Adhyaya 10

Verse 1

मैत्रेय उवाच प्रजापतेर्दुहितरं शिशुमारस्य वै ध्रुव: । उपयेमे भ्रमिं नाम तत्सुतौ कल्पवत्सरौ ॥ १ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரரே! பின்னர் துருவ மகாராஜன் பிரஜாபதி சிசுமாரனின் மகள் ‘ப்ரமி’யை மணந்தான்; அவளால் ‘கல்ப’ ‘வத்ஸர’ எனும் இரு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்।

Verse 2

इलायामपि भार्यायां वायो: पुत्र्यां महाबल: । पुत्रमुत्कलनामानं योषिद्रत्नमजीजनत् ॥ २ ॥

மகாபலன் துருவ மகாராஜனுக்கு வாயுதேவனின் மகளான ‘இலா’ என்ற இன்னொரு மனைவி இருந்தாள். அவளால் ‘உத்கல’ என்ற மகனும், அழகிய மகளும் பிறந்தனர்।

Verse 3

उत्तमस्त्वकृतोद्वाहो मृगयायां बलीयसा । हत: पुण्यजनेनाद्रौ तन्मातास्य गतिं गता ॥ ३ ॥

துருவ மகாராஜனின் இளைய சகோதரன் உத்தமன் இன்னும் திருமணம் ஆகாதவன்; ஒருமுறை வேட்டைக்குச் சென்று இமயத்தில் வலிமைமிக்க யக்ஷனால் கொல்லப்பட்டான். அவனுடைய தாய் சுருசியும் மகனின் பாதையைத் தொடர்ந்து உயிர் நீத்தாள்।

Verse 4

ध्रुवो भ्रातृवधं श्रुत्वा कोपामर्षशुचार्पित: । जैत्रं स्यन्दनमास्थाय गत: पुण्यजनालयम् ॥ ४ ॥

சகோதரன் உத்தமன் கொல்லப்பட்ட செய்தியை கேட்டதும் துருவ மகாராஜன் துயரும் கோபமும் நிறைந்தான். வெற்றித் தேரில் ஏறி யக்ஷர்களின் நகரமான அலகாபுரிக்குச் சென்று வெல்லப் புறப்பட்டான்।

Verse 5

गत्वोदीचीं दिशं राजा रुद्रानुचरसेविताम् । ददर्श हिमवद्‌द्रोण्यां पुरीं गुह्यकसङ्कुलाम् ॥ ५ ॥

அரசன் துருவ மகாராஜன் வடதிசை நோக்கி இமாலயப் பகுதியில், ருத்ரனின் அனுசரர்கள் சேவிக்கும் இடத்திற்குச் சென்று, இமவத் பள்ளத்தாக்கில் குஹ்யகர்கள் நிறைந்த ஒரு நகரத்தை கண்டான்.

Verse 6

दध्मौ शङ्खं बृहद्बाहु: खं दिशश्चानुनादयन् । येनोद्विग्नद‍ृश: क्षत्तरुपदेव्योऽत्रसन्भृशम् ॥ ६ ॥

மைத்ரேயர் கூறினார்—விதுரரே, துருவ மகாராஜன் அலகாபுரியை அடைந்தவுடனே சங்கத்தை ஊதினான்; அதன் ஒலி ஆகாயமெங்கும் எல்லாத் திசைகளிலும் எதிரொலித்தது. அதனால் யக்ஷர்களின் மனைவிகள் மிகுந்த அச்சமடைந்தனர்; அவர்களின் கண்களில் கலக்கம் வெளிப்பட்டது.

Verse 7

ततो निष्क्रम्य बलिन उपदेवमहाभटा: । असहन्तस्तन्निनादमभिपेतुरुदायुधा: ॥ ७ ॥

வீர விதுரரே, அப்போது யக்ஷர்களின் மிகப் பலமுடைய உபதேவர் எனப்படும் மகாவீரர்கள் அந்த நாதத்தைத் தாங்க இயலாமல் நகரத்திலிருந்து வெளியே வந்து ஆயுதங்களை ஏந்தி துருவனைத் தாக்கினர்.

Verse 8

स तानापततो वीर उग्रधन्वा महारथ: । एकैकं युगपत्सर्वानहन् बाणैस्त्रिभिस्त्रिभि: ॥ ८ ॥

அப்போது கடும் வில்லாளியும் மகாரதனுமான துருவ மகாராஜன், பாய்ந்து வந்த அந்த வீரர்களை ஒரே நேரத்தில் மூன்று மூன்று அம்புகளை விடுத்து, ஒருவரொருவராக எல்லோரையும் வீழ்த்தினான்.

Verse 9

ते वै ललाटलग्नैस्तैरिषुभि: सर्व एव हि । मत्वा निरस्तमात्मानमाशंसन् कर्म तस्य तत् ॥ ९ ॥

யக்ஷ வீரர்கள் துருவ மகாராஜனின் அம்புகள் தங்கள் நெற்றியில் பதியக் காண, தங்கள் தோல்வி உறுதியென உணர்ந்தனர். ஆயினும் வீர மரபின்படி துருவனின் அந்தச் செயலைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 10

तेऽपि चामुममृष्यन्त: पादस्पर्शमिवोरगा: । शरैरविध्यन् युगपद् द्विगुणं प्रचिकीर्षव: ॥ १० ॥

யாருடைய பாதஸ்பரிசத்தையும் பாம்புகள் பொறுக்காததுபோல், துருவ மகாராஜரின் அற்புத வீரத்தைப் பொறுக்காத யக்ஷர்கள் ஒரே நேரத்தில் இரட்டிப்பு அம்புகளை எய்து தங்கள் பராக்கிரமத்தை வெளிப்படுத்தினர்।

Verse 11

तत: परिघनिस्त्रिंशै: प्रासशूलपरश्वधै: । शक्त्यृष्टिभिर्भुशुण्डीभिश्चित्रवाजै: शरैरपि ॥ ११ ॥ अभ्यवर्षन् प्रकुपिता: सरथं सहसारथिम् । इच्छन्तस्तत्प्रतीकर्तुमयुतानां त्रयोदश ॥ १२ ॥

அப்போது கோபமுற்ற யக்ஷர்கள் துருவ மகாராஜர்மேல்—அவரது ரதமும் சாரதியும் உடன்—இறகுகள் பொருந்திய விசித்திர அம்புகள், பரிகம், நிஸ்த்ரிம்ஷம், பிராச-சூலம், பரச்வதம், சக்தி, ரிஷ்டி, புஷுண்டி போன்ற ஆயுதங்களை மழையென பொழிந்தனர்।

Verse 12

तत: परिघनिस्त्रिंशै: प्रासशूलपरश्वधै: । शक्त्यृष्टिभिर्भुशुण्डीभिश्चित्रवाजै: शरैरपि ॥ ११ ॥ अभ्यवर्षन् प्रकुपिता: सरथं सहसारथिम् । इच्छन्तस्तत्प्रतीकर्तुमयुतानां त्रयोदश ॥ १२ ॥

ஒரு இலட்சத்து முப்பதாயிரம் யக்ஷ வீரர்கள் மிகக் கோபமுற்று, துருவ மகாராஜரின் அற்புத செயல்களை முறியடிக்க விரும்பி, முழு வலிமையுடன் ரதமும் சாரதியும் உடன் அவர்மேல் ஆயுதங்களும் அம்புகளும் மழையென பொழிந்தனர்।

Verse 13

औत्तानपादि: स तदा शस्त्रवर्षेण भूरिणा । न एवाद‍ृश्यताच्छन्न आसारेण यथा गिरि: ॥ १३ ॥

அப்போது ஒத்தானபாதி துருவ மகாராஜர் மிகுந்த ஆயுதமழையால் முற்றிலும் மூடப்பட்டார்; பெருமழையில் மலை மறைவதுபோல் அவர் காணப்படவில்லை।

Verse 14

हाहाकारस्तदैवासीत्सिद्धानां दिवि पश्यताम् । हतोऽयं मानव: सूर्यो मग्न: पुण्यजनार्णवे ॥ १४ ॥

அப்போது ஆகாயத்தில் போரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சித்தர்களிடையே பெரும் அலறல் எழுந்தது—“மனுவின் பேரன் துருவன் சூரியனைப் போன்றவன்; இப்போது யக்ஷர்களின் கடலில் மூழ்கி அஸ்தமித்தான்!”

Verse 15

नदत्सु यातुधानेषु जयकाशिष्वथो मृधे । उदतिष्ठद्रथस्तस्य नीहारादिव भास्कर: ॥ १५ ॥

போரில் யக்ஷர்கள் ‘நாம் வென்றோம்’ என்று முழங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, துருவ மகாராஜாவின் ரதம் திடீரெனத் தோன்றியது—மூடுபனியில் இருந்து சூரியன் வெளிவருவது போல।

Verse 16

धनुर्विस्फूर्जयन्दिव्यं द्विषतां खेदमुद्वहन् । अस्त्रौघं व्यधमद्बाणैर्घनानीकमिवानिल: ॥ १६ ॥

துருவ மகாராஜா தெய்வீக வில்லைக் கம்பீரமாக ஒலிக்கச் செய்து, பகைவர்களின் உள்ளத்தில் துயரை எழுப்பினார். அவர் இடைவிடாது அம்புகளைப் பொழிந்து, அவர்களின் ஆயுதக் கூட்டத்தைச் சிதைத்தார்—வானில் கூடிய மேகங்களைப் புயல் கலைப்பது போல।

Verse 17

तस्य ते चापनिर्मुक्ता भित्त्वा वर्माणि रक्षसाम् । कायानाविविशुस्तिग्मा गिरीनशनयो यथा ॥ १७ ॥

துருவ மகாராஜாவின் வில்லில் இருந்து விடப்பட்ட கூரிய அம்புகள், ராட்சசர்களின் கவசங்களைத் துளைத்து அவர்களின் உடல்களில் புகுந்தன—இந்திரனின் வஜ்ரம் மலைகளின் உடலைச் சிதைப்பது போல।

Verse 18

भल्लै: सञ्छिद्यमानानां शिरोभिश्चारुकुण्डलै: । ऊरुभिर्हेमतालाभैर्दोर्भिर्वलयवल्गुभि: ॥ १८ ॥ हारकेयूरमुकुटैरुष्णीषैश्च महाधनै: । आस्तृतास्ता रणभुवो रेजुर्वीरमनोहरा: ॥ १९ ॥

மைத்திரேயர் கூறினார்—விதுரரே! துருவ மகாராஜாவின் பல்ல அம்புகளால் துண்டிக்கப்பட்டவர்களின் தலைகள் அழகிய குண்டலங்களும் தலைப்பாகைகளும் அணிந்து ஒளிந்தன. அவர்களின் தொடைகள் பொன்னிறத் தாளமரம்போல், கரங்கள் பொன் வளையங்களும் கையுறைகளும் கொண்டு மிளிர்ந்தன; தலைமேல் மிக மதிப்புள்ள பொன் பதித்த கிரீடங்களும் தலைக்கவசங்களும் இருந்தன. இவ்வலங்காரங்கள் பரவிய அந்தப் போர்க்களம் வீரரின் மனத்தையும் மயக்குமாறு பிரகாசித்தது।

Verse 19

भल्लै: सञ्छिद्यमानानां शिरोभिश्चारुकुण्डलै: । ऊरुभिर्हेमतालाभैर्दोर्भिर्वलयवल्गुभि: ॥ १८ ॥ हारकेयूरमुकुटैरुष्णीषैश्च महाधनै: । आस्तृतास्ता रणभुवो रेजुर्वीरमनोहरा: ॥ १९ ॥

மைத்திரேயர் கூறினார்—விதுரரே! துருவ மகாராஜாவின் பல்ல அம்புகளால் துண்டிக்கப்பட்டவர்களின் தலைகள் அழகிய குண்டலங்களும் தலைப்பாகைகளும் அணிந்து ஒளிந்தன. அவர்களின் தொடைகள் பொன்னிறத் தாளமரம்போல், கரங்கள் பொன் வளையங்களும் கையுறைகளும் கொண்டு மிளிர்ந்தன; தலைமேல் மிக மதிப்புள்ள பொன் பதித்த கிரீடங்களும் தலைக்கவசங்களும் இருந்தன. இவ்வலங்காரங்கள் பரவிய அந்தப் போர்க்களம் வீரரின் மனத்தையும் மயக்குமாறு பிரகாசித்தது।

Verse 20

हतावशिष्टा इतरे रणाजिराद् रक्षोगणा: क्षत्रियवर्यसायकै: । प्रायो विवृक्णावयवा विदुद्रुवु- र्मृगेन्द्रविक्रीडितयूथपा इव ॥ २० ॥

சிறந்த வீரரான துருவ மகாராஜாவின் அம்புகளால், எஞ்சியிருந்த யக்ஷர்களின் உடல் உறுப்புகள் துண்டிக்கப்பட்டன. சிங்கத்தால் தோற்கடிக்கப்பட்ட யானைகள் ஓடுவதைப் போல, அவர்கள் போர்க்களத்திலிருந்து தப்பியோடத் தொடங்கினர்.

Verse 21

अपश्यमान: स तदाततायिनं महामृधे कञ्चन मानवोत्तम: । पुरीं दिद‍ृक्षन्नपि नाविशद्‌द्विषां न मायिनां वेद चिकीर्षितं जन: ॥ २१ ॥

மனிதர்களில் சிறந்தவரான துருவ மகாராஜா, அந்தப் பெரும் போர்க்களத்தில் எதிரி வீரர்கள் யாரும் ஆயுதங்களுடன் நிற்கவில்லை என்பதைக் கண்டார். அவர் அலகாபுரி நகரத்தைக் காண விரும்பினார், ஆனால் "மாயாவி யக்ஷர்களின் திட்டங்களை யாரும் அறிய முடியாது" என்று எண்ணி உள்ளே நுழையவில்லை.

Verse 22

इति ब्रुवंश्चित्ररथ: स्वसारथिं यत्त: परेषां प्रतियोगशङ्कित: । शुश्राव शब्दं जलधेरिवेरितं नभस्वतो दिक्षु रजोऽन्वद‍ृश्यत ॥ २२ ॥

இதற்கிடையில், துருவ மகாராஜா தனது தேரோட்டியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, மாயாவி எதிரிகளைப் பற்றி சந்தேகத்துடன் இருந்த நிலையில், கடல் பொங்குவது போன்ற ஒரு பயங்கரமான சத்தத்தைக் கேட்டார்கள். வானத்திலிருந்து அனைத்து திசைகளிலிருந்தும் ஒரு பெரும் புழுதிப் புயல் வருவதைக் கண்டார்கள்.

Verse 23

क्षणेनाच्छादितं व्योम घनानीकेन सर्वत: । विस्फुरत्तडिता दिक्षु त्रासयत्स्तनयित्नुना ॥ २३ ॥

ஒரு கணத்திற்குள் வானம் முழுவதும் அடர்ந்த மேகங்களால் சூழப்பட்டது, பயங்கரமான இடி முழக்கம் கேட்டது. மின்னல் வெட்டியதுடன் கடும் மழையும் பெய்தது.

Verse 24

ववृषू रुधिरौघासृक्पूयविण्मूत्रमेदस: । निपेतुर्गगनादस्य कबन्धान्यग्रतोऽनघ ॥ २४ ॥

குற்றமற்ற விதுரரே! அந்த மழையில் இரத்தம், சளி, சீழ், மலம், சிறுநீர் மற்றும் மஜ்ஜை ஆகியவை துருவ மகாராஜாவின் முன் பலமாக விழுந்தன. வானத்திலிருந்து தலை இல்லாத உடல்களும் விழுந்தன.

Verse 25

तत: खेऽद‍ृश्यत गिरिर्निपेतु: सर्वतोदिशम् । गदापरिघनिस्त्रिंशमुसला: साश्मवर्षिण: ॥ २५ ॥

அப்போது ஆகாயத்தில் ஒரு மாபெரும் மலை தோன்றியது; எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் ஆலங்கட்டி மழையுடன் ஈட்டிகள், கதைகள், பரிகங்கள், வாள்கள், முசல்கள் மற்றும் பெரிய கற்கள் பொழிந்தன।

Verse 26

अहयोऽशनिनि:श्वासा वमन्तोऽग्निं रुषाक्षिभि: । अभ्यधावन् गजा मत्ता: सिंहव्याघ्राश्च यूथश: ॥ २६ ॥

துருவ மகாராஜன் கோபக் கண்களுடைய பெரிய பாம்புகளை கண்டான்; அவை மின்னலைப் போல் சீறி, தீயை உமிழ்ந்து அவனை விழுங்க ஓடிவந்தன; மேலும் மதயானைகள், சிங்கங்கள், புலிகள் கூட்டங்களாக வந்தன।

Verse 27

समुद्र ऊर्मिभिर्भीम: प्लावयन् सर्वतो भुवम् । आससाद महाह्राद: कल्पान्त इव भीषण: ॥ २७ ॥

பின்னர் உலகப் பிரளய நேரம் போல அச்சமூட்டும், நுரைமிகு அலைகளுடன் கொந்தளித்த கடல், பேரொலியுடன் எல்லாத் திசைகளிலும் பூமியை மூழ்கடித்து அவன் முன் வந்தடைந்தது।

Verse 28

एवंविधान्यनेकानि त्रासनान्यमनस्विनाम् । ससृजुस्तिग्मगतय आसुर्या माययासुरा: ॥ २८ ॥

இவ்வாறு குறைந்த அறிவுடையவர்களை அச்சுறுத்த, வேகமிகு அந்த ஆசுர யக்ஷர்கள் தங்கள் மாயாசக்தியால் பலவிதமான விசித்திரமான பயங்கர நிகழ்வுகளை உருவாக்கினர்; ஏனெனில் அவர்கள் இயல்பாகவே கொடியவர்கள்।

Verse 29

ध्रुवे प्रयुक्तामसुरैस्तां मायामतिदुस्तराम् । निशम्य तस्य मुनय: शमाशंसन् समागता: ॥ २९ ॥

அசுரர்கள் ஏவிய மிகக் கடந்து செல்ல முடியாத மாயையால் துருவ மகாராஜன் அடக்கப்பட்டான் என்று மகரிஷிகள் கேட்டவுடன், அவர்கள் உடனே கூடிவந்து அவனுக்கு அமைதியும் மங்களமும் தரும் ஊக்கவார்த்தைகளை வழங்கினர்।

Verse 30

मुनय ऊचु: औत्तानपाद भगवांस्तव शार्ङ्गधन्वा देव: क्षिणोत्ववनतार्तिहरो विपक्षान् । यन्नामधेयमभिधाय निशम्य चाद्धा लोकोऽञ्जसा तरति दुस्तरमङ्ग मृत्युम् ॥ ३० ॥

முனிவர்கள் கூறினர்—உத்தானபாதரின் மகனே துருவா! பக்தரின் துயரை நீக்கும் சார்ங்கதன்வா பரமபுருஷன் உன் எதிரிகளை அழிக்கட்டும். ஆண்டவனின் புனித நாமம் ஆண்டவனுக்கே சமமான வல்லமை உடையது; நாமஜபமும் நாமகேள்வியும் செய்தால் மக்கள் எளிதில் கடக்க முடியாத மரணத்தையும் தாண்டி காக்கப்படுவர்.