Adhyaya 28

Verse 1

नारद उवाच सैनिका भयनाम्नो ये बर्हिष्मन् दिष्टकारिण: । प्रज्वारकालकन्याभ्यां विचेरुरवनीमिमाम् ॥ १ ॥

நாரதர் கூறினார்—அன்பு பிராசீனபர்ஹிஷத் அரசே! பின்னர் ‘பயம்’ எனப் பெயருடைய யவனராஜன், பிரஜ்வாரன், காலகன்னி மற்றும் அவன் படையினர் இவ்வுலகமெங்கும் சுற்றித் திரிந்தனர்।

Verse 2

त एकदा तु रभसा पुरञ्जनपुरीं नृप । रुरुधुर्भौमभोगाढ्यां जरत्पन्नगपालिताम् ॥ २ ॥

அரசே! ஒருமுறை அவர்கள் பெரும் வேகத்துடன் புரஞ்சனன் நகரை முற்றுகையிட்டனர். அந்த நகரம் இன்பப் பொருட்களால் நிறைந்திருந்தாலும், முதிய பாம்பு அதைக் காத்துக் கொண்டிருந்தது।

Verse 3

कालकन्यापि बुभुजे पुरञ्जनपुरं बलात् । ययाभिभूत: पुरुष: सद्यो नि:सारतामियात् ॥ ३ ॥

காலகன்னியும் அந்த அபாயகரமான படையினரின் துணையுடன் வலுக்கட்டாயமாக புரஞ்சனன் நகரை ஆட்கொண்டாள்; அவளால் அடக்கப்பட்ட மனிதன் உடனே பயனற்றவனானான்।

Verse 4

तयोपभुज्यमानां वै यवना: सर्वतोदिशम् । द्वार्भि: प्रविश्य सुभृशं प्रार्दयन् सकलां पुरीम् ॥ ४ ॥

காலகன்னி (காலத்தின் மகள்) உடலைத் தாக்கியபோது, யவனராஜனின் அபாயகரமான படையினர் பல வாயில்களூடே நகருக்குள் நுழைந்து, எல்லா குடிமக்களுக்கும் கடும் துன்பம் அளித்தனர்।

Verse 5

तस्यां प्रपीड्यमानायामभिमानी पुरञ्जन: । अवापोरुविधांस्तापान् कुटुम्बी ममताकुल: ॥ ५ ॥

நகரம் இவ்வாறு நெருக்கடிக்குள்ளானபோது, குடும்பப் பாசமும் ‘எனது’ என்ற மமதையும் நிறைந்த அகந்தையுடைய புரஞ்சனன், யவனராஜன் மற்றும் காலகன்னியின் தாக்குதலால் பலவித துன்பங்களை அனுபவித்தான்।

Verse 6

कन्योपगूढो नष्टश्री: कृपणो विषयात्मक: । नष्टप्रज्ञो हृतैश्वर्यो गन्धर्वयवनैर्बलात् ॥ ६ ॥

காலகன்னியால் அணைக்கப்பட்ட அரசன் புரஞ்சனனின் அழகு மெதுவாக அழிந்தது. விஷய இன்பங்களில் ஆசைப்பட்டதால் அறிவு வறண்டு, செல்வம் பறிபோய், கந்தர்வரும் யவனரும் பலத்தால் அவனை வென்றனர்।

Verse 7

विशीर्णां स्वपुरीं वीक्ष्य प्रतिकूलाननाद‍ृतान् । पुत्रान् पौत्रानुगामात्याञ्जायां च गतसौहृदाम् ॥ ७ ॥

தன் நகரம் சிதறிக் கிடப்பதைப் பார்த்த அரசன், மகன்கள், பேரர்கள், பணியாளர்கள், அமைச்சர்கள் எல்லோரும் மெதுவாக எதிராகவும் அவமதிப்பாகவும் மாறுவதை கண்டான். மனைவியின் அன்பும் குளிர்ந்து அலட்சியமாகிறதையும் உணர்ந்தான்।

Verse 8

आत्मानं कन्यया ग्रस्तं पञ्चालानरिदूषितान् । दुरन्तचिन्तामापन्नो न लेभे तत्प्रतिक्रियाम् ॥ ८ ॥

தன் குடும்பத்தார், உறவினர், பின்தொடர்வோர், பணியாளர்கள், செயலாளர்கள் என அனைவரும் தன்னை எதிர்த்ததைப் பார்த்த அரசன் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தான். ஆனால் காலகன்னியால் முற்றிலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டதால் அவனால் எதிர்வினை செய்ய இயலவில்லை।

Verse 9

कामानभिलषन्दीनो यातयामांश्च कन्यया । विगतात्मगतिस्‍नेह: पुत्रदारांश्च लालयन् ॥ ९ ॥

காலகன்னியின் தாக்கத்தால் இன்பப் பொருட்கள் சுவையற்றதும் பழையதுமாகிவிட்டன. காம ஆசைகள் தொடர்ந்ததால் அரசன் புரஞ்சனன் அனைத்திலும் வறுமையடைந்து, வாழ்க்கையின் குறிக்கோளை உணரவில்லை. ஆனாலும் மனைவி-மக்களிடம் மிகுந்த பாசத்துடன் இருந்து அவர்களைப் பேணுவதைக் குறித்து கவலைப்பட்டான்।

Verse 10

गन्धर्वयवनाक्रान्तां कालकन्योपमर्दिताम् । हातुं प्रचक्रमे राजा तां पुरीमनिकामत: ॥ १० ॥

கந்தர்வர், யவனர் படைகளால் கைப்பற்றப்பட்டு, காலகன்னியால் நொறுக்கப்பட்ட நகரத்தை அரசன் புரஞ்சனன் விட்டு செல்ல விரும்பவில்லை; ஆனாலும் சூழ்நிலையால் அவன் அந்தப் புரியைத் துறக்க வேண்டியதாயிற்று।

Verse 11

भयनाम्नोऽग्रजो भ्राता प्रज्वार: प्रत्युपस्थित: । ददाह तां पुरीं कृत्‍स्‍नां भ्रातु: प्रियचिकीर्षया ॥ ११ ॥

அந்நேரத்தில் யவனராஜனின் மூத்த சகோதரன் ‘ப்ரஜ்வார’ எனப் பெயர்பெற்றவன் வந்தான். தன் இளைய சகோதரன் (பயம் எனும் பெயருடையவன்) மகிழ்வதற்காக அந்த நகரமுழுவதையும் தீயிட்டான்.

Verse 12

तस्यां सन्दह्यमानायां सपौर: सपरिच्छद: । कौटुम्बिक: कुटुम्बिन्या उपातप्यत सान्वय: ॥ १२ ॥

நகரம் எரிந்துகொண்டிருக்கையில், அரசனின் குடிமக்கள், பணியாளர்கள், மேலும் குடும்பத்தினர்—மகன்கள், பேரன்கள், மனைவிகள் மற்றும் பிற உறவினர்—அனைவரும் அந்தத் தீயில் சிக்கினர். இதனால் புரஞ்சனன் மிகுந்த துயருற்றான்.

Verse 13

यवनोपरुद्धायतनो ग्रस्तायां कालकन्यया । पुर्यां प्रज्वारसंसृष्ट: पुरपालोऽन्वतप्यत ॥ १३ ॥

யவனர்களால் முற்றுகையிடப்பட்ட நகரில் காவலாளியான பாம்பு, காலகன்னியா குடிமக்களைத் தாக்குவதை கண்டது. ப்ரஜ்வாரத்தின் தீயால் தன் இருப்பிடமும் எரிவதைப் பார்த்து அது மிகுந்த வேதனை அடைந்தது.

Verse 14

न शेके सोऽवितुं तत्र पुरुकृच्छ्रोरुवेपथु: । गन्तुमैच्छत्ततो वृक्षकोटरादिव सानलात् ॥ १४ ॥

அவன் கடும் துன்பத்தாலும் நடுக்கத்தாலும் அங்கே காப்பாற்ற இயலவில்லை. காட்டுத்தீ ஏற்பட்டால் மரக்குழியில் வாழும் பாம்பு வெளியேற விரும்புவது போல, தீயின் கொடிய வெப்பத்தால் நகரை விட்டு செல்ல அவன் விரும்பினான்.

Verse 15

शिथिलावयवो यर्हि गन्धर्वैर्हृतपौरुष: । यवनैररिभी राजन्नुपरुद्धो रुरोद ह ॥ १५ ॥

அரசே, கந்தர்வர்கள் அவனுடைய வீரத்தைப் பறித்தனர்; யவன சத்திருக்கள் அவனைத் தடுத்தனர்; அவன் உடல் உறுப்புகள் தளர்ந்தன. உடலை விட்டு வெளியேற முயன்றபோது பகைவர்கள் தடுத்ததால், முயற்சி தோல்வியடைந்து அவன் உரக்க அழுதான்.

Verse 16

दुहितृ: पुत्रपौत्रांश्च जामिजामातृपार्षदान् । स्वत्वावशिष्टं यत्किञ्चिद् गृहकोशपरिच्छदम् ॥ १६ ॥

அப்போது அரசன் புரஞ்சனன் தன் மகள்கள், மகன்கள், பேரர்கள், மருமகள்கள், மருமகன்கள், பணியாளர்கள் மற்றும் பிற துணையர்களை, மேலும் தன் வீடு, இல்லப் பொருட்கள், மீதமிருந்த சிறு செல்வச் சேர்க்கையையும் நினைக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 17

अहं ममेति स्वीकृत्य गृहेषु कुमतिर्गृही । दध्यौ प्रमदया दीनो विप्रयोग उपस्थिते ॥ १७ ॥

‘நான்’ ‘என்’ என்ற எண்ணத்தில் இல்லறத்தில் சிக்கிய அரசன் புரஞ்சனன் தீய புத்தியால் கட்டுண்டான். மனைவியின்மேல் மிகுந்த ஆசையால் அவன் உள்ளார்ந்த வறுமையுற்றவனாய், பிரிவின் நேரம் வந்தபோது மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 18

लोकान्तरं गतवति मय्यनाथा कुटुम्बिनी । वर्तिष्यते कथं त्वेषा बालकाननुशोचती ॥ १८ ॥

அரசன் புரஞ்சனன் கலக்கத்துடன் எண்ணினான்—“அய்யோ! பல குழந்தைகளின் பாரம் சுமக்கும் என் மனைவி, நான் சென்றபின் ஆதரவற்றவளாகிவிடுவாள். நான் இந்த உடலை விட்டு நீங்கினால், அவள் இவர்கள் அனைவரையும் எப்படி காப்பாள்? குடும்பப் பராமரிப்பு எண்ணங்கள் அவளை மிகுந்த துன்புறுத்தும்.”

Verse 19

न मय्यनाशिते भुङ्क्ते नास्‍नाते स्‍नाति मत्परा । मयि रुष्टे सुसन्त्रस्ता भर्त्सिते यतवाग्भयात् ॥ १९ ॥

அரசன் புரஞ்சனன் மனைவியுடன் இருந்த பழைய நடத்தைகளை நினைத்தான். “அவள் என்னிடம் இவ்வளவு பற்றுடையவள்; நான் உண்டபின் தான் அவள் உண்ணுவாள், நான் குளித்தபின் தான் அவள் குளிப்பாள். நான் கோபித்து கண்டித்தாலும், அவள் பயத்தால் மௌனமாய் இருந்து அனைத்தையும் சகித்தாள்” என்று நினைவு கூர்ந்தான்।

Verse 20

प्रबोधयति माविज्ञं व्युषिते शोककर्शिता । वर्त्मैतद् गृहमेधीयं वीरसूरपि नेष्यति ॥ २० ॥

அரசன் புரஞ்சனன் தொடர்ந்து எண்ணினான்—“நான் மயக்கத்தில் இருந்தபோது அவள் நல்ல அறிவுரை கூறி என்னை விழிப்பித்தாள்; நான் வீட்டைவிட்டு விலகியிருந்தால் அவள் துயரால் சோர்ந்து போவாள். பல வீரப் புதல்வர்களின் தாயாக இருந்தாலும், இல்லறக் காரியங்களின் இந்தப் பொறுப்பை அவள் எப்படி நடத்துவாள் என்று எனக்கு அச்சம்.”

Verse 21

कथं नु दारका दीना दारकीर्वापरायणा: । वर्तिष्यन्ते मयि गते भिन्ननाव इवोदधौ ॥ २१ ॥

அரசன் புரஞ்சனன் கவலையுடன் கூறினான்—“நான் இவ்வுலகை விட்டுப் போனால், என்னைச் சார்ந்த என் ஏழை மகன்களும் மகள்களும் எப்படித் தங்கள் வாழ்வை நடத்துவர்? அவர்களின் நிலை கடலில் உடைந்த கப்பலின் பயணிகள் போல இருக்கும்.”

Verse 22

एवं कृपणया बुद्ध्या शोचन्तमतदर्हणम् । ग्रहीतुं कृतधीरेनं भयनामाभ्यपद्यत ॥ २२ ॥

இவ்வாறு கஞ்சத்தனமான புத்தியால், துக்கப்படத் தகாதவற்றிற்காகத் துக்கித்துக் கொண்டிருந்த அரசனைப் பிடிக்க ‘பயம்’ என்ற பெயருடைய யவன-ராஜன் உடனே நெருங்கினான்.

Verse 23

पशुवद्यवनैरेष नीयमान: स्वकं क्षयम् । अन्वद्रवन्ननुपथा: शोचन्तो भृशमातुरा: ॥ २३ ॥

யவனர்கள் அரசன் புரஞ்சனனை மிருகம்போல் கட்டி தங்கள் இடத்திற்குக் கொண்டு சென்றார்கள். அவனுடைய பின்தொடர்வோர் மிகுந்த துயரத்தில் அழுதபடியே கட்டாயமாக அவனுடன் சென்றனர்.

Verse 24

पुरीं विहायोपगत उपरुद्धो भुजङ्गम: । यदा तमेवानु पुरी विशीर्णा प्रकृतिं गता ॥ २४ ॥

யவன-ராஜாவின் படையினர் கைது செய்த பாம்பு நகரை விட்டு வெளியே வந்து, மற்றவர்களுடன் தன் தலைவனைப் பின்தொடர்ந்தது. அனைவரும் நகரை விட்டவுடன் அந்தப் புரி உடனே சிதைந்து தூளாகியது.

Verse 25

विकृष्यमाण: प्रसभं यवनेन बलीयसा । नाविन्दत्तमसाविष्ट: सखायं सुहृदं पुर: ॥ २५ ॥

வலிமையான யவனன் அவனை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்றபோதும், அறியாமையின் இருளில் மூழ்கிய அரசன் முன்பிருந்த தன் நண்பனும் நல்வாழ்த்தாளனுமான—அந்தர்யாமி பரமாத்மாவை—நினைக்க முடியவில்லை.

Verse 26

तं यज्ञपशवोऽनेन संज्ञप्ता येऽदयालुना । कुठारैश्चिच्छिदु: क्रुद्धा: स्मरन्तोऽमीवमस्य तत् ॥ २६ ॥

கொடூரமான புரஞ்சனன் முன்பு பல யாகங்களில் பல விலங்குகளை கொன்றான். இப்போது வாய்ப்பு கிடைத்ததும் அந்த யாகப் பசுக்கள் கோபித்து, தங்கள் துயரை நினைத்து, கொம்புகளால் அவனைத் துளைத்து கிழித்தன; கோடாரிகளால் துண்டிக்கப்படுவது போல இருந்தது.

Verse 27

अनन्तपारे तमसि मग्नो नष्टस्मृति: समा: । शाश्वतीरनुभूयार्तिं प्रमदासङ्गदूषित: ॥ २७ ॥

பெண்-சங்கத்தால் மாசடைந்த ஜீவன்—புரஞ்சனனைப் போல—அளவற்ற இருளில் மூழ்கி, நினைவு இழந்து, பல பல ஆண்டுகள் பொருட் வாழ்வின் நிலையான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 28

तामेव मनसा गृह्णन् बभूव प्रमदोत्तमा । अनन्तरं विदर्भस्य राजसिंहस्य वेश्मनि ॥ २८ ॥

புரஞ்சனன் மனைவியை மனத்தில் நினைத்தபடியே உடலை விட்டான். அதனால் அடுத்த பிறவியில் மிக அழகும் உயர்ந்த நிலையுமுள்ள பெண்ணாகி, விதர்ப அரசனின் இல்லத்தில் மகளாகப் பிறந்தான்.

Verse 29

उपयेमे वीर्यपणां वैदर्भीं मलयध्वज: । युधि निर्जित्य राजन्यान् पाण्ड्य: परपुरञ्जय: ॥ २९ ॥

விதர்ப அரசனின் மகள் வைதர்பியின் திருமணம் மிக வலிமைமிக்க ஒருவருடன் நிச்சயிக்கப்பட்டது. பாண்ட்ய நாட்டைச் சேர்ந்த, பிறர்நகரங்களை வெல்லும் மலயத்வஜன் போரில் பிற அரசர்களை வென்று அவளை மணந்தான்.

Verse 30

तस्यां स जनयां चक्र आत्मजामसितेक्षणाम् । यवीयस: सप्त सुतान् सप्त द्रविडभूभृत: ॥ ३० ॥

அவளிடத்தில் மலயத்வஜன் மிகக் கரிய கண்களுடைய ஒரு மகளைப் பெற்றான். மேலும் ஏழு இளைய மகன்களும் பிறந்தனர்; அவர்கள் பின்னர் திராவிட நாட்டின் அரசர்களானார்கள். இவ்வாறு அந்த நாட்டில் ஏழு அரசர்கள் இருந்தனர்.

Verse 31

एकैकस्याभवत्तेषां राजन्नर्बुदमर्बुदम् । भोक्ष्यते यद्वंशधरैर्मही मन्वन्तरं परम् ॥ ३१ ॥

அரசே பிராசீனபர்ஹிஷத்! மலயத்வஜனின் மகன்களில் ஒவ்வொருவருக்கும் கோடிக்கோடி மகன்கள் பிறந்தனர். அவர்களின் வம்சத்தார் ஒரு மனுவின் ஆயுள் முடிவுவரை, அதற்குப் பின்னரும், உலகமெங்கும் காத்தனர்.

Verse 32

अगस्त्य: प्राग्दुहितरमुपयेमे धृतव्रताम् । यस्यां द‍ृढच्युतो जात इध्मवाहात्मजो मुनि: ॥ ३२ ॥

மகா முனிவர் அகஸ்தியர், மலயத்வஜனின் முதற்பிறந்த மகள் த்ருதவ்ரதையை மணந்தார்; அவள் ஸ்ரீகிருஷ்ணனுக்கு உறுதியான பக்தி கொண்டவள். அவளிடமிருந்து த்ருடச்யுதன் என்ற மகன் பிறந்தான்; அவனிடமிருந்து இத்மவாஹன் என்ற முனிப்புத்திரன் பிறந்தான்.

Verse 33

विभज्य तनयेभ्य: क्ष्मां राजर्षिर्मलयध्वज: । आरिराधयिषु: कृष्णं स जगाम कुलाचलम् ॥ ३३ ॥

ராஜரிஷி மலயத்வஜன் தன் முழு அரசையும் மகன்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்தான். பின்னர் முழு ஒருமுகத்துடன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஆராதிக்க விரும்பி, குலாசலன் எனப்படும் தனிமையான இடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 34

हित्वा गृहान् सुतान् भोगान् वैदर्भी मदिरेक्षणा । अन्वधावत पाण्ड्येशं ज्योत्‍स्‍नेव रजनीकरम् ॥ ३४ ॥

வீடு, பிள்ளைகள், இன்பங்களைத் துறந்து, மயக்கும் கண்கள் கொண்ட வைதர்பி பாண்டிய அரசனைத் தொடர்ந்து சென்றாள்—இரவில் நிலவைத் தொடர்ந்து நிலவொளி செல்லும் போல.

Verse 35

तत्र चन्द्रवसा नाम ताम्रपर्णी वटोदका । तत्पुण्यसलिलैर्नित्यमुभयत्रात्मनो मृजन् ॥ ३५ ॥ कन्दाष्टिभिर्मूलफलै: पुष्पपर्णैस्तृणोदकै: । वर्तमान: शनैर्गात्रकर्शनं तप आस्थित: ॥ ३६ ॥

குலாசலப் பகுதியில் சந்த்ரவஸா, தாம்ரபர்ணீ, வடோதகா எனும் நதிகள் இருந்தன. அரசன் மலயத்வஜன் அவற்றின் புனித நீரில் தினமும் நீராடி வெளிப்புறமும் உள்ளுறையும் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தினான். கிழங்குகள், விதைகள், வேர்-பழங்கள், மலர்-இலைகள், புல்கள் ஆகியவற்றை உண்டு நீர் அருந்தி கடும் தவம் செய்தான்; இறுதியில் அவன் உடல் மிகவும் மெலிந்தது.

Verse 36

तत्र चन्द्रवसा नाम ताम्रपर्णी वटोदका । तत्पुण्यसलिलैर्नित्यमुभयत्रात्मनो मृजन् ॥ ३५ ॥ कन्दाष्टिभिर्मूलफलै: पुष्पपर्णैस्तृणोदकै: । वर्तमान: शनैर्गात्रकर्शनं तप आस्थित: ॥ ३६ ॥

குலாசல நாட்டில் சந்திரவசா, தாமிரபர்ணி, வடோதகா எனும் புண்ணிய நதிகள் இருந்தன. மலைஅத்வஜ மன்னன் அவற்றில் நிதமும் நீராடி வெளிப்புறமும் உள்ளுறையும் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தினான். கிழங்குகள், விதைகள், இலைகள், மலர்கள், வேர்கள், கனிகள், புல் ஆகியவற்றை உண்டு நீர் அருந்தி, மெதுவாக உடலைக் குன்றச் செய்து கடுந்தவத்தில் நிலைத்தான்; இறுதியில் மிகவும் ஒல்லியானான்.

Verse 37

शीतोष्णवातवर्षाणि क्षुत्पिपासे प्रियाप्रिये । सुखदु:खे इति द्वन्द्वान्यजयत्समदर्शन: ॥ ३७ ॥

தவத்தின் வலிமையால் மலைஅத்வஜன் குளிர்-வெப்பம், காற்று-மழை, பசி-தாகம், விருப்பு-வெறுப்பு, இன்பம்-துன்பம் ஆகிய இருமைகளில் சமநோக்கை அடைந்தான். இவ்வாறு எல்லா சார்புகளையும் வென்றான்.

Verse 38

तपसा विद्यया पक्‍वकषायो नियमैर्यमै: । युयुजे ब्रह्मण्यात्मानं विजिताक्षानिलाशय: ॥ ३८ ॥

தவம், ஞானம், நியம-யமங்களால் மலைஅத்வஜனின் கஷாயங்கள் (அழுக்கான வாசனைகள்) பழுத்து ஒழிந்தன. புலன்கள், பிராணன், மனச்சித்தம் ஆகியவற்றை வென்று, தன் ஆத்மாவை பரப்ரஹ்மமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனில் ஒன்றுபடுத்தினான்.

Verse 39

आस्ते स्थाणुरिवैकत्र दिव्यं वर्षशतं स्थिर: । वासुदेवे भगवति नान्यद्वेदोद्वहन् रतिम् ॥ ३९ ॥

இவ்வாறு அவன் ஒரே இடத்தில் தூணைப் போல அசையாமல், தேவர்களின் கணக்கில் நூறு ஆண்டுகள் நிலைத்திருந்தான். அதன் பின் பகவான் வாசுதேவனாகிய ஸ்ரீகிருஷ்ணனிடம் தூய பக்தி ஈர்ப்பு எழுந்து, அதிலேயே உறுதியாக நிலைபெற்றான்.

Verse 40

स व्यापकतयात्मानं व्यतिरिक्ततयात्मनि । विद्वान् स्वप्न इवामर्शसाक्षिणं विरराम ह ॥ ४० ॥

மலைஅத்வஜன் பரிபூரண ஞானத்தை அடைந்தான்: பரமாத்மா அனைத்திலும் பரவி நிற்பவன்; ஜீவாத்மா அதிலிருந்து வேறுபட்டு உடலில் உள்ளூராக இருப்பவன். உடல் ஆத்மா அல்ல; ஆத்மா உடலின் சாட்சி என அறிந்து, கனவிலிருந்து விழித்ததுபோல் மயக்கத்திலிருந்து விலகினான்.

Verse 41

साक्षाद्भगवतोक्तेन गुरुणा हरिणा नृप । विशुद्धज्ञानदीपेन स्फुरता विश्वतोमुखम् ॥ ४१ ॥

இவ்வாறு மன்னன் மலயத்வஜன், சாக்ஷாத் பகவான் ஹரியே குருவாக உபதேசித்ததால் தூய ஞானத்தை அடைந்தான். அந்த தெய்வீக ஞானத் தீபத்தால் அனைத்தையும் எல்லாத் திசையிலும் உணர்ந்தான்।

Verse 42

परे ब्रह्मणि चात्मानं परं ब्रह्म तथात्मनि । वीक्षमाणो विहायेक्षामस्मादुपरराम ह ॥ ४२ ॥

அவன் பரப்ரஹ்மத்தில் தன்னைவும், தன்னுள் பரப்ரஹ்மத்தையும் இருப்பதாகக் கண்டான். இருவரும் ஒன்றாக இருப்பதை உணர்ந்து வேறுபாட்டு நோக்கை விட்டுவிட்டு தனித்த சுயநலச் செயல்களை நிறுத்தினான்।

Verse 43

पतिं परमधर्मज्ञं वैदर्भी मलयध्वजम् । प्रेम्णा पर्यचरद्धित्वा भोगान् सा पतिदेवता ॥ ४३ ॥

விதர்ப அரசனின் மகள், பரம தர்மஞானியான மலயத்வஜனைத் தன் அனைத்துமாகவும் பரமனாகவும் ஏற்று அன்புடன் சேவை செய்தாள். இன்பங்களைத் துறந்து, பதிதேவதையாக கணவனின் நெறிகளைப் பின்பற்றினாள்।

Verse 44

चीरवासा व्रतक्षामा वेणीभूतशिरोरुहा । बभावुप पतिं शान्ता शिखा शान्तमिवानलम् ॥ ४४ ॥

அவள் பழைய ஆடைகளை அணிந்து, விரதத் தவத்தால் மெலிந்தாள்; தலைமுடியைச் சீர்செய்யாததால் அது சுருண்டு சடைபோல் ஆனது. கணவனருகே இருந்தும் அவள் அமைதியாக, அசையாமல்—அசைக்கப்படாத தீயின் ஜ்வாலைபோல்—இருந்தாள்।

Verse 45

अजानती प्रियतमं यदोपरतमङ्गना । सुस्थिरासनमासाद्य यथापूर्वमुपाचरत् ॥ ४५ ॥

அன்புக்குரியவர் உடலை விட்டு நீங்கினார் என்பதை அவள் அறியும் வரை, அவர் உறுதியான ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்தபோதும், முன்புபோலவே அவள் சேவையைத் தொடர்ந்தாள்।

Verse 46

यदा नोपलभेताङ्‌घ्रावूष्माणं पत्युरर्चती । आसीत्संविग्नहृदया यूथभ्रष्टा मृगी यथा ॥ ४६ ॥

அவள் கணவனின் கால்களை மசாஜ் செய்து சேவை செய்தபோது, அவற்றின் வெப்பம் இனி இல்லை என்பதை உணர்ந்தாள்; அவர் உடலை விட்டுச் சென்றார் என்று அறிந்தாள். கணவன் துணை இழந்து, துணைவனைப் பிரிந்த மான்போல் மிகுந்த கலக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்.

Verse 47

आत्मानं शोचती दीनमबन्धुं विक्लवाश्रुभि: । स्तनावासिच्य विपिने सुस्वरं प्ररुरोद सा ॥ ४७ ॥

அவள் தன்னைத் தானே துயருற்ற, ஆதரவற்றவளாக எண்ணி புலம்பினாள். கண்ணீர் பெருக்கால் அவளின் மார்பும் நனைந்தது; அந்தக் காட்டில் அவள் உரத்த குரலில் அழுதாள்.

Verse 48

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ राजर्षे इमामुदधिमेखलाम् । दस्युभ्य: क्षत्रबन्धुभ्यो बिभ्यतीं पातुमर्हसि ॥ ४८ ॥

எழுந்திரு, எழுந்திரு அரசரிஷியே! நீரால் சூழப்பட்ட இந்த உலகை நோக்கு; கொள்ளையரும் பெயர்க்கே அரசர்களானவர்களும் இதைத் துன்புறுத்துகின்றனர். உலகம் அஞ்சுகிறது; இதைக் காக்குதல் உன் கடமை.

Verse 49

एवं विलपन्ती बाला विपिनेऽनुगता पतिम् । पतिता पादयोर्भर्तू रुदत्यश्रूण्यवर्तयत् ॥ ४९ ॥

இவ்வாறு புலம்பிய அந்த பணிவான மனைவி காட்டில் கணவனைத் தொடர்ந்து சென்று, இறந்த கணவனின் பாதங்களில் விழுந்தாள். கருணையுடன் அழுதபடி அவளின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடியது.

Verse 50

चितिं दारुमयीं चित्वा तस्यां पत्यु: कलेवरम् । आदीप्य चानुमरणे विलपन्ती मनो दधे ॥ ५० ॥

அவள் மரக்கட்டைகளால் சிதையை அமைத்து அதில் கணவனின் உடலை வைத்தாள். சிதையை எரியவிட்டு, கடுமையாக புலம்பியபடி கணவனுடன் தீயில் உயிர் நீத்திடத் தன்னைத் தயாரித்தாள்.

Verse 51

तत्र पूर्वतर: कश्चित्सखा ब्राह्मण आत्मवान् । सान्‍त्वयन् वल्गुना साम्ना तामाह रुदतीं प्रभो ॥ ५१ ॥

அரசே, அங்கே புரஞ்சனன் அரசனின் பழைய நண்பனான ஆத்மவான் பிராமணன் வந்து, இனிய சொற்களால் ராணியை ஆறுதல் கூறத் தொடங்கினான்।

Verse 52

ब्राह्मण उवाच का त्वं कस्यासि को वायं शयानो यस्य शोचसि । जानासि किं सखायं मां येनाग्रे विचचर्थ ह ॥ ५२ ॥

பிராமணன் கூறினான்—நீ யார்? யாருடைய மனைவி அல்லது மகள்? இங்கே கிடப்பவன் யார், அவனுக்காக நீ அழுகிறாய்? என்னை அறியவில்லையா? நான் உன் நித்திய நண்பன்; முன்பு பலமுறை நீ என்னுடன் ஆலோசித்திருக்கிறாய்।

Verse 53

अपि स्मरसि चात्मानमविज्ञातसखं सखे । हित्वा मां पदमन्विच्छन् भौमभोगरतो गत: ॥ ५३ ॥

பிராமணன் தொடர்ந்தான்—அன்புச் சखे, நீ என்னை உடனே அறியாவிட்டாலும், முன்பு உனக்கு மிக நெருங்கிய நண்பன் இருந்ததை நினைவுகூர முடியாதா? துரதிர்ஷ்டவசமாக நீ என் சங்கத்தை விட்டுவிட்டு, பௌதிக இன்பங்களில் ஈடுபட்டு இந்த உலகின் அனுபவியாக ஆனாய்।

Verse 54

हंसावहं च त्वं चार्य सखायौ मानसायनौ । अभूतामन्तरा वौक: सहस्रपरिवत्सरान् ॥ ५४ ॥

மென்மையான நண்பனே, நீயும் நானும் இரண்டு அன்னப்பறவைகள் போல. மனஸா ஏரி போன்ற ஒரே இதய-ஏரியில் நாம் இருவரும் சேர்ந்து வாழ்கிறோம்; ஆயினும் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக நம் ஆதித் தாமத்திலிருந்து தொலைவில் உள்ளோம்।

Verse 55

स त्वं विहाय मां बन्धो गतो ग्राम्यमतिर्महीम् । विचरन् पदमद्राक्षी: कयाचिन्निर्मितं स्त्रिया ॥ ५५ ॥

அன்பு நண்பனே, நீயே என் அதே நண்பன்; ஆனால் என்னை விட்டு, உலகியல்புத்தியுடன் பூமிக்குத் தாழ்ந்தாய். என்னைக் காணாமல், ஒரு பெண்ணால் உருவாக்கப்பட்ட இந்தப் பொருட் உலகில் பல வடிவங்களில் அலைந்தாய்।

Verse 56

पञ्चारामं नवद्वारमेकपालं त्रिकोष्ठकम् । षट्कुलं पञ्चविपणं पञ्चप्रकृति स्त्रीधवम् ॥ ५६ ॥

அந்த தேக-நகரத்தில் ஐந்து தோட்டங்கள், ஒன்பது வாசல்கள், ஒரே காவலன், மூன்று அறைகள், ஆறு குடும்பங்கள், ஐந்து கடைகள், ஐந்து பூதத் தத்துவங்கள், வீட்டின் ஆண்டவளான ஒரு பெண் உள்ளாள்।

Verse 57

पञ्चेन्द्रियार्था आरामा द्वार: प्राणा नव प्रभो । तेजोऽबन्नानि कोष्ठानि कुलमिन्द्रियसङ्ग्रह: ॥ ५७ ॥

அன்பு நண்பனே, ஐந்து தோட்டங்கள் என்பது ஐந்து இంద్రியப் பொருள்கள்; காவலன் என்பது ஒன்பது வாசல்களிலும் செல்லும் பிராணவாயு. மூன்று அறைகள்—அக்னி, நீர், மண்; ஆறு குடும்பங்கள்—மனம் மற்றும் ஐந்து இంద్రியங்களின் தொகை.

Verse 58

विपणस्तु क्रियाशक्तिर्भूतप्रकृतिरव्यया । शक्त्यधीश: पुमांस्त्वत्र प्रविष्टो नावबुध्यते ॥ ५८ ॥

ஐந்து கடைகள் என்பது ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள்; அவை அழியாத ஐந்து பூதங்களின் கூட்டு சக்தியால் தங்கள் செயல்களை நடத்துகின்றன. இவ்வெல்லா இயக்கங்களின் பின்னால் ஆத்மா இருக்கிறான்—அவன் புருஷன், உண்மையான அனுபவிப்பவன்; ஆனால் தேக-நகரத்தில் மறைந்ததால் அறிவிழந்திருக்கிறான்।

Verse 59

तस्मिंस्त्वं रामया स्पृष्टो रममाणोऽश्रुतस्मृति: । तत्सङ्गादीद‍ृशीं प्राप्तो दशां पापीयसीं प्रभो ॥ ५९ ॥

அன்பு நண்பனே, பொருட்காமங்களெனும் பெண்ணுடன் இத்தகைய உடலில் நீ நுழையும்போது, இంద్రிய இன்பத்தில் மூழ்கி, ச்ருதி-ஸ்ம்ருதி எனும் ஆன்மிக நினைவைக் களைகிறாய். அந்தச் சங்கத்தால் பொருட் கருத்துகளின் காரணமாக பல துன்ப நிலைகளில் வீழ்கிறாய்।

Verse 60

न त्वं विदर्भदुहिता नायं वीर: सुहृत्तव । न पतिस्त्वं पुरञ्जन्या रुद्धो नवमुखे यया ॥ ६० ॥

உண்மையில் நீ விதர்பரின் மகள் அல்ல; இந்த வீரனும் உன் நலனைக் கருதும் கணவன் அல்ல. நீ புரஞ்சனியின் கணவனும் அல்ல; ஒன்பது வாசல்களுடைய இந்த உடலால் நீ கட்டுண்டு, மயக்கத்தில் சிக்கியவனே.

Verse 61

माया ह्येषा मया सृष्टा यत्पुमांसं स्त्रियं सतीम् । मन्यसे नोभयं यद्वै हंसौ पश्यावयोर्गतिम् ॥ ६१ ॥

இது என் மாயையே; தேக அபிமானத்தால் நீ சிலவேளை ஆணெனவும், சிலவேளை கற்புடைய பெண்ணெனவும், சிலவேளை நபுஞ்சகனெனவும் உன்னை எண்ணுகிறாய். உண்மையில் நீயும் நானும் இருவரும் தூய ஆத்மச్వరூபமே. இதை உணர்ந்து கொள்; நம் யதார்த்த நிலையை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 62

अहं भवान्न चान्यस्त्वं त्वमेवाहं विचक्ष्व भो: । न नौ पश्यन्ति कवयश्छिद्रं जातु मनागपि ॥ ६२ ॥

அன்பு நண்பனே, நான் (அந்தர்யாமி) மற்றும் நீ (ஜீவாத்மா) குணத்தால் வேறல்ல; உன் இயல்பில் நீ என்னிடமிருந்து வேறுபடாதவன். இதை சிந்தி. தத்துவஞானிகள் நம்மிடையே குண வேறுபாட்டை எப்போதும் காணார்.

Verse 63

यथा पुरुष आत्मानमेकमादर्शचक्षुषो: । द्विधाभूतमवेक्षेत तथैवान्तरमावयो: ॥ ६३ ॥

ஒருவன் கண்ணாடியில் தன் பிரதிபலிப்பை தன்னோடு ஒன்றெனக் காண்கிறான்; பிறர் இரு உடல்களைப் பார்க்கிறார்கள். அதுபோலப் பொருட்நிலையில்—ஜீவன் பாதிக்கப்படுவதுபோலும், இயல்பில் பாதிக்கப்படாததுபோலும்—பகவான் மற்றும் ஜீவன் இடையே வேறுபாடு போலத் தோன்றுகிறது.

Verse 64

एवं स मानसो हंसो हंसेन प्रतिबोधित: । स्वस्थस्तद्वय‍‌भिचारेण नष्टामाप पुन: स्मृतिम् ॥ ६४ ॥

இவ்வாறு இதயத்தில் இரு ஹம்சங்கள் வாழ்கின்றன. ஒரு ஹம்சம் மற்றொன்றை அறிவுறுத்தும்போது, அவன் தன் இயல்புநிலையில் நிலைபெறுகிறான்; அதாவது பொருட் ஈர்ப்பால் இழந்த தன் ஆதிக் கிருஷ்ண சிந்தனையை மீண்டும் பெறுகிறான்.

Verse 65

बर्हिष्मन्नेतदध्यात्मं पारोक्ष्येण प्रदर्शितम् । यत्परोक्षप्रियो देवो भगवान् विश्वभावन: ॥ ६५ ॥

பர்ஹிஷ்மன் அரசே பிராசீனபர்ஹி, இந்த ஆத்யாத்மத் தத்துவத்தை நான் மறைமுகமாகக் காட்டினேன்; ஏனெனில் உலகைத் தாங்கும் பகவான் மறைமுகமாக அறியப்படுவதில் பிரியன். ஆகவே புரஞ்சனன் கதையால் உனக்கு ஆத்ம சாக்ஷாத்கார உபதேசம் அளித்தேன்.