Adhyaya 6
Brahmā Counsels the Demigods; Journey to Kailāsa; Śiva’s Tranquility and Brahmā’s Praise
தக்ஷனின் யாகம் சிதைந்த பின், சிவகணங்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டு காயமடைந்த புரோகிதர்கள், சபையினர், தேவர்கள் அச்சத்துடன் பிரம்மாவை அணுகி நடந்தவற்றை அறிவிக்கிறார்கள். விஷ்ணுவுடன் சேர்ந்து முடிவை முன்கூட்டியே அறிந்த பிரம்மா யாகத்திற்கு வரவில்லை; மகாபுருஷரை நிந்தித்தால் யாகம் ஆனந்தமற்றதும் பலனற்றதும் ஆகும் என காரணத்தைச் சொல்கிறார். தயக்கம் விட்டு சிவபாதங்களில் சரணடைந்து மன்னிப்பு வேண்டுமென அறிவுறுத்தி, சதீவியோகத் துயரும் தக்ஷனின் கடுஞ்சொற்களும் சிவனுக்கு உண்டாக்கிய வேதனையையும், அவரது அளவிலா சக்தியையும் நினைவூட்டுகிறார். பின்னர் பிரம்மா அனைவரையும் கைலாசத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்; அங்குள்ள காடுகள், நதிகள், பறவைகள், தெய்வீக செல்வம் ஆகியவற்றால் அதன் புனிதம் விளக்கப்படுகிறது. பெரும் ஆலமரத்தின் கீழ் முக்த முனிவர்கள் சூழ யோகநிலையிலே அமைதியாக அமர்ந்த சிவனை அவர்கள் காண்கிறார்கள்; சிவன் எழுந்து பிரம்மாவை மரியாதை செய்கிறார், பிரம்மா சிவனை உலகநியந்தாவாகவும் யாகத்தை நிறுவுபவனாகவும் துதித்து—அடுத்த நிகழ்வில் சமரசம், அங்கப் புனரமைப்பு, இடைநிறுத்திய யாக நிறைவு ஆகியவற்றுக்குத் தளம் அமைக்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच अथ देवगणा: सर्वे रुद्रानीकै: पराजिता: । शूलपट्टिशनिस्त्रिंशगदापरिघमुद्गरै: ॥ १ ॥ सञ्छिन्नभिन्नसर्वाङ्गा: सर्त्विक्सभ्या भयाकुला: । स्वयम्भुवे नमस्कृत्य कार्त्स्न्येनैतन्न्यवेदयन् ॥ २ ॥
மைத்ரேய முனிவர் கூறினார்: சிவபெருமானின் படைகளால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, சூலாயுதம் மற்றும் வாள்களால் காயமடைந்த தேவர்களும் வேள்வி உறுப்பினர்களும் மிகுந்த அச்சத்துடன் பிரம்மாவை அணுகினர். அவரை வணங்கி நடந்த அனைத்தையும் விவரித்தனர்.
Verse 2
मैत्रेय उवाच अथ देवगणा: सर्वे रुद्रानीकै: पराजिता: । शूलपट्टिशनिस्त्रिंशगदापरिघमुद्गरै: ॥ १ ॥ सञ्छिन्नभिन्नसर्वाङ्गा: सर्त्विक्सभ्या भयाकुला: । स्वयम्भुवे नमस्कृत्य कार्त्स्न्येनैतन्न्यवेदयन् ॥ २ ॥
மைத்ரேய முனிவர் கூறினார்: சிவபெருமானின் படைகளால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, சூலாயுதம் மற்றும் வாள்களால் காயமடைந்த தேவர்களும் வேள்வி உறுப்பினர்களும் மிகுந்த அச்சத்துடன் பிரம்மாவை அணுகினர். அவரை வணங்கி நடந்த அனைத்தையும் விவரித்தனர்.
Verse 3
उपलभ्य पुरैवैतद्भगवानब्जसम्भव: । नारायणश्च विश्वात्मा न कस्याध्वरमीयतु: ॥ ३ ॥
தாமரையிலிருந்து பிறந்த பிரம்மாவும், உலகாத்மா நாராயணனும், தக்ஷனின் யாகமண்டபத்தில் இவ்வாறு நிகழும் என்பதை முன்பே அறிந்து, யாகத்திற்குச் செல்லவில்லை.
Verse 4
तदाकर्ण्य विभु: प्राह तेजीयसि कृतागसि । क्षेमाय तत्र सा भूयान्न प्रायेण बुभूषताम् ॥ ४ ॥
அனைத்தையும் கேட்ட பிரபு பிரம்மா கூறினார்—மிகுந்த தேஜஸுடைய மகாபுருஷனை நிந்தித்து, அவரது தாமரைப் பாதங்களுக்கு அபராதம் செய்து யாகம் செய்தால் நலமும் மகிழ்ச்சியும் கிடையாது.
Verse 5
अथापि यूयं कृतकिल्बिषा भवं ये बर्हिषो भागभाजं परादु: । प्रसादयध्वं परिशुद्धचेतसा क्षिप्रप्रसादं प्रगृहीताङ्घ्रि:पद्मम् ॥ ५ ॥
நீங்கள் யாகப் பலனின் பங்கில் இருந்து பகவான் சிவனை விலக்கினீர்கள்; ஆகவே அவரது தாமரைப் பாதங்களுக்கு நீங்கள் அபராதிகள். ஆயினும் தூய மனத்துடன் அவரிடம் சரணடைந்து, அவரது பாதங்களில் விழுந்து அவரை மகிழ்வியுங்கள்; அவர் விரைவில் அருள்புரிவார்.
Verse 6
आशासाना जीवितमध्वरस्य लोक: सपाल: कुपिते न यस्मिन् । तमाशु देवं प्रियया विहीनं क्षमापयध्वं हृदि विद्धं दुरुक्तै: ॥ ६ ॥
யாகம் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படும் உலகங்களும் அவற்றின் தலைவர்களும், அவர் கோபித்தால், கணத்தில் அழியலாம். ஆகவே, பிரிய மனைவி வियोगத்தால் துயருற்றும், தக்ஷனின் கடுஞ்சொற்களால் உள்ளம் குத்தப்பட்டும் இருக்கும் அந்த தேவன் சிவனிடம் உடனே மன்னிப்பு வேண்டுங்கள்.
Verse 7
नाहं न यज्ञो न च यूयमन्ये ये देहभाजो मुनयश्च तत्त्वम् । विदु: प्रमाणं बलवीर्ययोर्वा यस्यात्मतन्त्रस्य क उपायं विधित्सेत् ॥ ७ ॥
பிரம்மா கூறினார்—நானும் அல்ல, இந்த யாகமும் அல்ல, நீங்கள் மற்ற தேவர்களும் அல்ல, உடலுடைய முனிவர்களும் அல்ல; தன்னாட்சி உடைய பகவான் சிவனின் வலமும் வீரியமும் எவ்வளவு என்று யாரும் அறியார். அப்படியிருக்க, அவரது தாமரைப் பாதங்களை அவமதிக்க யார் துணிவார்?
Verse 8
स इत्थमादिश्य सुरानजस्तु तै: समन्वित: पितृभि: सप्रजेशै: । ययौ स्वधिष्ण्यान्निलयं पुरद्विष: कैलासमद्रिप्रवरं प्रियं प्रभो: ॥ ८ ॥
இவ்வாறு தேவர்கள், பித்ருக்கள், பிரஜாபதிகளை அறிவுறுத்திய அஜன் (பிரம்மா) அவர்களை உடன் அழைத்து, புரத்விஷன் சிவபெருமானின் பிரியமான கைலாச மலைத் தாமத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 9
जन्मौषधितपोमन्त्रयोगसिद्धैर्नरेतरै: । जुष्टं किन्नरगन्धर्वैरप्सरोभिर्वृतं सदा ॥ ९ ॥
கைலாசத் தாமம் பிறப்பிலேயே சித்திகளுடன் தெய்வீக இயல்புடையவர்களால் நிறைந்தது; அங்கு மூலிகைகள், தவம், வேத மந்திரங்கள், யோக சாதனை ஆகியவற்றால் புனிதம் நிலவுகிறது. கின்னரர், கந்தர்வர் வாழ, அப்சரஸ்கள் எப்போதும் அவர்களைச் சூழ்ந்திருப்பர்।
Verse 10
नानामणिमयै: शृङ्गैर्नानाधातुविचित्रितै: । नानाद्रुमलतागुल्मैर्नानामृगगणावृतै: ॥ १० ॥
கைலாசத்தில் பலவகை ரத்தினமய சிகரங்கள், பல தாதுக்களால் வண்ணமயமான மலைகள்; பல மரங்கள், கொடிகள், புதர்கள், மேலும் பலவகை மிருகக் கூட்டங்களால் அது சூழப்பட்டுள்ளது।
Verse 11
नानामलप्रस्रवणैर्नानाकन्दरसानुभि: । रमणं विहरन्तीनां रमणै: सिद्धयोषिताम् ॥ ११ ॥
அங்கு பல தூய நீர்வீழ்ச்சிகள் உள்ளன; மலைகளில் பல அழகிய குகைகள் உள்ளன. அந்தக் குகைகளில் சித்தர்களின் மனமகிழ் மனைவியர் தம் பிரியர்களுடன் இன்பமாக விளையாடி உலாவுவர்।
Verse 12
मयूरकेकाभिरुतं मदान्धालिविमूर्च्छितम् । प्लावितै रक्तकण्ठानां कूजितैश्च पतत्त्रिणाम् ॥ १२ ॥
கைலாசத்தில் மயில்களின் இனிய கீச்சொலி எப்போதும் ஒலிக்கிறது; மதமயமான தேனீக்களின் முணுமுணுப்பு அதை மேலும் இனிமையாக்குகிறது. குயில்களின் குரலும் பிற பறவைகளின் மென்மையான கலகலப்பும் அந்த இடத்தை நிறைத்திருக்கும்।
Verse 13
आह्वयन्तमिवोद्धस्तैर्द्विजान् कामदुघैर्द्रुमै: । व्रजन्तमिव मातङ्गैर्गृणन्तमिव निर्झरै: ॥ १३ ॥
நேராக உயர்ந்த கிளைகளுடைய காமதுகம் போன்ற மரங்கள் இனிய பறவைகளை அழைப்பதுபோல் தோன்றும்; யானைக் கூட்டங்கள் நகரும் போது கைலாசமும் அவர்களுடன் நகர்வதுபோல் தெரியும்; அருவிகளின் முழக்கத்தில் கைலாசமே பாடுவதுபோல் விளங்கும்।
Verse 14
मन्दारै: पारिजातैश्च सरलैश्चोपशोभितम् । तमालै: शालतालैश्च कोविदारासनार्जुनै: ॥ १४ ॥ चूतै: कदम्बैर्नीपैश्च नागपुन्नागचम्पकै: । पाटलाशोकबकुलै: कुन्दै: कुरबकैरपि ॥ १५ ॥
கைலாச மலை மந்தார, பாரிஜாத, சரள, தமால, சால, தால, கோவிதார, ஆசன, அர்ஜுன முதலிய பல மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது; மணமிகு மலர்களால் மலை முழுதும் ஒளிர்கிறது।
Verse 15
मन्दारै: पारिजातैश्च सरलैश्चोपशोभितम् । तमालै: शालतालैश्च कोविदारासनार्जुनै: ॥ १४ ॥ चूतै: कदम्बैर्नीपैश्च नागपुन्नागचम्पकै: । पाटलाशोकबकुलै: कुन्दै: कुरबकैरपि ॥ १५ ॥
சூத (மாமரம்), கடம்ப, நீப, நாக, புன்னாக, சம்பக, பாடல, அசோக, பகுல, குந்த, குரபக முதலிய மரங்களால் கைலாசம் எங்கும் அலங்கரிக்கப்படுகிறது; அவற்றின் மணமிகு மலர்கள் மலையின் அழகை உயர்த்துகின்றன।
Verse 16
स्वर्णार्णशतपत्रैश्च वररेणुकजातिभि: । कुब्जकैर्मल्लिकाभिश्च माधवीभिश्च मण्डितम् ॥ १६ ॥
கைலாச மலை பொன்னிறத் தாமரை (சதபத்ர), வரரேணுகா, ஜாதி, குப்ஜக, மல்லிகா, மாதவி போன்ற கொடிகளும் மரங்களும் கொண்டு மேலும் அலங்கரிக்கப்படுகிறது।
Verse 17
पनसोदुम्बराश्वत्थप्लक्षन्यग्रोधहिङ्गुभि: । भूर्जैरोषधिभि: पूगै राजपूगैश्च जम्बुभि: ॥ १७ ॥
கைலாச மலை பலா (பனச), உதும்பர, அச்வத்த, ப்லக்ஷ, ந்யக்ரோத, பெருங்காயம் தரும் மரங்கள், பூர்ஜப் பட்டை, மூலிகைகள், பாக்கு (பூக), ராஜபூக, நாவல் (ஜம்பு) முதலியவற்றாலும் அலங்கரிக்கப்படுகிறது।
Verse 18
खर्जूराम्रातकाम्राद्यै: प्रियालमधुकेङ्गुदै: । द्रुमजातिभिरन्यैश्च राजितं वेणुकीचकै: ॥ १८ ॥
அங்கே பேரீச்சை, மாமரம், ஆடகாம்ரம் முதலியவை, பிரியாலம், மதூகம், இங்குதம் ஆகிய மரங்கள் உள்ளன; மேலும் மெலிந்த மூங்கில், கீசக மூங்கில் முதலான பல மூங்கில் வகைகள் கைலாசப் பகுதியை அலங்கரிக்கின்றன.
Verse 19
कुमुदोत्पलकह्लारशतपत्रवनर्द्धिभि: । नलिनीषु कलं कूजत्खगवृन्दोपशोभितम् ॥ १९ ॥ मृगै: शाखामृगै: क्रोडैर्मृगेन्द्रैर्ऋ क्षशल्यकै: । गवयै: शरभैर्व्याघ्रै रुरुभिर्महिषादिभि: ॥ २० ॥
அங்கே குமுதம், உத்பலம், கஹ்லாரம், சதபத்ரம் போன்ற தாமரைகளின் செழிப்பு உள்ளது. நலினிகளில் இனிய குரலில் கீச்சிடும் பறவைக் கூட்டங்கள் ஏரிகளை அழகுறச் செய்கின்றன.
Verse 20
कुमुदोत्पलकह्लारशतपत्रवनर्द्धिभि: । नलिनीषु कलं कूजत्खगवृन्दोपशोभितम् ॥ १९ ॥ मृगै: शाखामृगै: क्रोडैर्मृगेन्द्रैर्ऋ क्षशल्यकै: । गवयै: शरभैर्व्याघ्रै रुरुभिर्महिषादिभि: ॥ २० ॥
அங்கே மான், கிளைமான் (குரங்கு), க்ரோடம் (காட்டுப்பன்றி), மிருகேந்திரன் (சிங்கம்), ரிக்ஷம், சல்யகம், கவயம், சரபம், புலி, ருரு மான், எருமை முதலிய பல விலங்குகள் தத்தம் இன்பத்தில் உலாவுகின்றன.
Verse 21
कर्णान्त्रैकपदाश्वास्यैर्निर्जुष्टं वृकनाभिभि: । कदलीखण्डसंरुद्धनलिनीपुलिनश्रियम् ॥ २१ ॥
அங்கே கர்ணாந்த்ர, ஏகபத, அஷ்வாஸ்ய, வ்ருகம் மற்றும் கஸ்தூரி தரும் மான் (வ்ருகநாபி) போன்ற பலவகை மான்கள் உலாவுகின்றன. மேலும் வாழைத் திடல்கள் சூழ்ந்த நலினித் துறைமுகங்கள் மிக அழகிய ஒளி பெறுகின்றன.
Verse 22
पर्यस्तं नन्दया सत्या: स्नानपुण्यतरोदया । विलोक्य भूतेशगिरिं विबुधा विस्मयं ययु: ॥ २२ ॥
சதி தினமும் நீராடிய ‘அலகநந்தா’ என்னும் சிறு ஏரி மிகப் புண்ணியமானது. பூதேஷன் (சிவன்) உறையும் கைலாசகிரியின் தனித்த அழகைக் கண்டு தேவர்கள் அனைவரும் வியப்பில் ஆழ்ந்தனர்.
Verse 23
ददृशुस्तत्र ते रम्यामलकां नाम वै पुरीम् । वनं सौगन्धिकं चापि यत्र तन्नाम पङ्कजम् ॥ २३ ॥
அங்கே தேவர்கள் ‘அலகா’ எனப்படும் மிக அழகிய நகரத்தை கண்டனர். மேலும் ‘சௌகந்திக’ எனப்படும் வனத்தையும் கண்டனர்; மணமிகு தாமரைகள் பெருகியதால் அந்த வனம் அப்பெயரால் புகழ்பெற்றது।
Verse 24
नन्दा चालकनन्दा च सरितौ बाह्यत: पुर: । तीर्थपादपदाम्भोजरजसातीव पावने ॥ २४ ॥
அவர்கள் நந்தா, அலகநந்தா எனும் இரு நதிகளையும் கண்டனர்; அவை நகரின் வெளிப்புறமாக ஓடின. தீர்த்தபாதனாகிய ஸ்ரீகோவிந்தனின் திருவடித் தாமரையின் தூளால் அவை மிகப் புனிதமானவை.
Verse 25
ययो: सुरस्त्रिय: क्षत्तरवरुह्य स्वधिष्ण्यत: । क्रीडन्ति पुंस: सिञ्चन्त्यो विगाह्य रतिकर्शिता: ॥ २५ ॥
ஓ க்ஷத்தா விதுரரே! அந்த நதிகளுக்கு விண்ணுலகப் பெண்கள் தங்கள் கணவர்களுடன் விமானங்களில் இறங்கி வருகின்றனர். ரதி இன்பத்தால் களைத்தபின் அவர்கள் நீரில் இறங்கி விளையாடி, கணவர்கள்மேல் நீரைத் தெளிக்கின்றனர்.
Verse 26
ययोस्तत्स्नानविभ्रष्टनवकुङ्कुमपिञ्जरम् । वितृषोऽपि पिबन्त्यम्भ: पाययन्तो गजा गजी: ॥ २६ ॥
விண்ணுலகப் பெண்கள் நீராடியபின் அவர்களின் உடலிலிருந்த புதிய குங்குமம் நீரில் கரைந்து, அந்த நீர் மஞ்சள் நிறமும் மணமும் பெறுகிறது. ஆகவே யானைகள் தங்கள் பெண் யானைகளுடன் அங்கே நீராடி, தாகமில்லையெனினும் அந்த நீரைப் பருகுகின்றன.
Verse 27
तारहेममहारत्नविमानशतसङ्कुलाम् । जुष्टां पुण्यजनस्त्रीभिर्यथा खं सतडिद्घनम् ॥ २७ ॥
அந்நகரம் முத்து, பொன், மகாரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான விமானங்களால் நிரம்பியது. புண்யஜனப் பெண்களால் சூழப்பட்ட அந்தக் காட்சி, மின்னல் மிளிரும் மேகங்கள் நிறைந்த வானத்தைப் போல ஒளிர்ந்தது.
Verse 28
हित्वा यक्षेश्वरपुरीं वनं सौगन्धिकं च तत् । द्रुमै: कामदुघैर्हृद्यं चित्रमाल्यफलच्छदै: ॥ २८ ॥
யக்ஷேஸ்வரபுரியை விட்டு தேவர்கள் சௌகந்திகம் எனும் வனத்தைத் தாண்டினர். அங்கு விருப்பம் தரும் மரங்கள், பலவகை மலர்-கனி, இனிய நிழல் ஆகியவை நிறைந்திருந்தன.
Verse 29
रक्तकण्ठखगानीकस्वरमण्डितषट्पदम् । कलहंसकुलप्रेष्ठं खरदण्डजलाशयम् ॥ २९ ॥
அந்த தெய்வீக வனத்தில் சிவந்த கழுத்துப் பறவைகளின் இனிய குரல் தேனீக்களின் மும்முரத்துடன் கலந்து ஒலித்தது. ஏரிகள் கலஹம்சக் கூட்டங்களாலும் வலுவான தண்டுகளுடைய தாமரைகளாலும் அலங்கரித்தன.
Verse 30
वनकुञ्जरसङ्घृष्टहरिचन्दनवायुना । अधि पुण्यजनस्त्रीणां मुहुरुन्मथयन्मन: ॥ ३० ॥
ஹரிசந்தனத்தின் மணமிகு காற்றால் வன யானைக் கூட்டங்கள் உன்மத்தமடைந்தன. அதே காற்று அங்கிருந்த புண்யஜனப் பெண்களின் மனங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் கலங்கச் செய்தது.
Verse 31
वैदूर्यकृतसोपाना वाप्य उत्पलमालिनी: । प्राप्तं किम्पुरुषैर्दृष्ट्वा त आराद्ददृशुर्वटम् ॥ ३१ ॥
அவர்கள் கண்டது: குளங்களின் படித்துறைகளும் படிக்கட்டுகளும் வைதூர்ய மணியால் செய்யப்பட்டிருந்தன; நீரில் நீலத் தாமரைகள் மலர்ந்திருந்தன. அவ்வாறு சென்றபின் அருகே ஒரு பெரும் ஆலமரம் தோன்றியது.
Verse 32
स योजनशतोत्सेध: पादोनविटपायत: । पर्यक्कृताचलच्छायो निर्नीडस्तापवर्जित: ॥ ३२ ॥
அந்த ஆலமரம் எட்டுநூறு யோஜனை உயரமும், அதன் கிளைகள் அறுநூறு யோஜனை வரை பரவியிருந்தன. மலைநிழல் போல் நிலைத்த குளிர்ச்சியான நிழல் இருந்தும், அங்கே பறவைக் கூடு இல்லை; ஓசையும் இல்லை.
Verse 33
तस्मिन्महायोगमये मुमुक्षुशरणे सुरा: । ददृशु: शिवमासीनं त्यक्तामर्षमिवान्तकम् ॥ ३३ ॥
முமுக்ஷுக்களுக்கு அடைக்கலமும் யோகசித்தி அளிப்பதுமான அந்த மகாயோகமய மரத்தின் கீழ் அமர்ந்திருந்த சிவபெருமானை தேவர்கள் கண்டனர். அவர் காலம்போல் கனத்தவர்; எல்லாக் கோபத்தையும் விட்டவர்போல் தோன்றினார்.
Verse 34
सनन्दनाद्यैर्महासिद्धै: शान्तै: संशान्तविग्रहम् । उपास्यमानं सख्या च भर्त्रा गुह्यकरक्षसाम् ॥ ३४ ॥
சனந்தன முதலிய மகாசித்தர்கள், அமைதியான முக்தாத்மாக்கள், மேலும் குஹ்யக-ரக்ஷஸர்களின் தலைவன் குபேரன் போன்ற நண்பர்கள் சூழ்ந்து வழிபட, சிவபெருமான் அமர்ந்திருந்தார். அவரது திருமேனி முழுதும் அமைதியால் நிறைந்தது.
Verse 35
विद्यातपोयोगपथमास्थितं तमधीश्वरम् । चरन्तं विश्वसुहृदं वात्सल्याल्लोकमङ्गलम् ॥ ३५ ॥
தேவர்கள் சிவனை, ஞானம், தவம், கர்மம், யோகசித்தி வழியில் நிலைபெற்ற இంద్రியாதீசுவரனாகக் கண்டனர். அவர் உலகமெங்கும் நண்பன்; அனைவரிடமும் உள்ள பேரன்பால் மிக மங்களகரமானவர்.
Verse 36
लिङ्गं च तापसाभीष्टं भस्मदण्डजटाजिनम् । अङ्गेन सन्ध्याभ्ररुचा चन्द्रलेखां च बिभ्रतम् ॥ ३६ ॥
தபஸ்விகளுக்கு இன்பமான லிங்கச் சின்னம், பஸ்மம், தண்டு, ஜடைகள், மான் தோல் ஆகியவற்றை அவர் தாங்கினார். பஸ்மம் பூசப்பட்டதால் அவரது உடல் மாலை மேகம்போல் ஒளிர்ந்தது; ஜடைகளில் அரைச்சந்திரக் குறி விளங்கியது.
Verse 37
उपविष्टं दर्भमय्यां बृस्यां ब्रह्म सनातनम् । नारदाय प्रवोचन्तं पृच्छते शृण्वतां सताम् ॥ ३७ ॥
அவர் தர்பையால் செய்யப்பட்ட ஆசனத்தில் அமர்ந்து, சனாதன பிரம்மத் தத்துவத்தை உபதேசித்தார். அங்கு இருந்த சத்புருஷர்கள் கேட்க, குறிப்பாக நாரத முனிவரின் கேள்விக்குப் பதிலாக பரம சத்தியத்தை விளக்கினார்.
Verse 38
कृत्वोरौ दक्षिणे सव्यं पादपद्मं च जानुनि । बाहुं प्रकोष्ठेऽक्षमालाम् आसीनं तर्कमुद्रया ॥ ३८ ॥
அவர் இடது பாதபத்மத்தை வலது தொடையில் வைத்து, இடது கையை இடது தொடையில் வைத்தார்—இது வீராசனம். வலது கையில் ருத்ராட்ச மாலையைத் தாங்கி, தர்க்கமுத்திரையுடன் அமர்ந்திருந்தார்।
Verse 39
तं ब्रह्मनिर्वाणसमाधिमाश्रितं व्युपाश्रितं गिरिशं योगकक्षाम् । सलोकपाला मुनयो मनूनाम् आद्यं मनुं प्राञ्जलय: प्रणेमु: ॥ ३९ ॥
இந்திரன் முதலான லோகபாலர்களுடன் எல்லா முனிவர்களும் கைகூப்பி கிரீஷனாகிய சிவபெருமானுக்கு வணங்கினர். காவி ஆடை அணிந்து சமாதியில் லயித்த அவர், முனிவர்களில் முதன்மைபோல் தோன்றினார்।
Verse 40
स तूपलभ्यागतमात्मयोनिं सुरासुरेशैरभिवन्दिताङ्घ्रि: । उत्थाय चक्रे शिरसाभिवन्दन- मर्हत्तम: कस्य यथैव विष्णु: ॥ ४० ॥
தேவர்களாலும் அசுரர்களாலும் வணங்கப்படும் தாமரைக் காலடிகளை உடைய சிவன், ஆத்மயோனி பிரம்மா வந்திருப்பதை கண்டவுடன் உடனே எழுந்து தலைவணங்கி அவரது பாதங்களைத் தொட்டு மரியாதை செய்தார்—வாமனதேவன் கश्यப முனிவருக்கு வணங்கியதுபோல்।
Verse 41
तथापरे सिद्धगणा महर्षिभि- र्ये वै समन्तादनु नीललोहितम् । नमस्कृत: प्राह शशाङ्कशेखरं कृतप्रणामं प्रहसन्निवात्मभू: ॥ ४१ ॥
நீலலோஹித சிவனின் அருகில் அமர்ந்த நாரதர் முதலான மகரிஷிகளும் பிற சித்தர்களும் பிரம்மாவுக்கு வணங்கினர். இவ்வாறு வணக்கம் பெற்ற ஆத்மபூ பிரம்மா, புன்னகையுடன், வணங்கி நிற்கும் சிவனை நோக்கி பேசத் தொடங்கினார்।
Verse 42
ब्रह्मोवाच जाने त्वामीशं विश्वस्य जगतो योनिबीजयो: । शक्ते: शिवस्य च परं यत्तद्ब्रह्म निरन्तरम् ॥ ४२ ॥
பிரம்மா கூறினார்: ஈசனே சிவா! நீயே முழு உலகின் ஆளுநன்; பிரபஞ்ச வெளிப்பாட்டின் யோனி-பீஜம் எனும் தாய்-தந்தை காரணமும் நீயே; மேலும் சக்தி-சிவத்தைத் தாண்டிய நிரந்தர பரப்ரஹ்மமும் நீயே என்று நான் அறிகிறேன்।
Verse 43
त्वमेव भगवन्नेतच्छिवशक्त्यो: स्वरूपयो: । विश्वं सृजसि पास्यत्सि क्रीडन्नूर्णपटो यथा ॥ ४३ ॥
ஓ பகவானே, சிவ-சக்தியின் ஸ்வரூபங்களாக விரிந்து நீயே இந்த உலகை படைத்து, காத்து, அழிக்கிறாய்—சிலந்தி விளையாட்டாய் வலை நெய்து, காத்து, மீண்டும் சுருட்டிக் கொள்வதுபோல்।
Verse 44
त्वमेव धर्मार्थदुघाभिपत्तये दक्षेण सूत्रेण ससर्जिथाध्वरम् । त्वयैव लोकेऽवसिताश्च सेतवो यान्ब्राह्मणा: श्रद्दधते धृतव्रता: ॥ ४४ ॥
ஓ பிரபுவே, தக்ஷன் வழியாக நீயே யாக முறையை நிறுவினாய்; அதனால் தர்மமும் பொருளும் எனும் பயன் கிடைக்கிறது. உன் விதிகளின்படியே உலகில் வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தின் எல்லைகள் நிலைபெற்றுள்ளன; திடவிரத பிராமணர்கள் அவற்றை பக்தியுடன் கடைப்பிடிக்கிறார்கள்।
Verse 45
त्वं कर्मणां मङ्गल मङ्गलानां कर्तु: स्वलोकं तनुषे स्व: परं वा । अमङ्गलानां च तमिस्रमुल्बणं विपर्यय: केन तदेव कस्यचित् ॥ ४५ ॥
ஓ மிக மங்களகரமான ஆண்டவனே, நற்கர்மம் செய்பவர்களுக்கு நீ சொர்க்கம், பரம வைகுண்டம் மற்றும் பிரம்மபதத்தை இலக்காக விதித்தாய். தீக்கர்மம் செய்பவர்களுக்கு கொடூர நரகங்களை நிர்ணயித்தாய்; ஆயினும் சில வேளைகளில் எதிர்மாறான பலன் தோன்றுகிறது—அதன் காரணம் அறிதல் கடினம்।
Verse 46
न वै सतां त्वच्चरणार्पितात्मनां भूतेषु सर्वेष्वभिपश्यतां तव । भूतानि चात्मन्यपृथग्दिदृक्षतां प्रायेण रोषोऽभिभवेद्यथा पशुम् ॥ ४६ ॥
ஓ பிரபுவே, உன் தாமரைப் பாதங்களில் தம்மை அர்ப்பணித்த சாதுக்கள் எல்லா உயிர்களிலும் உன்னை பரமாத்மாவாகக் காண்கிறார்கள்; எல்லா ஜீவர்களையும் தம்மிடமிருந்து வேறுபட்டதாக எண்ணார். ஆகவே விலங்குகள் போல வேறுபாடு அறியாத கோபம் அவர்களை ஆட்கொள்ளாது।
Verse 47
पृथग्धिय: कर्मदृशो दुराशया: परोदयेनार्पितहृद्रुजोऽनिशम् । परान् दुरुक्तैर्वितुदन्त्यरुन्तुदा- स्तान्मावधीद्दैववधान्भवद्विध: ॥ ४७ ॥
வேறுபாடு எண்ணத்துடன் காண்போர், கர்மபலத்தில் பற்றுடையோர், தீய ஆசையுடையோர், பிறரின் வளர்ச்சியைக் கண்டு எப்போதும் மனவேதனை அடைந்து, கடுமையான குத்தும் சொற்களால் பிறரைத் துன்புறுத்துவோர்—அவர்கள் விதியால் ஏற்கனவே அழிக்கப்பட்டவர்கள்; ஆகவே உம்மைப் போன்ற உயர்ந்தவர் அவர்களை மீண்டும் கொல்ல வேண்டியதில்லை।
Verse 48
यस्मिन्यदा पुष्करनाभमायया दुरन्तया स्पृष्टधिय: पृथग्दृश: । कुर्वन्ति तत्र ह्यनुकम्पया कृपां न साधवो दैवबलात्कृते क्रमम् ॥ ४८ ॥
பிரபுவே, புஷ்கரநாப பரமனின் வெல்ல முடியாத மாயையால் மயங்கிய உலகியலோர் எங்காவது குற்றம் செய்தாலும், சாதுக்கள் கருணையால் அதை பெரிதாகக் கொள்ளார். அது மாயையின் வலிமையால் நிகழ்ந்தது என அறிந்து, எதிர்த்து தம் வீரத்தை வெளிப்படுத்தார்।
Verse 49
भवांस्तु पुंस: परमस्य मायया दुरन्तयास्पृष्टमति: समस्तदृक् । तया हतात्मस्वनुकर्मचेत:- स्वनुग्रहं कर्तुमिहार्हसि प्रभो ॥ ४९ ॥
பிரபுவே, நீங்கள் பரமபுருஷனின் வெல்ல முடியாத மாயையால் ஒருபோதும் மயங்குவதில்லை; ஆகவே நீங்கள் அனைத்தையும் அறிந்தும் காண்பவரும் ஆவீர். அதே மாயையால் மயங்கி கர்மபலத்தில் பற்றுள்ளவர்களுக்கு அருளும் கருணையும் செய்வது உமக்கே உரியது।
Verse 50
कुर्वध्वरस्योद्धरणं हतस्य भो: त्वयासमाप्तस्य मनो प्रजापते: । न यत्र भागं तव भागिनो ददु: कुयाजिनो येन मखो निनीयते ॥ ५० ॥
சிவபிரபுவே, பிரஜாபதியின் மனத்தால் தொடங்கிய இந்த யாகம் உம்மால் அழிக்கப்பட்டு நிறைவேறாமல் உள்ளது; இப்போது அதை மீட்டெடுங்கள். உமக்கு உரிய பங்கைக் கொடுக்காத தீய யாஜகர்களாலேயே யாகம் நாசமாயிற்று; ஆகவே பிரபுவே, உமது நியாயமான பங்கை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்।
Verse 51
जीवताद्यजमानोऽयं प्रपद्येताक्षिणी भग: । भृगो: श्मश्रूणि रोहन्तु पूष्णो दन्ताश्च पूर्ववत् ॥ ५१ ॥
பிரபுவே, உமது அருளால் இந்த யஜமானன் (தக்ஷன்) மீண்டும் உயிர் பெறட்டும்; பகனுக்கு கண்கள் திரும்பட்டும்; ப்ருகுவின் மீசை மீண்டும் வளரட்டும்; பூஷனின் பற்கள் முன்புபோல் ஆகட்டும்।
Verse 52
देवानां भग्नगात्राणामृत्विजां चायुधाश्मभि: । भवतानुगृहीतानामाशु मन्योऽस्त्वनातुरम् ॥ ५२ ॥
சிவபிரபுவே, உமது சேனையின் ஆயுதங்களாலும் கற்களாலும் அங்கங்கள் முறிந்த தேவர்கள் மற்றும் ரித்விக்கள் உமது அருளால் விரைவில் காயமின்றி நலமடையட்டும்।
Verse 53
एष ते रुद्र भागोऽस्तु यदुच्छिष्टोऽध्वरस्य वै । यज्ञस्ते रुद्रभागेन कल्पतामद्य यज्ञहन् ॥ ५३ ॥
யாகத்தை அழித்த ருத்ரரே! யாகத்தின் உச்சிஷ்டப் பங்கு உமதே ஆகுக. இன்று உமது பங்கை ஏற்றருளினால் உமது அருளால் யாகம் நிறைவேறுக.
Frequently Asked Questions
The chapter states that Brahmā and Viṣṇu already knew beforehand that the sacrificial arena would become the site of offense and disruption. Their non-attendance underscores that yajña divorced from proper respect for great devotees (and thus from bhakti) is spiritually compromised; participation would not endorse a sacrifice grounded in blasphemy and exclusion.
Brahmā identifies the failure as moral and devotional rather than merely logistical: the assembly blasphemed a mahā-puruṣa (Śiva) and offended his lotus feet, and they also tried to exclude him from the sacrificial share. In Bhāgavata logic, such aparādha nullifies auspiciousness; ritual cannot yield happiness or completion when contempt for the exalted eclipses humility and devotion.
Kailāsa is portrayed as sanctified by Vedic hymns and yogic practice, inhabited by demigod-like residents with mystic powers, along with Kinnaras, Gandharvas, and Apsarās. The implication is that Śiva’s abode is not a realm of mere austerity but a spiritually charged domain where yoga-siddhi, beauty, and sacred sound coexist—supporting Śiva’s role as master of yogīs and benefactor of all beings.
The narrative highlights Śiva’s exemplary humility and adherence to dharma among cosmic administrators. Although supremely worshipable, he models respect for Brahmā’s position in universal governance, demonstrating that true greatness includes humility and proper honor to authority—an implicit corrective to Dakṣa’s pride.
Brahmā uses the spider metaphor to communicate Śiva’s comprehensive agency over manifestation: creation, maintenance, and dissolution occur through his expansions, as a spider projects and withdraws its web. The comparison frames Śiva as deeply involved with cosmic processes while remaining masterful and self-possessed—supporting the chapter’s call that offending such a being is spiritually catastrophic.