Adhyaya 22
Bali Mahārāja’s Surrender, Prahlāda’s Praise, and the Lord’s Mercy (Sutala and Future Indrahood)
வாமன யாகத்தில் மூன்று அடிகள் தானம் செய்த பின் வருணப் பாசத்தால் கட்டப்பட்ட பலியின் நிகழ்வு இங்கே வெளிப்புற மோதலிலிருந்து உள்ளார்ந்த தீர்மானமாக மாறுகிறது. ‘ஏமாற்றப்பட்டேன்’ எனத் தோன்றினாலும் பலி தன் தானவிரதத்தை நிறைவேற்றத் திடமாக இருந்து, “மூன்றாம் அடியை என் தலைமேல் வையுங்கள்” என்று இறைவனை வேண்டுகிறான்; செல்வ இழப்பு, நரகம், தண்டனை ஆகியவற்றைவிட அவனுக்கு அபகீர்த்தியே பெரும் பயம். இறைவனின் தண்டனையை அசுரர்களுக்கான மறைமுக நன்மை எனக் கருதி, துன்புறுத்தலிலும் பிரஹ்லாதனின் சரணாகதியை நினைவுகூர்கிறான். பகவத் சேவைக்கு தடையாகும் உடல்-குடும்பப் பற்றுகள் பயனற்றவை என வருந்தும் வேளையில் பிரஹ்லாதன் வந்து பகவானை வழிபட்டு, ஐஸ்வர்யம் அளிப்பதும் பறிப்பதும்—ஞானத்தை எழுப்பினால் இரண்டும் சமமாக அழகானவை என விளக்குகிறான். விந்த்யாவளி பொய்யான உரிமை உணர்வை கண்டிக்கிறாள்; பிரம்மா பலியை விடுவிக்க வேண்டுகிறார். பகவான் பக்தியின் மையக் கோட்பாட்டை உரைக்கிறார்—அகந்தையுள்ளவர்களுக்கு விசேஷ அருளாக அவர்களின் செல்வத்தை நான் அகற்றுவேன்; தோல்வி, சாபம் நடுவிலும் சத்தியநிஷ்டை கொண்ட பலியைப் புகழ்கிறார். விஸ்வகர்மா அமைத்த, தாமே காக்கும் சுதல லோகத்தை பலிக்கு அளித்து, சாவர்ணி மன்வந்தரத்தில் எதிர்கால இந்திர பதவியையும் வாக்குறுதி செய்து, தாம் நித்திய காவலனாக இருப்பேன் என அருள்கிறார். இவ்வாறு யாகக் காட்சியைத் தாண்டி சுதலத்தில் பலியின் நிலையான ஆட்சி மற்றும் உலக ஒழுங்கின் மீள்நிறுவல் வெளிப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
श्रीशुक उवाच एवं विप्रकृतो राजन् बलिर्भगवतासुर: । भिद्यमानोऽप्यभिन्नात्मा प्रत्याहाविक्लवं वच: ॥ १ ॥
ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—அரசே, பகவான் வெளிப்படையாக பாலி மகாராஜாவிடம் சற்றுக் குறும்பாக நடந்ததுபோல் தோன்றினாலும், பாலி உறுதியாக நிலைத்தார். தன் வாக்குறுதி நிறைவேறவில்லை என எண்ணி அஞ்சாது இவ்வாறு சொன்னார்.
Verse 2
श्रीबलिरुवाच यद्युत्तमश्लोक भवान् ममेरितं वचो व्यलीकं सुरवर्य मन्यते । करोम्यृतं तन्न भवेत् प्रलम्भनं पदं तृतीयं कुरु शीर्ष्णि मे निजम् ॥ २ ॥
பாலி மகாராஜா கூறினார்—உத்தமச்லோகனே, தேவர்களால் வணங்கப்படும் பரமப் பிரபுவே, என் வாக்கு பொய்யாயிற்று என நீங்கள் கருதினால், அதை நான் நிச்சயம் உண்மையாக்குவேன். என் சத்தியம் வஞ்சகமாகாதபடி, தயை செய்து உங்கள் மூன்றாம் தாமரைப் பாதத்தை என் தலைமேல் வையுங்கள்.
Verse 3
बिभेमि नाहं निरयात् पदच्युतो न पाशबन्धाद् व्यसनाद् दुरत्ययात् । नैवार्थकृच्छ्राद् भवतो विनिग्रहा- दसाधुवादाद् भृशमुद्विजे यथा ॥ ३ ॥
நரக வாழ்வு, பதவி இழப்பு, வருணனின் பாசக் கட்டு, தாங்க முடியாத துன்பம், வறுமையின் கட்டுப்பாடு, அல்லது உங்கள் தண்டனை—இவற்றை நான் அவ்வளவு அஞ்சேன்; ஆனால் பழிச்சொல், அவதூறு என்பதையே மிகுந்த பயத்துடன் அஞ்சுகிறேன்.
Verse 4
पुंसां श्लाघ्यतमं मन्ये दण्डमर्हत्तमार्पितम् । यं न माता पिता भ्राता सुहृदश्चादिशन्ति हि ॥ ४ ॥
மனிதர்களில் மிகப் புகழத்தக்க தண்டனை என நான் கருதுவது, மிக உயர்ந்த ஆராத்யப் பிரபு அளிக்கும் தண்டனையே. தாய், தந்தை, சகோதரன் அல்லது நண்பன் நலன் கருதி தண்டித்தாலும் இவ்வாறு தண்டிப்பதில்லை; ஆனால் நீங்கள் அளித்த தண்டனையை நான் மிக உயர்ந்ததாக மதிக்கிறேன்.
Verse 5
त्वं नूनमसुराणां न: परोक्ष: परमो गुरु: । यो नोऽनेकमदान्धानां विभ्रंशं चक्षुरादिशत् ॥ ५ ॥
நீங்கள் நிச்சயமாக எங்களான அசுரர்களுக்கு மறைமுகமாக பரம குருவும் பரம நலனாளரும் ஆவீர். பலவித அகந்தை மயக்கத்தில் நாம் குருடராய் இருப்போம்; எங்களைத் தண்டித்து வீழ்த்துவதன் மூலம் சரியான பாதையை காணும் கண்களை நீங்கள் அளிக்கிறீர்.
Verse 6
यस्मिन् वैरानुबन्धेन व्यूढेन विबुधेतरा: । बहवो लेभिरे सिद्धिं यामु हैकान्तयोगिन: ॥ ६ ॥ तेनाहं निगृहीतोऽस्मि भवता भूरिकर्मणा । बद्धश्च वारुणै: पाशैर्नातिव्रीडे न च व्यथे ॥ ७ ॥
யார்மேல் இடையறாத பகைபாவம் கொண்டிருந்தாலும் பல அசுரர்கள் ஏகாந்த யோகிகளுக்குரிய சித்தியை அடைந்தார்களோ, அந்தப் பரமனே! நீர் ஒரே செயலில் பல நோக்கங்களை நிறைவேற்றுகிறீர். ஆகவே நீர் பலவிதமாகத் தண்டித்தாலும், வருணப் பாசங்களால் கட்டப்பட்டதற்கு எனக்கு வெட்கமும் இல்லை; மனவேதனையும் இல்லை।
Verse 7
यस्मिन् वैरानुबन्धेन व्यूढेन विबुधेतरा: । बहवो लेभिरे सिद्धिं यामु हैकान्तयोगिन: ॥ ६ ॥ तेनाहं निगृहीतोऽस्मि भवता भूरिकर्मणा । बद्धश्च वारुणै: पाशैर्नातिव्रीडे न च व्यथे ॥ ७ ॥
யார்மேல் பகை வைத்தாலும் தைத்யர்கள் கூட சித்தியை அடைவார்களோ, அந்தப் பிரபு ஒரே செயலில் பல நோக்கங்களை நிறைவேற்றுகிறார். ஆகவே உங்கள் பலவகைச் செயல்களாகிய தண்டனையால் அடக்கப்பட்டாலும், வருணப் பாசங்களால் கட்டப்பட்ட நான் வெட்கப்படவும் இல்லை; வேதனைப்படவும் இல்லை।
Verse 8
पितामहो मे भवदीयसम्मत: प्रह्लाद आविष्कृतसाधुवाद: । भवद्विपक्षेण विचित्रवैशसं सम्प्रापितस्त्वं परम: स्वपित्रा ॥ ८ ॥
என் பிதாமகன் பிரஹ்லாத மகாராஜன் உங்கள் பக்தர்களால் அனைவராலும் ஏற்றுக் கௌரவிக்கப்படுபவன்; சாதுவெனப் புகழ்பெற்றவன். உங்கள் பகைவனான அவன் தந்தை ஹிரண்யகசிபு பலவிதமான வியத்தகு கொடுமைகள் செய்தாலும், அவன் பரம உறுதியுடன் உங்கள் திருவடித் தாமரைகளின் சரணத்தை விடவில்லை।
Verse 9
किमात्मनानेन जहाति योऽन्तत: किं रिक्थहारै: स्वजनाख्यदस्युभि: । किं जायया संसृतिहेतुभूतया मर्त्यस्य गेहै: किमिहायुषो व्यय: ॥ ९ ॥
இறுதியில் தன் உரிமையாளனை விட்டுச் செல்லும் இந்த உடலால் என்ன பயன்? ‘சொந்தம்’ எனப்படும்ோர் உண்மையில் கொள்ளையர்கள் போல, பகவான் சேவைக்குப் பயன்படும் செல்வத்தைப் பறித்துக் கொண்டால் அவர்களால் என்ன பயன்? சம்சாரத்தை வளர்க்கும் மனைவியால் என்ன பயன்? மேலும் வீடு-குடும்பம் முதலியவற்றில் பற்றுதல் மனிதனின் அரிய ஆயுள்-சக்தியையே வீணாக்குகிறது.
Verse 10
इत्थं स निश्चित्य पितामहो महा- नगाधबोधो भवत: पादपद्मम् । ध्रुवं प्रपेदे ह्यकुतोभयं जनाद् भीत: स्वपक्षक्षपणस्य सत्तम ॥ १० ॥
இவ்வாறு உறுதி செய்து, அளவற்ற ஞானம் பெற்ற என் பிதாமகன்—மகாபுருஷன்—நிச்சயமாக உங்கள் திருவடித் தாமரைகளில் உறுதியான சரணடைந்தான். ஹே சத்தமா! இந்த உலகின் சாதாரண மக்களிடமிருந்தும் அவன் அஞ்சினான்; ஏனெனில் உங்கள் கரத்தால் தன் பக்கமே அழிந்ததை அவன் கண்டான். ஆகவே அச்சமற்ற அடைக்கலமாக உங்கள் திருவடிகளையே நாடினான்।
Verse 11
अथाहमप्यात्मरिपोस्तवान्तिकं दैवेन नीत: प्रसभं त्याजितश्री: । इदं कृतान्तान्तिकवर्ति जीवितं ययाध्रुवं स्तब्धमतिर्न बुध्यते ॥ ११ ॥
ஹே ஆத்மரிபு! தெய்வவசத்தால் நான் வலுக்கட்டாயமாக உங்கள் திருவடித் தாமரைகளின் அருகே கொண்டு வரப்பட்டேன்; என் செல்வச் சிறப்பு பறிக்கப்பட்டது. நிலையற்ற செல்வத்தின் மாயையால் மயங்கியோர், ஒவ்வொரு கணமும் மரணத்தின் அருகிலிருந்தும், வாழ்க்கை நிலையற்றது என்பதை உணரார்।
Verse 12
श्रीशुक उवाच तस्येत्थं भाषमाणस्य प्रह्लादो भगवत्प्रिय: । आजगाम कुरुश्रेष्ठ राकापतिरिवोत्थित: ॥ १२ ॥
ஸ்ரீசுகதேவர் கூறினார்—ஓ குருவில் சிறந்தவனே! பலி மகாராஜா இவ்வாறு தன் பாக்கியத்தை உரைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, பகவானுக்கு மிகப் பிரியமான பக்தன் பிரஹ்லாத மகாராஜா அங்கே தோன்றினார்; இரவில் சந்திரன் உதிப்பதுபோல்.
Verse 13
तमिन्द्रसेन: स्वपितामहं श्रिया विराजमानं नलिनायतेक्षणम् । प्रांशुं पिशङ्गाम्बरमञ्जनत्विषं प्रलम्बबाहुं शुभगर्षभमैक्षत ॥ १३ ॥
அப்போது இந்திரசேனன் பலி, தன் பிதாமகன் பிரஹ்லாத மகாராஜாவைக் கண்டான்—திருமகளின் ஒளியால் விளங்குபவர்; தாமரை இதழ் போன்ற கண்கள் உடையவர். உயர்ந்த அழகிய உருவம் பீதாம்பரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; கருமை ஒளி கண்மையம் போல, நீண்ட கரங்கள், அனைவருக்கும் இனியவராய் இருந்தார்।
Verse 14
तस्मै बलिर्वारुणपाशयन्त्रित: समर्हणं नोपजहार पूर्ववत् । ननाम मूर्ध्नाश्रुविलोललोचन: सव्रीडनीचीनमुखो बभूव ह ॥ १४ ॥
வருணப் பாசங்களால் கட்டப்பட்டிருந்ததால், பலி மகாராஜா முன்புபோல் பிரஹ்லாத மகாராஜாவுக்கு உரிய மரியாதை செய்ய இயலவில்லை. அவர் தலைவணங்கி வணங்கினார்; கண்ணீர் நிறைந்த கண்கள் நடுங்கின, வெட்கத்தால் முகம் தாழ்ந்தது।
Verse 15
स तत्र हासीनमुदीक्ष्य सत्पतिं हरिं सुनन्दाद्यनुगैरुपासितम् । उपेत्य भूमौ शिरसा महामना ननाम मूर्ध्ना पुलकाश्रुविक्लव: ॥ १५ ॥
அங்கே சுனந்த முதலிய பரிசாரகர்களால் சூழப்பட்டு வணங்கப்பட்டு அமர்ந்திருந்த, புன்னகையுடன் விளங்கும் ஹரி பகவானைக் கண்டதும், மகாமனன் பிரஹ்லாத மகாராஜா ஆனந்தக் கண்ணீரால் உருகினார். அவர் அருகே சென்று தரையில் விழுந்து தலைவணங்கி வணங்கினார்।
Verse 16
श्रीप्रह्लाद उवाच त्वयैव दत्तं पदमैन्द्रमूर्जितं हृतं तदेवाद्य तथैव शोभनम् । मन्ये महानस्य कृतो ह्यनुग्रहो विभ्रंशितो यच्छ्रिय आत्ममोहनात् ॥ १६ ॥
ஸ்ரீப்ரஹ்லாதன் கூறினான்—என் ஆண்டவனே! நீயே பலிக்கு இந்திரபதத்தின் மாபெரும் செல்வத்தை அளித்தாய்; இன்று நீயே அதையே எடுத்துக் கொண்டாய். இரண்டிலும் சமமான அழகை நான் காண்கிறேன். அந்தச் செல்வம் அவனை மயக்க இருளில் ஆழ்த்தியதால், அதை அகற்றி நீ அவனுக்கு மிகுந்த அருளை செய்தாய்।
Verse 17
यया हि विद्वानपि मुह्यते यत- स्तत् को विचष्टे गतिमात्मनो यथा । तस्मै नमस्ते जगदीश्वराय वै नारायणायाखिललोकसाक्षिणे ॥ १७ ॥
எந்தப் பொருட்செல்வம் காரணமாக அறிவாளியும் தன்னடக்கமுள்ளவனும் கூட மயங்கி, ஆத்மசாக்ஷாத்காரத்தின் இலக்கை மறந்து விடுகிறானோ, அதன் போக்கை யார் உண்மையாக அறிய முடியும்? ஆகவே, உலகத்தின் ஈசன், அனைத்துலோகங்களின் சாட்சியான ஸ்ரீநாராயணனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்।
Verse 18
श्रीशुक उवाच तस्यानुशृण्वतो राजन् प्रह्लादस्य कृताञ्जले: । हिरण्यगर्भो भगवानुवाच मधुसूदनम् ॥ १८ ॥
ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ அரசன் பரீக்ஷித்! ப்ரஹ்லாத மஹாராஜா கைகூப்பி அருகில் நின்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்; அப்போது ஹிரண்யகர்பனாகிய பகவான் பிரம்மா, மதுசூதனனாகிய பரமபுருஷனை நோக்கி பேசத் தொடங்கினார்।
Verse 19
बद्धं वीक्ष्य पतिं साध्वी तत्पत्नी भयविह्वला । प्राञ्जलि: प्रणतोपेन्द्रं बभाषेऽवाङ्मुखी नृप ॥ १९ ॥
ஓ அரசே! தன் கணவர் கட்டப்பட்டிருப்பதைப் பார்த்த அந்தச் சதீப் பெண் அச்சத்தால் கலங்கினாள். அவள் கைகூப்பி உபேந்திரனாகிய வாமனதேவனுக்கு வணங்கி, தலைகுனிந்து இவ்வாறு பேசினாள்।
Verse 20
श्रीविन्ध्यावलिरुवाच क्रीडार्थमात्मन इदं त्रिजगत् कृतं ते स्वाम्यं तु तत्र कुधियोऽपर ईश कुर्यु: । कर्तु: प्रभोस्तव किमस्यत आवहन्ति त्यक्तह्रियस्त्वदवरोपितकर्तृवादा: ॥ २० ॥
ஸ்ரீமதி விந்த்யாவலி கூறினாள்—என் ஆண்டவனே! உமது லீலை இன்பத்திற்காகவே இந்தத் திரிலோகங்களையும் நீர் படைத்தீர்; ஆனால் குபுத்தியுள்ளோர் அதில் உரிமை கோருகின்றனர். வெட்கமற்ற நாஸ்திகர்கள் உமக்கு எதிராகப் பொய்யான கர்த்தൃത്വத்தை ஏற்றி, ‘நாம் தானம் தருகிறோம், அனுபவிக்கிறோம்’ என்று அகந்தை கொள்கிறார்கள். நீரே சுதந்திரமான படைப்பாளர், காப்பாளர், அழிப்பாளர்; அப்படிப்பட்டோர் உமக்கு என்ன நன்மை செய்ய முடியும்?
Verse 21
श्रीब्रह्मोवाच भूतभावन भूतेश देवदेव जगन्मय । मुञ्चैनं हृतसर्वस्वं नायमर्हति निग्रहम् ॥ २१ ॥
ஸ்ரீ பிரம்மா கூறினார்—ஹே பூதபாவனனே, ஹே உயிர்களின் அதிபதியே, ஹே தேவர்களின் தேவனே, ஹே ஜகன்மய பரமபுருஷனே! நீ அவனுடைய அனைத்தையும் எடுத்துவிட்டாய்; இதுவே போதுமான தண்டனை. இனி அவனை விடுவி; மேலும் தண்டிக்க அவன் தகுதியற்றவன்.
Verse 22
कृत्स्ना तेऽनेन दत्ता भूर्लोका: कर्मार्जिताश्च ये । निवेदितं च सर्वस्वमात्माविक्लवया धिया ॥ २२ ॥
அவன் உமக்கு முழு பூமியையும், தன் கர்மத்தால் ஈட்டிய உலகங்களையும், தன் அனைத்தையும் சமர்ப்பித்தான்; அசையாத மனத்துடன் தன் உடலையும் கூட அர்ப்பணித்தான்.
Verse 23
यत्पादयोरशठधी: सलिलं प्रदाय दूर्वाङ्कुरैरपि विधाय सतीं सपर्याम् । अप्युत्तमां गतिमसौ भजते त्रिलोकीं दाश्वानविक्लवमना: कथमार्तिमृच्छेत् ॥ २३ ॥
கபடமற்ற மனத்துடன் உமது தாமரைத் திருவடிகளில் நீர், தூர்வா முளை, அல்லது மலர்மொட்டு கூட அர்ப்பணித்து உண்மைப் பூஜை செய்பவன் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான். இப்பலி மஹாராஜா கபடமின்றி மூவுலகின் அனைத்தையும் தந்துவிட்டான்; அப்படியிருக்க அவன் கைது வேதனையை எவ்வாறு அனுபவிக்கத் தகுதி பெறுவான்?
Verse 24
श्रीभगवानुवाच ब्रह्मन् यमनुगृह्णामि तद्विशो विधुनोम्यहम् । यन्मद: पुरुष: स्तब्धो लोकं मां चावमन्यते ॥ २४ ॥
ஸ்ரீ பகவான் கூறினார்—ஹே பிரம்மனே! யாருக்கு நான் விசேஷ அருளை அளிக்கிறேனோ, அவரின் செல்வச் செழிப்பை முதலில் நான் அகற்றுகிறேன்; ஏனெனில் செல்வத்தின் மயக்கத்தில் மூடன் அகந்தையுடன் மூவுலகையும் என்னையும் கூட இகழ்கிறான்.
Verse 25
यदा कदाचिज्जीवात्मा संसरन् निजकर्मभि: । नानायोनिष्वनीशोऽयं पौरुषीं गतिमाव्रजेत् ॥ २५ ॥
ஜீவாத்மா தன் கர்மங்களால் பல யோனிகளில் மீண்டும் மீண்டும் சுழன்று, சார்புடையவனாக இருக்கிறான்; எப்போதோ நல்விதியால் மனிதப் பிறவியை அடைகிறான். இந்த மனிதப் பிறவி மிக அரிது.
Verse 26
जन्मकर्मवयोरूपविद्यैश्वर्यधनादिभि: । यद्यस्य न भवेत् स्तम्भस्तत्रायं मदनुग्रह: ॥ २६ ॥
ஒருவன் உயர்குலப் பிறப்பு, சிறந்த செயல்கள், இளமை, அழகு, கல்வி, செல்வம் ஆகியவற்றால் நிறைந்திருந்தும் அவற்றில் அகந்தை கொள்ளாவிட்டால், அவன் மீது பரமபுருஷனான பகவானின் விசேஷ அருள் உள்ளது என்று அறிய வேண்டும்।
Verse 27
मानस्तम्भनिमित्तानां जन्मादीनां समन्तत: । सर्वश्रेय:प्रतीपानां हन्त मुह्येन्न मत्पर: ॥ २७ ॥
உயர்குலப் பிறப்பு முதலிய செல்வங்கள் பொய்மானமும் அகந்தையும் உண்டாக்கி பக்தி முன்னேற்றத்திற்கு தடையாக இருந்தாலும், பரமபுருஷனின் தூய பக்தனை அவை ஒருபோதும் கலங்கச் செய்யாது।
Verse 28
एष दानवदैत्यानामग्रणी: कीर्तिवर्धन: । अजैषीदजयां मायां सीदन्नपि न मुह्यति ॥ २८ ॥
இந்த பலி மகாராஜன் தானவ-தைத்யர்களில் தலைசிறந்தவன், புகழை வளர்ப்பவன்; எல்லாச் செல்வங்களும் இழந்தபோதும் அஜேயமான மாயையை வென்று, பக்தியில் நிலைத்து மயங்குவதில்லை।
Verse 29
क्षीणरिक्थश्च्युत: स्थानात् क्षिप्तो बद्धश्च शत्रुभि: । ज्ञातिभिश्च परित्यक्तो यातनामनुयापित: ॥ २९ ॥ गुरुणा भर्त्सित: शप्तो जहौ सत्यं न सुव्रत: । छलैरुक्तो मया धर्मो नायं त्यजति सत्यवाक् ॥ ३० ॥
செல்வம் இழந்து, பதவியிலிருந்து வீழ்ந்து, பகைவரால் தோற்கடிக்கப்பட்டு கட்டப்பட்டு, உறவினரால் இகழப்பட்டு கைவிடப்பட்டு, வேதனைகளால் துன்புற்று, குருவால் கண்டிக்கப்பட்டு சபிக்கப்பட்டபோதும்—நல்ல விரதம் கொண்ட பலி மகாராஜன் சத்தியத்தை விட்டுவிடவில்லை. நான் வஞ்சகமாக தர்மத்தைப் பற்றிப் பேசினாலும், சொல் தவறாத அவன் தர்மத்தைத் துறக்கவில்லை।
Verse 30
क्षीणरिक्थश्च्युत: स्थानात् क्षिप्तो बद्धश्च शत्रुभि: । ज्ञातिभिश्च परित्यक्तो यातनामनुयापित: ॥ २९ ॥ गुरुणा भर्त्सित: शप्तो जहौ सत्यं न सुव्रत: । छलैरुक्तो मया धर्मो नायं त्यजति सत्यवाक् ॥ ३० ॥
செல்வம் இழந்து, பதவியிலிருந்து வீழ்ந்து, பகைவரால் தோற்கடிக்கப்பட்டு கட்டப்பட்டு, உறவினரால் இகழப்பட்டு கைவிடப்பட்டு, வேதனைகளால் துன்புற்று, குருவால் கண்டிக்கப்பட்டு சபிக்கப்பட்டபோதும்—நல்ல விரதம் கொண்ட பலி மகாராஜன் சத்தியத்தை விட்டுவிடவில்லை. நான் வஞ்சகமாக தர்மத்தைப் பற்றிப் பேசினாலும், சொல் தவறாத அவன் தர்மத்தைத் துறக்கவில்லை।
Verse 31
एष मे प्रापित: स्थानं दुष्प्रापममरैरपि । सावर्णेरन्तरस्यायं भवितेन्द्रो मदाश्रय: ॥ ३१ ॥
பகவான் கூறினார்—அவனுடைய மாபெரும் பொறுமையால் தேவர்களுக்கும் அரிதான பதவியை நான் அவனுக்கு அளித்தேன். சாவர்ணி மன்வந்தரத்தில் என் சரணத்தில் அவன் இந்திரனாக இருப்பான்।
Verse 32
तावत् सुतलमध्यास्तां विश्वकर्मविनिर्मितम् । यदाधयो व्याधयश्च क्लमस्तन्द्रा पराभव: । नोपसर्गा निवसतां सम्भवन्ति ममेक्षया ॥ ३२ ॥
பலி மகாராஜா விண்ணுலக அரச பதவியை அடையும் வரை, என் ஆணையின்படி விஸ்வகர்மா அமைத்த சுதல லோகத்தில் வாழட்டும். என் சிறப்பு காவலால் அங்கு மன-உடல் துன்பம், சோர்வு, மயக்கம், தோல்வி மற்றும் பிற இடையூறுகள் ஏற்படாது।
Verse 33
इन्द्रसेन महाराज याहि भो भद्रमस्तु ते । सुतलं स्वर्गिभि: प्रार्थ्यं ज्ञातिभि: परिवारित: ॥ ३३ ॥
இந்திரசேனனாகிய பலி மகாராஜா, இப்போது செல்; உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக. தேவர்களும் விரும்பும் சுதல லோகத்தில் உறவினரும் நண்பர்களும் சூழ அமைதியாய் வாழ்।
Verse 34
न त्वामभिभविष्यन्ति लोकेशा: किमुतापरे । त्वच्छासनातिगान् दैत्यांश्चक्रं मे सूदयिष्यति ॥ ३४ ॥
சுதல லோகத்தில் உன்னை உலகாதிபதிகளும், சாதாரண மக்கள் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம், வெல்ல இயலாது. உன் ஆட்சியை மீறும் அசுரர்களை என் சுதர்சனச் சக்கரம் அழித்துவிடும்।
Verse 35
रक्षिष्ये सर्वतोऽहं त्वां सानुगं सपरिच्छदम् । सदा सन्निहितं वीर तत्र मां द्रक्ष्यते भवान् ॥ ३५ ॥
வீரனே, உன்னை—உன் துணையரும் உன் அனைத்துப் பரிவாரப் பொருட்களும் உடன்—எல்லாத் திசைகளிலும் நான் காப்பேன். அங்கே நான் எப்போதும் அருகிலிருப்பேன்; நீ என்னை எந்நேரமும் தரிசிக்கலாம்।
Verse 36
तत्र दानवदैत्यानां सङ्गात्ते भाव आसुर: । दृष्ट्वा मदनुभावं वै सद्य: कुण्ठो विनङ्क्ष्यति ॥ ३६ ॥
அங்கே நீ என் பரமப் பெருமையைப் பார்ப்பாய்; தானவ‑தைத்யர் சங்கத்தால் எழுந்த உன் ஆசுரப் பாவமும் உலகியல்ச் சிந்தனைகளும் உடனே அழியும்।
Frequently Asked Questions
Bali sees dāna as a sacred vrata that must be completed without duplicity. Since the Lord has already covered all worlds with two steps, Bali offers his own body as the remaining ‘space,’ requesting the third step on his head. This expresses śaraṇāgati and satya: preserving one’s word to Bhagavān is valued above life, wealth, or social standing.
The Lord explains that material opulence often produces pride, dullness, and defiance even toward divine authority. Therefore, He shows ‘special favor’ by removing possessions to dismantle false prestige and restore humility, making the heart fit for bhakti. Prahlāda echoes this: both granting and withdrawing opulence are beautiful when they rescue the soul from ignorance.
Prahlāda, Vindhyāvalī, and Brahmā each speak in Bali’s favor. Vindhyāvalī attacks the illusion of proprietorship; Brahmā argues Bali has already offered everything—including his body—without duplicity, and thus further punishment is unnecessary. Their defense frames Bali’s act as genuine surrender rather than mere political charity.
Sutala is a subterranean heavenly realm constructed by Viśvakarmā on the Lord’s order. It is uniquely protected by Bhagavān—free from common miseries and unconquerable by other planetary rulers. Theologically, it signifies that the devotee may lose external empire yet gain a superior, divinely guarded domain and the Lord’s direct companionship.
The Lord acknowledges that high birth, beauty, education, and wealth can obstruct bhakti by fueling false prestige; yet these opulences do not disturb a pure devotee. The chapter’s practical teaching is diagnostic: humility amid advantage indicates divine favor, while pride signals the need for corrective mercy.