Adhyaya 12
Dhruva’s Benediction from Kuvera and His Ascension to Viṣṇuloka (Dhruvaloka)
யக்ஷர்கள்மீது துருவன் செய்த கடும் பழிவாங்கலுக்குப் பின், இவ்வத்தியாயம் க்ஷத்திரியக் கோபத்திலிருந்து வைஷ்ணவக் கட்டுப்பாட்டிற்கு கதையை மாற்றுகிறது. அறிவுரையால் துருவனின் சினம் தணிகிறது; குபேரன் தோன்றி அவனை வரமளிக்கிறான். குபேரன் ‘கால’ தத்துவத்தை—காலம் பகவானின் கருவி—என்று விளக்கி, உடல்-அஹங்காரத்தால் எழும் ‘நான்-நீ’ மயக்கமே சம்சாரத்தின் வேர் என காட்டுகிறான். துருவன் பக்தி நிறைந்த வரமே வேண்டுகிறான்: பகவான்மேல் அசையாத நம்பிக்கை, இடையறாத ஸ்மரணம்; அஞ்ஞானக் கடலைக் கடக்க வழி. அவன் தர்மமாக ஆட்சி செய்து, யாகமயமான இல்லறத்தை நடத்தி, உலகை மாயை-கனவுபோல் உணர்ந்து வைராக்யம் கொண்டு பதரிகாச்ரமத்தில் யோக சமாதியில் லயிக்கிறான். சமாதியில் முக்தி-லட்சணங்கள் தோன்ற; விஷ்ணுவின் பரிஷதர்கள் நந்த-சுனந்தர் தெய்வ விமானத்துடன் வந்து அவனை விஷ்ணுலோகத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்—அபூர்வப் பெறுதல். மரணத்தை வென்று தாய் சுனீதியையும் நினைத்து அவளுக்கும் பயணம் அருளப்படுகிறது; சப்தரிஷி லோகங்களைத் தாண்டி துருவலோகம் நிறுவப்படுகிறது. துருவகதை கேட்பதின் பலன்—பாவநாசம், செல்வம், பக்தி; குறிப்பாக சுப தினங்களில் நிஷ்காமமாகப் பாராயணம் செய்தால். அடுத்ததாக பிரசேதாஸ் முதலிய வம்ச வரலாற்றுக்கான முன்னுரை அமைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
मैत्रेय उवाच ध्रुवं निवृत्तं प्रतिबुद्ध्य वैशसा- दपेतमन्युं भगवान्धनेश्वर: । तत्रागतश्चारणयक्षकिन्नरै: संस्तूयमानो न्यवदत्कृताञ्जलिम् ॥ १ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரா, துருவ மகாராஜரின் கோபம் தணிந்து, யக்ஷர்களை கொல்வதை முற்றிலும் நிறுத்தினார். இதை அறிந்த செல்வக் களஞ்சியத்தின் அதிபதி பகவான் குபேரன் அங்கு வந்தார். யக்ஷர், கின்னரர், சாரணர் புகழ்ந்து பாட, கைகூப்பி நின்ற துருவனிடம் அவர் உரைத்தார்।
Verse 2
धनद उवाच भो भो: क्षत्रियदायाद परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ । यत्त्वं पितामहादेशाद्वैरं दुस्त्यजमत्यज: ॥ २ ॥
தனதன் குபேரன் கூறினார்—ஓ க்ஷத்திரிய வம்சத்தின் பாவமற்ற புதல்வா, நான் உன்னால் மிக மகிழ்கிறேன். உன் தாத்தாவின் ஆணையின்படி, விட்டு விட மிகவும் கடினமான பகையையும் நீ கைவிட்டாய்; அதனால் நான் பெரிதும் திருப்தி அடைகிறேன்.
Verse 3
न भवानवधीद्यक्षान्न यक्षा भ्रातरं तव । काल एव हि भूतानां प्रभुरप्ययभावयो: ॥ ३ ॥
உண்மையில் நீ யக்ஷர்களைக் கொல்லவில்லை; யக்ஷர்களும் உன் சகோதரனை கொல்லவில்லை. எல்லா உயிர்களின் தோற்றமும் அழிவும் நிகழ்வதற்கான இறுதி காரணம் பரமனின் கால-சக்தியே ஆகும்.
Verse 4
अहं त्वमित्यपार्था धीरज्ञानात्पुरुषस्य हि । स्वाप्नीवाभात्यतद्ध्यानाद्यया बन्धविपर्ययौ ॥ ४ ॥
உடல்-பாவனையின் அடிப்படையில் ‘நான்’ ‘நீ’ எனும் பொருளற்ற வேறுபாடு அறியாமையால் தோன்றுகிறது. அது கனவு போல மாயையாகத் தெரிகிறது; அதுவே பந்தமும் பிறப்பு-இறப்பு தொடர்ச்சிக்கும் காரணமாகிறது.
Verse 5
तद्गच्छ ध्रुव भद्रं ते भगवन्तमधोक्षजम् । सर्वभूतात्मभावेन सर्वभूतात्मविग्रहम् ॥ ५ ॥
துருவா, முன்னே வா; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அதோக்ஷஜ பகவான் எல்லா ஜீவர்களின் அந்தர்யாமி ஆத்மாவும், அனைவருக்கும் ஆதாரமான தெய்வத் திருமேனியும் ஆவார்; ஆகவே அவர் திவ்ய விக்ரகத்தின் சரணடைந்து பக்திசேவையைத் தொடங்கு.
Verse 6
भजस्व भजनीयाङ्घ्रि मभवाय भवच्छिदम् । युक्तं विरहितं शक्त्या गुणमय्यात्ममायया ॥ ६ ॥
ஆகவே வணங்கத்தக்க திருப்பாதங்களையுடைய ஆண்டவனைப் பஜி; அவரே சம்சாரப் பிணைப்பை அறுப்பவர். குணமயமான ஆத்மமாயா சக்தியுடன் இணைந்திருந்தாலும் அவளின் செயல்களிலிருந்து நிர்லிப்தர்; உலகின் அனைத்தும் அவரின் அசிந்த்ய சக்தியால் நிகழ்கிறது.
Verse 7
वृणीहि कामं नृप यन्मनोगतं मत्तस्त्वमौत्तानपदेऽविशङ्कित: । वरं वरार्होऽम्बुजनाभपादयो- रनन्तरं त्वां वयमङ्ग शुश्रुम ॥ ७ ॥
ஓ அரசன் துருவா, உத்தானபாதனின் மகனே, உன் மனத்தில் உள்ள விருப்பத்தை தயக்கமின்றி என்னிடம் கேள். தாமரைநாப பகவானின் திருவடிகளில் நீ இடையறாது அன்புப் பக்தியுடன் சேவை செய்கிறாய் என்று நாம் கேட்டோம்; ஆகவே நீ வரம் பெறத் தகுதியானவன்.
Verse 8
मैत्रेय उवाच स राजराजेन वराय चोदितो ध्रुवो महाभागवतो महामति: । हरौ स वव्रेऽचलितां स्मृतिं यया तरत्ययत्नेन दुरत्ययं तम: ॥ ८ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரா, யக்ஷராஜ குபேரன் வரம் கேட்குமாறு தூண்டியபோது, மகாபாகவதனும் மகாமதியுமான துருவ மகாராஜன் ஹரியில் அசையாத நினைவும் நம்பிக்கையும் வரமாக வேண்டினார்; அதனால் கடக்க அரிதான அறியாமை இருளையும் மனிதன் எளிதில் தாண்டுவான்.
Verse 9
तस्य प्रीतेन मनसा तां दत्त्वैडविडस्तत: । पश्यतोऽन्तर्दधे सोऽपि स्वपुरं प्रत्यपद्यत ॥ ९ ॥
இடவிடாவின் மகன் குபேரன் துருவன் மீது மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான்; ஆனந்தத்துடன் அவன் கேட்ட வரத்தை அளித்தான். பின்னர் துருவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் அவனும் மறைந்தான்; துருவ மகாராஜனும் தன் தலைநகருக்கு மீண்டார்.
Verse 10
अथायजत यज्ञेशं क्रतुभिर्भूरिदक्षिणै: । द्रव्यक्रियादेवतानां कर्म कर्मफलप्रदम् ॥ १० ॥
இல்லறத்தில் இருந்த காலமெல்லாம் துருவ மகாராஜர், யாகங்களின் போக்தாவான யஜ்ஞேஸ்வரன் ஸ்ரீவிஷ்ணுவை மகிழ்விக்க, பெருந்தக்ஷிணையுடன் பல மகாயாகங்களைச் செய்தார். விதிப்படி செய்யும் யாகங்கள் விஷ்ணுப்ரீதிக்கே; அவரே யாகங்களின் இலக்கும் பலனளிப்பவரும் ஆவார்.
Verse 11
सर्वात्मन्यच्युतेऽसर्वे तीव्रौघां भक्तिमुद्वहन् । ददर्शात्मनि भूतेषु तमेवावस्थितं विभुम् ॥ ११ ॥
துருவ மகாராஜர், அனைத்தின் ஆதாரமும் அனைத்திற்கும் ஆத்மாவுமான அச்யுதனிடம் தீவிரமும் இடையறாததுமான பக்தியைச் சுமந்தார். பக்திசேவையில் ஈடுபட்டபோது, அந்த விபு எல்லா உயிர்களிலும் இருப்பதையும், எல்லாம் அவரிலேயே நிலைத்திருப்பதையும் கண்டார்.
Verse 12
तमेवं शीलसम्पन्नं ब्रह्मण्यं दीनवत्सलम् । गोप्तारं धर्मसेतूनां मेनिरे पितरं प्रजा: ॥ १२ ॥
துருவ மகாராஜர் தெய்வீக நற்குணங்களால் நிறைந்தவர்; பக்தர்களை மதிப்பவர்; ஏழை, நிரபராதிகளிடம் கருணையுள்ளவர்; தர்மத்தின் பாலங்களைப் பாதுகாப்பவர். ஆகவே குடிமக்கள் அவரைத் தங்களின் நேரடி தந்தை எனக் கருதினர்.
Verse 13
षट्त्रिंशद्वर्षसाहस्रं शशास क्षितिमण्डलम् । भोगै: पुण्यक्षयं कुर्वन्नभोगैरशुभक्षयम् ॥ १३ ॥
துருவ மகாராஜர் முப்பத்தாறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் பூமண்டலத்தை ஆட்சி செய்தார். அனுபவிப்பதன் மூலம் புண்ணியத்தின் பலனைச் சுருக்கினார்; தவம், நிர்போகத்தால் அசுபத்தின் விளைவுகளைச் சுருக்கினார்.
Verse 14
एवं बहुसवं कालं महात्माविचलेन्द्रिय: । त्रिवर्गौपयिकं नीत्वा पुत्रायादान्नृपासनम् ॥ १४ ॥
இவ்வாறு, இந்திரியங்களை அடக்கி நிற்கும் மகாத்மா துருவ மகாராஜர் பல ஆண்டுகள் தர்மம், அர்த்தம், காமம் எனும் மூவகை உலகியலுக்கேற்ற முறையில் வாழ்ந்தார். பின்னர் அரச சிங்காசனப் பொறுப்பை தன் மகனிடம் ஒப்படைத்தார்.
Verse 15
मन्यमान इदं विश्वं मायारचितमात्मनि । अविद्यारचितस्वप्नगन्धर्वनगरोपमम् ॥ १५ ॥
துருவ மகாராஜர், இந்தப் பிரபஞ்சம் பரமபகவானின் வெளிப்புற மாயையால் படைக்கப்பட்டதால், கனவு மற்றும் கந்தர்வநகரம் போல ஜீவர்களை மயக்குகிறது என்று உணர்ந்தார்।
Verse 16
आत्मस्त्र्यपत्यसुहृदो बलमृद्धकोश- मन्त:पुरं परिविहारभुवश्च रम्या: । भूमण्डलं जलधिमेखलमाकलय्य कालोपसृष्टमिति स प्रययौ विशालाम् ॥ १६ ॥
துருவ மகாராஜர் தம் உடல், மனைவிகள், பிள்ளைகள், நண்பர்கள், படை, செல்வக் களஞ்சியம், அரண்மனைகள், இன்பவிளையாட்டு நிலங்கள் ஆகிய அனைத்தையும் மாயையின் படைப்பு எனக் கருதி, பெருங்கடல்களால் சூழப்பட்ட பூமியெங்கும் பரந்த அரசை காலத்தால் ஆட்கொள்ளப்படும் என எண்ணி விட்டு, இமயத்தின் பதரிகாச்ரம வனத்திற்குச் சென்றார்।
Verse 17
तस्यां विशुद्धकरण: शिववार्विगाह्य बद्ध्वासनं जितमरुन्मनसाहृताक्ष: । स्थूले दधार भगवत्प्रतिरूप एतद् ध्यायंस्तदव्यवहितो व्यसृजत्समाधौ ॥ १७ ॥
பதரிகாச்ரமத்தில் துருவ மகாராஜர் சுத்தமான தெளிந்த நீரில் நீராடி இంద్రியங்களை முழுமையாகத் தூய்மைப்படுத்தினார். ஆசனத்தை உறுதியாக அமைத்து, யோகப் பயிற்சியால் பிராணவாயுவை கட்டுப்படுத்தி, மனத்தால் இంద్రியங்களை உள்ளே இழுத்தார். பின்னர் பகவானின் அர்ச்சா-விக்ரஹம்—பகவானின் துல்லியமான பிரதிபலிப்பு—அதில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி தியானித்து, முழு சமாதியில் நுழைந்தார்।
Verse 18
भक्तिं हरौ भगवति प्रवहन्नजस्र- मानन्दबाष्पकलया मुहुरर्द्यमान: । विक्लिद्यमानहृदय: पुलकाचिताङ्गो नात्मानमस्मरदसाविति मुक्तलिङ्ग: ॥ १८ ॥
ஹரி பகவானில் இடையறாத பக்திப் பெருக்கால் துருவ மகாராஜரின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் தொடர்ந்து வழிந்தது. இதயம் உருகியது; உடலெங்கும் ரோமாஞ்சம் எழுந்தது. பக்தி-சமாதியில் அவர் உடல் நினைவையே மறந்து, உடனே பௌதிகப் பந்தத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றார்।
Verse 19
स ददर्श विमानाग्र्यं नभसोऽवतरद् ध्रुव: । विभ्राजयद्दश दिशो राकापतिमिवोदितम् ॥ १९ ॥
விடுதலைக்கான அறிகுறிகள் வெளிப்பட்ட உடனே, துருவர் வானத்திலிருந்து இறங்கிவரும் மிக அழகிய விமானத்தை கண்டார்; அது உதித்த பௌர்ணமி நிலவு போல பத்து திசைகளையும் ஒளிரச் செய்தது।
Verse 20
तत्रानु देवप्रवरौ चतुर्भुजौ श्यामौ किशोरावरुणाम्बुजेक्षणौ । स्थिताववष्टभ्य गदां सुवाससौ किरीटहाराङ्गदचारुकुण्डलौ ॥ २० ॥
அங்கே துருவ மகாராஜர் விமானத்தில் திருமால் (விஷ்ணு) அவர்களின் இரு அழகிய பரிஷதர்களைக் கண்டார். அவர்கள் நான்கு கரங்களுடன், கருநிற ஒளியுடன், இளமைத் தோற்றத்துடன்; கண்கள் செம்மலர் தாமரையைப் போல இருந்தன. கைகளில் கதைகள், அழகிய ஆடைகள், கிரீடம், மாலை, வளையல், காதணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்।
Verse 21
विज्ञाय तावुत्तमगायकिङ्करा- वभ्युत्थित: साध्वसविस्मृतक्रम: । ननाम नामानि गृणन्मधुद्विष: पार्षत्प्रधानाविति संहताञ्जलि: ॥ २१ ॥
அவர்கள் பரமபுருஷனின் நேரடி சேவகர்கள் என்பதை அறிந்ததும் துருவ மகாராஜர் உடனே எழுந்தார்; ஆனால் பரபரப்பும் வியப்பும் காரணமாக வரவேற்பு முறையை மறந்தார். ஆகவே அவர் கைகூப்பி வணங்கி, மதுத்விஷன் ஆகிய இறைவனின் திருநாமங்களைப் பாடி போற்றினார்।
Verse 22
तं कृष्णपादाभिनिविष्टचेतसं बद्धाञ्जलिं प्रश्रयनम्रकन्धरम् । सुनन्दनन्दावुपसृत्य सस्मितं प्रत्यूचतु: पुष्करनाभसम्मतौ ॥ २२ ॥
துருவ மகாராஜரின் மனம் எப்போதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் தாமரைத் திருவடிகளில் நிலைத்திருந்தது. அவர் கைகூப்பி, பணிவுடன் தலை குனிந்து நின்றார். அப்போது புஷ்கரநாபன் எனப் போற்றப்படும் பரமனின் நெருங்கிய சேவகர்கள் நந்தன், சுனந்தன் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்து அருகே வந்து இவ்வாறு உரைத்தனர்।
Verse 23
सुनन्दनन्दावूचतु: भो भो राजन्सुभद्रं ते वाचं नोऽवहित: शृणु । य: पञ्चवर्षस्तपसा भवान्देवमतीतृपत् ॥ २३ ॥
நந்தன், சுனந்தன் கூறினர்— அரசே, உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. எங்கள் வார்த்தையை கவனமாகக் கேள். நீ ஐந்து வயதிலேயே கடும் தவம் செய்து பகவானை மிகுந்த திருப்தியடையச் செய்தாய்.
Verse 24
तस्याखिलजगद्धातुरावां देवस्य शार्ङ्गिण: । पार्षदाविह सम्प्राप्तौ नेतुं त्वां भगवत्पदम् ॥ २४ ॥
நாங்கள் அனைத்துலகங்களின் தாதாவாகிய, கையில் ‘சார்ங்க’ வில்லைத் தாங்கிய அந்த இறைவனின் பரிஷதர்கள். உன்னை பகவத் பதம் எனும் ஆன்மிக உலகிற்கு அழைத்துச் செல்லவே எங்களைச் சிறப்பாக அனுப்பியுள்ளார்.
Verse 25
सुदुर्जयं विष्णुपदं जितं त्वया यत्सूरयोऽप्राप्य विचक्षते परम् । आतिष्ठ तच्चन्द्रदिवाकरादयो ग्रहर्क्षतारा: परियन्ति दक्षिणम् ॥ २५ ॥
விஷ்ணுபதம் அடைவது மிக அரிது; ஆனால் உன் தவத்தால் நீ அதை வென்றாய். மகரிஷிகளும் தேவர்களும் எட்ட இயலாத அந்த பரம தாமத்தைப் பார்க்கவே சூரியன், சந்திரன், கிரகங்கள், நட்சத்திரங்கள், தாரைகள் சுற்றி வலம் வருகின்றன. இப்போது வா; அங்கே செல்ல நீ வரவேற்கப்படுகிறாய்।
Verse 26
अनास्थितं ते पितृभिरन्यैरप्यङ्ग कर्हिचित् । आतिष्ठ जगतां वन्द्यं तद्विष्णो: परमं पदम् ॥ २६ ॥
அன்பு துருவராஜா! உன் முன்னோர்களும் மற்ற யாரும் இதுவரை அந்த உலகை அடைந்ததில்லை. ஸ்ரீ விஷ்ணு தாமே வாசிக்கும் விஷ்ணுலோகம் எல்லா லோகங்களிலும் உயர்ந்ததும், உலகமெங்கும் வணங்கத்தக்கதுமாகும். வா; அதை ஏற்று அங்கே நித்தியமாக வாழ்।
Verse 27
एतद्विमानप्रवरमुत्तमश्लोकमौलिना । उपस्थापितमायुष्मन्नधिरोढुं त्वमर्हसि ॥ २७ ॥
அமரனே! தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஸ்துதிகளால் போற்றப்படும், எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் தலைவனான உத்தமஷ்லோக பகவான் இந்த சிறந்த விமானத்தை அனுப்பியுள்ளார். இதில் ஏறுவதற்கு நீ முற்றிலும் தகுதியானவன்।
Verse 28
मैत्रेय उवाच निशम्य वैकुण्ठनियोज्यमुख्ययो- र्मधुच्युतं वाचमुरुक्रमप्रिय: । कृताभिषेक: कृतनित्यमङ्गलो मुनीन् प्रणम्याशिषमभ्यवादयत् ॥ २८ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—பகவானுக்கு மிகப் பிரியமான துருவ மகாராஜா, வைகுண்டத்தின் முதன்மை பார்ஷதர்களின் இனிய வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் புனித நீராடி, தக்க அலங்காரங்களை அணிந்து, தினசரி ஆன்மிகக் கடமைகளை நிறைவேற்றினார். பின்னர் அங்கே இருந்த முனிவர்களுக்கு வணங்கி அவர்களின் ஆசிகளை ஏற்றார்।
Verse 29
परीत्याभ्यर्च्य धिष्ण्याग्र्यं पार्षदावभिवन्द्य च । इयेष तदधिष्ठातुं बिभ्रद्रूपं हिरण्मयम् ॥ २९ ॥
ஏறுவதற்கு முன் துருவ மகாராஜா அந்த சிறந்த விமானத்தை வழிபட்டு, அதைச் சுற்றி வலம் வந்து, விஷ்ணுவின் பார்ஷதர்களுக்கும் வணங்கினார். அச்சமயம் அவர் உருகிய பொன்னைப் போல ஒளிவீசினார். இவ்வாறு அவர் தெய்வீக விமானத்தில் ஏற முழுமையாகத் தயாரானார்।
Verse 30
तदोत्तानपद: पुत्रो ददर्शान्तकमागतम् । मृत्योर्मूर्ध्नि पदं दत्त्वा आरुरोहाद्भुतं गृहम् ॥ ३० ॥
அப்போது உத்தானபாதனின் புதல்வன் துருவன், மரணரூபமான அந்தகன் அணுகுவதை கண்டான். மரணத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் அவன் தலைமேல் தன் பாதம் வைத்து, வீடு போல் பெரிய தெய்வீக விமானத்தில் ஏறினான்.
Verse 31
तदा दुन्दुभयो नेदुर्मृदङ्गपणवादय: । गन्धर्वमुख्या: प्रजगु: पेतु: कुसुमवृष्टय: ॥ ३१ ॥
அப்போது வானில் துந்துபி, மிருதங்கம், பணவம் ஆகியவை முழங்கின. முதன்மை கந்தர்வர்கள் பாடினர்; தேவர்கள் துருவ மகாராஜர்மேல் மழைபோல் மலர்வீழ்ச்சி செய்தனர்.
Verse 32
स च स्वर्लोकमारोक्ष्यन् सुनीतिं जननीं ध्रुव: । अन्वस्मरदगं हित्वा दीनां यास्ये त्रिविष्टपम् ॥ ३२ ॥
துருவன் தெய்வீக விமானத்தில் அமர்ந்து மேலுலகத்திற்குப் புறப்படவிருந்தபோது, தன் ஏழைத் தாய் சுனீதியை நினைத்தான். “நான் ஒருவனாகவே வைகுண்டத்திற்குச் சென்று, என் தாயைத் துயரத்தில் விட்டுவிடலாமா?” என்று எண்ணினான்.
Verse 33
इति व्यवसितं तस्य व्यवसाय सुरोत्तमौ । दर्शयामासतुर्देवीं पुरो यानेन गच्छतीम् ॥ ३३ ॥
துருவ மகாராஜரின் மனநிலையை அறிந்த வைகுண்டத்தின் உயர்ந்த பரிசேவர்கள் நந்தன், சுனந்தன், அவனுக்கு அவன் தாய் சுனீதி மற்றொரு விமானத்தில் முன்னே செல்கிறாள் என்று காட்டினர்.
Verse 34
तत्र तत्र प्रशंसद्भि: पथि वैमानिकै: सुरै: । अवकीर्यमाणो ददृशे कुसुमै: क्रमशो ग्रहान् ॥ ३४ ॥
விண்வெளிப் பாதையில் சென்ற துருவ மகாராஜர், படிப்படியாக கிரகங்களை கண்டார். வழியில் விமானங்களில் இருந்த தேவர்கள் அவரைப் புகழ்ந்து, மழைபோல் மலர்களைச் சிதறவிட்டனர்.
Verse 35
त्रिलोकीं देवयानेन सोऽतिव्रज्य मुनीनपि । परस्ताद्यद् ध्रुवगतिर्विष्णो: पदमथाभ्यगात् ॥ ३५ ॥
துருவ மகாராஜர் தேவயானத்தில் மூவுலகையும், சப்தரிஷிகளின் உலகங்களையும் தாண்டி, அதற்கும் அப்பால் விஷ்ணுவின் பாதமாகிய துருவகதி நித்யதாமத்தை அடைந்தார்।
Verse 36
यद्भ्राजमानं स्वरुचैव सर्वतो लोकास्त्रयो ह्यनु विभ्राजन्त एते । यन्नाव्रजञ्जन्तुषु येऽननुग्रहा व्रजन्ति भद्राणि चरन्ति येऽनिशम् ॥ ३६ ॥
தன்னொளியால் பிரகாசிக்கும் வைகுண்ட உலகங்களின் ஒளியாலேயே மூவுலகமும் ஒளிர்கிறது; உயிர்களிடம் கருணையில்லாதோர் அங்கு செல்ல இயலார். எப்போதும் உயிர்நலச் செயல்களில் ஈடுபடுவோரே அங்கு அடைவர்।
Verse 37
शान्ता: समदृश: शुद्धा: सर्वभूतानुरञ्जना: । यान्त्यञ्जसाच्युतपदमच्युतप्रियबान्धवा: ॥ ३७ ॥
அமைதியுடையோர், சமநோக்குடையோர், தூய்மையடைந்தோர், எல்லா உயிர்களையும் மகிழ்விப்பதற் கலை அறிந்தோர், அச்யுத பக்தர்களோடு மட்டுமே நட்பு கொள்வோர்—அவர்களே எளிதில் அச்யுதபதத்தை அடைவர்।
Verse 38
इत्युत्तानपद: पुत्रो ध्रुव: कृष्णपरायण: । अभूत्त्रयाणां लोकानां चूडामणिरिवामल: ॥ ३८ ॥
இவ்வாறு உத்தானபாதரின் உயர்ந்த புதல்வன், கிருஷ்ணபராயணனான துருவ மகாராஜர், மூவுலக நிலைகளின் உச்சியில் மாசற்ற சுடாமணிபோல் விளங்கினார்।
Verse 39
गम्भीरवेगोऽनिमिषं ज्योतिषां चक्रमाहितम् । यस्मिन् भ्रमति कौरव्य मेढ्यामिव गवां गण: ॥ ३९ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—கௌரவரே விதுரா! காளைகளின் கூட்டம் வலப்புறமாக நடுக்கம்பைச் சுற்றுவது போல, பிரபஞ்ச ஆகாயத்தின் எல்லா ஜ்யோதி மண்டலங்களும் இடைவிடாது, பெரும் வேகத்துடன் துருவ மகாராஜரின் தாமத்தைச் சுற்றிச் சுழல்கின்றன।
Verse 40
महिमानं विलोक्यास्य नारदो भगवानृषि: । आतोद्यं वितुदञ्श्लोकान् सत्रेऽगायत्प्रचेतसाम् ॥ ४० ॥
துருவ மகாராஜாவின் மகிமையை நோக்கி, பகவான் ரிஷி நாரதர் வீணையை இசைத்தபடி பிரசேதர்களின் யாக மண்டபத்திற்குச் சென்று மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பின்வரும் மூன்று ச்லோகங்களைப் பாடினார்।
Verse 41
नारद उवाच नूनं सुनीते: पतिदेवताया- स्तप:प्रभावस्य सुतस्य तां गतिम् । दृष्ट्वाभ्युपायानपि वेदवादिनो नैवाधिगन्तुं प्रभवन्ति किं नृपा: ॥ ४१ ॥
நாரதர் கூறினார்—கணவனைத் தெய்வமாகக் கொண்ட சுனீதியின் மகன் துருவன், தன் தவத்தின் வலிமையாலும் ஆன்மீக உயர்வாலும், வழிமுறைகள் அறிந்த வேதவாதிகளாலும் கூட அடைய இயலாத அந்த உயர்ந்த நிலையைப் பெற்றான்; சாதாரண மனிதரைப் பற்றி என்ன சொல்லுவது!
Verse 42
य: पञ्चवर्षो गुरुदारवाक्शरै- र्भिन्नेन यातो हृदयेन दूयता । वनं मदादेशकरोऽजितं प्रभुं जिगाय तद्भक्तगुणै: पराजितम् ॥ ४२ ॥
ஐந்து வயதிலேயே, மாற்றுத் தாயின் கடுமையான சொல்-அம்புகளால் இதயம் பிளந்து துயருற்றவன் வனத்திற்குச் சென்றான். என் ஆணைப்படி தவம் செய்து, வெல்ல முடியாத பரமபுருஷனையும் பக்தரின் தனித்த குணங்களால் வென்றான்.
Verse 43
य: क्षत्रबन्धुर्भुवि तस्याधिरूढ- मन्वारुरुक्षेदपि वर्षपूगै: । प्रसाद्य वैकुण्ठमवाप तत्पदम् ॥ ४३ ॥ षट्पञ्चवर्षो यदहोभिरल्पै:
பூமியில் பெயரளவிலான க்ஷத்ரியனாகிய ஒருவன் பல ஆண்டுகள் தவம் செய்தாலும் அந்த உயர்ந்த பதவியை அடைய இயலாது. ஆனால் துருவன் வைகுண்டநாதனைப் பிரசன்னப்படுத்தி, ஐந்து-ஆறு வயதிலேயே சில மாதத் தவத்தால் அந்தப் பதத்தைப் பெற்றான்.
Verse 44
मैत्रेय उवाच एतत्तेऽभिहितं सर्वं यत्पृष्टोऽहमिह त्वया । ध्रुवस्योद्दामयशसश्चरितं सम्मतं सताम् ॥ ४४ ॥
மைத்ரேயர் கூறினார்—அன்பு விதுரா, துருவ மகாராஜாவின் அளவற்ற புகழும் சரிதமும் குறித்து நீ கேட்ட அனைத்தையும் இங்கே நான் விரிவாக விளக்கியேன். மகா சாதுக்களும் பக்தர்களும் துருவ மகாராஜாவின் கதைகளை கேட்பதில் மிகுந்த விருப்பம் கொள்கிறார்கள்।
Verse 45
धन्यं यशस्यमायुष्यं पुण्यं स्वस्त्ययनं महत् । स्वर्ग्यं ध्रौव्यं सौमनस्यं प्रशस्यमघमर्षणम् ॥ ४५ ॥
துருவ மகாராஜரின் சரிதத்தைச் செவிமடுப்பது பாக்கியமும் புகழும் ஆயுள் வளர்ச்சியும் தரும்; அது மிகப் புண்ணியமும் மங்களகரமும். இதனால் ஸ்வர்கப் பெறுதலும் துருவலோகப் பெறுதலும் உண்டாகும்; தேவர்கள் மகிழ்வர், பாவவினைப் பலன்களை நீக்கும் வல்லமை இதற்கு உண்டு.
Verse 46
श्रुत्वैतच्छ्रद्धयाभीक्ष्णमच्युतप्रियचेष्टितम् । भवेद्भक्तिर्भगवति यया स्यात्क्लेशसङ्क्षय: ॥ ४६ ॥
அச்யுதனுக்குப் பிரியமான துருவ மகாராஜரின் சரிதத்தை நம்பிக்கையுடன் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டு, அவரது தூய குணத்தை உணர முயல்வோர்க்கு பகவானில் தூய பக்தி பிறக்கும். அந்த பக்தியால் உலக வாழ்வின் துன்பங்கள் குறையும்.
Verse 47
महत्त्वमिच्छतां तीर्थं श्रोतु: शीलादयो गुणा: । यत्र तेजस्तदिच्छूनां मानो यत्र मनस्विनाम् ॥ ४७ ॥
இந்த துருவ மகாராஜரின் கதையை கேட்பவன், அவரைப் போலச் சீலம் முதலிய உயர்ந்த குணங்களைப் பெறுவான். மகத்துவம், வீரியம் அல்லது செல்வாக்கு விரும்புவோர்க்கு இது தீர்த்தம் போன்ற வழி; சிந்தனையுள்ளோர் மதிப்பை நாடினாலும் இதுவே சரியான சாதனம்.
Verse 48
प्रयत: कीर्तयेत्प्रात: समवाये द्विजन्मनाम् । सायं च पुण्यश्लोकस्य ध्रुवस्य चरितं महत् ॥ ४८ ॥
மைத்ரேய முனிவர் அறிவுறுத்தினார்: பிராமணர் அல்லது பிற இருபிறப்போர் கூடும் சபையில், மிகுந்த கவனத்துடனும் முயற்சியுடனும், காலை மற்றும் மாலை—இரு வேளைகளிலும்—புண்யச்லோகன் துருவ மகாராஜரின் மகத்தான சரிதத்தை கீர்த்தனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 49
पौर्णमास्यां सिनीवाल्यां द्वादश्यां श्रवणेऽथवा । दिनक्षये व्यतीपाते सङ्क्रमेऽर्कदिनेऽपि वा ॥ ४९ ॥ श्रावयेच्छ्रद्दधानानां तीर्थपादपदाश्रय: । नेच्छंस्तत्रात्मनात्मानं सन्तुष्ट इति सिध्यति ॥ ५० ॥
பௌர்ணமி, அமாவாசை, ஏகாதசியின் பின்வரும் த்வாதசி, ஸ்ரவண நட்சத்திரம், திதி முடிவு, வ்யதீபாதம், சங்கிராந்தி, மாதாந்தம் அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமை—இவ்வேளைகளில், ஆண்டவனின் தாமரைத் திருவடிகளைச் சரணடைந்த பக்தன், நம்பிக்கையுள்ள கேட்போருக்கு முன் துருவ மகாராஜரின் கதையைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். கூலி பெறாமல், தொழில்முறை நோக்கமின்றி செய்தால், வாசிப்பவரும் கேட்பவரும் திருப்தியடைந்து சித்தியை அடைவர்.
Verse 50
पौर्णमास्यां सिनीवाल्यां द्वादश्यां श्रवणेऽथवा । दिनक्षये व्यतीपाते सङ्क्रमेऽर्कदिनेऽपि वा ॥ ४९ ॥ श्रावयेच्छ्रद्दधानानां तीर्थपादपदाश्रय: । नेच्छंस्तत्रात्मनात्मानं सन्तुष्ट इति सिध्यति ॥ ५० ॥
பகவானின் தாமரைத் திருவடிகளை முழுமையாகச் சரணடைந்தவர்கள், துருவ மகாராஜாவின் சரிதத்தை கூலி எதிர்பாராமல் பக்தர்களுக்கு வாசித்து கேட்கச் செய்ய வேண்டும். பௌர்ணமி/அமாவாசை, ஏகாதசியின் பின் த்வாதசி, ஸ்ரவண நட்சத்திரம், திதி-க்ஷயம், வ்யதீபாதம், சங்கிராந்தி, மாதாந்தம் அல்லது ஞாயிற்றுக்கிழமை போன்ற நற்காலங்களில், நல்ல சபையின் முன்னிலையில் இதைச் செய்ய வேண்டும். தொழில் நோக்கமின்றி செய்தால் வாசிப்பவரும் கேட்பவரும் நிறைவை அடைவார்கள்।
Verse 51
ज्ञानमज्ञाततत्त्वाय यो दद्यात्सत्पथेऽमृतम् । कृपालोर्दीननाथस्य देवास्तस्यानुगृह्णते ॥ ५१ ॥
பரமத் தத்துவத்தை அறியாதவர்களை சத்தியப் பாதையில் நடத்தும் அமுதமய ஞானத்தை கருணையால் வழங்கி, ஏழை உயிர்களின் நாதனாகவும் காவலனாகவும் பொறுப்பேற்கிறவரை தேவர்கள் தாமே அருளால் ஆசீர்வதிக்கிறார்கள். துருவ மகாராஜாவின் கதை அமரத்துவம் அடைய உயர்ந்த ஞானமாகும்।
Verse 52
इदं मया तेऽभिहितं कुरूद्वहध्रुवस्य विख्यातविशुद्धकर्मण: । हित्वार्भक: क्रीडनकानि मातु-र्गृहं च विष्णुं शरणं यो जगाम ॥ ५२ ॥
குருவம்சச் சிறந்தவனே விதுரா, உலகெங்கும் புகழ்பெற்றதும் மிகப் பரிசுத்தமானதும் ஆன துருவ மகாராஜாவின் தெய்வீக செயல்களை நான் உனக்குச் சொன்னேன். குழந்தைப் பருவத்திலேயே அவர் விளையாட்டுப் பொருட்களையும் விளையாட்டுகளையும் விட்டுவிட்டு, தாயின் பாதுகாப்பையும் இல்லத்தையும் துறந்து, பரமபுருஷன் விஷ்ணுவை தீவிரமாகச் சரணடைந்தார். ஆகவே, விதுரா, இக்கதையை இங்கே நிறைவு செய்கிறேன்; அதன் விவரங்களை அனைத்தும் உனக்குக் கூறினேன்।
Frequently Asked Questions
Kuvera teaches that the ultimate cause of generation and annihilation is kāla—the time potency of the Supreme Lord. This does not deny moral responsibility at the human level, but it dissolves absolutized hatred by relocating final agency to Bhagavān’s governance, thereby curing the devotee’s tendency toward vengeance born of bodily identification.
Dhruva asks for unflinching faith and constant remembrance of the Supreme Personality of Godhead. The significance is theological and practical: rather than seeking wealth or dominion from the treasurer of the gods, Dhruva chooses smaraṇa-bhakti as the means to cross avidyā-sāgara (the ocean of nescience), demonstrating the devotee’s value hierarchy.
Nanda and Sunanda are confidential associates (parṣadas) of Lord Viṣṇu from Vaikuṇṭha. As divine emissaries, they authenticate Dhruva’s attainment and escort him to Viṣṇuloka, indicating that liberation is not merely an internal state but a relational entrance into the Lord’s personal realm.
When death personified approaches as Dhruva boards the divine airplane, Dhruva places his feet on death’s head and ascends. Symbolically, it depicts bhakti’s supremacy over fear and mortality: the devotee, sheltered in the Lord, transcends death’s jurisdiction and treats death as a threshold rather than an end.
The text links eligibility for Vaikuṇṭha with dayā (mercy) and welfare toward living beings. Since Vaikuṇṭha is the realm of pure devotion free from envy, cruelty and exploitation are disqualifying dispositions; compassion indicates purification and alignment with the Lord’s protective nature (poṣaṇa).
Recitation is recommended morning/evening and on auspicious lunar/astrological occasions (e.g., full/new moon, post-Ekādaśī, Śravaṇa nakṣatra), before a favorable audience, and without professional motive. Discouraging remuneration protects the act as bhakti (service) rather than commerce, preserving sincerity (niṣkāmatā) for both speaker and listener.