Adhyaya 357
Tिङ्विभक्तिसिद्धरूपम् (Established Forms of Tiṅ-Inflections)
இந்த அதிகாரத்தில் புராணக் களஞ்சிய மரபுக்குள் ஒரு சுருக்கமான வியாகரணக் கையேடாக திங்-விகுதிகள் (வினையின் புருஷ/வசன முடிவுகள்) மற்றும் அவை பாவ, கர்ம, கர்த்த்ரு பிரயோகங்களில் எவ்வாறு பயன்படுகின்றன என்பதும் கூறப்படுகிறது. முன் வந்த உணாதி பகுதியிலுள்ள பாடத் துண்டிப்பைச் சுட்டி, லகாரங்களின் பொருள் எல்லைகள் வரிசையாக விளக்கப்படுகின்றன—லட் நிகழ்காலம், லிங் விதி/ஆசி, லோட் ஆணை/ஆசி, லங் தொலைந்த கடந்தகாலம், லுங் மற்றும் லிட் கடந்தகாலம் (லிட்-இல் பரோட்ச/அத்ருஷ்ட விசேஷம்), மேலும் லுட்/ல்ரிங் எதிர்காலம். பரஸ்மைபத-ஆத்மனேபத வேறுபாட்டுடன் புருஷ முடிவுகள் பட்டியலிடப்பட்டு, பூ, ஏத் போன்ற தாதுக்களால் ரூபங்கள் காட்டப்படுகின்றன; பிற தாது தொகுப்புகள், விகரண குறிப்புகளும் உள்ளன. இறுதியில் ஸன் (இச்சை), ணிச் (ப்ரேரணை), யங் (மீளச்செயல்) மற்றும் யங்-லுக் ஆகிய உருவாக்கங்கள் உதாரணங்களும் ‘ரூபக’ மாதிரிகளும் இணைத்து விளக்கப்படுகின்றன।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.
Frequently Asked Questions
The mapping of lakāras to time/meaning (present, past, future, injunction, benediction, conditional) along with tiṅ-ending paradigms across persons and voices, illustrated via bhū/edh and related dhātu examples plus san–ṇic–yaṅ derivations.
By safeguarding linguistic precision for mantra and śāstra, it supports correct ritual speech and disciplined study; this technical clarity is framed as Agneya Vidya—worldly mastery (bhukti) placed in service of dharma and inner purification toward mukti.