Adhyaya 253

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे व्यवहारो नाम द्विपञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ त्रिपञ्चाशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः व्यवहारकथनं अग्निर् उवाच गृहीतार्थः क्रमाद्दाप्यो धनिनामधमर्णिकः दत्वा तु ब्राह्मणायादौ नृपतेस्तदनन्तरम्

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘வ்யவஹார’ எனப்படும் 252ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘வ்யவஹாரகதனம்’ எனப்படும் 253ஆம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—பிறருடைய செல்வத்தைப் பெற்ற கடனாளி, கடனளிப்பவர்களுக்கு வரிசையாகத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டும்; முதலில் பிராமணருக்கு, அதன் பின் அரசனுக்கு।

Verse 2

राज्ञाधमर्णिको दाप्यः साधिताद्दशकं स्मृतम् पञ्चकन्तु शतं दाप्यः प्राप्तार्थो ह्य् उत्तमर्णकः

அரசனின் ஆணையால் கடனாளியிடமிருந்து செலுத்தச் செய்ய வேண்டும்; வசூல் நிறைவேறினால் பத்திலொரு பங்கு எடுக்கப்படும் என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நூற்றுக்கு ஐந்து (அதாவது ஐந்து சதவீதம்) மட்டுமே எடுக்க வேண்டும்; ஏனெனில் கடனளிப்பவர் தன் பெறுமதியைப் பெற்றுவிட்டார்।

Verse 3

हीनजातिं परिक्षीणमृणार्थं कर्म कारयेत् ब्राह्मणस्तु परिक्षीणः शनैर् दाप्यो यथोदयम्

தாழ்ந்த நிலையிலுள்ள ஒருவர் வறுமையடைந்தால், கடன் தீர்க்க வேலை செய்ய வைக்கலாம். ஆனால் ஒரு பிராமணர் வறுமையடைந்தால், அவருடைய வருமானம் வரும் அளவிற்கு ஏற்ப மெதுவாக, தவணைகளில் செலுத்தச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 4

दीयमानं न गृह्णाति प्रयुक्तं यः स्वकन्धनम् मध्यस्थस्थापितं तत्स्याद्वर्धते न ततः परं

முறையாக அளிக்கப்படுவதை ஏற்காதவனும், தன் செல்வத்தைப் பயன்பாட்டில் செலுத்தாதவனும்—அவனுடைய செல்வம் நடுநிலைக் காவலரிடம் வைக்கப்பட்டதுபோல்; அதற்கு மேல் வளராது.

Verse 5

ऋक्थग्राह ऋणं दाप्यो योषिद्ग्राहस्तथैव च पुत्रो ऽनन्याश्रितद्रव्यः पुत्रहीनस्य ऋक्थिनः

மரபுரிமை (஋க்தம்) பெறுபவன் கடனைச் செலுத்த வேண்டும்; அதுபோல விதவை-மறுமணம்/காவலுரிமையில் மனைவியை ஏற்றவனும். ஆனால் புதல்வன் இல்லாத வாரிசின் மகன்—அவனுடைய செல்வம் பிறர்மீது சார்ந்ததல்லையெனில்—அவனே உரிய வாரிசு.

Verse 6

अविभुक्तैः कुटुम्बार्थं यदृणन्तु कृतम्भवेत् दद्युस्तदृक्थिनः प्रेते प्रोषिते वा कुटुम्बिनि

பிரிக்கப்படாத கூட்டு குடும்பம் இல்லத்தின் நலனுக்காக கடன் செய்திருந்தால், குடும்பத் தலைவர் இறந்தபோது அல்லது நீண்டகாலம் வெளியில் இருந்தபோது, அவனுடைய வாரிசுகள் அந்தக் கடனைத் தீர்க்க வேண்டும்.

Verse 7

न योषित् पतिपुत्राभ्यां न पुत्रेण कृतं पिता दद्यादृते कुटुम्बार्थान्न पतिः स्त्रीकृतं तथा

மனைவி கணவன் அல்லது மகன் ஈட்டிய சொத்தை தானமாக/வழங்கக் கூடாது; அதுபோல தந்தையும் மகன் ஈட்டியதை வழங்கக் கூடாது—குடும்பத் தேவையைத் தவிர. அதேபோல் கணவன் மனைவி ஈட்டியதை வழங்கக் கூடாது.

Verse 8

गोपशौण्डिकशैनूषरजकव्याधयोषितां ऋणं दद्यात्पतिस्त्वासां यस्माद्वृत्तिस्तदाश्रया

கோபன், மதுவிற்பவன், ஷைனூஷ (படைத்தளச் சேவகர்), வண்ணான், வேடன் ஆகியோரின் மனைவிகளின் கடனை கணவன் செலுத்த வேண்டும்; ஏனெனில் அவர்களின் வாழ்வாதாரம் அவனைச் சார்ந்தது.

Verse 9

प्रतिपन्नं स्त्रिया देयं पत्या वा सह यत् कृतं स्वयं कृतं वा यदृणं नान्यस्त्री दातुमर्हति

முறையாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட கடனைப் பெண்ணே செலுத்த வேண்டும்—கணவருடன் சேர்ந்து எடுத்ததாயினும், தானே எடுத்ததாயினும். அந்தக் கடனைச் செலுத்த மற்றொரு பெண்ணுக்கு உரிமையோ பொறுப்போ இல்லை.

Verse 10

पितरि प्रोषिते प्रेते व्यसाभिप्लुते ऽथ वा पुत्रपौत्रैर् ऋणन्देयं निह्नवे साक्षिभावितम्

தந்தை வெளிநாட்டில்/தூரத்தில் இருப்பினும், அல்லது இறந்துவிட்டாலும், அல்லது பேரிடரால் துன்புறினாலும், கடனை மகனும் பேரனும் செலுத்த வேண்டும்; மறுப்பு ஏற்பட்டால் சாட்சிகளால் அது நிரூபிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 11

सुराकामद्यूतकृतन्दण्डशुल्कावशिष्टकम् वृथा दानं तथैवेह पुत्रो दद्यान्न पैतृकम्

மதுபானம், காமவெறி, சூதாட்டம், அபராதம், சுங்கம் முதலியவற்றால் வந்த செல்வத்தின் மீதமிருந்து செய்யும் தானம் இவ்வுலகில் பயனற்றது (தர்மப் பலன் இல்லை). அதுபோல மகன் பித்ருச் சொத்தைத் தானமாகக் கொடுக்கக் கூடாது.

Verse 12

भ्रातॄणामथ दम्पत्योः पितुः पुत्रस्य चैव हि व्यसनाभिप्लुतेपि वेति ख , घ , ञ च प्रतिभाव्यमृणं ग्राह्यमविभक्तेन च स्मृतम्

சகோதரர்கள், கணவன்-மனைவி, மேலும் தந்தை-மகன் ஆகியோரின் நிலையில்—அவர்களில் ஒருவர் பேரிடரால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும்—உத்தரவாதம் (பிரதிபா) கொண்டு உறுதிசெய்யப்பட்ட கடன் வசூலிக்கத்தக்கது; மேலும் பிரிக்கப்படாத கூட்டுப்பங்குதாரரும் அந்த வசூலுக்கு பொறுப்புடையவன் என ஸ்மிருதி கூறுகிறது.

Verse 13

दर्शने प्रत्यये दाने प्रतिभाव्यं विधीयते आधौ तु वितथे दाप्या वितथस्य सुता अपि

நீதிமன்றத்தில் ஆஜராகுதல், சான்று/நிரூபணம், மற்றும் தானம்/மாற்றம் ஆகியவற்றில் உத்தரவாதம் (பிரதிபா) நியமிக்கப்படுவது விதியாகும். ஆனால் தொடக்கத்திலேயே உத்தரவாதி பொய்யானவன்/தோல்வியுற்றவன் எனில், அந்தப் பொய் உத்தரவாதியின் மகளும் கூட செலுத்த வைக்கப்படுவாள்.

Verse 14

दर्शनप्रतिभूर्यत्र मृतः प्रात्ययिको ऽपि वा न तत्पुत्रा धनं दद्युर्दद्युर्दानाय ये स्थिताः

ஆஜராக்கும் பிணையாளர் இறந்திருந்தால், அல்லது செலுத்துதலை உறுதி செய்த பிணையாளரும் இறந்திருந்தால், அவன் மக்களிடமிருந்து அந்தத் தொகையை வசூலிக்கக் கூடாது; தானவினியோகத்திற்காக நியமிக்கப்பட்டோர் அதைத் தானமாக வழங்க வேண்டும்.

Verse 15

बहवः स्युर्यदि स्वांशैर् दद्युः प्रतिभुवो धनम् एकच्छायाश्रितेष्वेषु धनिकस्य यथा रुचि

பல பிணையாளர்கள் இருந்து, அவர்கள் தத்தம் பங்கின்படி தொகையைச் செலுத்தினால், ஒரே பாதுகாப்பின் கீழ் சேர்ந்தவர்களாகக் கருதப்படும் அவர்களிடத்தில் கடனளிப்பவர் தன் விருப்பத்தின்படி நடவடிக்கை எடுக்கலாம்.

Verse 16

प्रतिभूर्दापितो यत्र प्रकाशं धनिने धनम् द्विगुणं प्रतिदातव्यमृणिकैस्तस्य तद्भवेत्

எங்கு பிணையாளரை வெளிப்படையாகக் கடனளிப்பவருக்கு கடன் தொகையைச் செலுத்த வற்புறுத்தியிருக்கிறார்களோ, அங்கு கடனாளி அந்தத் தொகையை பிணையாளருக்கு இரட்டிப்பாகத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டும்; அந்தப் பொறுப்பு கடனாளியின்மேலே அமையும்.

Verse 17

स्वसन्ततिस्त्रीपशव्यं धान्यं द्विगुणमेव च वस्त्रं चतुर्गुणं प्रोक्तं रसश्चाष्टगुणस् तथा

தன் சந்ததி, பெண்கள், கால்நடைகள் ஆகியவற்றைச் சார்ந்த விஷயங்களில் தானியம் இரட்டிப்பாக நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; துணி நான்மடங்கு எனக் கூறப்படுகிறது; நெய் முதலிய ரசப் பொருட்கள் எட்டுமடங்காகவும் விதிக்கப்படுகின்றன.

Verse 18

आधिः प्रणश्येत् द्विगुणे धने यदि न मोक्ष्यते काले कालकृतं नश्येत् फलभोग्यो न नश्यति

கடன் இரட்டிப்பானால் அடகு (ஆதி) பறிபோகும்; குறிப்பிட்ட காலத்தில் மீட்கப்படாவிட்டால் காலநீட்சி காரணமாக அது இழந்ததாகக் கருதப்படும். ஆனால் விளைச்சல் அனுபவத்திற்காக வைத்த அடகு (பலபோக்ய) பறிபோகாது.

Verse 19

गोप्याधिभोग्यो नावृद्धिः सोपकारे ऽथ भाविते नष्टो देयो विनष्टश् च दैवराजकृतादृते

மறைத்து பாதுகாக்க வேண்டிய, அனுபவிக்கத் தகாத அடகு/வைப்பு பொருளுக்கு வளர்ச்சி (வட்டி) இல்லை. ஆனால் லாபத்திற்காக அதை பயன்படுத்தினால், இழந்தாலும் ஈடு செய்ய வேண்டும்; அழிந்தாலும் இழப்பீடு வழங்க வேண்டும்—தெய்வச் செயல் அல்லது அரசச் செயல் காரணமான இழப்பைத் தவிர்த்து।

Verse 20

आधेः स्वीकरणात्सिद्धौरक्षमाणोप्यसारताम् यातश्चेदन्य आधेयो धनभाग् वा धनी भवेत्

அடகு முறையாக ஏற்றுக்கொண்டு நிலைபெற்ற பின்பும், பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே அடகு பொருளின் மதிப்பு/சாரம் குறைந்தால், வேறு பொருளை அடகாகப் பெறலாம்; அல்லது கடனளிப்பவர் கடனாளியின் செல்வத்தில் பங்குக்குரியவராக, அல்லது அந்த அளவிற்கு உரிமையாளராக ஆகலாம்।

Verse 21

चरित्रं बन्धककृतं सवृद्धं दापयेद्वनं सत्यङ्कारकृतं द्रव्यं द्विगुणं प्रतिदापयेत्

அடகு-கடன் தொடர்பான தொகையை வளர்ச்சியுடன் (வட்டியுடன்) வசூலிக்கச் செய்ய வேண்டும். ஆனால் மோசமான ‘சத்திய உறுதிப்படுத்தல் (சத்யங்காரம்)’ மூலம் பெற்ற சொத்து/பொருளை இரட்டிப்பாகத் திருப்பிச் செலுத்தச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 22

उपस्थितस्य मोक्तव्य आधिर्दण्डो ऽन्यथा भवेत् प्रयोजके सति धनं कुलेन्यस्याधिमाप्नुयात्

அடகு வைத்தவர் (செலுத்த வேண்டிய தொகையுடன்) வந்தால், அடகு பொருளை விடுவிக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் தண்டம் ஏற்படும். அவர் வர இயலாவிட்டாலும் அதிகாரப்பூர்வ முகவர் இருந்தால், அந்தக் குடும்பத்தின் சார்பில் அடகை மீட்டு செல்வம்/பொருளைப் பெறலாம்।

Verse 23

तत्कालकृतमूल्यो वा तत्र तिष्ठेदवृद्धिकः प्रतिभाव्यमृणं साक्ष्यमविभक्तेन तत् स्मृतमिति ख , ग , घ , छ , ज , ट च विना धारणकाद्वापि विक्रीणीते ससाक्षिकम्

அல்லது அந்நேரத்திலுள்ள மதிப்பின்படி விலையை நிர்ணயித்து, அங்கே வளர்ச்சி (வட்டி) இன்றி இருக்க வேண்டும். ஜாமீன் மூலம் உறுதிசெய்யப்பட்ட கடன், மேலும் பிரிக்கப்படாத கூட்டு உரிமையாளரின் சாட்சி (சுயாதீன சாட்சி அல்ல) — இவ்வாறு ஸ்மிருதி கூறுகிறது. (க, க, ஘, ச, ஜ, ட ஆகிய பாடங்களில்) எழுத்துப் பத்திரம் இல்லாவிட்டாலும் சாட்சிகள் முன்னிலையில் விற்பனை செல்லுபடியாகும் என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 24

यदा तु द्विगुणीभूतमृणमाधौ तदा खलु मोच्यश्चाधिस्तदुत्पाद्य प्रविष्टे द्विगुणे धने

அடகு/பிணையில் கடன் இரட்டிப்பானால், அப்போது அடகுப் பொருள் நிச்சயமாக விடுவிக்கப்பட வேண்டும்; அதன் விளைவு/வருவாயை பெற்றுக் கொண்டு, மூலத் தொகையின் இரட்டிப்பு அளவு கிடைத்தவுடன் அடகுதாரர் திருப்தியடைந்தவர் எனக் கருதப்படுகிறார்।

Verse 25

व्यसनस्थमनाख्याय हस्ते ऽन्यस्य यदर्पयेत् द्रव्यं तदौपनिधिकं प्रतिदेयं तथैव तत्

துன்பநிலையில் உள்ளவர் விவரம் சொல்லாமல் மற்றொருவரின் கையில் சொத்தை ஒப்படைத்தால், அது ‘ஔபநிதிக’ (மறைக்கப்பட்ட/அறிவிக்கப்படாத வைப்பு) எனக் கருதப்படும்; அதையே அதே நிலையிலே மாற்றமின்றி திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும்।

Verse 26

न दाप्यो ऽपहृतं तत्तु राजदैवकतस्करैः प्रेषश्चेन्मार्गिते दत्ते दाप्यो दण्डश् च तत्समम्

அரசரின் அதிகாரிகள், தெய்வவிபத்து, அல்லது திருடர்கள் எடுத்துச் சென்ற சொத்திற்காக காப்பாளர்/முகவர் ஈடு செய்ய வேண்டியதில்லை; ஆனால் தேடி கேட்டபின் பணியாளர்/முகவர் அதை வழங்கினால் (அதாவது மறைத்து வைத்திருந்தால்), அவன் அதே மதிப்பிற்கு இணையான அபராதம் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 27

आजीवन् स्वेच्छया दण्ड्यो दाप्यस्तच्चापि सोदयं याचितावाहितन्यासे निक्षेपेष्वप्ययं विधिः

உயிருடன் இருக்கும்போதே ஒருவர் தன்னிச்சையாக வைப்பு/நிக்ஷேபத்தை அபகரித்தால், அவன் அபராதத்திற்குரியவன்; மேலும் அந்தச் சொத்தை அதன் லாபம்/வட்டி உடன் திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டும். இதே விதி யாசித-ந்யாசம், ஆவஹித-ந்யாசம் மற்றும் எல்லா வைப்புகளுக்கும் பொருந்தும்।