Adhyaya 7

Verse 1

मैत्रेय उवाच इत्यजेनानुनीतेन भवेन परितुष्यता । अभ्यधायि महाबाहो प्रहस्य श्रूयतामिति ॥ १ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—மகாபாஹு விதுரரே! பிரம்மாவின் வார்த்தைகளால் சமாதானமடைந்த பவனாகிய சிவன் மகிழ்ந்து, புன்னகையுடன் “கேளுங்கள்” என்று சொன்னார்.

Verse 2

महादेव उवाच नाघं प्रजेश बालानां वर्णये नानुचिन्तये । देवमायाभिभूतानां दण्डस्तत्र धृतो मया ॥ २ ॥

மகாதேவர் கூறினார்—பிரஜாபதி பிரம்மா (தந்தையே)! தேவர்களின் குற்றங்களை நான் பெரிதுபடுத்தவும் இல்லை, மனத்தில் வைத்துக்கொள்ளவும் இல்லை. தெய்வமாயையால் மயங்கிய அவர்கள் குழந்தைபோன்றவர்கள்; ஆகவே திருத்துவதற்காகவே நான் தண்டனை அளித்தேன்.

Verse 3

प्रजापतेर्दग्धशीर्ष्णो भवत्वजमुखं शिर: । मित्रस्य चक्षुषेक्षेत भागं स्वं बर्हिषो भग: ॥ ३ ॥

சிவன் கூறினார்—தக்ஷனின் தலை எரிந்து சாம்பலானதால் அவனுக்கு ஆட்டுத் தலை அமையட்டும். மேலும் பகன் என்னும் தேவர் மித்ரனின் கண்களால் தன் யாகப் பங்கைக் காணட்டும்.

Verse 4

पूषा तु यजमानस्य दद्‌भिर्जक्षतु पिष्टभुक् । देवा: प्रकृतसर्वाङ्गा ये म उच्छेषणं ददु: ॥ ४ ॥

சிவன் கூறினார்—பூஷா யஜமானனின் சீடர்களின் பற்களால் மட்டுமே மென்று உண்ண முடியும்; தனியாக இருந்தால் கடலை மாவால் செய்த மாவுக் கட்டியை உண்டு திருப்தியடைய வேண்டும். ஆனால் எனக்கு யாகப் பங்கை அளிக்க ஒப்புக்கொண்ட தேவர்கள் அனைவரும் தங்கள் காயங்களிலிருந்து மீண்டு, அங்கங்கள் முழுமையடைவார்கள்.

Verse 5

बाहुभ्यामश्विनो: पूष्णो हस्ताभ्यां कृतबाहव: । भवन्‍त्वध्वर्यवश्चान्ये बस्तश्मश्रुर्भृगुर्भवेत् ॥ ५ ॥

கைகள் (புஜங்கள்) துண்டிக்கப்பட்டவர்கள் அஸ்வினீகுமாரர்களின் புஜங்களால் பணியாற்றட்டும்; கைத் தளிர்கள் துண்டிக்கப்பட்டவர்கள் பூஷாவின் கைகளால் தம் காரியத்தைச் செய்யட்டும். அத்வர்யு யாஜகர்களும் அதேபோல் நடக்கட்டும். ப்ருகுவுக்கு ஆட்டுத் தலையின் தாடி உண்டாகட்டும்.

Verse 6

मैत्रेय उवाच तदा सर्वाणि भूतानि श्रुत्वा मीढुष्टमोदितम् । परितुष्टात्मभिस्तात साधु साध्वित्यथाब्रुवन् ॥ ६ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—அன்பு விதுரா, வரமளிப்பவர்களில் சிறந்த பகவான் ருத்ரன் (சிவன்) உரைத்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அங்கே இருந்த அனைவரும் உள்ளமும் ஆன்மாவும் நிறைந்து, ‘சாது, சாது’ என்று புகழ்ந்தனர்.

Verse 7

ततो मीढ्‍वांसमामन्‍त्र्‍य शुनासीरा: सहर्षिभि: । भूयस्तद्देवयजनं समीढ्‍वद्वेधसो ययु: ॥ ७ ॥

பின்னர் சுனாசீரர் ப்ருகு, முனிவர்களுடன் சேர்ந்து வரமளிக்கும் ருத்ரனை (சிவனை) யாக மண்டபத்துக்கு அழைத்தார். அப்போது தேவர்கள், முனிவர்கள், பகவான் சிவன் மற்றும் பிரம்மா ஆகியோர் அனைவரும் அந்த மகா யாகம் நடைபெறும் இடத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 8

विधाय कार्त्स्‍न्येन च तद्यदाह भगवान् भव: । सन्दधु: कस्य कायेन सवनीयपशो: शिर: ॥ ८ ॥

பகவான் பவனாகிய (சிவன்) கூறியபடியே அனைத்தையும் முழுமையாகச் செய்து முடித்த பின், தக்ஷனின் உடலுடன் யாகத்திற்காக நியமிக்கப்பட்ட மிருகத்தின் தலையை இணைத்தனர்.

Verse 9

सन्धीयमाने शिरसि दक्षो रुद्राभिवीक्षित: । सद्य: सुप्त इवोत्तस्थौ दद‍ृशे चाग्रतो मृडम् ॥ ९ ॥

மிருகத்தின் தலை தக்ஷனின் உடலுடன் இணைக்கப்பட்டபோது, ருத்ரனின் பார்வை பட்டவுடன் தக்ஷன் உடனே உறக்கத்திலிருந்து விழித்தவன் போல எழுந்தான்; முன்னால் ம்ருடன் (சிவன்) நிற்பதை கண்டான்.

Verse 10

तदा वृषध्वजद्वेषकलिलात्मा प्रजापति: । शिवावलोकादभवच्छरद्‌ध्रद इवामल: ॥ १० ॥

அப்போது வृषத்வஜனாகிய ஸ்ரீசிவனைத் தரிசித்ததும், சிவனைப் பற்றிய பொறாமையால் மாசடைந்த தக்ஷனின் உள்ளம், சரத்கால மழையால் ஏரி நீர் தெளிவதுபோல் உடனே தூய்மையடைந்தது।

Verse 11

भवस्तवाय कृतधीर्नाशक्नोदनुरागत: । औत्कण्ठ्याद्बाष्पकलया सम्परेतां सुतां स्मरन् ॥ ११ ॥

தக்ஷன் பகவான் சிவனைப் புகழ்ந்து வேண்ட நினைத்தான்; ஆனால் மறைந்த மகள் சதியை நினைத்தவுடன் ஏக்கம் கலந்த துயரால் கண்களில் கண்ணீர் துளிகள் பெருகி, குரல் அடைத்து ஒன்றும் சொல்ல இயலவில்லை।

Verse 12

कृच्छ्रात्संस्तभ्य च मन: प्रेमविह्वलित: सुधी: । शशंस निर्व्यलीकेन भावेनेशं प्रजापति: ॥ १२ ॥

அப்போது அன்பால் கலங்கியிருந்தாலும், அறிவுடைய தக்ஷன் பெரும் முயற்சியுடன் மனத்தை அடக்கி, உணர்ச்சிகளைத் தணித்து, களங்கமற்ற தூய உணர்வுடன் ஈசனாகிய சிவனைப் போற்றத் தொடங்கினான்।

Verse 13

दक्ष उवाच भूयाननुग्रह अहो भवता कृतो मे दण्डस्त्वया मयि भृतो यदपि प्रलब्ध: । न ब्रह्मबन्धुषु च वां भगवन्नवज्ञा तुभ्यं हरेश्च कुत एव धृतव्रतेषु ॥ १३ ॥

தக்ஷன் கூறினான்—ஓ பகவான் பவா (சிவா)! நான் உமக்கு மிகப் பெரிய அபராதம் செய்தேன்; ஆனால் நீர் கருணையாளர், அருளை விலக்காமல் தண்டனையாலேயே எனக்கு நன்மை செய்தீர்। நீரும் பகவான் ஹரியும் தகுதியற்ற பிரஹ்மபந்துக்களையும் அவமதிப்பதில்லை; அப்படியிருக்க யாகங்களில் ஈடுபடும் என்னை, ஓ திடவிரதரே, எவ்வாறு புறக்கணிப்பீர்?

Verse 14

विद्यातपोव्रतधरान् मुखत: स्म विप्रान् ब्रह्मात्मतत्त्वमवितुं प्रथमं त्वमस्राक् । तद्ब्राह्मणान् परम सर्वविपत्सु पासि पाल: पशूनिव विभो प्रगृहीतदण्ड: ॥ १४ ॥

ஓ விபோ! கல்வி, தவம், விரதம் கொண்ட விப்ரர்கள் பிரஹ்மாத்மத் தத்துவத்தை நாடி நிலைக்கப் பாதுகாக்க, நீர் பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து முதலில் தோன்றினீர்। ஆகவே எல்லா அபத்துகளிலும் நீர் பிராமணர்களைக் காக்கிறீர்; கோபாலன் கையில் குச்சி கொண்டு மாடுகளைப் பாதுகாப்பதுபோல் அவர்களின் நியமங்களைப் பாதுகாப்பீர்।

Verse 15

योऽसौ मयाविदिततत्त्वद‍ृशा सभायां क्षिप्तो दुरुक्तिविशिखैर्विगणय्य तन्माम् । अर्वाक् पतन्तमर्हत्तमनिन्दयापाद् द‍ृष्टय‍ार्द्रया स भगवान्स्वकृतेन तुष्येत् ॥ १५ ॥

உங்கள் மகிமையை நான் முழுமையாக அறியவில்லை; அதனால் சபையில் கடுஞ்சொல் அம்புகளை உம்மேல் எறிந்தேன், நீர் அவற்றை பொருட்படுத்தவில்லை. பரமப் பூஜ்யரான உம்மை அவமதித்ததால் நான் நரகப் பாதையில் வீழ்ந்துகொண்டிருந்தேன்; ஆனால் நீர் கருணையால் உமது தண்டனையாலேயே என்னை காத்தீர். ஆகவே உமது சொந்த அருளாலேயே பகவான் திருப்தியடையட்டும்; என் சொற்களால் உம்மை நிறைவேற்ற இயலாது।

Verse 16

मैत्रेय उवाच क्षमाप्यैवं स मीढ्‍वांसं ब्रह्मणा चानुमन्त्रित: । कर्म सन्तानयामास सोपाध्यायर्त्विगादिभि: ॥ १६ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—இவ்வாறு பகவான் சங்கரரிடமிருந்து மன்னிப்பு பெற்று, பிரம்மாவின் அனுமதியுடன், அரசன் தக்ஷன் ஆசாரியர்கள், ரித்விக்கள் முதலியோருடன் மீண்டும் யாகக் கிரியையைத் தொடங்கினான்।

Verse 17

वैष्णवं यज्ञसन्तत्यै त्रिकपालं द्विजोत्तमा: । पुरोडाशं निरवपन् वीरसंसर्गशुद्धये ॥ १७ ॥

யாகச் செயல்களை மீண்டும் தொடர்வதற்காக, த்விஜோத்தம பிராமணர்கள் முதலில் வீரபத்ரன் முதலிய பூதகணங்களின் தொடுதலால் ஏற்பட்ட மாசை நீக்க, திரிகபால புரோடாசத்தை அக்னியில் அர்ப்பணித்தனர்।

Verse 18

अध्वर्युणात्तहविषा यजमानो विशाम्पते । धिया विशुद्धया दध्यौ तथा प्रादुरभूद्धरि: ॥ १८ ॥

ஓ விசாம்பதே! அத்வர்யு யஜுர் மந்திரங்களால் அர்ப்பணித்த நெய்-ஹவிஸை யஜமானன் தக்ஷன் தூய மனத்துடன் தியானித்து அர்ப்பணித்தவுடன், ஹரி தமது மூல ரூபமான நாராயணராக அங்கே வெளிப்பட்டார்।

Verse 19

तदा स्वप्रभया तेषां द्योतयन्त्या दिशो दश । मुष्णंस्तेज उपानीतस्तार्क्ष्येण स्तोत्रवाजिना ॥ १९ ॥

அப்போது பெரிய சிறகுகளையுடைய ஸ்தோத்ரவாகனமான தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) தோளில் அமர்ந்த பகவான் நாராயணர் வெளிப்பட்டார்; அவரது சுயஒளி பத்து திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்தி, பிரம்மா முதலியோரின் ஒளிவீச்சை மங்கச் செய்தது।

Verse 20

श्यामो हिरण्यरशनोऽर्ककिरीटजुष्टो नीलालकभ्रमरमण्डितकुण्डलास्य: । शङ्खाब्जचक्रशरचापगदासिचर्म- व्यग्रैर्हिरण्मयभुजैरिव कर्णिकार: ॥ २० ॥

அவர் ஷ்யாம நிறத்தவர்; பொன்னிறப் பீதாம்பரம் அணிந்தவர்; சூரியனைப் போல் ஒளிரும் கிரீடத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். நீலத் தேனீகளைப் போன்ற கூந்தல், குண்டலங்களால் மிளிரும் முகம்; எட்டு கரங்களில் சங்கம், சக்கரம், கதா, தாமரை, அம்பு, வில், கேடயம், வாள் ஆகியவற்றைத் தாங்கினார். பொன் வளையங்கள் முதலிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவரது திருமேனி மலர்ந்த மரம்போல் அழகுற்றது.

Verse 21

वक्षस्यधिश्रितवधूर्वनमाल्युदार हासावलोककलया रमयंश्च विश्वम् । पार्श्वभ्रमद्वय‍जनचामरराजहंस: श्वेतातपत्रशशिनोपरि रज्यमान: ॥ २१ ॥

அவரது மார்பில் திருமகள் (ஸ்ரீலட்சுமி) மற்றும் வனமாலை தங்கியிருந்ததால் அவர் அளவிலா அழகுடன் விளங்கினார். மெல்லிய புன்னகையும் பார்வையின் இனிமையும் உலகமெங்கும், குறிப்பாக பக்தர்களை, கவர்ந்தது. இருபுறமும் வெண்சாமரங்கள் ராஜஹம்சங்களைப் போல அசைந்தன; மேலே வெண்குடை நிலவைப் போல ஒளிர்ந்தது.

Verse 22

तमुपागतमालक्ष्य सर्वे सुरगणादय: । प्रणेमु: सहसोत्थाय ब्रह्मेन्द्रत्र्यक्षनायका: ॥ २२ ॥

பகவான் விஷ்ணு தோன்றியவுடன், பிரம்மா, இந்திரன், திரிநேத்திர சிவன், கந்தர்வர் முதலிய எல்லா தேவர்களும் ஒரே நேரத்தில் எழுந்து உடனே அவரது திருவடிகளில் தண்டவத் प्रणாமம் செய்தனர்.

Verse 23

तत्तेजसा हतरुच: सन्नजिह्वा: ससाध्वसा: । मूर्ध्ना धृताञ्जलिपुटा उपतस्थुरधोक्षजम् ॥ २३ ॥

நாராயணனின் பிரகாசமான திருத்தேஜஸின் முன்னிலையில் மற்றவர்களின் ஒளி மங்கியது; பேச்சு நின்றது. அச்சமும் பக்தி-வியப்பும் நிறைந்த நிலையில் அனைவரும் கைகூப்பி அதைத் தலையில் வைத்து, அதோக்ஷஜ பரமபுருஷனைப் போற்றத் தயாராக நின்றனர்.

Verse 24

अप्यर्वाग्वृत्तयो यस्य महि त्वात्मभुवादय: । यथामति गृणन्ति स्म कृतानुग्रहविग्रहम् ॥ २४ ॥

பிரம்மா முதலிய தேவர்களின் அறிவும் ஆண்டவனின் அளவற்ற மகிமையை முழுதாக உணர இயலாதபோதிலும், அவரது அருளால் அவர்கள் பரமபுருஷனின் தெய்வீக ரூபத்தைத் தரிசிக்க முடிந்தது. அந்த அருளினாலேயே தத்தம் திறனுக்கேற்ப பக்தியுடன் புகழ்ந்து பாடினர்.

Verse 25

दक्षो गृहीतार्हणसादनोत्तमं यज्ञेश्वरं विश्वसृजां परं गुरुम् । सुनन्दनन्दाद्यनुगैर्वृतं मुदा गृणन् प्रपेदे प्रयत: कृताञ्जलि: ॥ २५ ॥

யஜ்ஞேஸ்வரனாகிய திருமால் யாகத்தில் அர்ப்பணித்த ஹவிஸை ஏற்றுக் கொண்டபோது, பிரஜாபதி தக்ஷன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கைகூப்பி, உலகப் பிரஜாபதிகளின் பரமகுருவும் எல்லா யாகங்களின் அதிபதியுமான இறைவனைப் போற்றினான்; நந்தன், சுனந்தன் முதலிய பரிசாரகர்களும் அவரைச் சேவிக்கின்றனர்।

Verse 26

दक्ष उवाच शुद्धं स्वधाम्न्युपरताखिलबुद्ध्यवस्थं चिन्मात्रमेकमभयं प्रतिषिध्य मायाम् । तिष्ठंस्तयैव पुरुषत्वमुपेत्य तस्या- मास्ते भवानपरिशुद्ध इवात्मतन्त्र: ॥ २६ ॥

தக்ஷன் கூறினான்—என் ஆண்டவனே! நீர் உமது ஸ்வதாமத்தில் முற்றிலும் தூயவர்; எல்லா புத்தி-நிலைகளுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்; சுத்த சைதன்யமே, ஒரேவன், அச்சமற்றவன். மாயையை அடக்கி அவளிடையே நின்றும், அவளால் புருஷரூபம் எடுத்ததுபோல் தோன்றினும், நீர் சுயாதீனன்; ஆகவே நீர் ஒருபோதும் மாசுபடுவதில்லை।

Verse 27

ऋत्विज ऊचु: तत्त्वं न ते वयमनञ्जन रुद्रशापात् कर्मण्यवग्रहधियो भगवन्विदाम: । धर्मोपलक्षणमिदं त्रिवृदध्वराख्यं ज्ञातं यदर्थमधिदैवमदो व्यवस्था: ॥ २७ ॥

ரித்விக்கள் கூறினர்—பகவானே, நீர் மாசற்றவர்; ஆனால் ருத்ரரின் சாபத்தால் எங்கள் புத்தி கர்மபலத்தில் பற்றுடையதாகி விட்டது; ஆகவே உம்மை தத்துவமாக அறியோம். யாகம் என்ற பெயரில் வேதத்தின் மூன்று பிரிவுகளின் விதி-நிஷேதங்களில் சிக்கியுள்ளோம். எனினும் தேவர்களுக்குரிய பங்குகளைப் பகிரும் ஏற்பாட்டை நீரே செய்தீர் என்பதை அறிகிறோம்।

Verse 28

सदस्या ऊचु: उत्पत्त्यध्वन्यशरण उरुक्लेशदुर्गेऽन्तकोग्र व्यालान्विष्टे विषयमृगतृष्यात्मगेहोरुभार: । द्वन्द्वश्वभ्रे खलमृगभये शोकदावेऽज्ञसार्थ: पादौकस्ते शरणद कदा याति कामोपसृष्ट: ॥ २८ ॥

சபையினர் கூறினர்—அருள்புரியும் சரணமே! பிறப்பு-இறப்பு பாதையில் ஆதரவற்றவர்களுக்கு நீரே ஒரே அடைக்கலம். இந்தக் கடும் துன்பக் கோட்டையில் காலம் என்னும் கொடிய பாம்பு தாக்க வாய்ப்பைத் தேடுகிறது. விஷய மிருகத்ருஷ்ணை மயக்குகிறது; பொய்யான இல்லப் பாரம் அழுத்துகிறது; இன்ப-துன்பக் குழிகள், தீய மிருகங்களின் அச்சம், சோகத் தீக்காடு எப்போதும் எரிகிறது. காமத்தால் பீடிக்கப்பட்ட இந்த அறியாத கூட்டம் எப்போது உமது தாமரைத் திருவடிகளின் சரணத்தை அடையும்?

Verse 29

रुद्र उवाच तव वरद वराङ्‌घ्रावाशिषेहाखिलार्थे ह्यपि मुनिभिरसक्तैरादरेणार्हणीये । यदि रचितधियं माविद्यलोकोऽपविद्धं जपति न गणये तत्त्वत्परानुग्रहेण ॥ २९ ॥

ருத்ரன் கூறினான்—வரம் அளிப்பவனே! உமது சிறந்த திருவடிகள் எல்லா ஆசிகளின் மூலமும் எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவேற்றமும்; பற்றற்ற மகரிஷிகளும் பக்தியுடன் அவற்றை வணங்குகின்றனர். என் மனம் அந்தத் தாமரைத் திருவடிகளில் நிலைத்ததால், என்னைத் தூய்மையற்றவன் எனப் பழிக்கும் மக்களை நான் பொருட்படுத்தேன். உமது தத்துவ அனுகிரஹத்தால் நான் அவர்களை கருணையுடன் மன்னிக்கிறேன்; நீர் எல்லா உயிர்களிடமும் கருணை காட்டுவது போல।

Verse 30

भृगुरुवाच यन्मायया गहनयापहृतात्मबोधा ब्रह्मादयस्तनुभृतस्तमसि स्वपन्त: । नात्मन् श्रितं तव विदन्त्यधुनापि तत्त्वं सोऽयं प्रसीदतु भवान्प्रणतात्मबन्धु: ॥ ३० ॥

ஸ்ரீ ப்ருகு கூறினார்—எம்பெருமானே, உங்கள் கடந்து செல்ல முடியாத மாயையால் பிரம்மா முதலிய எல்லா தேஹதாரிகளும் தம் ஆத்மஸ்வரூப ஞானத்தை இழந்து மாயையின் இருளில் மூழ்கியுள்ளனர். நீங்கள் ஒவ்வொரு ஜீவனிலும் பரமாத்மாவாக இருப்பதை அவர்கள் இன்னும் அறியவில்லை. சரணடைந்தவர்களின் நித்திய நண்பனும் காவலனும் நீரே; தயை செய்து அருள்புரிந்து எங்கள் குற்றங்களை மன்னியருளுங்கள்।

Verse 31

ब्रह्मोवाच नैतत्स्वरूपं भवतोऽसौ पदार्थ भेदग्रहै: पुरुषो यावदीक्षेत् । ज्ञानस्य चार्थस्य गुणस्य चाश्रयो मायामयाद्वय‍‌तिरिक्तो मतस्त्वम् ॥ ३१ ॥

ஸ்ரீ பிரம்மா கூறினார்—பகவானே, பொருள்-வேறுபாடுகளின் கருத்துகளால் உம்மை அறிய முயல்வோர் உமது நித்திய ஸ்வரூபத்தை உணர முடியாது. நீர் ஞானம், பயன், குணம் ஆகியவற்றின் ஆதாரமாயிருந்தும், மாயை உண்டாக்கும் இருமையைக் கடந்த அத்வய பரம்பொருளாய் உள்ளீர்।

Verse 32

इन्द्र उवाच इदमप्यच्युत विश्वभावनं वपुरानन्दकरं मनोद‍ृशाम् । सुरविद्विट्‌क्षपणैरुदायुधै र्भुजदण्डैरुपपन्नमष्टभि: ॥ ३२ ॥

இந்திரன் கூறினார்—அச்யுதா, விஸ்வபாவனா, எட்டு கரங்களிலும் ஆயுதங்கள் தாங்கிய உமது திவ்ய ரூபம் உலகமெங்கும் நலனுக்காக வெளிப்படுகிறது. அது மனத்துக்கும் கண்களுக்கும் பேரானந்தம் தருகிறது; பக்தர்களை வெறுப்போரான அசுரர்களைத் தண்டிக்க எப்போதும் தயார்.

Verse 33

पत्‍न्य ऊचु: यज्ञोऽयं तव यजनाय केन सृष्टो विध्वस्त: पशुपतिनाद्य दक्षकोपात् । तं नस्त्वं शवशयनाभशान्तमेधं यज्ञात्मन्नलिनरुचा द‍ृशा पुनीहि ॥ ३३ ॥

யாகம் நடத்துவோரின் மனைவிகள் கூறினர்—எம்பெருமானே, பிரம்மாவின் ஆணையால் உம்மை வழிபட இந்த யாகம் அமைக்கப்பட்டது; ஆனால் தக்ஷனின் கோபத்தால் பசுபதி சிவன் இதைச் சிதைத்தார். யாகப் पशுக்கள் இறந்து கிடக்கின்றன; யாகத்தின் புனிதம் குன்றியது. யஜ்ஞாத்மனே, தாமரைப் போன்ற கண்களின் ஒளிமிகு பார்வையால் இந்த யாகஸ்தலத்தை மீண்டும் புனிதப்படுத்துங்கள்।

Verse 34

ऋषय ऊचु: अनन्वितं ते भगवन् विचेष्टितं यदात्मना चरसि हि कर्म नाज्यसे । विभूतये यत उपसेदुरीश्वरीं न मन्यते स्वयमनुवर्ततीं भवान् ॥ ३४ ॥

ரிஷிகள் வேண்டினர்—பகவானே, உங்கள் செயல்கள் மிக அதிசயமானவை. நீங்கள் உங்கள் சக்திகளால் அனைத்தையும் செய்து கொண்டிருந்தும், அந்தச் செயல்களில் பற்றில்லாதவர். பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் அருளைப் பெற வழிபடும் ஸ்ரீலட்சுமியும் உமக்கு உடன்படிச் சேவை செய்கிறாள்; ஆனால் நீர் அவளிடமும் பற்றில்லாத பரமன்.

Verse 35

सिद्धा ऊचु: अयं त्वत्कथामृष्टपीयूषनद्यां मनोवारण: क्लेशदावाग्निदग्ध: । तृषार्तोऽवगाढो न सस्मार दावं न निष्क्रामति ब्रह्मसम्पन्नवन्न: ॥ ३५ ॥

சித்தர்கள் கூறினர்—ஓ பிரபுவே! உமது திவ்ய லீலாகதைகளின் அமுதநதியில் எங்கள் மனமெனும் யானை, துன்பத் தாவாக்னியில் எரிந்து தாகத்துடன் மூழ்கி எல்லா வேதனையையும் மறக்கிறது. பிரம்மசுகத்துக்கு ஒப்பான அந்த பரமானந்தத்தில் லயித்து வெளியே வர விரும்பாது.

Verse 36

यजमान्युवाच स्वागतं ते प्रसीदेश तुभ्यं नम: श्रीनिवास श्रिया कान्तया त्राहि न: । त्वामृतेऽधीश नाङ्गैर्मख: शोभते शीर्षहीन: कबन्धो यथा पुरुष: ॥ ३६ ॥

தக்ஷனின் மனைவி கூறினாள்—ஓ பிரபுவே! இந்த யாகமண்டபத்தில் உமது வருகை எங்களுக்கு பெரும் பாக்கியம். ஸ்ரீநிவாசா, உமக்கு வணக்கம்; தயை செய்து प्रसன்னராகி, ஸ்ரீலட்சுமியுடன் எங்களை காப்பாற்று. அதீசா! உமையின்றி யாகம் அழகுறாது; தலை இல்லாத உடம்புபோல் தான்.

Verse 37

लोकपाला ऊचु: द‍ृष्ट: किं नो द‍ृग्भिरसद्ग्रहैस्त्वं प्रत्यग्द्रष्टा द‍ृश्यते येन विश्वम् । माया ह्येषा भवदीया हि भूमन् यस्त्वं षष्ठ: पञ्चभिर्भासि भूतै: ॥ ३७ ॥

லோகபாலர்கள் கூறினர்—ஓ பிரபுவே! எங்கள் புலன்கள் அசத்தையே பற்றுகின்றன; ஆகவே நாங்கள் உண்மையில் உம்மைக் கண்டோமா? நீர் உள்ளார்ந்த சாட்சி-த்ரஷ்டா; உம்மாலே உலகம் காணப்படுகிறது. ஓ பரம்பொருளே! இது உமது மாயைதான்—நீர் பஞ்சபூதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவராய் இருந்தும் ஆறாம் தத்துவமாக வெளிப்படுகிறீர்.

Verse 38

योगेश्‍वरा ऊचु प्रेयान्न तेऽन्योऽस्त्यमुतस्त्वयि प्रभो विश्वात्मनीक्षेन्न पृथग्य आत्मन: । अथापि भक्त्येश तयोपधावता- मनन्यवृत्त्यानुगृहाण वत्सल ॥ ३८ ॥

யோகேஸ்வரர்கள் கூறினர்—ஓ பிரபுவே! நீர் எல்லா ஜீவராசிகளின் பரமாத்மா என்று அறிந்து, உம்மை தம்மிடமிருந்து வேறெனக் காணாதோர் உமக்கு மிகப் பிரியமானவர்கள். ஆயினும், ஓ ஈசா! அனன்ய பக்தியுடன் உமது சரணை நாடி ஓடிவருவோருக்கு, வாத்ஸல்யத்துடன் அருள் புரிவாயாக; நீர் வத்ஸலன்.

Verse 39

जगदुद्भवस्थितिलयेषु दैवतो बहुभिद्यमानगुणयात्ममायया । रचितात्मभेदमतये स्वसंस्थया विनिवर्तितभ्रमगुणात्मने नम: ॥ ३९ ॥

உலகின் தோற்றம், நிலை, லயம் ஆகியவற்றை நடத்தும் அந்த பரம தெய்வத்துக்கு நமஸ்காரம்; அவர் தம் ஆத்மமாயையால் முக்குணங்களின் பல்வேறு வேறுபாடுகளை அமைத்து இவ்வுலகை உருவாக்கி, காத்து, அழிக்கிறார். ஆனால் அவர் வெளிச்சக்திக்குக் கட்டுப்படார்; தம் சொரூபத்தில் குணவிசித்திரமும் பொய்யான அடையாள மயக்கமும் அற்றவர்.

Verse 40

ब्रह्मोवाच नमस्ते श्रितसत्त्वाय धर्मादीनां च सूतये । निर्गुणाय च यत्काष्ठां नाहं वेदापरेऽपि च ॥ ४० ॥

பிரம்மா கூறினார்—பிரபுவே, உமக்கு வணக்கம். நீர் சத்த்வ குணத்தின் ஆதாரம்; ஆகவே தர்மம், தவம், விரதங்களின் மூலமும் நீரே. நீர் முக்குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்டவர்; உமது உண்மை நிலையை நான் அல்லது பிறர் முழுதாய் அறியோம்.

Verse 41

अग्निरुवाच यत्तेजसाहं सुसमिद्धतेजा हव्यं वहे स्वध्वर आज्यसिक्तम् । तं यज्ञियं पञ्चविधं च पञ्चभि: स्विष्टं यजुर्भि: प्रणतोऽस्मि यज्ञम् ॥ ४१ ॥

அக்னிதேவன் கூறினார்—பிரபுவே, உமது அருளால் நான் எரியும் அக்கினிபோல் ஒளிர்கிறேன்; நெய் கலந்த ஹவியை யாகத்தில் ஏந்திச் செல்கிறேன். யஜுர்வேதம் கூறும் ஐந்து வகை ஆஹுதிகள் உமது சக்திகளே; ஐந்து வகை வேத மந்திரங்களால் உமக்கு ஆராதனை செய்யப்படுகிறது. யாகம் என்பதே நீர்—பரம புருஷன்।

Verse 42

देवा ऊचु: पुरा कल्पापाये स्वकृतमुदरीकृत्य विकृतं त्वमेवाद्यस्तस्मिन् सलिल उरगेन्द्राधिशयने । पुमान्शेषे सिद्धैर्हृदि विमृशिताध्यात्मपदवि: स एवाद्याक्ष्णोर्य: पथि चरसि भृत्यानवसि न: ॥ ४२ ॥

தேவர்கள் கூறினர்—பிரபுவே, பிரளய காலத்தில் படைப்பின் பல்வேறு சக்திகளை நீர் உமக்குள் காத்துச் சேர்த்துக் கொண்டீர்; அப்போது ஆதிப் புருஷனாய் பிரளய நீரில் சேஷ நாகத்தின் படுக்கையில் துயில்ந்தீர். அந்நேரம் சனகாதி சித்தர்கள் ஆத்மத் தத்துவ வழியில் உள்ளத்தில் உம்மைத் தியானித்தனர். இன்று நீர் எங்கள் கண்முன் தோன்றியுள்ளீர்; நாங்கள் உமது அடியார்கள்—எங்களைப் பாதுகாப்பீராக।

Verse 43

गन्धर्वा ऊचु: अंशांशास्ते देव मरीच्यादय एते ब्रह्मेन्द्राद्या देवगणा रुद्रपुरोगा: । क्रीडाभाण्डं विश्वमिदं यस्य विभूमन् तस्मै नित्यं नाथ नमस्ते करवाम ॥ ४३ ॥

கந்தர்வர்கள் கூறினர்—தேவா, மரீசி முதலிய முனிவர்கள், பிரம்மா, இந்திரன், ருத்ரன் தலைமையிலான தேவர்கள் அனைவரும் உமது அங்கங்களின் அங்கங்களே. விபோ, இந்தப் பிரபஞ்சம் உமக்கு விளையாட்டுப் பொருள் போன்றது. நாதா, நாங்கள் எப்போதும் உமக்கு வணங்கி, உம்மையே பரம புருஷனென ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

Verse 44

विद्याधरा ऊचु: त्वन्माययार्थमभिपद्य कलेवरेऽस्मिन् कृत्वा ममाहमिति दुर्मतिरुत्पथै: स्वै: । क्षिप्तोऽप्यसद्विषयलालस आत्ममोहं युष्मत्कथामृतनिषेवक उद्वय‍ुदस्येत् ॥ ४४ ॥

வித்யாதரர்கள் கூறினர்—பிரபுவே, இந்த மனித உடல் பரம நிறைவை அடையவே; ஆனால் உமது மாயையின் தூண்டுதலால் ஜீவன் ‘நான்’ ‘என்’ என்று இவ்வுடலோடு தன்னை ஒன்றாக்கி, தன் தவறான பாதைகளால் வழிதவறி நிலையற்ற பொருள் இன்பங்களை நாடி ஆத்மமோகத்தில் வீழ்கிறான். ஆனால் உமது கதாமிருதத்தை இடையறாது கேட்டு பாடி சேவிப்பவன் அந்த மாயையிலிருந்து விடுபட முடியும்.

Verse 45

ब्राह्मणा ऊचु: त्वं क्रतुस्त्वं हविस्त्वं हुताश: स्वयंत्वं हि मन्त्र: समिद्दर्भपात्राणि च । त्वं सदस्यर्त्विजो दम्पती देवताअग्निहोत्रं स्वधा सोम आज्यं पशु: ॥ ४५ ॥

பிராமணர்கள் கூறினர்—எம்பெருமானே, நீயே யாகஸ்வரூபம்; நீயே ஹவி, நீயே அக்னி. நீயே வேதமந்திரம், சமித்து, ஜ்வாலை, தர்பை, யாகப் பாத்திரங்கள். நீயே ருத்விக்கள், யஜமான தம்பதி, இந்திராதி தேவர்கள், அக்னிஹோத்திரம், ஸ்வதா, சோமம், ஆஜ்யம், யாகப் பசு; அர்ப்பணிக்கப்படுவது அனைத்தும் நீயே அல்லது உன் சக்தியே.

Verse 46

त्वं पुरा गां रसाया महासूकरो दंष्ट्रया पद्मिनीं वारणेन्द्रो यथा । स्तूयमानो नदल्लीलया योगिभि- र्व्युज्जहर्थ त्रयीगात्र यज्ञक्रतु: ॥ ४६ ॥

மூவெழுத்து வேதம் உடலாகிய யாககர்த்தா! பழங்காலத்தில் நீ மகாவராஹ அவதாரமாகி, ஏரியிலிருந்து தாமரையை யானை எடுப்பதுபோல், ரஸாதல நீரிலிருந்து பூமியை உன் தந்தத்தால் உயர்த்தினாய். அந்தப் பெருவிராட் வராஹ ரூபத்தில் நீ எழுப்பிய திவ்ய நாதம் யாக ஸ்தோத்திரமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது; சனகாதி யோகிகள் தியானித்து உன் பெருமையைப் போற்றினர்.

Verse 47

स प्रसीद त्वमस्माकमाकाङ्‌क्षतां दर्शनं ते परिभ्रष्टसत्कर्मणाम् । कीर्त्यमाने नृभिर्नाम्नि यज्ञेश ते यज्ञविघ्ना: क्षयं यान्ति तस्मै नम: ॥ ४७ ॥

யஜ்ஞேசனே, நாங்கள் உன் தரிசனத்தை ஆவலுடன் எதிர்நோக்கியோம்; ஏனெனில் விதிப்படி யாகங்களை நடத்துவதில் நாம் வழுவினோம். எம்மேல் அருள் கொண்டு प्रसன்னமாகு. மனிதர்கள் உன் திருநாமத்தை கீர்த்தனம் செய்தாலே யாகத் தடைகள் அழிகின்றன; ஆகையால் உன் சன்னிதியில் உமக்கு வணங்குகிறோம்.

Verse 48

मैत्रेय उवाच इति दक्ष: कविर्यज्ञं भद्र रुद्राभिमर्शितम् । कीर्त्यमाने हृषीकेशे सन्निन्ये यज्ञभावने ॥ ४८ ॥

ஸ்ரீ மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரா, அங்கே இருந்த அனைவரும் ஹ்ருஷீகேசனைப் புகழ்ந்து கீர்த்தனம் செய்தபின், தக்ஷனின் மனம் தூய்மையடைந்தது; சிவனின் अनुசரர்கள் அழித்த யாகத்தை அவர் மீண்டும் தொடங்க ஏற்பாடு செய்தார்.

Verse 49

भगवान् स्वेन भागेन सर्वात्मा सर्वभागभुक् । दक्षं बभाष आभाष्य प्रीयमाण इवानघ ॥ ४९ ॥

மைத்ரேயர் தொடர்ந்தார்—பாவமற்ற விதுரா, பகவான் விஷ்ணு எல்லா யாகங்களின் பலன்களையும் அனுபவிப்பவர்; ஆயினும் அவர் எல்லாரின் ஆத்மாவாக இருப்பதால் தன் பங்கினாலேயே திருப்தியடைந்தார். அதனால் மகிழ்ச்சியுடன் தக்ஷனை இனிய வார்த்தைகளால் உரைத்தார்.

Verse 50

श्रीभगवानुवाच अहं ब्रह्मा च शर्वश्च जगत: कारणं परम् । आत्मेश्वर उपद्रष्टा स्वयंद‍ृगविशेषण: ॥ ५० ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—நானும், பிரம்மாவும், சர்வன் (சிவன்) ஆகியோரும் உலகின் பரம காரணம். நான் அந்தர்யாமி பரமாத்மா, தன்னிறைவு சாட்சி; நிராகார நோக்கில் பிரம்மா-சிவன்-என்னில் வேறுபாடு இல்லை.

Verse 51

आत्ममायां समाविश्य सोऽहं गुणमयीं द्विज । सृजन् रक्षन् हरन् विश्वं दध्रे संज्ञां क्रियोचिताम् ॥ ५१ ॥

ஓ த்விஜ தக்ஷா! நான் என் ஆத்மமாயையில் பிரவேசித்து, குணமயி சக்தியால் படைப்பு, காப்பு, அழிவு செய்கிறேன்; செயற்பாட்டின் நிலைவேறுபாட்டின்படி என் வெளிப்பாடுகள் வேறு பெயர்களால் அழைக்கப்படுகின்றன.

Verse 52

तस्मिन् ब्रह्मण्यद्वितीये केवले परमात्मनि । ब्रह्मरुद्रौ च भूतानि भेदेनाज्ञोऽनुपश्यति ॥ ५२ ॥

அந்த அத்விதீய, தூய பரமாத்ம-பிரம்மத்தில் அறியாமையாளர் பிரம்மா-ருத்ரர் மற்றும் எல்லா ஜீவர்களையும் வேறுபட்டதாகவும் சுயாதீனமாகவும் காண்கிறார்.

Verse 53

यथा पुमान्न स्वाङ्गेषु शिर:पाण्यादिषु क्‍वचित् । पारक्यबुद्धिं कुरुते एवं भूतेषु मत्पर: ॥ ५३ ॥

மனிதன் தன் உடலின் தலை, கை முதலிய அங்கங்களை எப்போதும் அந்நியமாக எண்ணாதது போல, என்னில் பராயணமான பக்தன் எல்லா உயிர்களிலும் வேறுபாடு காணான்.

Verse 54

त्रयाणामेकभावानां यो न पश्यति वै भिदाम् । सर्वभूतात्मनां ब्रह्मन् स शान्तिमधिगच्छति ॥ ५४ ॥

ஓ பிராமணரே! பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மற்றும் எல்லா ஜீவர்களின் ஒருமையில் வேறுபாடு காணாதவனே பிரம்மத்தை அறிந்து உண்மையான அமைதியை அடைகிறான்; மற்றவர்கள் அல்ல.

Verse 55

मैत्रेय उवाच एवं भगवतादिष्ट: प्रजापतिपतिर्हरिम् । अर्चित्वा क्रतुना स्वेन देवानुभयतोऽयजत् ॥ ५५ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—பகவானின் ஆணையைப் பெற்ற பிரஜாபதிகளின் தலைவன் தக்ஷன், தன் யாகக் கிரியையால் விதிப்படி ஸ்ரீஹரியை வழிபட்டான். பின்னர் பிரம்மாவையும் சிவனையும் தனித்தனியாகவும் ஆராதித்தான்.

Verse 56

रुद्रं च स्वेन भागेन ह्युपाधावत्समाहित: । कर्मणोदवसानेन सोमपानितरानपि । उदवस्य सहर्त्विग्भि: सस्‍नाववभृथं तत: ॥ ५६ ॥

தக்ஷன் ஒருமுகமாக இருந்து, யாகத்தின் மீதமுள்ள பங்கில் தன் பங்கினால் மரியாதையுடன் ருத்ரன் (சிவன்) ஐ வழிபட்டான். கிரியைகள் முடிந்தபின், சோமபானம் செய்பவரான பிற தேவர்களையும் அங்கு கூடியவர்களையும் திருப்திப்படுத்தினான். பின்னர் புரோகிதர்களுடன் அவப்ருத ஸ்நானம் செய்து நிறைவு பெற்றான்.

Verse 57

तस्मा अप्यनुभावेन स्वेनैवावाप्तराधसे । धर्म एव मतिं दत्त्वा त्रिदशास्ते दिवं ययु: ॥ ५७ ॥

தன் சொந்த அனுபவ-பிரபாவத்தால் புண்ணியம் பெற்ற தக்ஷனுக்கு, தேவர்கள் ‘தர்மத்தில் உன் மனம் நிலைத்திருப்பதாக’ மதி அளித்து ஆசீர்வதித்தனர்; பின்னர் அந்தத் திரிதசர்கள் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 58

एवं दाक्षायणी हित्वा सती पूर्वकलेवरम् । जज्ञे हिमवत: क्षेत्रे मेनायामिति शुश्रुम ॥ ५८ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—தக்ஷனிடமிருந்து பெற்ற முன் உடலைத் துறந்து, தாக்ஷாயணீ சதி ஹிமவான் நாட்டில் மேனாவின் மகளாகப் பிறந்தாள் என்று நான் அதிகாரப்பூர்வ ஆதாரங்களால் கேட்டேன்.

Verse 59

तमेव दयितं भूय आवृङ्क्ते पतिमम्बिका । अनन्यभावैकगतिं शक्ति: सुप्तेव पूरुषम् ॥ ५९ ॥

தாக்ஷாயணீ சதி எனப் புகழப்பட்ட அம்பிகை (துர்கை), மீண்டும் அதே அன்புக்குரிய சிவனைத் தன் கணவராக ஏற்றாள். புதிய படைப்பின் போக்கில், பரமபுருஷனை ஒரேநிலைப் பாவத்துடன் சக்தி அணுகுவது போல.

Verse 60

एतद्भगवत: शम्भो: कर्म दक्षाध्वरद्रुह: । श्रुतं भागवताच्छिष्यादुद्धवान्मे बृहस्पते: ॥ ६० ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—ஓ விதுரா! தக்ஷ யாகத்தை அழித்த பகவான் ஶம்புவின் இந்த நிகழ்வை, ப்ருஹஸ்பதியின் சீடனும் மகாபக்தனுமான உத்தவரிடமிருந்து நான் கேட்டேன்।

Verse 61

इदं पवित्रं परमीशचेष्टितं यशस्यमायुष्यमघौघमर्षणम् । यो नित्यदाकर्ण्य नरोऽनुकीर्तयेद् धुनोत्यघं कौरव भक्तिभावत: ॥ ६१ ॥

இது பரமேஸ்வரனின் லீலைச் சரிதம்; மிகப் புனிதமானது, புகழையும் ஆயுளையும் வளர்க்கும், பாவக் கூட்டத்தை அழிக்கும். ஓ கௌரவா, யார் இதை தினமும் பக்தியுடன் கேட்டு மீண்டும் கீர்த்தனம் செய்கிறாரோ, அவர் பாவத்தைத் துடைத்தெறிவார்।