Srimad Bhagavatam — Chaturtha Skandha, Shloka 1
Nārada Explains the Allegory of King Purañjana
Deha–Indriya–Manaḥ Mapping and the Remedy of Bhakti
प्राचीनबर्हिरुवाच भगवंस्ते वचोऽस्माभिर्न सम्यगवगम्यते । कवयस्तद्विजानन्ति न वयं कर्ममोहिता: ॥ १ ॥
prācīnabarhir uvāca bhagavaṁs te vaco ’smābhir na samyag avagamyate kavayas tad vijānanti na vayaṁ karma-mohitāḥ
பிராசீனபர்ஹி அரசன் கூறினான்— பகவனே, நீங்கள் உரைத்த புரஞ்சனன் என்ற உவமைக்கதையின் தாத்பரியத்தை நாங்கள் முழுமையாக உணரவில்லை. ஆன்மஞானத்தில் நிறைவு பெற்ற ஞானிகள் அதனை அறிவர்; நாங்கள் கர்மமோகத்தில் பற்றுண்டதால் அதன் நோக்கம் அறிதல் கடினம்.
In Bhagavad-gītā (7.13) Lord Kṛṣṇa says:
FAQs
This verse states that attachment to fruitive activity (karma-moha) clouds one’s ability to understand higher spiritual instruction, whereas the wise can grasp it.
He admits his mind is conditioned by attraction to ritualistic, result-oriented action, which makes subtle spiritual teachings difficult for him to comprehend.
Notice when life becomes only goal-and-result driven; then intentionally add practices that purify motivation—like hearing sacred texts and cultivating devotion—so spiritual meaning becomes clearer.