Verse 30

तच्छ्रुत्वैकधियो गोपा: साधु साध्विति वादिन: । व्रजान्स्वान्स्वान्समायुज्य ययू रूढपरिच्छदा: ॥ ३० ॥

உபநந்தரின் ஆலோசனையை கேட்ட கோபர்கள் ஒருமனதாக “நன்று, நன்று” என்றனர். பின்னர் தங்கள் இல்லவாழ்க்கை ஏற்பாடுகளைச் செய்து, உடை முதலிய பொருட்களை வண்டிகளில் ஏற்றி, உடனே வ்ரிந்தாவனத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.

Verse 31

वृद्धान्बालान्स्त्रियो राजन्सर्वोपकरणानि च । अन:स्वारोप्य गोपाला यत्ता आत्तशरासना: ॥ ३१ ॥ गोधनानि पुरस्कृत्य श‍ृङ्गाण्यापूर्य सर्वत: । तूर्यघोषेण महता ययु: सहपुरोहिता: ॥ ३२ ॥

அரசே! கோபர்கள் முதியோர், பெண்கள், குழந்தைகள் மற்றும் எல்லா இல்லப் பொருட்களையும் மாட்டுவண்டிகளில் ஏற்றினர். அவர்கள் கவனமாக வில்-அம்புகளை எடுத்துக் கொண்டு காவலாய் இருந்தனர். மாடுகளை முன்னே வைத்து, எங்கும் கொம்புத் தூரியங்களின் பெருநாதம் ஒலிக்க, புரோகிதர்களுடன் அவர்கள் பயணத்தைத் தொடங்கினர்.

Verse 32

वृद्धान्बालान्स्त्रियो राजन्सर्वोपकरणानि च । अन:स्वारोप्य गोपाला यत्ता आत्तशरासना: ॥ ३१ ॥ गोधनानि पुरस्कृत्य श‍ृङ्गाण्यापूर्य सर्वत: । तूर्यघोषेण महता ययु: सहपुरोहिता: ॥ ३२ ॥

ஓ அரசன் பரீக்ஷித்! முதியோர், குழந்தைகள், பெண்கள் மற்றும் இல்லப் பொருட்கள் அனைத்தையும் மாட்டுவண்டிகளில் ஏற்றி, பசுக்களை முன்னே வைத்து, கோபர்கள் கவனமாக வில்-அம்புகளை எடுத்தனர். கொம்புத் தூரியங்களின் பேரொலி எங்கும் முழங்க, புரோகிதர்களுடன் அவர்கள் பயணம் தொடங்கினர்.

Verse 33

गोप्यो रूढरथा नूत्नकुचकुङ्कुमकान्तय: । कृष्णलीला जगु: प्रीत्या निष्ककण्ठ्य: सुवासस: ॥ ३३ ॥

மாட்டுவண்டிகளில் ஏறிய கோபியர் புதிய அழகிய ஆடைகள் அணிந்து, கழுத்தில் நிஷ்க மாலைகள், மார்பில் புதிய குங்குமத்தின் ஒளியுடன் திகழ்ந்தனர். அவர்கள் பேரானந்தப் பிரீதியுடன் ஸ்ரீகிருஷ்ண லீலைகளைப் பாடினர்.

Verse 34

तथा यशोदारोहिण्यावेकं शकटमास्थिते । रेजतु: कृष्णरामाभ्यां तत्कथाश्रवणोत्सुके ॥ ३४ ॥

அவ்வாறே கிருஷ்ண-ராமரின் கதைகளை கேட்க ஆவலுற்ற யசோதையும் ரோஹிணீதேவியும் அவர்களுடன் ஒரே மாட்டுவண்டியில் ஏறினர். அந்த நிலையில் கிருஷ்ண-பலராமருடன் அவர்கள் மிக அழகாக ஒளிர்ந்தனர்.

Verse 35

वृन्दावनं सम्प्रविश्य सर्वकालसुखावहम् । तत्र चक्रुर्व्रजावासं शकटैरर्धचन्द्रवत् ॥ ३५ ॥

இவ்வாறு அவர்கள் எல்லா காலங்களிலும் இன்பம் தரும் விருந்தாவனத்தில் நுழைந்தனர். அங்கே மாட்டுவண்டிகளை அரைச்சந்திர வடிவில் அமைத்து, வ்ரஜவாசத்திற்கு தற்காலிகத் தங்குமிடத்தை உருவாக்கினர்.

Verse 36

वृन्दावनं गोवर्धनं यमुनापुलिनानि च । वीक्ष्यासीदुत्तमा प्रीती राममाधवयोर्नृप ॥ ३६ ॥

ஓ நரப பரீக்ஷித்! விருந்தாவனம், கோவர்தனம் மற்றும் யமுனையின் கரைகளைப் பார்த்ததும் ராமனும் மாதவனும் (கிருஷ்ணனும்) மிகச் சிறந்த ஆனந்தத்தில் மூழ்கினர்.

Verse 37

एवं व्रजौकसां प्रीतिं यच्छन्तौ बालचेष्टितै: । कलवाक्यै: स्वकालेन वत्सपालौ बभूवतु: ॥ ३७ ॥

இவ்வாறு பாலலீலைகளாலும் தட்டுத்தடுமாறும் சொற்களாலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் பலராமனும் வ்ரஜவாசிகளுக்கு தெய்வீக ஆனந்தம் அளித்தனர்; காலப்போக்கில் கன்றுகளை மேய்க்கத் தகுதியானார்கள்।

Verse 38

अविदूरे व्रजभुव: सह गोपालदारकै: । चारयामासतुर्वत्सान् नानाक्रीडापरिच्छदौ ॥ ३८ ॥

வ்ரஜ வாசஸ்தலத்திலிருந்து அதிக தூரமல்லாமல், பலவகை விளையாட்டு பொருட்களுடன் கிருஷ்ணனும் பலராமனும் கோபால சிறுவர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டே கன்றுகளை மேய்க்கத் தொடங்கினர்।

Verse 39

क्‍वचिद्वादयतो वेणुं क्षेपणै: क्षिपत: क्‍वचित् । क्‍वचित्पादै: किङ्किणीभि: क्‍वचित्कृत्रिमगोवृषै: ॥ ३९ ॥ वृषायमाणौ नर्दन्तौ युयुधाते परस्परम् । अनुकृत्य रुतैर्जन्तूंश्चेरतु: प्राकृतौ यथा ॥ ४० ॥

சிலவேளை அவர்கள் வேணுவை இசைப்பார்கள்; சிலவேளை மரங்களில் பழம் பெற கயிறு-கோல் மற்றும் கற்களை எறிவார்கள், சிலவேளை கற்களையே எறிவார்கள்; மேலும் சிலவேளை கால் மணிகள் ஒலிக்க, வில்வம் மற்றும் ஆமலகி பழங்களைப் பந்துபோல் உதைத்து விளையாடுவார்கள். சிலவேளை போர்வை போர்த்தி மாடு-காளை போல நடித்து, காளைபோல் கர்ஜித்து ஒருவருடன் ஒருவர் மோதுவார்கள்; சிலவேளை உயிரினங்களின் குரல்களை நகலெடுத்து—இரு சாதாரண குழந்தைகள் போலவே விளையாடினர்।

Verse 40

क्‍वचिद्वादयतो वेणुं क्षेपणै: क्षिपत: क्‍वचित् । क्‍वचित्पादै: किङ्किणीभि: क्‍वचित्कृत्रिमगोवृषै: ॥ ३९ ॥ वृषायमाणौ नर्दन्तौ युयुधाते परस्परम् । अनुकृत्य रुतैर्जन्तूंश्चेरतु: प्राकृतौ यथा ॥ ४० ॥

சிலவேளை அவர்கள் வேணுவை இசைப்பார்கள்; சிலவேளை மரங்களில் பழம் பெற கயிறு-கோல் மற்றும் கற்களை எறிவார்கள், சிலவேளை கற்களையே எறிவார்கள்; மேலும் சிலவேளை கால் மணிகள் ஒலிக்க, வில்வம் மற்றும் ஆமலகி பழங்களைப் பந்துபோல் உதைத்து விளையாடுவார்கள். சிலவேளை போர்வை போர்த்தி மாடு-காளை போல நடித்து, காளைபோல் கர்ஜித்து ஒருவருடன் ஒருவர் மோதுவார்கள்; சிலவேளை உயிரினங்களின் குரல்களை நகலெடுத்து—இரு சாதாரண குழந்தைகள் போலவே விளையாடினர்।

Verse 41

कदाचिद् यमुनातीरे वत्सांश्चारयतो: स्वकै: । वयस्यै: कृष्णबलयोर्जिघांसुर्दैत्य आगमत् ॥ ४१ ॥

ஒருநாள் யமுனைத் துறையில் தங்கள் நண்பர்களுடன் கன்றுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணன்-பலராமன் அருகே, அவர்களை கொல்ல விரும்பிய ஒரு அசுரன் வந்தடைந்தான்।

Verse 42

तं वत्सरूपिणं वीक्ष्य वत्सयूथगतं हरि: । दर्शयन् बलदेवाय शनैर्मुग्ध इवासदत् ॥ ४२ ॥

அந்த அசுரன் கன்றின் வடிவம் கொண்டு கன்றுகளின் கூட்டத்தில் புகுந்ததைப் பார்த்த பரமன் ஹரி, பலதேவருக்கு சுட்டிக் காட்டி—“இதுவும் அசுரன்” என்றார். பின்னர் அவன் நோக்கத்தை அறியாதவர் போல மெதுவாக மயங்கியவனென அணுகினார்.

Verse 43

गृहीत्वापरपादाभ्यां सहलाङ्गूलमच्युत: । भ्रामयित्वा कपित्थाग्रे प्राहिणोद्गतजीवितम् । स कपित्थैर्महाकाय: पात्यमानै: पपात ह ॥ ४३ ॥

பின்னர் அச்யுதனான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் அந்த அசுரனை பின்னங்கால்களும் வாலும் பிடித்து வலிமையாகச் சுழற்றி, கபித்த (கைத்த) மரத்தின் உச்சியில் எறிந்தார். உயிர் நீங்கிய அந்தப் பெருந்தோற்ற அசுரன், கபித்தப் பழங்களுடன் விழுந்த மரத்தோடு தரையில் விழுந்தான்.

Verse 44

तं वीक्ष्य विस्मिता बाला: शशंसु: साधु साध्विति । देवाश्च परिसन्तुष्टा बभूवु: पुष्पवर्षिण: ॥ ४४ ॥

அசுரனின் சடலத்தைப் பார்த்து கோபாலர்கள் வியந்து—“சாது, சாது! மிக நன்று!” என்று புகழ்ந்தனர். மேலுலகத் தேவர்கள் மகிழ்ந்து பரமனின் மீது மலர்மழை பொழிந்தனர்.

Verse 45

तौ वत्सपालकौ भूत्वा सर्वलोकैकपालकौ । सप्रातराशौ गोवत्सांश्चारयन्तौ विचेरतु: ॥ ४५ ॥

அசுரவதத்திற்குப் பின் கிருஷ்ணனும் பலராமனும் காலை உணவை முடித்து, கன்றுகளை மேய்த்துக் காத்தபடி அங்கும் இங்கும் உலாவினர். எல்லா உலகங்களையும் காக்கும் ஒரே பரமர்கள், இப்போது கோபாலர்கள் போல கன்றுகளைப் பராமரித்தனர்.

Verse 46

स्वं स्वं वत्सकुलं सर्वे पाययिष्यन्त एकदा । गत्वा जलाशयाभ्याशं पाययित्वा पपुर्जलम् ॥ ४६ ॥

ஒருநாள் கிருஷ்ணன், பலராமன் உட்பட எல்லா சிறுவர்களும் தத்தம் கன்றுக் கூட்டங்களை அழைத்து, அவற்றுக்கு நீர் குடிக்கச் செய்ய எண்ணி நீர்த்தேக்கத்தின் அருகே சென்றனர். கன்றுகள் நீர் குடித்த பின், அவர்களும் அங்கேயே நீர் குடித்தனர்.

Verse 47

ते तत्र दद‍ृशुर्बाला महासत्त्वमवस्थितम् । तत्रसुर्वज्रनिर्भिन्नं गिरे: श‍ृङ्गमिव च्युतम् ॥ ४७ ॥

நீர்த்தேக்கத்தின் அருகே சிறுவர்கள் அங்கே ஒரு மாபெரும் உயிர் கிடப்பதை கண்டனர்—இடி (வஜ்ரம்) தாக்கி உடைந்து விழுந்த மலைச் சிகரம்போல். அவ்வளவு பெரிதான உயிரை பார்த்ததும் அவர்கள் அஞ்சினர்.

Verse 48

स वै बको नाम महानसुरो बकरूपधृक् । आगत्य सहसा कृष्णं तीक्ष्णतुण्डोऽग्रसद् बली ॥ ४८ ॥

அவன் ‘பகன்’ எனப்படும் மாபெரும் அசுரன்; பகவுருவை (நாரை/வாத்து போன்ற) ஏற்றுக் கொண்டு, மிகக் கூர்மையான அலகு உடையவன். அங்கே வந்து திடீரென ஸ்ரீகிருஷ்ணனை விழுங்கினான்.

Verse 49

कृष्णं महाबकग्रस्तं द‍ृष्ट्वा रामादयोऽर्भका: । बभूवुरिन्द्रियाणीव विना प्राणं विचेतस: ॥ ४९ ॥

மாபெரும் பகன் கிருஷ்ணனை விழுங்கியதை கண்ட பாலராமன் முதலிய சிறுவர்கள், உயிரற்ற புலன்களைப் போல, மயக்கமடைந்தனர்.

Verse 50

तं तालुमूलं प्रदहन्तमग्निवद् गोपालसूनुं पितरं जगद्गुरो: । चच्छर्द सद्योऽतिरुषाक्षतं बक- स्तुण्डेन हन्तुं पुनरभ्यपद्यत ॥ ५० ॥

கோபாலனின் மகனென லீலை செய்தாலும், ஜகத்குரு பிரம்மாவின் தந்தையுமான ஸ்ரீகிருஷ்ணன் தீயைப் போல பகனின் தொண்டை வேரை எரிக்கத் தொடங்கினார். உடனே பகன் அவரை வாந்தியெடுத்து வெளியேற்றினான். விழுங்கப்பட்டும் கிருஷ்ணன் காயமின்றி இருப்பதை கண்டதும், கூர்மையான அலகால் மீண்டும் தாக்க முயன்றான்.

Verse 51

तमापतन्तं स निगृह्य तुण्डयो- र्दोर्भ्यां बकं कंससखं सतां पति: । पश्यत्सु बालेषु ददार लीलया मुदावहो वीरणवद् दिवौकसाम् ॥ ५१ ॥

கம்சனின் நண்பன் பகன் தாக்க வருவதைக் கண்ட வைஷ்ணவர்களின் தலைவரான ஸ்ரீகிருஷ்ணன், இரு கரங்களால் அவனது அலகின் இரு பாகங்களையும் பிடித்தார். எல்லா சிறுவர்களும் பார்க்க, ஒரு குழந்தை வீரணப் புல்லை பிளப்பதுபோல், லீலையாக அவனை இரண்டாகப் பிளந்தார். இதனால் தேவர்கள் மிக மகிழ்ந்தனர்.

Verse 52

तदा बकारिं सुरलोकवासिन: समाकिरन् नन्दनमल्लिकादिभि: । समीडिरे चानकशङ्खसंस्तवै- स्तद् वीक्ष्य गोपालसुता विसिस्मिरे ॥ ५२ ॥

அப்போது, பகாசுரனின் எதிரியான கிருஷ்ணர் மீது தேவர்கள் நந்தவன மல்லிகை மலர்களைப் பொழிந்தனர். அவர்கள் தேவ துந்துபிகள் மற்றும் சங்குகளை முழங்கியும், துதிப்பாடல்களைப் பாடியும் அவரைப் பாராட்டினர். இதைக் கண்ட இடையர் சிறுவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 53

मुक्तं बकास्यादुपलभ्य बालका रामादय: प्राणमिवेन्द्रियो गण: । स्थानागतं तं परिरभ्य निर्वृता: प्रणीय वत्सान् व्रजमेत्य तज्जगु: ॥ ५३ ॥

உணர்வும் உயிரும் திரும்பும்போது புலன்கள் அமைதியடைவது போல, கிருஷ்ணர் ஆபத்திலிருந்து விடுபட்டபோது, பலராமர் உள்ளிட்ட சிறுவர்கள் அனைவரும் தங்கள் உயிர் திரும்பியது போல் உணர்ந்தனர். அவர்கள் கிருஷ்ணரைத் தழுவிக்கொண்டு, தங்கள் கன்றுகளைச் சேகரித்துக்கொண்டு விரஜபூமிக்குத் திரும்பினர்; அங்கே அவர்கள் நடந்த நிகழ்ச்சியை உரக்கக் கூறினர்.

Verse 54

श्रुत्वा तद्विस्मिता गोपा गोप्यश्चातिप्रियाद‍ृता: । प्रेत्यागतमिवोत्सुक्यादैक्षन्त तृषितेक्षणा: ॥ ५४ ॥

காட்டில் பகாசுரன் கொல்லப்பட்டதைக் கேட்ட இடையர்களும் இடைச்சிகளும் மிகவும் வியப்படைந்தனர். கிருஷ்ணரைப் பார்த்தும், கதையைக் கேட்டதும், கிருஷ்ணரும் மற்ற சிறுவர்களும் மரணத்தின் வாயிலிருந்து திரும்பி வந்ததாக எண்ணி, அவர்கள் கிருஷ்ணரை மிக ஆர்வத்துடன் வரவேற்றனர். சிறுவர்கள் இப்போது பாதுகாப்பாக இருப்பதால், அவர்கள் கண்களைத் திருப்ப விரும்பாமல், தாகம் கொண்ட கண்களுடன் கிருஷ்ணரையும் சிறுவர்களையும் நோக்கினர்.

Verse 55

अहो बतास्य बालस्य बहवो मृत्यवोऽभवन् । अप्यासीद् विप्रियं तेषां कृतं पूर्वं यतो भयम् ॥ ५५ ॥

நந்த மகாராஜா தலைமையிலான இடையர்கள் சிந்திக்கத் தொடங்கினர்: ஆச்சரியம்! இந்தச் சிறுவன் கிருஷ்ணன் பலமுறை மரணத்தின் பல காரணங்களை எதிர்கொண்டிருக்கிறான். ஆயினும் முழுமுதற் கடவுளின் கருணையால், அவனுக்குப் பதிலாக அந்தப் பயங்கரமான காரணங்களே அழிக்கப்பட்டன என்பது மிகவும் வியக்கத்தக்கது.

Verse 56

अथाप्यभिभवन्त्येनं नैव ते घोरदर्शना: । जिघांसयैनमासाद्य नश्यन्त्यग्नौ पतङ्गवत् ॥ ५६ ॥

மரணத்திற்குக் காரணமான அசுரர்கள் மிகவும் பயங்கரமானவர்களாக இருந்தபோதிலும், அவர்களால் இந்தச் சிறுவன் கிருஷ்ணனைக் கொல்ல முடியவில்லை. மாறாக, அவர்கள் அப்பாவிச் சிறுவர்களைக் கொல்ல வந்ததால், நெருப்பை நெருங்கும் பூச்சிகள் (விட்டில் பூச்சிகள்) அழிவது போல, அவர்கள் கிருஷ்ணனை நெருங்கிய உடனேயே தாங்களே அழிந்தனர்.

Verse 57

अहो ब्रह्मविदां वाचो नासत्या: सन्ति कर्हिचित् । गर्गो यदाह भगवानन्वभावि तथैव तत् ॥ ५७ ॥

ஆஹா! பிரம்மத்தை அறிந்தோரின் வாக்கு ஒருபோதும் பொய்யாகாது. கர்க முனி கூறியதையே இப்போது நாம் முழுமையாக அனுபவிக்கிறோம்।

Verse 58

इति नन्दादयो गोपा: कृष्णरामकथां मुदा । कुर्वन्तो रममाणाश्च नाविन्दन् भववेदनाम् ॥ ५८ ॥

இவ்வாறு நந்தர் முதலிய கோபர்கள் கிருஷ்ணன்-பலராமன் லீலைக் கதைகளை மகிழ்ச்சியுடன் உரையாடி பரமானந்தத்தில் திளைத்தனர்; உலகத் துன்பம் அவர்களுக்கு உணரப்படவே இல்லை।

Verse 59

एवं विहारै: कौमारै: कौमारं जहतुर्व्रजे । निलायनै: सेतुबन्धैर्मर्कटोत्‍प्लवनादिभि: ॥ ५९ ॥

இவ்வாறு சிறுவயது விளையாட்டுகளால் அவர்கள் வ்ரஜத்தில் தம் பால்யத்தை கழித்தனர்—ஒளிந்தாடல், கற்பனைப் பாலம் கட்டுதல், குரங்குகளைப் போல தாவித் தாவுதல் முதலியன.