Adhyaya 1

Verse 1

श्रीराजोवाच स्वायम्भुवस्येह गुरो वंशोऽयं विस्तराच्छ्रुत: । यत्र विश्वसृजां सर्गो मनूनन्यान्वदस्व न: ॥ १ ॥

பரீக்ஷித் அரசன் கூறினான்: என் ஆண்டவனே, என் குருதேவனே! ஸ்வாயம்புவ மனுவின் வம்சத்தை உங்கள் அருளால் விரிவாகக் கேட்டேன். இன்னும் பிற மனுக்கள் உள்ளனர்; அவர்களுடைய வம்சங்களை எங்களுக்குக் கருணையுடன் விளக்குங்கள்.

Verse 2

मन्वन्तरे हरेर्जन्म कर्माणि च महीयस: । गृणन्ति कवयो ब्रह्मंस्तानि नो वद श‍ृण्वताम् ॥ २ ॥

அறிவுமிக்க பிராமணரே! பல மன்வந்தரங்களில் ஹரி பகவானின் அவதாரமும் அவரது மகிமைமிகு செயல்களும் ஞானிகள் பாடுகின்றனர். அவற்றை கேட்க நாம் மிக ஆவலுடன் இருக்கிறோம்; தயவுசெய்து எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

यद्यस्मिन्नन्तरे ब्रह्मन्भगवान्विश्वभावन: । कृतवान्कुरुते कर्ता ह्यतीतेऽनागतेऽद्य वा ॥ ३ ॥

அறிவுமிக்க பிராமணரே! பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கி போஷிக்கும் பகவான் கடந்த மன்வந்தரங்களில் செய்ததும், இப்போது செய்கிறதும், வருங்கால மன்வந்தரங்களில் செய்வதும் ஆகிய அனைத்தையும் தயவுசெய்து எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

श्रीऋषिरुवाच मनवोऽस्मिन्व्यतीता: षट् कल्पे स्वायम्भुवादय: । आद्यस्ते कथितो यत्र देवादीनां च सम्भव: ॥ ४ ॥

ஸ்ரீசுகதேவ கோஸ்வாமி கூறினார்—இந்தக் கல்பத்தில் ஸ்வாயம்புவ முதலிய ஆறு மனுக்கள் கடந்துவிட்டனர். நான் முதன்மையான ஸ்வாயம்புவ மனுவையும் தேவராதிகளின் தோற்றத்தையும் முன்பே உரைத்தேன்.

Verse 5

आकूत्यां देवहूत्यां च दुहित्रोस्तस्य वै मनो: । धर्मज्ञानोपदेशार्थं भगवान्पुत्रतां गत: ॥ ५ ॥

ஸ்வாயம்புவ மனுவுக்கு ஆகூதி, தேவஹூதி என இரண்டு மகள்கள் இருந்தனர். தர்மமும் ஞானமும் போதிக்கப் பரமபகவான் அவர்களின் கருவில் முறையே யஜ்ஞமூர்த்தி மற்றும் கபிலராக மகன்களாய் அவதரித்தார்.

Verse 6

कृतं पुरा भगवत: कपिलस्यानुवर्णितम् । आख्यास्ये भगवान्यज्ञो यच्चकार कुरूद्वह ॥ ६ ॥

குருகுலச் சிறந்தவனே! தேவஹூதி புதல்வன் கபிலரின் செயல்களை நான் முன்பே உரைத்தேன். இப்போது ஆகூதி புதல்வன் யஜ்ஞபதி (யஜ்ஞன்) செய்த செயல்களைச் சொல்வேன்.

Verse 7

विरक्त: कामभोगेषु शतरूपापति: प्रभु: । विसृज्य राज्यं तपसे सभार्यो वनमाविशत् ॥ ७ ॥

சதரூபையின் கணவரான ஸ்வாயம்புவ மனு, இன்பவிஷயங்களில் பற்றற்றவர். ஆகவே அவர் அரசைத் துறந்து, மனைவியுடன் தவத்திற்காக வனத்தில் புகுந்தார்.

Verse 8

सुनन्दायां वर्षशतं पदैकेन भुवं स्पृशन् । तप्यमानस्तपो घोरमिदमन्वाह भारत ॥ ८ ॥

பாரத குலத்தோன்றலே! வனத்தில் நுழைந்த பின் ஸ்வாயம்புவ மனு சுனந்தா நதிக்கரையில் ஒரே காலால் பூமியைத் தொட்ந்து, நூறு ஆண்டுகள் கடும் தவம் செய்தார். தவம் செய்யும் போது அவர் இவ்வாறு கூறினார்.

Verse 9

मनुरुवाच येन चेतयते विश्वं विश्वं चेतयते न यम् । यो जागर्ति शयानेऽस्मिन्नायं तं वेद वेद स: ॥ ९ ॥

மனு கூறினார்—எவரால் இவ்வுலகம் சைதன்யம் பெறுகிறதோ, அவர் உலகத்தால் உருவாக்கப்பட்டவர் அல்லர். எல்லாம் அமைதியாய் உறங்கும் போது அவர் சாட்சியாக விழித்திருப்பார். ஜீவன் அவரை அறியாது; அவர் அனைத்தையும் அறிவார்.

Verse 10

आत्मावास्यमिदं विश्वं यत् किञ्चिज्ज‍गत्यां जगत् । तेन त्यक्तेन भुञ्जीथा मा गृध: कस्यस्विद्धनम् ॥ १० ॥

இந்த உலகில் உள்ள அசையும்-அசையாத அனைத்தும் பரமாத்மனால் ஆவிர்த்தமாயுள்ளது. ஆகவே தியாக மனத்துடன் உனக்குக் கிடைத்த அளவையே ஏற்று அனுபவி; பிறருடைய செல்வத்தை ஆசைப்படாதே.

Verse 11

यं पश्यति न पश्यन्तं चक्षुर्यस्य न रिष्यति । तं भूतनिलयं देवं सुपर्णमुपधावत ॥ ११ ॥

பரமபுருஷன் உலகின் செயல்களை எப்போதும் காண்கிறார்; ஆனால் யாரும் அவரைக் காணார். ஆகவே ‘அவர் காணார்’ என்று எண்ணாதே; அவரது பார்வை சக்தி ஒருபோதும் குறையாது. எனவே ஜீவனுடன் நண்பனாய் இருப்பவரான பரமாத்மாவை வழிபடு.

Verse 12

न यस्याद्यन्तौ मध्यं च स्व: परो नान्तरं बहि: । विश्वस्यामूनि यद् यस्माद् विश्वं च तद‍ृतं महत् ॥ १२ ॥

பரமபுருஷனுக்கு தொடக்கம் இல்லை, முடிவு இல்லை, நடுவும் இல்லை. அவர் யாருக்கும் ‘என்’ அல்ல, ‘பிறர்’ அல்ல; உள்ளும் வெளியும் என்ற வேறுபாடும் இல்லை. உலகில் காணும் தொடக்கம்-முடிவு, என்-உன் என்ற இருமைகள் அவரில் இல்லை. இந்தப் பிரபஞ்சமும் அவரின் ஒரு ரூபமே; அவர் பரம சத்தியம், முழுமையான மகத்துவம் உடையவர்.

Verse 13

स विश्वकाय: पुरुहूत ईश: सत्य: स्वयंज्योतिरज: पुराण: । धत्तेऽस्य जन्माद्यजयात्मशक्त्या तां विद्ययोदस्य निरीह आस्ते ॥ १३ ॥

அவரே ஈசன்; எண்ணற்ற நாமங்களால் அழைக்கப்படுபவர்; முழு பிரபஞ்சத்தையும் தன் உடலாகக் கொண்டவர். அவர் சத்தியம், தன்னொளி, பிறவியற்றவர், ஆதிபுராதனன். வெல்ல முடியாத தன் ஆத்மசக்தியால் சிருஷ்டி-ஸ்திதி-ப்ரளயமாகத் தோன்றும் இந்த உலகைத் தாங்குகிறார்; ஆயினும் ஞானத்தால் மாயையை நீக்கி தன் ஆன்மீக சக்தியில் நிர்லிப்தனாய் இருக்கிறார்.

Verse 14

अथाग्रे ऋषय: कर्माणीहन्तेऽकर्महेतवे । ईहमानो हि पुरुष: प्रायोऽनीहां प्रपद्यते ॥ १४ ॥

ஆகையால் மகரிஷிகள் முதலில் மக்களை சாஸ்திரம் விதித்த பலனுடைச் செயல்களில் ஈடுபடுத்துகின்றனர்; அதனால் அவர்கள் படிப்படியாக பலனாசை கலங்காத நிஷ்காம கர்ம நிலையை அடைகிறார்கள். சாஸ்திரவிதி கர்மத்தைத் தொடங்காமல் பொதுவாக விடுதலை அல்லது வினைபயன் அற்ற நிலை கிடையாது।

Verse 15

ईहते भगवानीशो न हि तत्र विसज्जते । आत्मलाभेन पूर्णार्थो नावसीदन्ति येऽनु तम् ॥ १५ ॥

பகவான் ஈசன் தன் ஆத்மலாபத்தாலேயே நிறைவு பெற்றவர்; ஆயினும் இவ்வுலகின் படைப்பு, காப்பு, அழிவு ஆகிய லீலைகளைச் செய்கிறார். ஆனால் அதில் அவர் ஒருபோதும் சிக்குவதில்லை. ஆகவே அவரைத் தொடர்ந்து நடக்கும் பக்தர்களும் கர்மப் பந்தத்தில் அகப்படார்.

Verse 16

तमीहमानं निरहङ्‌कृतं बुधं निराशिषं पूर्णमनन्यचोदितम् । नृञ् शिक्षयन्तं निजवर्त्मसंस्थितं प्रभुं प्रपद्येऽखिलधर्मभावनम् ॥ १६ ॥

நான் அந்தப் பிரபுவைச் சரணடைகிறேன்—செயலில் ஈடுபட்டிருந்தும் அகங்காரமற்றவர், ஞானமிகு புத்தர், பலன் ஆசையற்றவர், நிறைவானவர், பிறர் தூண்டுதலின்றி சுயாதீனமானவர். மனிதர்களுக்கு தம் சொந்த செயல்வழியையே போதித்து, எல்லா தர்மங்களின் உண்மைப் பாதையை நிறுவுகிறார்; அனைவரும் அவரைப் பின்பற்ற வேண்டும்।

Verse 17

श्रीशुक उवाच इति मन्त्रोपनिषदं व्याहरन्तं समाहितम् । द‍ृष्ट्वासुरा यातुधाना जग्धुमभ्यद्रवन् क्षुधा ॥ १७ ॥

ஸ்ரீசுகர் கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்வாயம்புவ மனு சமாதியில் நிலைத்து, உபநிஷத் எனப்படும் வேத மந்திரங்களை உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தார். அவரைக் கண்ட பசியால் வாடிய ராக்ஷசரும் அசுரரும் அவரை விழுங்க விரைந்து அவரை நோக்கி பாய்ந்தனர்.

Verse 18

तांस्तथावसितान् वीक्ष्य यज्ञ: सर्वगतो हरि: । यामै: परिवृतो देवैर्हत्वाशासत् त्रिविष्टपम् ॥ १८ ॥

அவர்கள் அவ்வாறு தாக்கத் தயாராக இருப்பதைப் பார்த்து, அனைவரின் இதயத்திலும் உறையும் சர்வவ்யாபி ஹரி யஜ்ஞபதி ரூபத்தில் வெளிப்பட்டார். யாமர் எனும் தம் புதல்வர்களும் பிற தேவர்களும் சூழ, அவர் அந்த ராக்ஷசர்-அசுரர்களை வதம் செய்து, பின்னர் இந்திர பதவியை ஏற்று ஸ்வர்கத்தை ஆட்சி செய்தார்.

Verse 19

स्वारोचिषो द्वितीयस्तु मनुरग्ने: सुतोऽभवत् । द्युमत्सुषेणरोचिष्मत्प्रमुखास्तस्य चात्मजा: ॥ १९ ॥

அக்னியின் புதல்வன் ஸ்வாரோசிஷன் இரண்டாம் மனுவானான். அவனுடைய மக்களில் த்யுமத், ஸுஷேண, ரோசிஷ்மத் முதலியோர் முதன்மையினர்.

Verse 20

तत्रेन्द्रो रोचनस्त्वासीद् देवाश्च तुषितादय: । ऊर्जस्तम्भादय: सप्त ऋषयो ब्रह्मवादिन: ॥ २० ॥

ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில் ரோசனன் இந்திரனானான். துஷிதர் முதலிய தேவர்கள் முதன்மை பெற்றனர்; ஊர்ஜ, ஸ்தம்ப முதலிய ஏழு ரிஷிகள் பிரம்மவாதிகளும் பகவான் பக்தர்களும் ஆனார்கள்.

Verse 21

ऋषेस्तु वेदशिरसस्तुषिता नाम पत्‍न्यभूत् । तस्यां जज्ञे ततो देवो विभुरित्यभिविश्रुत: ॥ २१ ॥

வேதசிரா எனும் ரிஷி மிகப் புகழ்பெற்றவர். அவருடைய துஷிதா என்ற மனைவியின் கருவிலிருந்து ‘விபு’ எனப் புகழப்பட்ட தேவ அவதாரம் பிறந்தான்.

Verse 22

अष्टाशीतिसहस्राणि मुनयो ये धृतव्रता: । अन्वशिक्षन्व्रतं तस्य कौमारब्रह्मचारिण: ॥ २२ ॥

விபு வாழ்நாள் முழுவதும் கௌமார பிரம்மச்சாரியாக இருந்து திருமணம் செய்யவில்லை. அவரிடமிருந்து எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் திடவிரத முனிவர்கள் சுயக்கட்டுப்பாடு, தவம் முதலியவற்றை கற்றனர்.

Verse 23

तृतीय उत्तमो नाम प्रियव्रतसुतो मनु: । पवन: सृञ्जयो यज्ञहोत्राद्यास्तत्सुता नृप ॥ २३ ॥

அரசே! மூன்றாம் மனு ‘உத்தமன்’; அவன் அரசன் பிரியவ்ரதனின் மகன். இம்மனுவின் மக்களில் பவனன், ஸ்ரிஞ்ஜயன், யஜ்ஞஹோத்ரன் முதலியோர் இருந்தனர்.

Verse 24

वसिष्ठतनया: सप्त ऋषय: प्रमदादय: । सत्या वेदश्रुता भद्रा देवा इन्द्रस्तु सत्यजित् ॥ २४ ॥

மூன்றாம் மனுவின் ஆட்சியில் வசிஷ்டரின் பிரமத முதலிய புதல்வர்கள் சப்தரிஷிகளானார்கள். சத்யர், வேதஸ்ருதர், பத்ரர் தேவர்களானார்கள்; சத்யஜித் இந்திரனாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டான்।

Verse 25

धर्मस्य सूनृतायां तु भगवान्पुरुषोत्तम: । सत्यसेन इति ख्यातो जात: सत्यव्रतै: सह ॥ २५ ॥

இந்த மன்வந்தரத்தில் தர்மதேவனின் மனைவி சூந்ருதாவின் கர்ப்பத்தில் இருந்து பரமபுருஷோத்தமன் அவதரித்தார். அவர் ‘சத்யசேனன்’ எனப் புகழப்பட்டார்; ‘சத்யவ்ரதர்’ எனப்படும் தேவர்களுடன் தோன்றினார்।

Verse 26

सोऽनृतव्रतदु:शीलानसतो यक्षराक्षसान् । भूतद्रुहो भूतगणांश्चावधीत् सत्यजित्सख: ॥ २६ ॥

சத்யசேனன், தன் நண்பன் சத்யஜித் (இந்திரன்) உடன் சேர்ந்து, பொய்விரதம் கொண்ட, அதர்மமும் தீயொழுக்கமும் உடைய யக்ஷர், ராக்ஷசர் மற்றும் பிற உயிர்களுக்கு துன்பம் தரும் பூதகணங்களை வதைத்தான்।

Verse 27

चतुर्थ उत्तमभ्राता मनुर्नाम्ना च तामस: । पृथु: ख्यातिर्नर: केतुरित्याद्या दश तत्सुता: ॥ २७ ॥

மூன்றாம் மனுவின் சகோதரன் உத்தமன் ‘தாமஸன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று நான்காம் மனுவானான். தாமஸனுக்கு ப்ருது, க்யாதி, நர, கேது முதலிய பத்து புதல்வர்கள் இருந்தனர்।

Verse 28

सत्यका हरयो वीरा देवास्त्रिशिख ईश्वर: । ज्योतिर्धामादय: सप्त ऋषयस्तामसेऽन्तरे ॥ २८ ॥

தாமஸ மனுவின் ஆட்சியில் சத்யகர், ஹரிகள், வீரர்கள் தேவர்களாக இருந்தனர். இந்திரன் திரிசிகன். அந்த மன்வந்தரத்தில் சப்தரிஷி-தாமத்தின் முனிவர்களில் ஜ்யோதிர்தாமன் முதலியோர் தலைவர்களாக இருந்தனர்।

Verse 29

देवा वैधृतयो नाम विधृतेस्तनया नृप । नष्टा: कालेन यैर्वेदा विधृता: स्वेन तेजसा ॥ २९ ॥

ஓ அரசே! வித்ருதியின் புதல்வர்கள் ‘வைத்ருதயர்’ எனப்படும் தேவர்களாயினர். காலப்போக்கில் வேதப் பிரமாணம் மறைந்தபோது, அவர்கள் தம் தெய்வீகத் தேஜஸால் வேத தர்மத்தைப் பாதுகாத்தனர்.

Verse 30

तत्रापि जज्ञे भगवान्हरिण्यां हरिमेधस: । हरिरित्याहृतो येन गजेन्द्रो मोचितो ग्रहात् ॥ ३० ॥

அந்த மன்வந்தரத்திலும் பரமன் விஷ்ணு, ஹரிமேதாவின் மனைவி ஹரிணியின் கர்ப்பத்தில் அவதரித்து ‘ஹரி’ எனப் புகழப்பட்டார். அந்த ஹரியே தம் பக்தன் கஜேந்திரனை முதலைவாயிலிருந்து மீட்டார்.

Verse 31

श्रीराजोवाच बादरायण एतत् ते श्रोतुमिच्छामहे वयम् । हरिर्यथा गजपतिं ग्राहग्रस्तममूमुचत् ॥ ३१ ॥

ஸ்ரீ அரசன் கூறினார்—ஓ பாதராயணி! முதலைப் பிடியில் சிக்கிய அந்த யானை அரசனை ஹரி எவ்வாறு விடுவித்தார் என்பதை விரிவாகக் கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 32

तत्कथासु महत् पुण्यं धन्यं स्वस्त्ययनं शुभम् । यत्र यत्रोत्तमश्लोको भगवान्गीयते हरि: ॥ ३२ ॥

எங்கே எங்கே ‘உத்தமஷ்லோக’ பகவான் ஹரி பாடப்பட்டு போற்றப்படுகிறாரோ, அக்கதைகள் நிச்சயமாக மாபெரும் புண்ணியம், பெருமை, மங்களம், நன்மை, முழுக் கல்யாணம் அளிப்பவையாகும்.

Verse 33

श्रीसूत उवाच परीक्षितैवं स तु बादरायणि: प्रायोपविष्टेन कथासु चोदित: । उवाच विप्रा: प्रतिनन्द्य पार्थिवं मुदा मुनीनां सदसि स्म श‍ृण्वताम् ॥ ३३ ॥

ஸ்ரீ சூதர் கூறினார்—ஓ பிராமணர்களே! மரணம் நெருங்கியதை எதிர்நோக்கி பிராயோபவேசத்தில் அமர்ந்த பரீக்ஷித் மகாராஜா இவ்வாறு பாதராயணி (சுகதேவர்) அவர்களை வேண்டியபோது, அவர் அரசனை மரியாதை செய்து, கேட்க விரும்பிய முனிவர் சபையில் மகிழ்ச்சியுடன் உரைத்தார்.