Adhyaya 29
Nārada Explains the Allegory of King Purañjana (Deha–Indriya–Manaḥ Mapping and the Remedy of Bhakti)
புரஞ்சன உவமையின் பொருளை அரசன் பிராசீனபர்ஹி உணர முடியாததால், நாரதர் அதை உடலோடு வாழும் நிலையின் வரைபடமாக முறையாக விளக்குகிறார்—ஜீவன் தான் புரஞ்சன், ‘அறியப்படாத நண்பன்’ பகவான், மனித/தேவ உடல் ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட நகரம்; அங்கே இந்திரியங்கள், மனம், பிராணன், புத்தி இணைந்து இன்பமும் துன்பமும் அனுபவிக்கச் செய்கின்றன. ஒவ்வொரு ‘வாயில்’ மற்றும் ‘நகர’த்தை உணர்வு செயல்கள், விஷயங்களுடன் இணைத்து, உடலை ரதமாகவும் கூறுகிறார்—புத்தி சாரதி, மனம் கயிறு; காலம் (சண்டவேகன்) பகல்–இரவு மூலம் ஆயுளை அரிக்கிறது, ஜரா (காலகன்னி) மரணத்தின் துணை. கர்மகாண்ட அகந்தையை அவர் கண்டித்து, செயல்களை மாற்றி அமைத்தால் கர்மபந்தம் நீங்காது; கிருஷ்ணசிந்தனை விழிப்பு—சிறப்பாக பக்தர் சங்கமும் ஸ்ரவணமும்—சம்சார கனவை முடிக்கும் என போதிக்கிறார். அரசன் திருத்தத்தை ஏற்று, பிறவிகளுக்கிடையிலான கர்மத் தொடர்ச்சி பற்றி கேட்கிறான்; மனம், வாசனை, ஸம்ஸ்காரம் வழி சூக்ஷ்மதேஹப் பயணம் நாரதர் விளக்குகிறார். இறுதியில் அரசன் வைராக்யத்துடன் துறந்து முக்தி பெறுகிறான்; கவனமாகக் கேட்போர்க்கு தேஹாபிமானம் நீங்கும் என பலஸ்ருதி கூறப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
प्राचीनबर्हिरुवाच भगवंस्ते वचोऽस्माभिर्न सम्यगवगम्यते । कवयस्तद्विजानन्ति न वयं कर्ममोहिता: ॥ १ ॥
பிராசீனபர்ஹி அரசன் கூறினான்— பகவனே, நீங்கள் உரைத்த புரஞ்சனன் என்ற உவமைக்கதையின் தாத்பரியத்தை நாங்கள் முழுமையாக உணரவில்லை. ஆன்மஞானத்தில் நிறைவு பெற்ற ஞானிகள் அதனை அறிவர்; நாங்கள் கர்மமோகத்தில் பற்றுண்டதால் அதன் நோக்கம் அறிதல் கடினம்.
Verse 2
नारद उवाच पुरुषं पुरञ्जनं विद्याद्यद् व्यनक्त्यात्मन: पुरम् । एकद्वित्रिचतुष्पादं बहुपादमपादकम् ॥ २ ॥
நாரதர் கூறினார்— ‘புரஞ்சனன்’ என்பது ஜீவாத்மாவே; அவன் தன் கர்மத்திற்கேற்ப தன் உடல்-நகரை ஏற்றுக்கொள்கிறான். ஒருகால், இருகால், மூன்றுகால், நான்குகால், பலகால் அல்லது காலற்ற உடல்களில் புகுந்து சம்சாரத்தில் அலைகிறான்; அனுபவிப்பவன் என்ற எண்ணத்தால் அவன் ‘புரஞ்சனன்’ என அழைக்கப்படுகிறான்.
Verse 3
योऽविज्ञाताहृतस्तस्य पुरुषस्य सखेश्वर: । यन्न विज्ञायते पुम्भिर्नामभिर्वा क्रियागुणै: ॥ ३ ॥
நான் ‘அறியப்படாதவன்’ என்று கூறியவர் பரம புருஷோத்தம பகவானே— ஜீவனின் ஆண்டவனும் நித்திய நண்பனும். பொருட்பெயர்கள், செயல்கள் அல்லது குணங்களால் அவரை அறிய முடியாது; ஆகவே கட்டுண்ட ஜீவனுக்கு அவர் எப்போதும் அறியமுடியாதவராகவே இருப்பார்.
Verse 4
यदा जिघृक्षन् पुरुष: कार्त्स्न्येन प्रकृतेर्गुणान् । नवद्वारं द्विहस्ताङ्घ्रि तत्रामनुत साध्विति ॥ ४ ॥
ஜீவன் இயற்கையின் குணங்களை முழுமையாக அனுபவிக்க விரும்பும் போது, பல உடல்களில் இருந்து ஒன்பது வாசல்கள், இரண்டு கைகள், இரண்டு கால்கள் கொண்ட உடலை ‘சிறந்தது’ எனக் கருதி ஏற்றுக்கொள்கிறான். இவ்வாறு மனிதன் அல்லது தேவன் உடலைப் பெறுகிறான்.
Verse 5
बुद्धिं तु प्रमदां विद्यान्ममाहमिति यत्कृतम् । यामधिष्ठाय देहेऽस्मिन् पुमान् भुङ्क्तेऽक्षभिर्गुणान् ॥ ५ ॥
இங்கே ‘ப்ரமதா’ என்பது பொருட்புத்தி, அதாவது அறியாமை; அது ‘நான்’ ‘என்’ என்ற எண்ணத்தை உருவாக்குகிறது. அதனைச் சார்ந்து மனிதன் இந்த உடலில் புலன்களால் குணங்களை அனுபவித்து இன்பதுன்பங்களைச் சுவைத்து, இவ்வாறு கட்டுப்பாட்டில் சிக்குகிறான்.
Verse 6
सखाय इन्द्रियगणा ज्ञानं कर्म च यत्कृतम् । सख्यस्तद्वृत्तय: प्राण: पञ्चवृत्तिर्यथोरग: ॥ ६ ॥
ஐந்து கர்மேந்திரியங்களும் ஐந்து ஞானேந்திரியங்களும் புரஞ்சனியின் ஆண் நண்பர்கள். அவற்றின் துணையால் ஜீவன் அறிவையும் செயலும் பெறுகிறது. இந்திரியங்களின் வினைகள் தோழிகள்போல்; ஐந்து தலை நாகம்போல் பிராணன் ஐந்து இயக்கங்களில் செயல்படுகிறது.
Verse 7
बृहद्बलं मनो विद्यादुभयेन्द्रियनायकम् । पञ्चाला: पञ्च विषया यन्मध्ये नवखं पुरम् ॥ ७ ॥
பதினொன்றாம் பணியாளர், மற்றவர்களின் தளபதி, மனம் என அறியப்பட வேண்டும்; அது ஞானேந்திரியங்களுக்கும் கர்மேந்திரியங்களுக்கும் தலைவன். ஐந்து விஷயங்களே பாஞ்சால நாடு; அங்கே அனுபவம் நிகழ்கிறது. அந்தப் பாஞ்சாலத்தில் ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட உடல்-நகரம் உள்ளது.
Verse 8
अक्षिणी नासिके कर्णौ मुखं शिश्नगुदाविति । द्वे द्वे द्वारौ बहिर्याति यस्तदिन्द्रियसंयुत: ॥ ८ ॥
இரு கண்கள், இரு மூக்குத் துளைகள், இரு காதுகள்—இவை ஜோடி வாயில்கள். வாய், இன உறுப்பு, மலவாயில் ஆகியன தனித்தனியான வாயில்கள். இவ்வொன்பது வாயில்கள் கொண்ட உடலில் இருக்கும் ஜீவன் வெளி உலகில் செயல்பட்டு ரூபம், ருசி முதலிய விஷயங்களை அனுபவிக்கிறது.
Verse 9
अक्षिणी नासिके आस्यमिति पञ्चपुर: कृता: । दक्षिणा दक्षिण: कर्ण उत्तरा चोत्तर: स्मृत: । पश्चिमे इत्यधोद्वारौ गुदं शिश्नमिहोच्यते ॥ ९ ॥
இரு கண்கள், இரு மூக்குத் துளைகள், வாய்—இவை முன்புறத்தில் உள்ள ஐந்து வாயில்கள். வலது காது தெற்கு வாயில்; இடது காது வடக்கு வாயில். மேற்குப் புறத்தில் கீழே உள்ள இரண்டு வாயில்கள் மலவாயிலும் இன உறுப்பும் எனக் கூறப்படுகின்றன.
Verse 10
खद्योताविर्मुखी चात्र नेत्रे एकत्र निर्मिते । रूपं विभ्राजितं ताभ्यां विचष्टे चक्षुषेश्वर: ॥ १० ॥
கத்யோதா, ஆவிர்முகீ எனப்படும் இரண்டு வாயில்கள் ஒரே இடத்தில் அமைந்த இரு கண்களே. ‘விப்ராஜித’ எனப்படும் நகரம் ரூபம் (காட்சி) என்று அறிய வேண்டும். இவ்வாறு கண்களின் அதிபதி எப்போதும் பலவகை ரூபங்களைப் பார்க்கிறான்.
Verse 11
नलिनी नालिनी नासे गन्ध: सौरभ उच्यते । घ्राणोऽवधूतो मुख्यास्यं विपणो वाग्रसविद्रस: ॥ ११ ॥
நலினீ, நாலினீ எனும் இரு வாயில்கள் இரு மூக்குத் துளைகள்; சௌரபம் எனும் நகரம் மணம். அவதூதன் எனும் துணை மணவுணர்வு (க்ராணேந்திரியம்). முக்யா வாயில் வாய்; விபணன் பேச்சுச் சக்தி; ரசவித்ரஸன் ருசியறிவு—சுவை உணர்வு.
Verse 12
आपणो व्यवहारोऽत्र चित्रमन्धो बहूदनम् । पितृहूर्दक्षिण: कर्ण उत्तरो देवहू: स्मृत: ॥ १२ ॥
ஆபண எனும் நகரம் நாவினால் நிகழும் பேச்சு-வியாபாரத்தை குறிக்கும்; பஹூதனம் பலவகை உணவுகள். வலது காது பித்ருஹூ வாயில்; இடது காது தேவஹூ வாயில் எனக் கூறப்படுகிறது.
Verse 13
प्रवृत्तं च निवृत्तं च शास्त्रं पञ्चालसंज्ञितम् । पितृयानं देवयानं श्रोत्राच्छ्रुतधराद्व्रजेत् ॥ १३ ॥
பிரவ்ருத்தி, நிவ்ருத்தி ஆகியவற்றை வழிநடத்தும் சாஸ்திரம் ‘பஞ்சால’ என அழைக்கப்படுகிறது. இரு காதுகளால் ஜீவன் ஸ்ருதியை ஏற்று அறிவைப் பெறுகிறது; அதனால் சிலர் பித்ருயானம் வழி பித்ருலோகத்திற்கும், சிலர் தேவயானம் வழி தேவலோகத்திற்கும் செல்கின்றனர்.
Verse 14
आसुरी मेढ्रमर्वाग्द्वार्व्यवायो ग्रामिणां रति: । उपस्थो दुर्मद: प्रोक्तो निऋर्तिर्गुद उच्यते ॥ १४ ॥
ஆசுரீ எனும் கீழ்வாயில் ஜனனேந்திரியம்; அதனால் ‘கிராமக’ எனும் நகரம் அணுகப்படுகிறது—அது மைதுனத்திற்காகவும், மூட கிராமியருக்கு மிக இன்பமானதுமாகும். உபஸ்தம் (பெருக்க சக்தி) ‘துர்மத’ எனப்படுகிறது; குதம் ‘நிர்ருதி’ என அழைக்கப்படுகிறது.
Verse 15
वैशसं नरकं पायुर्लुब्धकोऽन्धौ तु मे शृणु । हस्तपादौ पुमांस्ताभ्यां युक्तो याति करोति च ॥ १५ ॥
புரஞ்சனன் ‘வைசச’த்திற்குச் செல்கிறான் எனச் சொல்வது நரகத்திற்குச் செல்வதைக் குறிக்கும்—அது பாயுவுடன் தொடர்புடையது. அவனுடன் வரும் ‘லுப்தக’ன் பாயுவின் செயல்-இந்திரியம். முன்பு கூறிய இரு குருட் துணையர்கள் கை, கால். கை-கால்களின் உதவியால் ஜீவன் எல்லா செயல்களையும் செய்து இங்கும் அங்கும் செல்கிறது.
Verse 16
अन्त:पुरं च हृदयं विषूचिर्मन उच्यते । तत्र मोहं प्रसादं वा हर्षं प्राप्नोति तद्गुणै: ॥ १६ ॥
‘அந்தఃபுரம்’ என்பது இதயம்; ‘விஷூசி’ என்பது எங்கும் அலைகின்ற மனம். அந்த மனத்திலேயே ஜீவன் பிரகிருதியின் குணங்களால் சிலவேளை மயக்கம், சிலவேளை அமைதி, சிலவேளை பேரானந்தம் அடைகிறான்.
Verse 17
यथा यथा विक्रियते गुणाक्तो विकरोति वा । तथा तथोपद्रष्टात्मा तद्वृत्तीरनुकार्यते ॥ १७ ॥
களங்கமுற்ற புத்தியின் தாக்கத்தால் ஜீவன் எவ்வாறு எவ்வாறு மாறுகிறானோ அல்லது செயற்படுகிறானோ, அவ்வாறே அவன் சாட்சிபோல் இருந்து புத்தியின் வ்ருத்திகளை மட்டும் பின்பற்றிக் காட்சிப்படுத்துகிறான். விழிப்பிலும் கனவிலும் புத்தி பல நிலைகளை உருவாக்குகிறது.
Verse 18
देहो रथस्त्विन्द्रियाश्व: संवत्सररयोऽगति: । द्विकर्मचक्रस्त्रिगुणध्वज: पञ्चासुबन्धुर: ॥ १८ ॥ मनोरश्मिर्बुद्धिसूतो हृन्नीडो द्वन्द्वकूबर: । पञ्चेन्द्रियार्थप्रक्षेप: सप्तधातुवरूथक: ॥ १९ ॥ आकूतिर्विक्रमो बाह्यो मृगतृष्णां प्रधावति । एकादशेन्द्रियचमू: पञ्चसूनाविनोदकृत् ॥ २० ॥
நாரத முனி கூறினார்—நான் ‘ரதம்’ என்று சொன்னது உண்மையில் இந்த உடலே; புலன்கள் அதை இழுக்கும் குதிரைகள். ஆண்டுக்கு ஆண்டு காலவேகத்தில் அவை தடையின்றி ஓடினாலும், உண்மையான முன்னேற்றம் இல்லை. புண்ணியம்–பாபம் இரண்டு சக்கரங்கள்; மூன்று குணங்கள் கொடிகள்; ஐந்து பிராணங்கள் பந்தம். மனம் கயிறு, புத்தி சாரதி. இதயம் இருக்கை; இன்ப–துன்பம் போன்ற இரட்டைகள் முடிச்சிடும் இடம். ஏழு தாதுக்கள் கவசங்கள்; ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள் வெளிப்புறச் செயல்கள்; பதினொன்று இந்திரியங்கள் படை. விஷயபோகத்தில் மூழ்கிய ஜீவன் ரதத்தில் அமர்ந்து, மிருகத்ருஷ்ணை போல பொய்யான ஆசைகள் நிறைவேற பிறவி பிறவியாக ஓடுகிறான்.
Verse 19
देहो रथस्त्विन्द्रियाश्व: संवत्सररयोऽगति: । द्विकर्मचक्रस्त्रिगुणध्वज: पञ्चासुबन्धुर: ॥ १८ ॥ मनोरश्मिर्बुद्धिसूतो हृन्नीडो द्वन्द्वकूबर: । पञ्चेन्द्रियार्थप्रक्षेप: सप्तधातुवरूथक: ॥ १९ ॥ आकूतिर्विक्रमो बाह्यो मृगतृष्णां प्रधावति । एकादशेन्द्रियचमू: पञ्चसूनाविनोदकृत् ॥ २० ॥
நாரத முனி கூறினார்—நான் ‘ரதம்’ என்று சொன்னது உண்மையில் இந்த உடலே; புலன்கள் அதை இழுக்கும் குதிரைகள். ஆண்டுக்கு ஆண்டு காலவேகத்தில் அவை தடையின்றி ஓடினாலும், உண்மையான முன்னேற்றம் இல்லை. புண்ணியம்–பாபம் இரண்டு சக்கரங்கள்; மூன்று குணங்கள் கொடிகள்; ஐந்து பிராணங்கள் பந்தம். மனம் கயிறு, புத்தி சாரதி. இதயம் இருக்கை; இன்ப–துன்பம் போன்ற இரட்டைகள் முடிச்சிடும் இடம். ஏழு தாதுக்கள் கவசங்கள்; ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள் வெளிப்புறச் செயல்கள்; பதினொன்று இந்திரியங்கள் படை. விஷயபோகத்தில் மூழ்கிய ஜீவன் ரதத்தில் அமர்ந்து, மிருகத்ருஷ்ணை போல பொய்யான ஆசைகள் நிறைவேற பிறவி பிறவியாக ஓடுகிறான்.
Verse 20
देहो रथस्त्विन्द्रियाश्व: संवत्सररयोऽगति: । द्विकर्मचक्रस्त्रिगुणध्वज: पञ्चासुबन्धुर: ॥ १८ ॥ मनोरश्मिर्बुद्धिसूतो हृन्नीडो द्वन्द्वकूबर: । पञ्चेन्द्रियार्थप्रक्षेप: सप्तधातुवरूथक: ॥ १९ ॥ आकूतिर्विक्रमो बाह्यो मृगतृष्णां प्रधावति । एकादशेन्द्रियचमू: पञ्चसूनाविनोदकृत् ॥ २० ॥
நாரத முனி கூறினார்—நான் ‘ரதம்’ என்று சொன்னது உண்மையில் இந்த உடலே; புலன்கள் அதை இழுக்கும் குதிரைகள். ஆண்டுக்கு ஆண்டு காலவேகத்தில் அவை தடையின்றி ஓடினாலும், உண்மையான முன்னேற்றம் இல்லை. புண்ணியம்–பாபம் இரண்டு சக்கரங்கள்; மூன்று குணங்கள் கொடிகள்; ஐந்து பிராணங்கள் பந்தம். மனம் கயிறு, புத்தி சாரதி. இதயம் இருக்கை; இன்ப–துன்பம் போன்ற இரட்டைகள் முடிச்சிடும் இடம். ஏழு தாதுக்கள் கவசங்கள்; ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள் வெளிப்புறச் செயல்கள்; பதினொன்று இந்திரியங்கள் படை. விஷயபோகத்தில் மூழ்கிய ஜீவன் ரதத்தில் அமர்ந்து, மிருகத்ருஷ்ணை போல பொய்யான ஆசைகள் நிறைவேற பிறவி பிறவியாக ஓடுகிறான்.
Verse 21
संवत्सरश्चण्डवेग: कालो येनोपलक्षित: । तस्याहानीह गन्धर्वा गन्धर्व्यो रात्रय: स्मृता: । हरन्त्यायु: परिक्रान्त्या षष्ट्युत्तरशतत्रयम् ॥ २१ ॥
முன்பு சண்டவேகன் என விளக்கப்பட்டவன் அதே வல்ல காலம்; அது பகல்-இரவு மூலம் அறியப்படுகிறது. அவனுடைய பகல்கள் ‘கந்தர்வர்’ என்றும் இரவுகள் ‘கந்தர்வி’ என்றும் கூறப்படுகின்றன; இவற்றின் 360 சுழற்சியால் உடலின் ஆயுள் மெதுவாகக் குறைகிறது.
Verse 22
कालकन्या जरा साक्षाल्लोकस्तां नाभिनन्दति । स्वसारं जगृहे मृत्यु: क्षयाय यवनेश्वर: ॥ २२ ॥
‘காலகன்னி’ என கூறப்பட்டது நேரே ஜரா (முதுமை) ஆகும்; உலகம் அதை ஏற்க விரும்பாது. ஆனால் யவனேஸ்வரன்—மரணம்—அழிவிற்காக ஜராவை தன் சகோதரியாக ஏற்றுக் கொள்கிறது.
Verse 23
आधयो व्याधयस्तस्य सैनिका यवनाश्चरा: । भूतोपसर्गाशुरय: प्रज्वारो द्विविधो ज्वर: ॥ २३ ॥ एवं बहुविधैर्दु:खैर्दैवभूतात्मसम्भवै: । क्लिश्यमान: शतं वर्षं देहे देही तमोवृत: ॥ २४ ॥ प्राणेन्द्रियमनोधर्मानात्मन्यध्यस्य निर्गुण: । शेते कामलवान्ध्यायन्ममाहमिति कर्मकृत् ॥ २५ ॥
ஆதி, வியாதி ஆகியவையே அவனுடைய யவனச் சார் படைவீரர்கள்; பூத உபசர்கங்களும் ஆசுரத் தாக்கங்களும் அப்படியே. ‘ப்ரஜ்வார’ என்பது இருவகை ஜ்வரத்தின் குறியீடு. இவ்வாறு தெய்வம், பிற உயிர்கள், மற்றும் தன் உடல்-மனம் ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் பலவித துக்கங்களால் துன்புறும் தேஹி, தமஸால் மூடப்பட்டு, இந்த உடலில் நூறு ஆண்டுகள் வேதனை அனுபவிக்கிறான். நிர்குணனாக இருந்தும், பிராண-இந்திரிய-மனத் தர்மங்களை ஆத்மாவின்மேல் ஏற்றி, காமத்தில் குருடனாய் ‘நான்’ ‘என்’ என்ற பொய்யஹங்காரத்தால் கர்மம் செய்து கிடக்கிறான்.
Verse 24
आधयो व्याधयस्तस्य सैनिका यवनाश्चरा: । भूतोपसर्गाशुरय: प्रज्वारो द्विविधो ज्वर: ॥ २३ ॥ एवं बहुविधैर्दु:खैर्दैवभूतात्मसम्भवै: । क्लिश्यमान: शतं वर्षं देहे देही तमोवृत: ॥ २४ ॥ प्राणेन्द्रियमनोधर्मानात्मन्यध्यस्य निर्गुण: । शेते कामलवान्ध्यायन्ममाहमिति कर्मकृत् ॥ २५ ॥
இவ்வாறு தெய்வம், பிற உயிர்கள், மற்றும் தன் உடல்-மனம் ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் பலவித துக்கங்களால் துன்புறும் தேஹி, தமஸால் மூடப்பட்டு, இந்த உடலில் நூறு ஆண்டுகள் வேதனை அனுபவிக்கிறான்.
Verse 25
आधयो व्याधयस्तस्य सैनिका यवनाश्चरा: । भूतोपसर्गाशुरय: प्रज्वारो द्विविधो ज्वर: ॥ २३ ॥ एवं बहुविधैर्दु:खैर्दैवभूतात्मसम्भवै: । क्लिश्यमान: शतं वर्षं देहे देही तमोवृत: ॥ २४ ॥ प्राणेन्द्रियमनोधर्मानात्मन्यध्यस्य निर्गुण: । शेते कामलवान्ध्यायन्ममाहमिति कर्मकृत् ॥ २५ ॥
நிர்குணனாக இருந்தும், பிராண-இந்திரிய-மனத் தர்மங்களை ஆத்மாவின்மேல் ஏற்றி, காமத்தில் குருடனாய் ‘நான்’ ‘என்’ என்ற எண்ணத்தால் கர்மம் செய்து கிடக்கிறான்.
Verse 26
यदात्मानमविज्ञाय भगवन्तं परं गुरुम् । पुरुषस्तु विषज्जेत गुणेषु प्रकृते: स्वदृक् ॥ २६ ॥ गुणाभिमानी स तदा कर्माणि कुरुतेऽवश: । शुक्लं कृष्णं लोहितं वा यथाकर्माभिजायते ॥ २७ ॥
ஜீவன் தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை அறியாமல் பரமகுருவான பகவானை மறந்தால், பிரகிருதியின் குணங்களில் சிக்கிக் கொள்கிறது. குணஅபிமானத்தால் அவசமாக கர்மங்களைச் செய்து, கர்மத்திற்கேற்ப வெள்ளை, கருப்பு, சிவப்பு போன்ற பல்வேறு தேகங்களைப் பெறுகிறது.
Verse 27
यदात्मानमविज्ञाय भगवन्तं परं गुरुम् । पुरुषस्तु विषज्जेत गुणेषु प्रकृते: स्वदृक् ॥ २६ ॥ गुणाभिमानी स तदा कर्माणि कुरुतेऽवश: । शुक्लं कृष्णं लोहितं वा यथाकर्माभिजायते ॥ २७ ॥
குணங்களைத் தன் எனக் கருதும் ஜீவன் அப்போது அவசமாக கர்மங்களைச் செய்கிறது; ஆகவே கர்மத்திற்கேற்ப வெள்ளை, கருப்பு, சிவப்பு போன்ற பலவகை தேகங்களில் பிறந்து, பிரகிருதியின் குணங்களால் பல யோனிகளில் அலைகிறது.
Verse 28
शुक्लात्प्रकाशभूयिष्ठाँल्लोकानाप्नोति कर्हिचित् । दु:खोदर्कान् क्रियायासांस्तम:शोकोत्कटान् क्वचित् ॥ २८ ॥
சத்த்வகுணத்தால் சில நேரம் ஒளிமிக்க உயர்ந்த லோகங்களை அடைகிறான்; ரஜோகுணத்தால் உழைப்பான செயல்களும் துயரப் பலனும் உண்டாகும்; தமோகுணத்தால் இருள், சோகம், கடும் துன்பங்கள் அனுபவிக்கப்படுகின்றன.
Verse 29
क्वचित्पुमान् क्वचिच्च स्त्री क्वचिन्नोभयमन्धधी: । देवो मनुष्यस्तिर्यग्वा यथाकर्मगुणं भव: ॥ २९ ॥
தமோகுணத்தால் மூடப்பட்ட புத்தியுடைய ஜீவன் சில நேரம் ஆண், சில நேரம் பெண், சில நேரம் நபுஞ்சகன்; சில நேரம் தேவன், மனிதன், பறவை அல்லது மிருகம் ஆகிறது. இவ்வாறு கர்மமும் குணமும் ஏற்ப உலகில் அலைகிறது.
Verse 30
क्षुत्परीतो यथा दीन: सारमेयो गृहं गृहम् । चरन्विन्दति यद्दिष्टं दण्डमोदनमेव वा ॥ ३० ॥ तथा कामाशयो जीव उच्चावचपथा भ्रमन् । उपर्यधो वा मध्ये वा याति दिष्टं प्रियाप्रियम् ॥ ३१ ॥
பசியால் வாடும் ஏழை நாய் வீடு வீடாகச் சென்று விதியால் சில நேரம் தண்டனையும், சில நேரம் சிறிது உணவும் பெறுவது போல, ஆசைகளால் நிறைந்த ஜீவன் பல பாதைகளில் அலைந்து—சில நேரம் மேலே, சில நேரம் கீழே, சில நேரம் நடுலோகங்களில்—விதிப்படி இனிமையோ இனிமையற்றதோ அனுபவிக்கிறது.
Verse 31
क्षुत्परीतो यथा दीन: सारमेयो गृहं गृहम् । चरन्विन्दति यद्दिष्टं दण्डमोदनमेव वा ॥ ३० ॥ तथा कामाशयो जीव उच्चावचपथा भ्रमन् । उपर्यधो वा मध्ये वा याति दिष्टं प्रियाप्रियम् ॥ ३१ ॥
பசியால் வாடும் ஏழை நாய் வீடு வீடாகச் சென்று, விதியினால் சிலவேளை தண்டனை பெற்று விரட்டப்படவும், சிலவேளை சிறிதளவு உணவு பெறவும் செய்வதுபோல், ஜீவன் பல ஆசைகளால் ஆட்பட்டு விதிப்படி பல யோனிகளில் அலைகிறது—சிலவேளை உயர்ந்து, சிலவேளை தாழ்ந்து; சிலவேளை ஸ்வர்கம், சிலவேளை நரகம், சிலவேளை நடுலோகங்கள் எனச் சென்று, பிரிய-அபிரிய பலன்களை அனுபவிக்கிறது.
Verse 32
दु:खेष्वेकतरेणापि दैवभूतात्महेतुषु । जीवस्य न व्यवच्छेद: स्याच्चेत्तत्तत्प्रतिक्रिया ॥ ३२ ॥
தெய்வம், பிற உயிர்கள், உடல்-மனம் ஆகியவற்றால் வரும் துன்பங்களைத் தடுக்க ஜீவர்கள் பல்வேறு எதிர்வினைகள் செய்கிறார்கள்; ஆனாலும் இயற்கை விதிகளால் கட்டுப்பட்டிருப்பதால், எத்தனை முயன்றாலும் அந்தக் கட்டுப்பாடு துண்டிக்கப்படாது.
Verse 33
यथा हि पुरुषो भारं शिरसा गुरुमुद्वहन् । तं स्कन्धेन स आधत्ते तथा सर्वा: प्रतिक्रिया: ॥ ३३ ॥
ஒருவன் தலையில் கனமான சுமையைச் சுமந்து, அது மிகக் கனமாகத் தோன்றும்போது தலையிலிருந்து தோளில் மாற்றிக் கொள்வதுபோல், எல்லா எதிர்வினைகளும் சுமையை ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொரு இடத்துக்கு மாற்றுவதுமே; சுமை உண்மையில் நீங்காது.
Verse 34
नैकान्तत: प्रतीकार: कर्मणां कर्म केवलम् । द्वयं ह्यविद्योपसृतं स्वप्ने स्वप्न इवानघ ॥ ३४ ॥
நாரதர் கூறினார்—பாவமற்றவனே! கர்மத்தின் விளைவுகளை வெறும் இன்னொரு செயலை உருவாக்குவதால், குறிப்பாக கிருஷ்ண-சைதன்யமற்ற செயலில், முழுமையாக எதிர்க்க முடியாது; இரண்டும் அறியாமையால் மூடப்பட்டவை. துன்பமான கனவை இன்னொரு துன்பக் கற்பனையால் நீக்க முடியாது; விழித்தெழுதலாலேயே அது நீங்கும். அதுபோல் இந்தப் பொருட்சம்சாரம் அறியாமை-மயக்கத்தின் கனவு; கிருஷ்ண-சைதன்யத்தில் விழித்தாலே இறுதி தீர்வு கிடைக்கும்.
Verse 35
अर्थे ह्यविद्यमानेऽपि संसृतिर्न निवर्तते । मनसा लिङ्गरूपेण स्वप्ने विचरतो यथा ॥ ३५ ॥
உண்மையில் பொருள் இல்லாவிட்டாலும் சம்சார மயக்கம் நீங்காது; கனவில் மனம் நுண்ணுருவாகச் சுற்றுவதுபோல். கனவில் புலி அல்லது பாம்பு கண்டால் நாம் துன்புறுகிறோம்; ஆனால் உண்மையில் புலியும் இல்லை, பாம்பும் இல்லை. நுண்ணிய கற்பனையால் துன்பம் உண்டாகிறது; கனவிலிருந்து விழித்தெழாமல் அது தணியாது.
Verse 36
अथात्मनोऽर्थभूतस्य यतोऽनर्थपरम्परा । संसृतिस्तद्वयवच्छेदो भक्त्या परमया गुरौ ॥ ३६ ॥ वासुदेवे भगवति भक्तियोग: समाहित: । सध्रीचीनेन वैराग्यं ज्ञानं च जनयिष्यति ॥ ३७ ॥
ஜீவனின் உண்மையான நலம், அறியாமையால் உண்டாகும் பிறப்பு–இறப்பு சுழற்சியிலிருந்து விடுபடுதலே. அதற்கான ஒரே மருந்து—பகவானின் பிரதிநிதியான குருவின் திருவடிகளில் பரம பக்தியுடன் சரணாகதி; வாசுதேவ பகவானில் நிலைபெற்ற பக்தியோகமே உண்மையான வைராக்யமும் ஞானமும் அளிக்கும்.
Verse 37
अथात्मनोऽर्थभूतस्य यतोऽनर्थपरम्परा । संसृतिस्तद्वयवच्छेदो भक्त्या परमया गुरौ ॥ ३६ ॥ वासुदेवे भगवति भक्तियोग: समाहित: । सध्रीचीनेन वैराग्यं ज्ञानं च जनयिष्यति ॥ ३७ ॥
வாசுதேவ பகவானில் ஒருமுகமாக நிலைபெற்ற பக்தியோகமே சரியான வைராக்யத்தையும் உண்மையான ஞானத்தையும் உண்டாக்கும்; அதின்றி முழு விரக்தியும் தத்துவஞானப் பிரகாசமும் சாத்தியமல்ல.
Verse 38
सोऽचिरादेव राजर्षे स्यादच्युतकथाश्रय: । शृण्वत: श्रद्दधानस्य नित्यदा स्यादधीयत: ॥ ३८ ॥
அரசரிஷியே! நம்பிக்கையுடன் எப்போதும் அச்யுதனின் கதைகளைச் சார்ந்து, இடையறாது கேட்டு பயில்பவன், விரைவில் பகவானை நேரில் தரிசிக்கத் தகுதியடைகிறான்.
Verse 39
यत्र भागवता राजन् साधवो विशदाशया: । भगवद्गुणानुकथनश्रवणव्यग्रचेतस: ॥ ३९ ॥ तस्मिन्महन्मुखरिता मधुभिच्चरित्र- पीयूषशेषसरित: परित: स्रवन्ति । ता ये पिबन्त्यवितृषो नृप गाढकर्णै- स्तान्न स्पृशन्त्यशनतृड्भयशोकमोहा: ॥ ४० ॥
அரசே! எங்கு பகவத பக்தர்கள்—தூய உள்ளமுடைய சாதுக்கள்—பகவானின் குணங்களைப் பாடி கேட்பதில் ஆவலுடன் மூழ்கியிருக்கிறார்களோ, அங்கு மகான்களின் வாயிலிருந்து இனிய இறைவன் சரிதத்தின் அமுதநதித் தாரைகள் அலைபோல் எங்கும் ஓடுகின்றன. அவற்றைத் தணியாத தாகத்துடன் ஆழ்ந்த காதால் பருகுவோரைக் பசி-தாகம், பயம், துயரம், மயக்கம் எதுவும் தொடாது.
Verse 40
यत्र भागवता राजन् साधवो विशदाशया: । भगवद्गुणानुकथनश्रवणव्यग्रचेतस: ॥ ३९ ॥ तस्मिन्महन्मुखरिता मधुभिच्चरित्र- पीयूषशेषसरित: परित: स्रवन्ति । ता ये पिबन्त्यवितृषो नृप गाढकर्णै- स्तान्न स्पृशन्त्यशनतृड्भयशोकमोहा: ॥ ४० ॥
அங்கே மகான்களின் வாயிலிருந்து இனிய இறைவன் சரிதத்தின் அமுதநதித் தாரைகள் அலைபோல் எங்கும் ஓடுகின்றன. அரசே! அவற்றைத் தணியாத தாகத்துடன் ஆழ்ந்த காதால் பருகுவோரைக் பசி-தாகம், பயம், துயரம், மயக்கம் தொடாது.
Verse 41
एतैरुपद्रुतो नित्यं जीवलोक: स्वभावजै: । न करोति हरेर्नूनं कथामृतनिधौ रतिम् ॥ ४१ ॥
பசி‑தாகம் முதலான உடல் தேவைகளால் ஜீவன் எப்போதும் கலங்குகிறான்; ஆகவே ஸ்ரீஹரியின் அமுதமய கதாநிதியில் பற்றுதல் வளர்க்க இயலாது।
Verse 42
प्रजापतिपति: साक्षाद्भगवान् गिरिशो मनु: । दक्षादय: प्रजाध्यक्षा नैष्ठिका: सनकादय: ॥ ४२ ॥ मरीचिरत्र्यङ्गिरसौ पुलस्त्य: पुलह: क्रतु: । भृगुर्वसिष्ठ इत्येते मदन्ता ब्रह्मवादिन: ॥ ४३ ॥ अद्यापि वाचस्पतयस्तपोविद्यासमाधिभि: । पश्यन्तोऽपि न पश्यन्ति पश्यन्तं परमेश्वरम् ॥ ४४ ॥
பிரஜாபதிகளின் தலைவன் ஸ்வயம்பகவான் பிரம்மா, கிரீசன் பகவான் சிவன், மனு, தக்ஷன் முதலான மனிதகுல ஆட்சியாளர்கள், சனக‑சனாதன முதலிய நிஷ்டைமிகு பிரம்மச்சாரிகள்; மேலும் மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, ப்ருகு, வசிஷ்டன் மற்றும் நான் (நாரதன்) — இவர்கள் அனைவரும் வேதவாக்கை அதிகாரமாக உரைக்க வல்ல பிராமணர்கள். தவம், கல்வி, சமாதி ஆகியவற்றால் வலிமை பெற்றிருந்தும், பரமேஸ்வரனை காண்கிறபோதும், அவரை முழுமையாக அறிய இயலவில்லை।
Verse 43
प्रजापतिपति: साक्षाद्भगवान् गिरिशो मनु: । दक्षादय: प्रजाध्यक्षा नैष्ठिका: सनकादय: ॥ ४२ ॥ मरीचिरत्र्यङ्गिरसौ पुलस्त्य: पुलह: क्रतु: । भृगुर्वसिष्ठ इत्येते मदन्ता ब्रह्मवादिन: ॥ ४३ ॥ अद्यापि वाचस्पतयस्तपोविद्यासमाधिभि: । पश्यन्तोऽपि न पश्यन्ति पश्यन्तं परमेश्वरम् ॥ ४४ ॥
பிரஜாபதிகளின் தலைவன் ஸ்வயம்பகவான் பிரம்மா, கிரீசன் பகவான் சிவன், மனு, தக்ஷன் முதலான மனிதகுல ஆட்சியாளர்கள், சனக‑சனாதன முதலிய நிஷ்டைமிகு பிரம்மச்சாரிகள்; மேலும் மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, ப்ருகு, வசிஷ்டன் மற்றும் நான் (நாரதன்) — இவர்கள் அனைவரும் வேதவாக்கை அதிகாரமாக உரைக்க வல்ல பிராமணர்கள். தவம், கல்வி, சமாதி ஆகியவற்றால் வலிமை பெற்றிருந்தும், பரமேஸ்வரனை காண்கிறபோதும், அவரை முழுமையாக அறிய இயலவில்லை।
Verse 44
प्रजापतिपति: साक्षाद्भगवान् गिरिशो मनु: । दक्षादय: प्रजाध्यक्षा नैष्ठिका: सनकादय: ॥ ४२ ॥ मरीचिरत्र्यङ्गिरसौ पुलस्त्य: पुलह: क्रतु: । भृगुर्वसिष्ठ इत्येते मदन्ता ब्रह्मवादिन: ॥ ४३ ॥ अद्यापि वाचस्पतयस्तपोविद्यासमाधिभि: । पश्यन्तोऽपि न पश्यन्ति पश्यन्तं परमेश्वरम् ॥ ४४ ॥
பிரஜாபதிகளின் தலைவன் ஸ்வயம்பகவான் பிரம்மா, கிரீசன் பகவான் சிவன், மனு, தக்ஷன் முதலான மனிதகுல ஆட்சியாளர்கள், சனக‑சனாதன முதலிய நிஷ்டைமிகு பிரம்மச்சாரிகள்; மேலும் மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, ப்ருகு, வசிஷ்டன் மற்றும் நான் (நாரதன்) — இவர்கள் அனைவரும் வேதவாக்கை அதிகாரமாக உரைக்க வல்ல பிராமணர்கள். தவம், கல்வி, சமாதி ஆகியவற்றால் வலிமை பெற்றிருந்தும், பரமேஸ்வரனை காண்கிறபோதும், அவரை முழுமையாக அறிய இயலவில்லை।
Verse 45
शब्दब्रह्मणि दुष्पारे चरन्त उरुविस्तरे । मन्त्रलिङ्गैर्व्यवच्छिन्नं भजन्तो न विदु: परम् ॥ ४५ ॥
அளவற்றும் கடக்க அரிதுமான சப்த‑பிரம்மம் (வேதம்) எனும் பரப்பில் உலாவி, மந்திரக் குறிகளின்படி பல தேவர்களை வழிபட்டாலும், பரம புருஷனாகிய எல்லாம் வல்ல பகவானை அறிய முடியாது।
Verse 46
यदा यस्यानुगृह्णाति भगवानात्मभावित: । स जहाति मतिं लोके वेदे च परिनिष्ठिताम् ॥ ४६ ॥
பகவான் தம் அஹேதுக கிருபையால் ஒருவரை அருளும்போது, விழித்த பக்தன் உலகியல்செயலும் வேதக் கர்மகாண்டச் சடங்குகளின் பற்றையும் விட்டுத் தூய பக்தியில் நிலைபெறுகிறான்।
Verse 47
तस्मात्कर्मसु बर्हिष्मन्नज्ञानादर्थकाशिषु । मार्थदृष्टिं कृथा: श्रोत्रस्पर्शिष्वस्पृष्टवस्तुषु ॥ ४७ ॥
ஆகவே, பர்ஹிஷ்மான் அரசே, அறியாமையால் வேதச் சடங்குகளையோ பலன் நாடும் கர்மங்களையோ—கேட்க இனிமையாகத் தோன்றினாலும்—உன் பரம நலத்தின் இலக்கென எண்ணாதே; அவை வாழ்வின் இறுதி குறிக்கோள் அல்ல।
Verse 48
स्वं लोकं न विदुस्ते वै यत्र देवो जनार्दन: । आहुर्धूम्रधियो वेदं सकर्मकमतद्विद: ॥ ४८ ॥
அறிவில் குறைந்தோர் வேதக் கர்மகாண்டச் சடங்குகளையே எல்லாமென ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். தேவ ஜனார்தனன் வாசிக்கும் தம் உண்மையான இல்லத்தை அவர்கள் அறியார்; ஆகவே மயக்கத்தில் பிற இல்லங்களைத் தேடி அலைகிறார்கள்।
Verse 49
आस्तीर्य दर्भै: प्रागग्रै: कार्त्स्न्येन क्षितिमण्डलम् । स्तब्धो बृहद्वधान्मानी कर्म नावैषि यत्परम् । तत्कर्म हरितोषं यत्सा विद्या तन्मतिर्यया ॥ ४९ ॥
அரசே, கூர்மையான தர்பைப் புல்லால் பூமண்டலமெங்கும் விரித்ததுபோல் யாகங்களில் பல உயிர்களை வதைத்து பெருமிதத்தில் உறைந்திருக்கிறாய்; ஆனால் பரம கர்மம் எது என அறியவில்லை. ஹரியைத் திருப்திப்படுத்தும் செயல் தான் பரமம்; கிருஷ்ண சிந்தனையை உயர்த்தும் கல்வியும் புத்தியும் அதுவே।
Verse 50
हरिर्देहभृतामात्मा स्वयं प्रकृतिरीश्वर: । तत्पादमूलं शरणं यत: क्षेमो नृणामिह ॥ ५० ॥
ஸ்ரீஹரி இவ்வுலகில் உடல் கொண்ட எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் அந்தர்யாமி, வழிகாட்டி; பொருள் இயற்கையின் செயல்களுக்கும் பரம ஈசுவரன் அவரே. ஆகவே அனைவரும் அவரது தாமரைத் திருவடிகளில் சரணடைய வேண்டும்; அதனால் மனிதனுக்கு நன்மையும் க்ஷேமமும் உண்டாகும்।
Verse 51
स वै प्रियतमश्चात्मा यतो न भयमण्वपि । इति वेद स वै विद्वान्यो विद्वान्स गुरुर्हरि: ॥ ५१ ॥
பக்திசேவையில் ஈடுபட்டவருக்கு பொருட்சார்ந்த வாழ்வில் அணுவளவும் பயமில்லை; ஏனெனில் ஸ்ரீஹரி அனைவரின் பரமாத்மாவும் பரம நண்பனும் ஆவார். இந்த ரகசியத்தை அறிந்தவரே உண்மையான கல்வியாளர்; அத்தகையவர் உலகின் குருவாகலாம். கிருஷ்ணனின் உண்மையான பிரதிநிதியான சத்குரு கிருஷ்ணனுடன் அபின்னன்.
Verse 52
नारद उवाच प्रश्न एवं हि सञ्छिन्नो भवत: पुरुषर्षभ । अत्र मे वदतो गुह्यं निशामय सुनिश्चितम् ॥ ५२ ॥
நாரதர் கூறினார்: ஓ புருஷரிஷபா! நீங்கள் கேட்ட கேள்விக்கு நான் முறையாக விடை அளித்தேன். இப்போது சாதுக்கள் ஏற்றுக்கொண்ட, மிக ரகசியமான இன்னொரு மறைநூல் கதையை என் வாயிலிருந்து உறுதியாகக் கேளுங்கள்.
Verse 53
क्षुद्रं चरं सुमनसां शरणे मिथित्वा रक्तं षडङ्घ्रिगणसामसु लुब्धकर्णम् । अग्रे वृकानसुतृपोऽविगणय्य यान्तं पृष्ठे मृगं मृगय लुब्धकबाणभिन्नम् ॥ ५३ ॥
அரசே! தன் மானியுடன் சேர்ந்து அழகிய மலர்தோட்டத்தில் புல் மேயும் அந்த மானைத் தேடிப் பாருங்கள். அது தன் இன்பத்தில் ஆசைப்பட்டு வண்டுகளின் இனிய பாடலைக் கேட்டு மயங்குகிறது. முன் பக்கத்தில் மாமிசம் உண்டு வாழும் புலி, பின் பக்கத்தில் கூரிய அம்புகளுடன் வேட்டைக்காரன் இருப்பதை அது அறியாது; ஆகவே அதன் மரணம் நெருங்கியுள்ளது.
Verse 54
सुमन:समधर्मणां स्त्रीणां शरण आश्रमे पुष्पमधुगन्धवत्क्षुद्रतमं काम्यकर्मविपाकजं कामसुखलवं जैह्व्यौपस्थ्यादि विचिन्वन्तं मिथुनीभूय तदभिनिवेशितमनसंषडङ्घ्रिगणसामगीत वदतिमनोहरवनितादिजनालापेष्वतितरामतिप्रलोभितकर्णमग्रे वृकयूथवदात्मन आयुर्हरतोऽहोरात्रान्तान् काललवविशेषानविगणय्य गृहेषु विहरन्तं पृष्ठत एव परोक्षमनुप्रवृत्तो लुब्धक: कृतान्तोऽन्त:शरेण यमिह पराविध्यति तमिममात्मानमहो राजन् भिन्नहृदयं द्रष्टुमर्हसीति ॥ ५४ ॥
அரசே! பெண்ணின் ஆச்ரயம் தொடக்கத்தில் மலரைப் போல கவர்ச்சியானது; ஆனால் முடிவில் மிகுந்த கலக்கத்தைத் தருவது. ஜீவன் ஆசைக்குரிய கர்மவிபாகத்தால் உண்டாகும் இந்திரிய இன்பத்தை—நாவிலிருந்து உபஸ்தம் வரை—தேடி, மனைவியுடன் ஒன்றுபட்டு குடும்ப வாழ்வையே மகிழ்ச்சியாகக் கருதுகிறான். மனைவி-மக்களின் இனிய பேச்சுகள் மலர்மேல் தேன் சேகரிக்கும் வண்டுகளின் இசைபோல் அவன் காதை மிகையாக மயக்குகின்றன. முன் பக்கத்தில் காலன் இருக்கிறான்; பகல்-இரவு செல்லச் செல்ல ஆயுளை பறிக்கிறான்—அதை அவன் கணக்கிடுவதில்லை. பின் பக்கத்தில் மறைவாக மரணரூப வேட்டைக்காரன் உள்ளம்பாயால் அவனைத் துளைக்க வருகிறான் என்பதையும் அவன் காணான். ஆகவே, அரசே, இந்த நிலையை உணருங்கள்—நீங்கள் எல்லாத் திசையிலும் அபாயத்தில் உள்ளீர்கள்.
Verse 55
स त्वं विचक्ष्य मृगचेष्टितमात्मनोऽन्त- श्चित्तं नियच्छ हृदि कर्णधुनीं च चित्ते । जह्यङ्गनाश्रममसत्तमयूथगाथं प्रीणीहि हंसशरणं विरम क्रमेण ॥ ५५ ॥
அரசே! அந்த மானின் உவமை நிலையை உணர்ந்து, உள் மனத்தை இதயத்தில் கட்டுப்படுத்துங்கள்; காதை மயக்கும் ஒலிகளை மனத்தில் இடம் கொடுக்காதீர்கள். காமம் நிறைந்த இல்லற ஆச்ரயத்தையும் அதற்குரிய கதைகளையும் விட்டுவிட்டு, விடுதலை பெற்ற ஹம்ஸரூப மகாத்மாக்களின் அருளால் பரமபுருஷனின் சரணை அடையுங்கள். இவ்வாறு படிப்படியாக பொருட்சார்ந்த ஆசையிலிருந்து விலகுங்கள்.
Verse 56
राजोवाच श्रुतमन्वीक्षितं ब्रह्मन् भगवान् यदभाषत । नैतज्जानन्त्युपाध्याया: किं न ब्रूयुर्विदुर्यदि ॥ ५६ ॥
அரசன் கூறினான்—ஓ பிராமணரே! நீங்கள் பகவான் உரைத்ததை நான் மிகுந்த கவனத்துடன் கேட்டு, ஆராய்ந்து உணர்ந்தேன். என்னை கர்மபலச் செயல்களில் ஈடுபடுத்திய ஆசாரியர்கள் இந்த ரகசிய ஞானத்தை அறியவில்லை; அறிந்திருந்தால் ஏன் எனக்குச் சொல்லவில்லை?
Verse 57
संशयोऽत्र तु मे विप्र सञ्छिन्नस्तत्कृतो महान् । ऋषयोऽपि हि मुह्यन्ति यत्र नेन्द्रियवृत्तय: ॥ ५७ ॥
ஓ விப்ரரே! உங்கள் உபதேசத்தால் எனது பெரும் சந்தேகம் முற்றிலும் நீங்கியது. இப்போது பக்தி, ஞானம், வைராக்யம் ஆகியவற்றின் வேறுபாட்டை தெளிவாக அறிந்தேன். வாழ்க்கையின் உண்மைப் பொருளில், இந்திரியவிருப்பங்கள் இல்லாத இடத்திலும் முனிவர்கள் மயங்குவர் என்பதையும் புரிந்தேன்; இங்கு இந்திரிய இன்பத்திற்கு இடமே இல்லை.
Verse 58
कर्माण्यारभते येन पुमानिह विहाय तम् । अमुत्रान्येन देहेन जुष्टानि स यदश्नुते ॥ ५८ ॥
இந்த வாழ்வில் உயிர் செய்யும் செயல்களின் பலனை, அடுத்த வாழ்வில் வேறு உடலுடன் அனுபவிக்கிறது.
Verse 59
इति वेदविदां वाद: श्रूयते तत्र तत्र ह । कर्म यत्क्रियते प्रोक्तं परोक्षं न प्रकाशते ॥ ५९ ॥
வேத முடிவுகளை அறிந்தோர் கூறுவது: முன் செய்த கர்மத்தின் பலனை அனுபவிக்கவேண்டும். ஆனால் நடைமுறையில், கடந்த பிறவியில் செயல் செய்த உடல் அழிந்துவிட்டது; அப்படியிருக்க வேறு உடலில் அந்த கர்மபலன் இன்ப-துன்பமாக எவ்வாறு வெளிப்படும்?
Verse 60
नारद उवाच येनैवारभते कर्म तेनैवामुत्र तत्पुमान् । भुङ्क्ते ह्यव्यवधानेन लिङ्गेन मनसा स्वयम् ॥ ६० ॥
நாரதர் கூறினார்—இந்த நிலை உடலில் உயிர் எந்த கர்மத்தைத் தொடங்குகிறதோ, அதே உயிரே அடுத்த நிலையில் அதன் பலனை அனுபவிக்கிறது. நிலை உடல், மனம்-புத்தி-அஹங்காரம் ஆகியவற்றால் ஆன சூட்சும உடலால் தூண்டப்பட்டு செயல் செய்கிறது. நிலை உடல் அழிந்தாலும் சூட்சும உடல் நிலைத்து, அதுவே இன்ப-துன்பங்களை அனுபவிக்கிறது; ஆகவே மாற்றமில்லை.
Verse 61
शयानमिममुत्सृज्य श्वसन्तं पुरुषो यथा । कर्मात्मन्याहितं भुङ्क्ते तादृशेनेतरेण वा ॥ ६१ ॥
கனவில் மனிதன் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் இந்த ஸ்தூல உடலை விட்டுவிட்டு, மனம்-புத்தியின் செயலால் வேறு உடலில் தேவராகவோ நாயாகவோ நடப்பதுபோல், ஸ்தூல உடலைத் துறந்த ஜீவன் முன்கர்மப் பலனை அனுபவிக்க இவ்வுலகிலோ பிறவுலகிலோ மிருக அல்லது தேவ உடலை அடைகிறது।
Verse 62
ममैते मनसा यद्यदसावहमिति ब्रुवन् । गृह्णीयात्तत्पुमान् राद्धं कर्म येन पुनर्भव: ॥ ६२ ॥
ஜீவன் ‘நான் இது, நான் அது; இது என் கடமை’ என்று மனத்தால் எதையெதையோ கூறி எண்ணுகிறதோ, அந்தச் சஞ்சல-சம்ஸ்காரங்களின்படி மறுபிறவிக்குக் காரணமான கர்மச் சேமிப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறது. பகவானின் அருளால் தன் மனக் கற்பனைகளையும் செயல்படுத்த வாய்ப்பு பெற்று, மற்றொரு உடலை அடைகிறது।
Verse 63
यथानुमीयते चित्तमुभयैरिन्द्रियेहितै: । एवं प्राग्देहजं कर्म लक्ष्यते चित्तवृत्तिभि: ॥ ६३ ॥
அறிவைப் பெறும் இந்திரியங்களும் செயல் இந்திரியங்களும் ஆகிய இருவகை இந்திரியச் செயல்களால் ஜீவனின் சித்தநிலை அறியப்படுகிறது. அதுபோல சித்தவிருத்திகளால் அவனுடைய முன் உடலில் செய்த கர்மமும் முன்பிறவியின் நிலையும் புரிந்துகொள்ளலாம்।
Verse 64
नानुभूतं क्व चानेन देहेनादृष्टमश्रुतम् । कदाचिदुपलभ्येत यद्रूपं यादृगात्मनि ॥ ६४ ॥
சில நேரங்களில் இந்த தற்போதைய உடலில் கண்களால் காணாததும் காதால் கேளாததும் ஆன ஒன்றை திடீரென அனுபவிக்கிறோம்; சில நேரங்களில் அத்தகையவை கனவிலும் திடீரெனத் தோன்றுகின்றன।
Verse 65
तेनास्य तादृशं राजँल्लिङ्गिनो देहसम्भवम् । श्रद्धत्स्वाननुभूतोऽर्थो न मन: स्प्रष्टुमर्हति ॥ ६५ ॥
ஆகையால், அரசே, சூக்ஷ்ம லிங்கம் (நுண்ணுடல்) உடைய இந்த ஜீவன் முன் உடலின் சம்ஸ்காரங்களாலேயே பலவகை எண்ணங்களையும் உருவப் படங்களையும் உருவாக்குகிறது—இதனை உறுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். முன் உடலில் அனுபவிக்காத ஒன்றை மனம் கற்பிக்கவும் தொடவும் இயலாது।
Verse 66
मन एव मनुष्यस्य पूर्वरूपाणि शंसति । भविष्यतश्च भद्रं ते तथैव न भविष्यत: ॥ ६६ ॥
அரசே, உமக்கு நன்மை உண்டாகுக. மனமே உயிரின் முன்-உடல்களையும் எதிர்-உடல்களையும் சுட்டுகிறது. இயற்கை (பிரக்ருதி) சங்கத்தின்படி மனநிலை எப்படியோ அப்படியே உடல் பெறுதல்; ஆகவே மனத்தால் கடந்த பிறவியும் வருங்கால உடலும் அறியப்படும்.
Verse 67
अदृष्टमश्रुतं चात्र क्वचिन्मनसि दृश्यते । यथा तथानुमन्तव्यं देशकालक्रियाश्रयम् ॥ ६७ ॥
சிலவேளை கனவில், இவ்வாழ்வில் காணாததும் கேளாததும் மனத்தில் தோன்றும்; ஆனால் அவை எல்லாம் வேறு இடம், காலம், நிலைமைகளில் முன்பு அனுபவித்தவையே என்று அறிய வேண்டும்.
Verse 68
सर्वे क्रमानुरोधेन मनसीन्द्रियगोचरा: । आयान्ति बहुशो यान्ति सर्वे समनसो जना: ॥ ६८ ॥
இந்திரியப் பொருள்கள் மனத்தின் ஒழுங்கின்படி மீண்டும் மீண்டும் வந்து போகின்றன. ஒரே மனநிலையுடையவர்களின் மனத்தில் அவை பல சேர்க்கைகளாக ஒன்றாகத் தோன்றும்; ஆகவே காணாததும் கேளாததும் போன்ற உருவங்களும் சிலவேளை தோன்றுகின்றன.
Verse 69
सत्त्वैकनिष्ठे मनसि भगवत्पार्श्ववर्तिनि । तमश्चन्द्रमसीवेदमुपरज्यावभासते ॥ ६९ ॥
மனம் சத்த்வத்தில் ஒருமுகமாக இருந்து பகவானின் சன்னிதியில் நிலைத்தால், பக்தன் பிரபஞ்சத்தை பகவான் காண்பதுபோல் காண முடியும். இது எப்போதும் அல்ல; ஆனால் பூர்ண சந்திரன் அருகில் ராகுவின் இருள் தெரியும் போல, அது வெளிப்படும்.
Verse 70
नाहं ममेति भावोऽयं पुरुषे व्यवधीयते । यावद् बुद्धिमनोऽक्षार्थगुणव्यूहो ह्यनादिमान् ॥ ७० ॥
புத்தி, மனம், இந்திரியங்கள், பொருள்கள், குணங்களின் கர்மவினைத் தொகுப்பால் ஆன இந்த ஆதியற்ற சூட்சும உடல் இருக்கும் வரை, ‘நான்’ ‘எனது’ என்ற மாய உணர்வும், அதனுடன் தொடர்பான ஸ்தூல உடல் அபிமானமும் நிலைத்திருக்கும்.
Verse 71
सुप्तिमूर्च्छोपतापेषु प्राणायनविघातत: । नेहतेऽहमिति ज्ञानं मृत्युप्रज्वारयोरपि ॥ ७१ ॥
ஆழ்நித்திரை, மயக்கம், கடும் அதிர்ச்சி, மரணவேளை அல்லது மிகுந்த காய்ச்சலில் பிராணவாயுவின் இயக்கம் தடைபடும்; அப்போது ‘நானே இந்த உடல்’ என்ற தேஹாத்மபுத்தி மறைந்து விடுகிறது।
Verse 72
गर्भे बाल्येऽप्यपौष्कल्यादेकादशविधं तदा । लिङ्गं न दृश्यते यून: कुह्वां चन्द्रमसो यथा ॥ ७२ ॥
கர்ப்பத்திலும் பால்யத்திலும் வளர்ச்சி குறைவால் பதினொன்று வகை லிங்கம்—பத்து இந்திரியங்களும் மனமும்—தெளிவாகத் தோன்றாது; அமாவாசை இருளில் நிலா மறைவதுபோல்।
Verse 73
अर्थे ह्यविद्यमानेऽपि संसृतिर्न निवर्तते । ध्यायतो विषयानस्य स्वप्नेऽनर्थागमो यथा ॥ ७३ ॥
கனவில் பொருள்கள் உண்மையில் இல்லை; ஆயினும் அவற்றைத் தியானிப்பதால் அவை தோன்றி துன்பத்தைத் தருகின்றன. அதுபோல விஷயாசக்தியால் ஜீவனின் சம்சாரம், நேரடி தொடர்பு இல்லாவிட்டாலும், நிற்காது।
Verse 74
एवं पञ्चविधं लिङ्गं त्रिवृत् षोडश विस्तृतम् । एष चेतनया युक्तो जीव इत्यभिधीयते ॥ ७४ ॥
ஐந்து விஷயங்கள், ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள், ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், மனம்—இவை பதினாறு பொருட் விரிவுகள். இவை மூன்று குணங்களால் சூழப்பட்டு சைதன்யத்துடன் சேர்ந்ததே ‘பந்தப்பட்ட ஜீவன்’ என அறியப்படுகிறது।
Verse 75
अनेन पुरुषो देहानुपादत्ते विमुञ्चति । हर्षं शोकं भयं दु:खं सुखं चानेन विन्दति ॥ ७५ ॥
இந்த சூக்ஷ்ம லிங்கம் (சூக்ஷ்ம உடல்) மூலமே ஜீவன் ஸ்தூல உடல்களை ஏற்று விட்டு விடுகிறது; இதன் மூலமே மகிழ்ச்சி, துயரம், பயம், துக்கம், சுகம் ஆகியவற்றை அனுபவிக்கிறது।
Verse 76
यथा तृणजलूकेयं नापयात्यपयाति च । न त्यजेन्म्रियमाणोऽपि प्राग्देहाभिमतिं जन: ॥ ७६ ॥ यावदन्यं न विन्देत व्यवधानेन कर्मणाम् । मन एव मनुष्येन्द्र भूतानां भवभावनम् ॥ ७७ ॥
திண்ஜலூகா (இலைப்புழு) ஒரு இலைையை விடுவதற்கு முன் மற்றொரு இலைையைப் பற்றிக் கொள்கிறது; அதுபோல ஜீவன் முன்கர்மவசத்தால் வேறு உடலைப் பெறும்வரை இவ்வுடல் அபிமானத்தை, மரணத்திலும், விடுவதில்லை.
Verse 77
यथा तृणजलूकेयं नापयात्यपयाति च । न त्यजेन्म्रियमाणोऽपि प्राग्देहाभिमतिं जन: ॥ ७६ ॥ यावदन्यं न विन्देत व्यवधानेन कर्मणाम् । मन एव मनुष्येन्द्र भूतानां भवभावनम् ॥ ७७ ॥
மனுஷ்யேந்திரா! கர்மங்களின் தொடர்ச்சியால் ஜீவன் வேறு உடலைப் பெறும் வரை, மனமே உயிர்களின் பவத்தை வளர்ப்பதும், எல்லா ஆசைகளின் தங்குமிடமுமாக உள்ளது.
Verse 78
यदाक्षैश्चरितान् ध्यायन् कर्माण्याचिनुतेऽसकृत् । सति कर्मण्यविद्यायां बन्ध: कर्मण्यनात्मन: ॥ ७८ ॥
இந்திரியங்கள் அனுபவித்த விஷயங்களை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து மனிதன் மீண்டும் மீண்டும் கர்மங்களைச் சேர்க்கிறான். அவித்யையுடன் கூடிய கர்மத்திலேயே பந்தம்; அனாத்மப் பாவக் கர்மத்திலேயே கட்டுப்பாடு.
Verse 79
अतस्तदपवादार्थं भज सर्वात्मना हरिम् । पश्यंस्तदात्मकं विश्वं स्थित्युत्पत्त्यप्यया यत: ॥ ७९ ॥
ஆகையால் அந்தப் பந்தத்தை நீக்குவதற்காக முழு மனத்துடன் ஹரியைப் பக்தியால் வழிபடு. அவனுடைய சங்கல்பத்தாலேயே இந்த உலகம் படைப்பு, நிலை, லயம் பெறுகிறது; எனவே உலகை அவன் ஆத்மரூபமாகக் கண்டு உணர்க.
Verse 80
मैत्रेय उवाच भागवतमुख्यो भगवान्नारदो हंसयोर्गतिम् । प्रदर्श्य ह्यमुमामन्त्र्य सिद्धलोकं ततोऽगमत् ॥ ८० ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—பாகவதர்களில் முதன்மையான பகவான் நாரதர் ஹம்ஸயோகத்தின் மார்க்கத்தை விளக்கி அரசனை அழைத்தார்; பின்னர் அவர் சித்தலோகத்திற்குச் சென்றார்.
Verse 81
प्राचीनबर्ही राजर्षि: प्रजासर्गाभिरक्षणे । आदिश्य पुत्रानगमत्तपसे कपिलाश्रमम् ॥ ८१ ॥
அமைச்சர்கள் முன்னிலையில் ராஜரிஷி பிராசீனபர்ஹி மக்களுக்கு காவல் செய்யுமாறு மகன்களுக்கு ஆணையிட்டு, பின்னர் இல்லத்தைத் துறந்து தவத்திற்காக கபிலாஶ்ரமம் சென்றார்।
Verse 82
तत्रैकाग्रमना धीरो गोविन्दचरणाम्बुजम् । विमुक्तसङ्गोऽनुभजन् भक्त्या तत्साम्यतामगात् ॥ ८२ ॥
கபிலாஶ்ரமத்தில் திடமனத்துடன் பிராசீனபர்ஹி ஒருமுகமாக கோவிந்தனின் திருவடித் தாமரைகளை பக்தியுடன் இடையறாது சேவித்து, பற்றற்றவராய் முழு விடுதலை பெற்று, பரமபுருஷனுக்கு ஒத்த குணநிலையை அடைந்தார்।
Verse 83
एतदध्यात्मपारोक्ष्यं गीतं देवर्षिणानघ । य: श्रावयेद्य: शृणुयात्स लिङ्गेन विमुच्यते ॥ ८३ ॥
அனாகா விதுரரே! தேவரிஷி நாரதர் பாடிய இந்த ஆத்மீகப் பரோட்ச ஞானக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ அல்லது பிறருக்குக் கேட்கச் செய்கிறாரோ, அவர் உடல்பற்றுக் கருத்தெனும் லிங்கத்திலிருந்து விடுபடுவார்।
Verse 84
एतन्मुकुन्दयशसा भुवनं पुनानं देवर्षिवर्यमुखनि:सृतमात्मशौचम् । य: कीर्त्यमानमधिगच्छति पारमेष्ठ्यं नास्मिन् भवे भ्रमति मुक्तसमस्तबन्ध: ॥ ८४ ॥
தேவரிஷிகளில் சிறந்த நாரதரின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட, முகுந்தனின் புகழால் நிறைந்த இந்தக் கதை உலகைத் தூய்மைப்படுத்தி, உள்ளத்தைச் சுத்திகரிக்கிறது. இதை கீர்த்தனமாகப் பரப்பி ஏற்றுக்கொள்வோர் பரமப் பதத்தை அடைவார்; எல்லாப் பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு இவ்வுலகில் இனி அலைவதில்லை।
Verse 85
अध्यात्मपारोक्ष्यमिदं मयाधिगतमद्भुतम् । एवं स्त्रियाश्रम: पुंसश्छिन्नोऽमुत्र च संशय: ॥ ८५ ॥
இந்த அதிசயமான ஆத்மீகப் பரோட்ச ஞானத்தை நான் என் குருவிடமிருந்து பெற்றேன். இந்த உவமைக்கதையின் நோக்கத்தை யார் உணர்கிறாரோ, அவர் உடல்பற்றுக் கருத்திலிருந்து விடுபட்டு மரணத்திற்குப் பிந்தைய வாழ்வைத் தெளிவாக அறிகிறார்; ஆத்மாவின் பிறவி-மாற்றமும் இந்தக் கதையைப் படிப்பதால் முழுமையாக விளங்கும்।
Frequently Asked Questions
Purañjana represents the jīva (living entity) who enters and ‘enjoys’ within material bodies while identifying as the doer and enjoyer. His wanderings across one-legged, two-legged, four-legged, many-legged, or legless forms illustrate transmigration driven by karma and guṇa-association. The allegory is meant to expose how the self becomes bound by sense-centered life and how that bondage can be ended by turning toward the Supreme Lord.
The ‘unknown friend’ is the Supreme Personality of Godhead as Paramātmā—master, witness, and eternal well-wisher of the jīva. He is ‘unknown’ to the conditioned soul because material naming, qualities, and activities cannot capture Him, and because the jīva—absorbed in “I” and “mine”—fails to recognize the Lord’s guiding presence within the heart.
The nine gates are the body’s outlets of interaction: two eyes, two nostrils, two ears, mouth, genitals, and rectum. Nārada correlates these with sensory objects and functions (seeing form, smelling aroma, hearing instruction, tasting/speaking, sex, and evacuation), showing how embodied life becomes a network of sense engagements that reinforces identification with the body.
Nārada explains that actions are performed in the gross body but are impelled and recorded by the subtle body (mind, intelligence, and ego). When the gross body is lost, the subtle body persists and carries impressions (saṁskāras), desires, and karmic momentum, thereby enabling the jīva to enjoy or suffer reactions in a new gross body—much like the continuity seen in dreaming and waking transitions.
The criticism is not of the Veda itself but of mistaking ritual and fruitive elevation as the ultimate goal. Nārada argues that activities ‘manufactured’ without Kṛṣṇa consciousness merely shift burdens rather than end bondage. The Vedas’ purpose is to lead one to the Lord (Vāsudeva); when rituals foster pride or violence (e.g., animal sacrifice as prestige), they obscure the real telos—bhakti and inner awakening.