Adhyaya 11

Verse 1

मैत्रेय उवाच निशम्य गदतामेवमृषीणां धनुषि ध्रुव: । सन्दधेऽस्त्रमुपस्पृश्य यन्नारायणनिर्मितम् ॥ १ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரரே! மகரிஷிகளின் ஊக்கமளிக்கும் சொற்களை கேட்ட துருவ மகாராஜா ஆச்சமனம் செய்ய நீரைத் தொடந்து, நாராயணனால் உருவாக்கப்பட்ட அஸ்திர அம்பை எடுத்து வில்லில் பொருத்தினார்.

Verse 2

सन्धीयमान एतस्मिन्माया गुह्यकनिर्मिता: । क्षिप्रं विनेशुर्विदुर क्लेशा ज्ञानोदये यथा ॥ २ ॥

துருவ மகாராஜா நாராயணாஸ்திர அம்பை வில்லில் பொருத்திய உடனே, விதுரரே, யக்ஷர்கள் உருவாக்கிய மாயை உடனடியாக அழிந்தது; ஆத்மஞானம் உதயமானால் உலகியலான துன்ப-இன்பங்கள் ஒழிவதுபோல்.

Verse 3

तस्यार्षास्त्रं धनुषि प्रयुञ्जत: सुवर्णपुङ्खा: कलहंसवासस: । विनि:सृता आविविशुर्द्विषद्बलं यथा वनं भीमरवा: शिखण्डिन: ॥ ३ ॥

துருவ மகாராஜா நாராயண ரிஷி செய்த ஆயுதத்தை வில்லில் செலுத்தியபோது, பொன்னிற தண்டு கொண்டும் அன்னப்பறவையின் இறகுபோன்ற பற்களுடனும் அம்புகள் புறப்பட்டன. அவை பயங்கர சீற்ற ஒலியுடன் பகைவர் படையில் புகுந்தன; காடுக்குள் பெரும் கூச்சலுடன் மயில்கள் நுழைவதுபோல்.

Verse 4

तैस्तिग्मधारै: प्रधने शिलीमुखै- रितस्तत: पुण्यजना उपद्रुता: । तमभ्यधावन् कुपिता उदायुधा: सुपर्णमुन्नद्धफणा इवाहय: ॥ ४ ॥

அந்த கூர்மையான அம்புகள் போர்க்களத்தில் யக்ஷர்களை கலங்கச் செய்து மயக்கமடையச் செய்தன. ஆனாலும் கோபத்தில் அவர்கள் ஆயுதங்களை எடுத்துக்கொண்டு துருவ மகாராஜாவை நோக்கி பாய்ந்தனர்; கருடனால் கலங்கிய பாம்புகள் பனைகளை உயர்த்தி கருடனை நோக்கி ஓடுவதுபோல்.

Verse 5

स तान् पृषत्कैरभिधावतो मृधे निकृत्तबाहूरुशिरोधरोदरान् । निनाय लोकं परमर्कमण्डलं व्रजन्ति निर्भिद्य यमूर्ध्वरेतस: ॥ ५ ॥

துருவ மகாராஜா யக்ஷர்கள் முன்னேறி வருவதைக் கண்டதும், உடனே தனது அம்புகளை எடுத்து எதிரிகளைத் துண்டு துண்டாக வெட்டினார். அவர்களின் கைகள், கால்கள், தலைகள் மற்றும் வயிறுகளை உடலிலிருந்து பிரித்து, சூரிய மண்டலத்திற்கு மேலே அமைந்துள்ளதும், ஊர்த்வரே தஸ்ஸுகளான பிரம்மச்சாரிகளால் மட்டுமே அடையக்கூடியதுமான உலகத்திற்கு அவர்களை அனுப்பினார்.

Verse 6

तान् हन्यमानानभिवीक्ष्य गुह्यका- ननागसश्चित्ररथेन भूरिश: । औत्तानपादिं कृपया पितामहो मनुर्जगादोपगत: सहर्षिभि: ॥ ६ ॥

தனது பேரனான துருவ மகாராஜா குற்றமற்ற பல யக்ஷர்களைக் கொல்வதைக் கண்ட ஸ்வாயம்புவ மனு, மிகுந்த கருணையுடன் மகரிஷிகளோடு துருவனிடம் வந்து நல்லுரை வழங்கினார்.

Verse 7

मनुरुवाच अलं वत्सातिरोषेण तमोद्वारेण पाप्मना । येन पुण्यजनानेतानवधीस्त्वमनागस: ॥ ७ ॥

மனு கூறினார்: என் அன்பு மகனே, தயவுசெய்து நிறுத்து. தேவையற்ற கோபம் கொள்வது நல்லதல்ல - அது நரக வாழ்விற்கான பாதையாகும். உண்மையில் குற்றமற்றவர்களான யக்ஷர்களைக் கொல்வதன் மூலம் நீ இப்போது வரம்பை மீறுகிறாய்.

Verse 8

नास्मत्कुलोचितं तात कर्मैतत्सद्विगर्हितम् । वधो यदुपदेवानामारब्धस्तेऽकृतैनसाम् ॥ ८ ॥

என் அன்பு மகனே, பாவமற்ற யக்ஷர்களைக் கொல்லும் உனது செயல் பெரியோர்களால் அங்கீகரிக்கப்படவில்லை. தர்மம் மற்றும் அதர்மத்தின் சட்டங்களை அறிந்திருப்பதாகக் கருதப்படும் நம் குடும்பத்திற்கு இது சற்றும் பொருத்தமற்றது.

Verse 9

नन्वेकस्यापराधेन प्रसङ्गाद् बहवो हता: । भ्रातुर्वधाभितप्तेन त्वयाङ्ग भ्रातृवत्सल ॥ ९ ॥

என் அன்பு மகனே, உன் சகோதரன் மீது நீ மிகுந்த பாசம் வைத்திருக்கிறாய் என்பதும், யக்ஷர்களால் அவன் கொல்லப்பட்டதால் நீ மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கிறாய் என்பதும் நிரூபணமாகியுள்ளது. ஆனால் சற்று சிந்தித்துப் பார்: ஒரு யக்ஷனின் குற்றத்திற்காக, நீ நிரபராதிகளான பலரைக் கொன்றுவிட்டாய்.

Verse 10

नायं मार्गो हि साधूनां हृषीकेशानुवर्तिनाम् । यदात्मानं पराग्गृह्य पशुवद्भूतवैशसम् ॥ १० ॥

இது ஹ்ருஷீகேசனைப் பின்பற்றும் சாதுக்களின் வழி அல்ல. உடலையே ஆத்மா என எண்ணி மிருகம்போல் பிற உயிர்களின் உடலைக் கொல்லக் கூடாது.

Verse 11

सर्वभूतात्मभावेन भूतावासं हरिं भवान् । आराध्याप दुराराध्यं विष्णोस्तत्परमं पदम् ॥ ११ ॥

நீங்கள் எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மபாவம் கொண்டு, உயிர்களின் வாசஸ்தலமான ஹரியை ஆராதித்தீர்கள். விஷ்ணுவின் பரமபதம் அரிதாயினும், நீங்கள் அந்தத் தாமத்தை அடைவீர்.

Verse 12

स त्वं हरेरनुध्यातस्तत्पुंसामपि सम्मत: । कथं त्ववद्यं कृतवाननुशिक्षन् सतां व्रतम् ॥ १२ ॥

நீங்கள் ஹரியின் தூய பக்தர்; பகவானும் எப்போதும் உங்களை நினைக்கிறார், அவரின் நெருங்கிய பக்தர்களும் உங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள். உங்கள் வாழ்வு சத்புருஷ வ்ரதத்திற்கு முன்மாதிரி—அப்படியிருக்க இத்தகைய நிந்தைக்குரிய செயலை ஏன் செய்தீர்?

Verse 13

तितिक्षया करुणया मैत्र्या चाखिलजन्तुषु । समत्वेन च सर्वात्मा भगवान् सम्प्रसीदति ॥ १३ ॥

பக்தன் எல்லா உயிர்களிடமும் பொறுமை, கருணை, நட்பு, சமத்துவம் காட்டினால், சர்வாத்மனான பகவான் மிகுந்த திருப்தியடைகிறார்.

Verse 14

सम्प्रसन्ने भगवति पुरुष: प्राकृतैर्गुणै: । विमुक्तो जीवनिर्मुक्तो ब्रह्म निर्वाणमृच्छति ॥ १४ ॥

பகவான் முழுமையாகப் பிரசன்னமானால், மனிதன் ஸ்தூல-ஸூக்ஷ்மப் பௌதிக குணங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான். வாழ்நாளிலேயே பந்தமற்றவனாகி, பிரம்ம-நிர்வாணம் எனும் அளவற்ற ஆனந்தத்தை அடைகிறான்.

Verse 15

भूतै: पञ्चभिरारब्धैर्योषित्पुरुष एव हि । तयोर्व्यवायात्सम्भूतिर्योषित्पुरुषयोरिह ॥ १५ ॥

ஐம்பூதங்களால் இவ்வுலகும் பெண்‑ஆண் உடலும் உருவானது. பெண்‑ஆண் சேர்க்கையால் இங்கு சந்ததி பெருகுகிறது.

Verse 16

एवं प्रवर्तते सर्ग: स्थिति: संयम एव च । गुणव्यतिकराद्राजन्मायया परमात्मन: ॥ १६ ॥

அரசே துருவா! பரமாத்மாவின் மாயையாலும் இயற்கையின் மூன்று குணங்களின் பரஸ்பரச் சேர்க்கையாலும் படைப்பு, நிலை, அழிவு நிகழ்கின்றன.

Verse 17

निमित्तमात्रं तत्रासीन्निर्गुण: पुरुषर्षभ: । व्यक्ताव्यक्तमिदं विश्वं यत्र भ्रमति लोहवत् ॥ १७ ॥

துருவா! அந்த புருஷோத்தமன் குணங்களால் மாசுபடாதவன்; படைப்பில் அவர் நிமித்த காரணமட்டும். அவர் ஊக்கத்தால் இவ்வ்யக்த‑அவ்யக்த உலகம் காந்தத்தால் இரும்பு நகர்வதுபோல் இயங்குகிறது.

Verse 18

स खल्विदं भगवान् कालशक्त्या गुणप्रवाहेण विभक्तवीर्य: । करोत्यकर्तैव निहन्त्यहन्ता चेष्टा विभूम्न: खलु दुर्विभाव्या ॥ १८ ॥

அந்த பகவான் காலசக்தியால் குணங்களின் ஓட்டத்தை இயக்கி பலவகை சக்திகளை வெளிப்படுத்துகிறார். செய்கிறபோதும் அகர்த்தா; அழிக்கிறபோதும் கொல்லுநன் அல்ல; விபுவின் இச்செயல் அசிந்த்யம்.

Verse 19

सोऽनन्तोऽन्तकर: कालोऽनादिरादिकृदव्यय: । जनं जनेन जनयन्मारयन्मृत्युनान्तकम् ॥ १९ ॥

துருவா! பகவான் அனந்தன்; காலரூபத்தில் அனைத்தின் முடிவைச் செய்பவன். தொடக்கமற்றவனாயினும் தொடக்கத்தின் காரணன், அழியாதவன். ஜீவர்கள் தந்தையால் பிறந்து மரணத்தால் இறக்கின்றனர்; ஆனால் அவர் பிறப்பு‑இறப்பிலிருந்து எந்நாளும் விடுதலையானவர்.

Verse 20

न वै स्वपक्षोऽस्य विपक्ष एव वा परस्य मृत्योर्विशत: समं प्रजा: । तं धावमानमनुधावन्त्यनीशा यथा रजांस्यनिलं भूतसङ्घा: ॥ २० ॥

பரமபுருஷன் காலரூபமாக உலகில் அனைவரிடமும் சமநோக்குடன் இருக்கிறான்; அவனுக்கு நண்பனும் இல்லை, பகைவனும் இல்லை. காலத்தின் ஆட்சியில் ஜீவர்கள் தத்தம் கர்மபலத்தின்படி இன்பம் துன்பம் அனுபவிக்கின்றனர்; காற்றில் தூசித் துகள்கள் பறப்பதுபோல்.

Verse 21

आयुषोऽपचयं जन्तोस्तथैवोपचयं विभु: । उभाभ्यां रहित: स्वस्थो दु:स्थस्य विदधात्यसौ ॥ २१ ॥

விஷ்ணு அனைத்தாற்றலுடையவர்; கர்மவினையின் பலனை அளிப்பவர். ஒருவரின் ஆயுள் குறையும், மற்றொருவரின் ஆயுள் கூடும்; ஆனால் அவர் இவ்விரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரநிலையில் நிலைத்தவர்—அவருடைய ஆயுள் குறையவும் கூடவும் இல்லை.

Verse 22

केचित्कर्म वदन्त्येनं स्वभावमपरे नृप । एके कालं परे दैवं पुंस: काममुतापरे ॥ २२ ॥

அரசே, உயிர்களின் பல்வகைமை மற்றும் இன்ப-துன்ப வேறுபாடு கர்மபலத்தினால் என சிலர் கூறுவர். சிலர் இயல்பினால், சிலர் காலத்தினால், சிலர் தெய்வவிதியினால், இன்னும் சிலர் ஆசையினால் என விளக்குவர்.

Verse 23

अव्यक्तस्याप्रमेयस्य नानाशक्त्युदयस्य च । न वै चिकीर्षितं तात को वेदाथ स्वसम्भवम् ॥ २३ ॥

மகனே, வெளிப்படாததும் அளவிட இயலாததும் ஆன பரம்பொருள், பல சக்திகளின் அதிபதி—அவருடைய திட்டமும் செயலுமை யார் அறிய முடியும்? அவர் காரணங்களின் காரணமாயினும், மனக் கற்பனையால் அறியப்படார்.

Verse 24

न चैते पुत्रक भ्रातुर्हन्तारो धनदानुगा: । विसर्गादानयोस्तात पुंसो दैवं हि कारणम् ॥ २४ ॥

மகனே, குபேரரின் வம்சத்தவரான இந்த யக்ஷர்கள் உன் சகோதரனை உண்மையில் கொன்றவர்கள் அல்லர். மகனே, பிறப்பும் இறப்பும் ஏற்படுவதற்குக் காரணம் பரம தெய்வமே—அனைத்துக் காரணங்களின் காரணமான பகவான்.

Verse 25

स एव विश्वं सृजति स एवावति हन्ति च । अथापि ह्यनहङ्कारान्नाज्यते गुणकर्मभि: ॥ २५ ॥

அந்த பரமேஸ்வரனே இவ்வுலகை படைக்கிறான், அவனே காக்கிறான், காலம் வந்தால் அழிக்கிறான்; ஆயினும் அகங்காரமற்றதால் குண‑கர்மங்களால் எப்போதும் பிணையப்படான்।

Verse 26

एष भूतानि भूतात्मा भूतेशो भूतभावन: । स्वशक्त्या मायया युक्त: सृजत्यत्ति च पाति च ॥ २६ ॥

இவரே எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள பரமாத்மா; அனைவரின் ஆண்டவனும் பேணுபவனும் ஆவான். தன் வெளிச்சக்தியான மாயையின் மூலம் படைப்பு, காப்பு, அழிவு ஆகியவற்றை நடத்துகிறான்.

Verse 27

तमेव मृत्युममृतं तात दैवं सर्वात्मनोपेहि जगत्परायणम् । यस्मै बलिं विश्वसृजो हरन्ति गावो यथा वै नसि दामयन्त्रिता: ॥ २७ ॥

அன்பு துருவா, உலகின் பரம இலக்காகிய, எல்லாருள்ளும் உள்ள பரமதேவனான பகவானிடம் சரணடை; அவர் மரணத்திற்கும் மரணம், அமரத்தன்மையே. பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் கூட அவரின் கட்டுப்பாட்டில் காணிக்கை செலுத்துகின்றனர்; மூக்கில் கயிறு கட்டப்பட்ட காளை உரிமையாளரின் வசத்தில் இருப்பதுபோல்.

Verse 28

य: पञ्चवर्षो जननीं त्वं विहाय मातु: सपत्‍न्या वचसा भिन्नमर्मा । वनं गतस्तपसा प्रत्यगक्ष- माराध्य लेभे मूर्ध्नि पदं त्रिलोक्या: ॥ २८ ॥

அன்பு துருவா, நீ ஐந்து வயதிலேயே; தாயின் இணைமனைவியின் சொற்களால் உள்ளம் புண்பட்டு, தாயின் பாதுகாப்பை விட்டு வனத்திற்குச் சென்று தவத்தால் உள்ளுறையும் நாராயணனை ஆராதித்தாய்; அதன் பயனாக மூன்று உலகங்களிலும் உச்சமான பதவியை நீ பெற்றாய்.

Verse 29

तमेनमङ्गात्मनि मुक्तविग्रहे व्यपाश्रितं निर्गुणमेकमक्षरम् । आत्मानमन्विच्छ विमुक्तमात्मद‍ृग् यस्मिन्निदं भेदमसत्प्रतीयते ॥ २९ ॥

ஆகையால், அன்பு துருவா, தன் தெய்வீக விடுதலை பெற்ற ரூபத்தில் நிலைத்து, ஒரே அசையாத நிர்குண பரமபுருஷனாகிய அவர்மேல் மனத்தை திருப்பு; ஆத்மதரிசனத்தால் விடுபட்டபின், இவ்வுலக வேறுபாடுகள் பொய்யெனத் துடிப்பதுபோல் மட்டுமே தோன்றும் என்பதை அறிந்துகொள்வாய்.

Verse 30

त्वं प्रत्यगात्मनि तदा भगवत्यनन्त आनन्दमात्र उपपन्नसमस्तशक्तौ । भक्तिं विधाय परमां शनकैरविद्या- ग्रन्थिं विभेत्स्यसि ममाहमिति प्ररूढम् ॥ ३० ॥

நீ உள்ஆத்மாவில் நிலைத்து, எல்லாச் சக்திகளும் நிறைந்த ஆனந்தநிதியான அனந்த பகவானுக்கு பரம பக்தியை மெதுவாகச் செய்து வந்தால், ‘நான்’ ‘என்’ எனும் அவித்தியைக் கட்டு விரைவில் அறுந்துவிடும்।

Verse 31

संयच्छ रोषं भद्रं ते प्रतीपं श्रेयसां परम् । श्रुतेन भूयसा राजन्नगदेन यथामयम् ॥ ३१ ॥

கோபத்தை அடக்கிக் கொள்; உனக்கு நன்மை உண்டாகுக. அரசே, கோபமே ஆன்மிக நலனுக்குப் பெரும் எதிரி. நான் கூறியவை நோய்க்கு மருந்துபோல்; என் அறிவுரையைப் பின்பற்று.

Verse 32

येनोपसृष्टात्पुरुषाल्लोक उद्विजते भृशम् । न बुधस्तद्वशं गच्छेदिच्छन्नभयमात्मन: ॥ ३२ ॥

இந்த உலகிலிருந்து விடுதலை விரும்புபவன் கோபத்தின் கட்டுப்பாட்டில் விழக்கூடாது; ஏனெனில் கோபத்தில் மயங்கினால் அவன் பிறரெல்லோருக்கும் அச்சத்தின் காரணமாகிறான்.

Verse 33

हेलनं गिरिशभ्रातुर्धनदस्य त्वया कृतम् । यज्जघ्निवान् पुण्यजनान् भ्रातृघ्नानित्यमर्षित: ॥ ३३ ॥

துருவா, யக்ஷர்கள் உன் சகோதரனை கொன்றார்கள் என்று எண்ணி நீ பல யக்ஷர்களை வதைத்தாய். இதனால் தேவர்களின் செல்வக் காவலன், கிரீச சிவனின் சகோதரன் தனதன் குபேரனின் மனம் கலங்கியது; குபேரனுக்கும் சிவனுக்கும் நீ செய்தது அவமதிப்பாகும்.

Verse 34

तं प्रसादय वत्साशु सन्नत्या प्रश्रयोक्तिभि: । न यावन्महतां तेज: कुलं नोऽभिभविष्यति ॥ ३४ ॥

ஆகவே, மகனே, உடனே பணிவான வணக்கம், பிரார்த்தனை, இனிய சொற்களால் குபேரனை அமைதிப்படுத்து; இல்லையேல் மகான்களின் தேஜஸ் நம் குலத்தைத் தாக்கிவிடும்.

Verse 35

एवं स्वायम्भुव: पौत्रमनुशास्य मनुर्ध्रुवम् । तेनाभिवन्दित: साकमृषिभि: स्वपुरं ययौ ॥ ३५ ॥

இவ்வாறு ஸ்வாயம்புவ மனு தம் பேரன் துருவ மகாராஜருக்கு உபதேசம் செய்து, துருவன் செய்த சிரத்தையுள்ள வணக்கத்தால் போற்றப்பட்டு, ரிஷிகளுடன் தம் தம் இல்லங்களுக்குச் சென்றார்।