Adhyaya 17

Verse 1

श्रीशुक उवाच इत्युक्ता सादिती राजन्स्वभर्त्रा कश्यपेन वै । अन्वतिष्ठद् व्रतमिदं द्वादशाहमतन्द्रिता ॥ १ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—ஓ அரசே, கணவர் கஷ்யப முனிவர் அறிவுறுத்தியபடி, அதிதி சோம்பலை விட்டு பன்னிரண்டு நாட்கள் இந்த விரதத்தை உறுதியாக அனுஷ்டித்தாள்.

Verse 2

चिन्तयन्त्येकया बुद्ध्या महापुरुषमीश्वरम् । प्रगृह्येन्द्रियदुष्टाश्वान्मनसा बुद्धिसारथि: ॥ २ ॥ मनश्चैकाग्रया बुद्ध्या भगवत्यखिलात्मनि । वासुदेवे समाधाय चचार ह पयोव्रतम् ॥ ३ ॥

அதிதி ஒருமுக புத்தியால் மகாபுருஷனாகிய ஈசுவரனைத் தியானித்தாள். புத்தியைச் சாரதியாகக் கொண்டு மனத்தால் இந்திரியரூபக் குதிரைகளை அடக்கி, அகிலாத்மனான பகவான் வாசுதேவனில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி பயோவ்ரதத்தை அனுஷ்டித்தாள்.

Verse 3

चिन्तयन्त्येकया बुद्ध्या महापुरुषमीश्वरम् । प्रगृह्येन्द्रियदुष्टाश्वान्मनसा बुद्धिसारथि: ॥ २ ॥ मनश्चैकाग्रया बुद्ध्या भगवत्यखिलात्मनि । वासुदेवे समाधाय चचार ह पयोव्रतम् ॥ ३ ॥

அதிதி ஒருமுக புத்தியால் மகாபுருஷனாகிய ஈசுவரனைத் தியானித்தாள். புத்தியைச் சாரதியாகக் கொண்டு மனத்தால் இந்திரியரூபக் குதிரைகளை அடக்கி, அகிலாத்மனான பகவான் வாசுதேவனில் மனத்தை நிலைநிறுத்தி பயோவ்ரதத்தை அனுஷ்டித்தாள்.

Verse 4

तस्या: प्रादुरभूत्तात भगवानादिपुरुष: । पीतवासाश्चतुर्बाहु: शङ्खचक्रगदाधर: ॥ ४ ॥

அரசே, அப்போது அதிதியின் முன் ஆதிபுருஷனான பகவான் தோன்றினார்—பீதாம்பரம் அணிந்தவர், நான்கு கரங்களுடன், சங்கம், சக்கரம், கதா, பத்மம் ஆகியவற்றைத் தாங்கியவர்।

Verse 5

तं नेत्रगोचरं वीक्ष्य सहसोत्थाय सादरम् । ननाम भुवि कायेन दण्डवत् प्रीतिविह्वला ॥ ५ ॥

பகவானை கண்முன் கண்டதும் அதிதி உடனே எழுந்து, பேரன்பால் மயங்கி, மரியாதையுடன் பூமியில் தண்டவத் விழுந்து வணங்கினாள்।

Verse 6

सोत्थाय बद्धाञ्जलिरीडितुं स्थिता नोत्सेह आनन्दजलाकुलेक्षणा । बभूव तूष्णीं पुलकाकुलाकृति- स्तद्दर्शनात्युत्सवगात्रवेपथु: ॥ ६ ॥

அதிதி எழுந்து கைகூப்பி ஸ்தோத்திரம் செய்ய நின்றாள்; ஆனால் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிரம்பிய கண்களால் அவளால் வேண்டுதல் சொல்ல இயலவில்லை. பகவானை நேரில் கண்ட மகிழ்ச்சியில் உடலில் மெய்சிலிர்ப்பு எழ, அவள் மௌனமாய் நின்று, பரமானந்தத்தால் உடல் நடுங்கியது।

Verse 7

प्रीत्या शनैर्गद्गदया गिरा हरिं तुष्टाव सा देव्यदिति: कुरूद्वह । उद्वीक्षती सा पिबतीव चक्षुषा रमापतिं यज्ञपतिं जगत्पतिम् ॥ ७ ॥

ஹே குருவம்சச் சிறந்தவனே! தேவி அதிதி அன்பால் மெதுவாகக் குரல் தளர்ந்து ஹரியைப் புகழ்ந்தாள். அவள் கண்களால் குடிப்பதுபோல் லக்ஷ்மீபதி, யஜ்ஞபதி, ஜகத்பதி இறைவனை நோக்கினாள்.

Verse 8

श्रीअदितिरुवाच यज्ञेश यज्ञपुरुषाच्युत तीर्थपाद तीर्थश्रव: श्रवणमङ्गलनामधेय । आपन्नलोकवृजिनोपशमोदयाद्य शं न: कृधीश भगवन्नसि दीननाथ: ॥ ८ ॥

ஸ்ரீ அதிதி கூறினாள்: ஓ யஜ்ஞேசா, ஓ யஜ்ஞபுருஷ அச்யுதா! உன் பாதங்கள் தீர்த்தம்; உன் புகழ் தீர்த்தம்; உன் மங்கள நாமத்தைச் செவியுறுதல் தானே நல்வாழ்வு. துன்புற்ற உலகின் துயரைத் தணிக்க நீ தோன்றுகிறாய்; ஓ ஈசா, ஓ பகவானே, நீ துன்புறுவோரின் நாதன்—எங்களுக்கு நன்மை அருள்வாயாக.

Verse 9

विश्वाय विश्वभवनस्थितिसंयमाय स्वैरं गृहीतपुरुशक्तिगुणाय भूम्ने । स्वस्थाय शश्वदुपबृंहितपूर्णबोध- व्यापादितात्मतमसे हरये नमस्ते ॥ ९ ॥

என் ஆண்டவனே! நீயே அனைத்திலும் நிறைந்த விஸ்வரூபன்; இந்த உலகின் படைப்பு, நிலை, கட்டுப்பாடு-அழிவு அனைத்தையும் சுதந்திரமாக நடத்துபவன். சக்தி-குணங்களை ஏற்றினாலும் நீ என்றும் உன் சொரூபத்தில் நிலைத்தவன்; உன் பரிபூரண ஞானம் நித்தியமாய் ஆத்ம இருளை அகற்றுகிறது. ஹரி, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 10

आयु: परं वपुरभीष्टमतुल्यलक्ष्मी- र्द्योभूरसा: सकलयोगगुणास्त्रिवर्ग: । ज्ञानं च केवलमनन्त भवन्ति तुष्टात् त्वत्तो नृणां किमु सपत्नजयादिराशी: ॥ १० ॥

ஹே அனந்தனே! நீ திருப்தியடைந்தால் மனிதன் எளிதில் பிரம்மாவுக்கு ஒப்பான ஆயுள், விரும்பிய உடல், ஒப்பற்ற செல்வம், ஸ்வர்க-பூ-ரஸாதல இன்பங்கள், திரிவர்கம், எல்லா யோகசித்திகளும், தூய ஞானமும் பெறுவான்; அப்படியிருக்கப் பகைவரை வெல்வது போன்ற சிறு பலன்கள் என்ன?

Verse 11

श्रीशुक उवाच अदित्यैवं स्तुतो राजन्भगवान्पुष्करेक्षण: । क्षेत्रज्ञ: सर्वभूतानामिति होवाच भारत ॥ ११ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்: ஓ அரசே, பாரத குலச் சிறந்த பரீக்ஷித்தே! அதிதி இவ்வாறு ஸ்துதி செய்தபோது, எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள க்ஷேத்ரஜ்ஞன் (அந்தர்யாமி) ஆகிய தாமரை-கண் பகவான் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 12

श्रीभगवानुवाच देवमातर्भवत्या मे विज्ञातं चिरकाङ्‌क्षितम् । यत् सपत्नैर्हृतश्रीणां च्यावितानां स्वधामत: ॥ १२ ॥

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—தேவமாதாவே, நீ நீண்ட காலமாகக் காத்திருந்த விருப்பம் எனக்குத் தெரியும்; பகைவரால் செல்வம் பறிக்கப்பட்டு தம் வாசஸ்தலத்திலிருந்து துரத்தப்பட்ட உன் புதல்வர்களின் நலனையே நீ நாடுகிறாய்।

Verse 13

तान्विनिर्जित्य समरे दुर्मदानसुरर्षभान् । प्रतिलब्धजयश्रीभि: पुत्रैरिच्छस्युपासितुम् ॥ १३ ॥

தேவியே, போரில் அகந்தை கொண்ட அசுரத் தலைவர்களை வென்று, வெற்றிச் செல்வத்தை மீட்டெடுத்த உன் புதல்வர்களுடன் சேர்ந்து என்னை வழிபட விரும்புகிறாய் என்பதை நான் அறிகிறேன்।

Verse 14

इन्द्रज्येष्ठै: स्वतनयैर्हतानां युधि विद्विषाम् । स्त्रियो रुदन्तीरासाद्य द्रष्टुमिच्छसि दु:खिता: ॥ १४ ॥

இந்திரன் தலைமையிலான தேவர்கள் போரில் உன் புதல்வர்களின் பகைவர்களை கொன்றபோது, அந்த அசுரர்களின் மனைவிகள் அழுது புலம்புவதைத் துயரத்துடன் காண விரும்புகிறாய்।

Verse 15

आत्मजान्सुसमृद्धांस्त्वं प्रत्याहृतयश:श्रिय: । नाकपृष्ठमधिष्ठाय क्रीडतो द्रष्टुमिच्छसि ॥ १५ ॥

உன் புதல்வர்கள் இழந்த புகழும் செல்வமும் மீட்டெடுத்து, தேவருலகில் மீண்டும் வழக்கம்போல் தங்கி மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடுவதை நீ காண விரும்புகிறாய்।

Verse 16

प्रायोऽधुना तेऽसुरयूथनाथा अपारणीया इति देवि मे मति: । यत्तेऽनुकूलेश्वरविप्रगुप्ता न विक्रमस्तत्र सुखं ददाति ॥ १६ ॥

தேவியே, என் கருத்தில் இப்போது அசுரக் கூட்டத் தலைவர்கள் பெரும்பாலும் வெல்ல முடியாதவர்கள்; ஏனெனில் பரமேஸ்வரன் எப்போதும் அருள்புரியும் பிராமணர்கள் அவர்களைப் பாதுகாக்கின்றனர். ஆகவே இப்போது அவர்களுக்கு எதிராக வலிமை செலுத்துவது இன்பம் தராது।

Verse 17

अथाप्युपायो मम देवि चिन्त्य: सन्तोषितस्य व्रतचर्यया ते । ममार्चनं नार्हति गन्तुमन्यथा श्रद्धानुरूपं फलहेतुकत्वात् ॥ १७ ॥

தேவி அதிதியே, உன் விரதச் சரியையால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; ஆகவே உனக்கு அருள் செய்ய ஏதோ ஒரு வழியை நான் எண்ணவேண்டும். என் ஆராதனை ஒருபோதும் வீணாகாது; பக்தியின் அளவுக்கும் தகுதிக்கும் ஏற்ப நிச்சயமாகப் பலன் தரும்.

Verse 18

त्वयार्चितश्चाहमपत्यगुप्तये पयोव्रतेनानुगुणं समीडित: । स्वांशेन पुत्रत्वमुपेत्य ते सुतान् गोप्तास्मि मारीचतपस्यधिष्ठित: ॥ १८ ॥

உன் மக்களைப் பாதுகாக்கும் பொருட்டு நீ மகத்தான பாயோவிரதத்தைச் செய்து என்னை முறையாக ஆராதித்து ஸ்தோத்திரம் செய்தாய். மரீசி வம்சத்துக் காச்யப முனிவரின் தவவலிமையால் நான் என் அಂசத்துடன் உன் மகனாகப் பிறந்து, உன் பிற மக்களைப் காப்பேன்.

Verse 19

उपधाव पतिं भद्रे प्रजापतिमकल्मषम् । मां च भावयती पत्यावेवंरूपमवस्थितम् ॥ १९ ॥

நல்லவளே, தவத்தால் தூய்மையடைந்த குற்றமற்ற பிரஜாபதி கணவர் காச்யபரிடம் செல். உன் கணவரின் உடலில் நான் இருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டே, கணவரையே முறையாகப் பூஜித்து சேவை செய்.

Verse 20

नैतत् परस्मा आख्येयं पृष्टयापि कथञ्चन । सर्वं सम्पद्यते देवि देवगुह्यं सुसंवृतम् ॥ २० ॥

தேவி, இது தேவரகசியமான மிகக் காப்பான செய்தி; யாரேனும் கேட்டாலும் எவ்விதத்திலும் பிறரிடம் சொல்லாதே. ரகசியமாகக் காக்கப்படுவது தான் வெற்றி பெறும்.

Verse 21

श्रीशुक उवाच एतावदुक्त्वा भगवांस्तत्रैवान्तरधीयत । अदितिर्दुर्लभं लब्ध्वा हरेर्जन्मात्मनि प्रभो: । उपाधावत् पतिं भक्त्या परया कृतकृत्यवत् ॥ २१ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி பகவான் அங்கேயே மறைந்தார். ஹரி தன் வயிற்றில் மகனாகப் பிறப்பார் என்ற மிக அரிய வரத்தைப் பெற்ற அதிதி தன்னை நிறைவு பெற்றவளாக எண்ணி, பரம பக்தியுடன் கணவரை அணைந்தாள்.

Verse 22

स वै समाधियोगेन कश्यपस्तदबुध्यत । प्रविष्टमात्मनि हरेरंशं ह्यवितथेक्षण: ॥ २२ ॥

சமாதி யோகத்தில் நிலைத்த கஷ்யப முனி, தவறாத பார்வையுடையவர், பரமபுருஷன் ஹரியின் ஒரு பூர்ண அंशம் தன்னுள் புகுந்ததை கண்டார்।

Verse 23

सोऽदित्यां वीर्यमाधत्त तपसा चिरसम्भृतम् । समाहितमना राजन्दारुण्यग्निं यथानिल: ॥ २३ ॥

அரசே, காற்று இரு மரக்கட்டைகளின் உராய்வை ஊக்கி தீயை எழுப்புவது போல, பரமபுருஷனில் முழுமையாக ஒன்றிய மனத்துடன் கஷ்யப முனி தபஸால் சேர்த்த வீர்யத்தை அதிதியின் கர்ப்பத்தில் நிறுவினார்।

Verse 24

अदितेर्धिष्ठितं गर्भं भगवन्तं सनातनम् । हिरण्यगर्भो विज्ञाय समीडे गुह्यनामभि: ॥ २४ ॥

அதிதியின் கர்ப்பத்தில் சனாதன பகவான் இருப்பதை ஹிரண்யகர்பன் பிரம்மா அறிந்தபோது, தெய்வீக நாமங்களை உச்சரித்து ஆண்டவரைத் துதிக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 25

श्रीब्रह्मोवाच जयोरुगाय भगवन्नुरुक्रम नमोऽस्तु ते । नमो ब्रह्मण्यदेवाय त्रिगुणाय नमो नम: ॥ २५ ॥

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—ஓ உருகாய பகவானே, ஓ உருக்ரமா! உமக்கு ஜயம்; உமக்கு நமஸ்காரம். பிராமணர்களுக்கு அருள்புரியும் தேவனே, முக்குணங்களின் அதிபதியே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 26

नमस्ते पृश्निगर्भाय वेदगर्भाय वेधसे । त्रिनाभाय त्रिपृष्ठाय शिपिविष्टाय विष्णवे ॥ २६ ॥

பிருஷ்ணிகர்பா, வேதகர்பா, வேதஸே (சிருஷ்டிகர்த்தா) உமக்கு நமஸ்காரம். திரிநாபா, திரிப்ருஷ்டா, ஷிபிவிஷ்ட விஷ்ணுவே உமக்கு வணக்கம்।

Verse 27

त्वमादिरन्तो भुवनस्य मध्य- मनन्तशक्तिं पुरुषं यमाहु: । कालो भवानाक्षिपतीश विश्वं स्रोतो यथान्त:पतितं गभीरम् ॥ २७ ॥

ஓ ஆண்டவனே! நீரே மூவுலகின் ஆதியும், நடுவும் (வெளிப்பாடும்), முடிவும் (பிரளயமும்); வேதங்கள் உம்மை அளவற்ற சக்திகளின் ஆதாரமான பரம புருஷன் எனப் போற்றுகின்றன. ஆழ்ந்த நீரில் விழுந்த இலைகள்-கிளைகளை ஓடை இழுப்பதுபோல், காலரூபனாகிய நீர் இவ்வுலகின் அனைத்தையும் உம்மை நோக்கி இழுக்கிறீர்।

Verse 28

त्वं वै प्रजानां स्थिरजङ्गमानां प्रजापतीनामसि सम्भविष्णु: । दिवौकसां देव दिवश्‍च्युतानां परायणं नौरिव मज्जतोऽप्सु ॥ २८ ॥

நீரே அசையும்-அசையாத எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதித் தந்தை; பிரஜாபதிகளுக்கும் உற்பத்திக்காரன் நீரே. ஓ தேவா! விண்ணுலக நிலையிழந்த தேவர்களுக்கு நீரே ஒரே சரணம்; நீரில் மூழ்கும் மனிதனுக்கு படகு ஒரே நம்பிக்கையாய் இருப்பதுபோல்.