Srimad Bhagavatam — Chaturtha Skandha, Shloka 19
Dakṣa’s Sacrifice Restored: Śiva’s Mercy and Nārāyaṇa’s Appearance
तदा स्वप्रभया तेषां द्योतयन्त्या दिशो दश । मुष्णंस्तेज उपानीतस्तार्क्ष्येण स्तोत्रवाजिना ॥ १९ ॥
tadā sva-prabhayā teṣāṁ dyotayantyā diśo daśa muṣṇaṁs teja upānītas tārkṣyeṇa stotra-vājinā
அப்போது பெரிய சிறகுகளையுடைய ஸ்தோத்ரவாகனமான தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) தோளில் அமர்ந்த பகவான் நாராயணர் வெளிப்பட்டார்; அவரது சுயஒளி பத்து திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்தி, பிரம்மா முதலியோரின் ஒளிவீச்சை மங்கச் செய்தது।
A description of Nārāyaṇa is given in the following two ślokas.
FAQs
This verse describes Viṣṇu’s self-effulgent radiance spreading in all ten directions, so powerful that it eclipses the brilliance of everyone present.
Garuḍa is Viṣṇu’s divine carrier; the verse highlights that the Lord arrived at Dakṣa’s sacrificial arena mounted on Garuḍa, signaling His supreme authority over the ritual scene.
It reminds one to center life on the Supreme—when devotion to Viṣṇu is present, worldly prestige and competing “splendors” naturally lose their hold.