Adhyaya 96

Verse 1

ज शङ्खिनीत्योषधीगण इति ङ , ज , च हेमताम्रमयो रङ्गराजजञ्चेति ख पारदे इति ख , छ च गन्धकत्रिकमित्यष्टौ इति घ अथ षण्णवतितमो ऽध्यायः अधिवासनविधिः ईश्वर उवाच स्नात्वा नित्यद्वयं कृत्वा प्रणवार्घकरो गुरुः सहायैर् मूर्तिपैर् विप्रैः सह गच्छेन्मखालयं

இப்போது தொண்ணூற்றாறாம் அதிகாரம்—அதிவாசன விதி. ஈச்வரன் கூறினார்: நீராடி, தினசரி இரு கர்மங்களையும் செய்து, குரு பிரணவம் (ஓம்) உடன் அர்க்யத்தைத் தயாரித்து, உதவியாளர்கள், மூர்த்திபர்கள் மற்றும் பிராமண ரித்விக்களுடன் யாகசாலைக்குச் செல்ல வேண்டும்।

Verse 2

क्षान्त्यादितोरणांस्तत्र पूर्ववत् पूजयेत् क्रमात् प्रदक्षिणक्रमादेषां शाखायां द्वारपालकान्

அங்கே க்ஷாந்தி முதலான தோரணங்களை முன் விதிப்படி வரிசையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; மேலும் பிரதக்ஷிணை வரிசைப்படி அந்தச் சாகைகளில் உள்ள த்வாரபாலர்களையும் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 3

प्राचि नन्दिमहाकालौ याम्ये भृङ्गिविनायकौ वारुणे वृषभस्कन्दौ देवीचण्डौ ततोत्तरे

கிழக்கில் நந்தி, மகாகாலன்; தெற்கில் ப்ருங்கி, விநாயகன்; மேற்கில் (வருண திசை) வ்ருஷபன், ஸ்கந்தன்; அதன் வடக்கில் தேவி, சண்டன் ஆகியோரை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 4

तच्छाखामूलदेशस्थौ प्रशान्तशिशिरौ घटौ पर्जन्याशोकनामानौ भूतं सञ्जीवनामृतौ

அந்தச் சாகையின் அடிப்பகுதியில் அமைதியும் குளிர்ச்சியும் கொண்ட இரண்டு குடங்கள் இருந்தன; அவற்றின் பெயர்கள் பர்ஜன்யம், அசோகம்; அவை இறந்தவரையும் உயிர்ப்பிக்க வல்ல சஞ்சீவன அமிர்தத்தால் நிரம்பியிருந்தன।

Verse 5

धनदश्रीप्रदौ द्वौ द्वौ पूजयेदनुपूर्वशः स्वनामभिश् चतुर्थ्यन्तैः प्रणवादिनमोन्तगैः

அவர்களை இருவராக இருவராக முறையே வழிபட வேண்டும்; அவரவர் பெயர்களை சதுர்த்தி வேற்றுமையில் வைத்து, தொடக்கத்தில் ‘ஓம்’ சேர்த்து முடிவில் ‘நமः’ என நிறைவு செய்ய வேண்டும்.

Verse 6

लोकग्रहवसुद्वाःस्थस्रवन्तीनां द्वयं द्वयं ङ च भूतसञ्जीवनासुतौ इति छ भूतसञ्जीवनामृतौ इति ख , ज च धनदद्विपदौ इति ख धनदौ द्विपदौ इति घ धनदश्चापदौ इति ज पूजयेदथ पूर्वश इति ग लोकग्रहवसुद्वाःस्थहस्तादीनामिति ग भानुत्रयं युगं वेदो लक्ष्मीर्गणपतिस् तथा

லோகக்ரஹ, வசு, த்வாஃஸ்த, ஸ்ரவந்தீ முதலிய குழுக்களில் உருப்படிகள் இரண்டிரண்டாக எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும்; அடுத்தவைகளும் அதேபோல். சில பாடங்களில் ‘பூத-ஸஞ்ஜீவன-ஆஸுதௌ’ என்றும், மற்றவற்றில் ‘பூத-ஸஞ்ஜீவன-அம்ருதௌ’ என்றும் உள்ளது. மேலும் ‘தநத-த்விபதௌ’ அல்லது ‘தநதௌ த்விபதௌ’ அல்லது ‘தநதஶ்சாபதௌ’ எனப் பாடபேதங்களும் காணப்படும். வேறொரு இடத்தில் ‘பின் முன்னைய வரிசையில் வழிபடுக’ என்றும், மற்றொரு விளக்கத்தில் ‘லோகக்ரஹ-வசு-த்வாஃஸ்த—கைகள் முதலியவை’ என்றும் குறிப்பு உள்ளது. பட்டியலில் சூரியத் திரயம், யுகம், வேதம், லக்ஷ்மீ, கணபதியும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளனர்.

Verse 7

इति देवामखागारे तिष्ठन्ति प्रतितोरणं विघ्नसङ्घापनोदाय क्रतोः संरक्षणाय च

இவ்வாறு தெய்வ யாகசாலையில் அவர்கள் ஒவ்வொரு தோரண/வாசலிலும் நிற்கின்றனர்—தடைகளின் கூட்டத்தை அகற்றவும், கிரது (யாகம்) பாதுகாப்பிற்கும்.

Verse 8

वज्रं शक्तिं तथा दण्डं खड्गं पाशं ध्वजंगदां त्रिशूलं चक्रमम्भोजम्पताकास्वर्चयेत् क्रमात्

பதாகைகளில்/கொடி-நிலைகளில் முறையே வஜ்ரம், சக்தி, தண்டம், கட்கம், பாசம், த்வஜம், கதா, திரிசூலம், சக்கரம் மற்றும் அம்போஜம் (தாமரை) ஆகியவற்றை வழிபட வேண்டும்.

Verse 9

ॐ ह्रूं फट् नमः ॐ ह्रूं फट् द्वाःस्थशक्तये ह्रूं फट् नमः इत्य् आदिमन्त्रैः कुमुदः कुमुदाक्षश् च पुण्डरीकोथ वामनः शङ्कुकर्णः सर्वनेत्रः सुमुखः सुप्रतिष्ठितः

ஆரம்ப மந்திரங்கள்—‘ஓம் ஹ்ரூம் ஃபட் நமः’ மற்றும் ‘ஓம் ஹ்ரூம் ஃபட் த்வாஃஸ்த-சக்தயே, ஹ்ரூம் ஃபட் நமः’—இவற்றால் வாயில் காவலர்களை ஆவாஹனம்/நிறுவல் செய்ய வேண்டும்: குமுத, குமுதாக்ஷ, புண்டரீக, பின்னர் வாமன, சங்குகர்ண, சர்வநேத்ர, சுமுக, சுப்ரதிஷ்டித.

Verse 10

ध्वजाष्टदेवताः पूज्याः पूर्वादौ भूतकोटिभिः ॐ कौं कुमुदाय नम इत्य् आदिमन्त्रैः

கொடியின் அஷ்டதேவதைகளை கிழக்கு முதலான திசைகளில் வரிசையாக, துணைபுரியும் பூதகோடிகளுடன் வழிபட வேண்டும்; ‘ஓம் கௌம் குமுதாய நமः’ முதலிய ஆதிமந்திரங்களால்।

Verse 11

हेतुकं त्रिपुरघ्नञ्च शक्त्याख्यं यमजिह्वकं कालं करालिनं षष्ठमेकाङ्घ्रिम्भीममष्टकं

அவர்களின் பெயர்கள்—ஹேதுக, திரிபுரக்ன, சக்த்யாக்ய, யமஜிஹ்வக, கால, கராலின (ஆறாவது), ஏகாங்க்ரி, மற்றும் பீம (எட்டாவது)।

Verse 12

तथैव पूजयेद् दिक्षु क्षेत्रपालाननुक्रमात् ॐ हुं फट् वक्राय हुं फट् नम इति ग ॐ हुं फट् वज्राय हुं फट् नम इति ङ प्रमुख इति ज ध्वजाश् च देवता इति ग पूजादौ इति ङ , ज च बुद्धाख्यमिति ग बुद्ध्याख्यमिति ज अजजिह्वकमिति ज बलिभिः कुसुमैर् धूपैः सन्तुष्टान् परिभावयेत्

அதேபோல் எட்டு திசைகளிலும் க்ஷேத்ரபாலர்களை வரிசையாக வழிபட வேண்டும்—‘ஓம் ஹும் பட் வக்ராய ஹும் பட் நமः’, ‘ஓம் ஹும் பட் வஜ்ராய ஹும் பட் நமः’ முதலிய மந்திரங்களை (பாடவேறுபாடு உண்டு) ஜபித்து. பின்னர் பலி, மலர்கள், தூபம் அளித்து அவர்கள் திருப்தியடைந்ததாக தியானித்து முறையாக மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 13

कम्बलास्तृतेषु वर्णेषु वंशस्थूणास्वनुक्रमात् पञ्च क्षित्यादितत्त्वानि सद्योजातादिभिर्यजेत्

பரப்பப்பட்ட நிறமுள்ள கம்பளங்களிலும், மூங்கில் தூண்களிலும் வரிசையாக, பூமி முதலிய ஐந்து தத்துவங்களை ‘ஸத்யோஜாத’ முதலிய மந்திரங்களால் யஜனம்/வழிபாடு செய்ய வேண்டும்।

Verse 14

सदाशिवपदव्यापि मण्डपं धाम शाङ्करं पताकाशक्तिसंयुक्तं तत्त्वदृष्ट्यावलोकयेत्

தத்துவத் த்ருஷ்டியுடன், சங்கர தாமமான மண்டபத்தை தியானிக்க வேண்டும்; அது ஸதாசிவப் பதத்தால் வியாபிக்கப்பட்டதும், கொடிகளும் சக்தி-சின்னமும் உடையதும் ஆகும்।

Verse 15

दिव्यान्तरिक्षभूमिष्ठविघ्नानुत्सार्य पूर्ववत् प्रविशेत् पश्चिमद्वारा शेषद्वाराणि दर्शयेत्

தெய்வ, அந்தரிக்ஷ, பூமிநிலத் தடைகளை நீக்கி, முன்விதிப்படி மேற்கு வாசல் வழியாக நுழைந்து, பின்னர் மீதமுள்ள வாசல்களைச் சுட்டிக் காட்ட வேண்டும்।

Verse 16

प्रदक्षिणक्रमाद्गत्वा निविष्टोवेदिदक्षिणे उत्तराभिमुखः कुर्याद् भूतशुद्धिं यथा पुरा

வலம்வரும் முறையில் சென்று, வேதியின் தெற்கு பக்கத்தில் அமர்ந்து, வடக்கு நோக்கி, முன்விதிப்படி பூதசுத்தியைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 17

अन्तर्यागं विशेषार्घ्यं मन्त्रद्रव्यादिशोधनं कुर्वीत आत्मनः पूजां पञ्चगव्यादि पूर्ववत्

அந்தர்யாகம், விசேஷார்க்யம், மந்திரம்-திரவியம் முதலியவற்றின் சுத்திகரிப்பைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பஞ்சகவ்யம் முதலியவற்றால் முன்விதிப்படி ஆத்மபூஜையும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 18

साधारङ्कलसन्तस्मिन् विन्यसेत्तदनन्तरं विशेषाच्छिवतत्त्वाय तत्त्वत्रयमनुक्रमात्

அந்த சாதார கலசத்தின் மீது அதன் பின் வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக சிவதத்துவத்திற்காக தத்துவத் திரயத்தை வரிசையாக நிறுவ வேண்டும்।

Verse 19

ललाटस्कन्धपादान्तं शिवविद्यात्मकं परं रुद्रनारायणब्रह्मदैवतं निजसञ्चरैः

நெற்றியிலிருந்து தோள்கள் வரை, மேலும் பாதமுடிவு வரை, சிவவித்யை-மயமான பரத்தத்துவத்தைத் தியானித்து/வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அதற்குரிய அதிதேவர்கள் ருத்ரன், நாராயணன், பிரம்மா—இவற்றைத் தன் நியத சஞ்சாரம் (ந்யாசக் கிரமம்) மூலம் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 20

अ तत्तु दृष्ट्यावलोकयेदिति ख , छ च शेषद्वाराणि चङ्क्रमेदिति ख , छ च शेषद्वाराणि पूजयेदिति छ स्वात्मन इति ख , घ , छ , ज च निजसंवरैर् इति ग , ङ च निजसञ्चयैर् इति घ ॐ हं हां मूर्तीस्तदीश्वरांस्तत्र पूर्ववद्विनिवेशयेत् तद्व्यापकं शिवं साङ्गं शिवहस्तञ्च मूर्धनि

பின்னர் ஒருமுகமான பார்வையால் அந்தத் தத்துவத்தை நோக்கி தியானிக்க வேண்டும். மீதமுள்ள ‘வாயில்கள்’ (உடல்-இடங்கள்) சுற்றி வந்து அவற்றை வழிபட வேண்டும். இவை அனைத்தும் தன் ஆத்மத்திலேயே, தன் கட்டுப்பாடுகளாலும் சேமித்த புண்ணியம்/சக்தியாலும் செய்யப்பட வேண்டும். “ஓம் ஹம் ஹாம்” என ஜபித்து, முன் விதிப்படி அங்கே மூர்த்திகளையும் அவர்களது அதிஷ்டாத்ர தேவர்களையும் நிறுவ வேண்டும்; மேலும் அங்கங்களுடன் கூடிய எல்லாவற்றிலும் பரவிய சிவனையும் நிறுவி, சிவஹஸ்தத்தை தலைச்சூடில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 21

ब्रह्मरन्ध्रप्रविष्टेन तेजसा वाह्यसान्तरं तमःपटलमाधूय प्रद्योतितदिगन्तरं

பிரம்மரந்த்ரத்தில் புகுந்த ஒளித்தேஜஸால் வெளிப்புறமும் உள்ளார்ந்ததும் ஆகிய இருள் திரை குலைந்து நீங்குகிறது; திசைகளின் எல்லைவரை ஒளி பரவுகிறது.

Verse 22

आत्मानं मूर्तिपैः सार्धं स्रग्वस्त्रकुसुमादिभिः भूषयित्वा शिवोस्मीति ध्यात्वा बोघासिमुद्धरेत्

மூர்த்திகளின் துணைத் தெய்வங்களுடன் தன்னை மாலைகள், ஆடைகள், மலர்கள் முதலியவற்றால் அலங்கரித்து, “நான் சிவன்” என்று தியானித்து, பின்னர் போதாசி (ஞான வாள்) யை எடுத்தெழுப்ப வேண்டும்.

Verse 23

चतुष्पदान्तसंस्कारैः संस्कुर्यान्मखमण्डपं विक्षिप्य विकिरादीनि कुशकूर्चोपसंहरेत्

‘சதுஷ்பத’ வரை மற்றும் இறுதி ஸம்ஸ்காரங்களால் யாக மண்டபத்தைப் பரிசுத்தமாக்க வேண்டும். பின்னர் விகிர முதலிய சிதறல்களைச் சிதறவிட்டு, குசகூர்ச்சம் (குசப் துடைப்பம்) கொண்டு இறுதியில் அவற்றைச் சேர்த்து எடுக்க வேண்டும்.

Verse 24

आसनीकृत्य वर्धन्यां वास्त्वादीन् पूर्ववद्यजेत् शिवकुम्भास्त्रवर्धन्यौ पूजयेच्च स्थिरासने

ஆசனம் ஏற்று, வர்தனீ பாத்திரத்தில் வாஸ்து முதலிய தெய்வங்களை முன் விதிப்படி வழிபட வேண்டும். மேலும் நிலையான ஆசனத்தில் அமர்ந்து சிவகும்பம், அஸ்திரம் (மந்திரம்) மற்றும் வர்தனீயையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 25

स्वदिक्षु कलशारूढांल्लोकपालाननुक्रमात् वाहायुधादिसंयुक्तान् पूजयेद्विधिना यथा

தத்தம் திசைகளில் கலசங்களில் அமர்ந்துள்ள லோகபாலர்களை, அவர்களின் வாகனங்கள், ஆயுதங்கள் முதலிய குறியீடுகளுடன், வரிசையாக விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।

Verse 26

ऐरावतगजारूढं स्वर्णवर्णं किरीटिनं सहस्रनयनं शक्रं वज्रपाणिं विभावयेत्

ஐராவத யானை மீது ஏறிய, பொன்னிறம் கொண்ட, கிரீடம் தரித்த, ஆயிரம் கண்கள் உடைய, வஜ்ரம் ஏந்திய சக்ரன் (இந்திரன்) எனத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 27

सप्तार्चिषं च विभ्राणमक्षमालां कमण्डलुं ज्वालामालाकुलं रक्तं शक्तिहस्तमजासनं

ஏழு ஜ்வாலைகள் உடையவனாக, அக்கமாலை மற்றும் கமண்டலத்தைத் தாங்கி, ஜ்வாலாமாலையால் சூழப்பட்டு, செந்நிறம் கொண்டு, கையில் சக்தி ஏந்தி, ஆட்டாசனத்தில் அமர்ந்த (தெய்வத்தை) தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 28

भास्त्रवर्धन्यां पूजयेदस्थिरासने इति घ , ज च वर्णवस्त्रमिति ग स्वर्णवस्त्रमिति ख , ज , च कालं मालाकुलं रक्तमिति ख , ग , ङ , छ च कालं मालाकुलं, व्यक्तमिति ग ज्वालामालाकुलं सक्तमिति घ महिषस्थं दण्डहस्तं यमं कालानलं स्मरेत् रक्तनेत्रं स्वरारूढं खड्गहस्तञ्च नैरृतं

பாஸ்த்ரவர்தனியில் (சில பாடங்களில்) நிலையற்ற ஆசனத்தில் அமர்ந்தவனாக அவரை வழிபட வேண்டும். பாடவேறுபாட்டின்படி அவர் வர்ணநிற ஆடை அல்லது பொன்னாடை அணிந்தவர். யமனை ‘கால’ ரூபமாக நினை: மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, செந்நிறம் (அல்லது தெளிவாக வெளிப்பட்ட), ஜ்வாலாமாலையால் சூழப்பட்ட, எருமை மீது ஏறிய, தண்டம் ஏந்திய, ‘காலானல’ வடிவம். மேலும் நைர்ருதனை நினை: செங்கண்கள் உடைய, குதிரை மீது ஏறிய, வாள் ஏந்தியவன்।

Verse 29

वरुणं मकरे श्वेतं नागपाशधरं स्मरेत् वायुं च हरिणे नीलं कुवेरं मेघसंस्थितं

வருணனை மகரம் மீது ஏறிய, வெண்நிறம் கொண்ட, நாகபாசம் தாங்கியவனாக நினை; வாயுவை மான் மீது ஏறிய நீலநிறத்தவனாக; குபேரனை மேகத்தில் அமர்ந்தவனாக நினை।

Verse 30

त्रिशूलिनं वृषे चेशं कूर्मेनन्तन्तु चक्रिणं ब्राह्माणं हंसगं ध्यायेच्चतुर्वक्त्रं चतुर्भुजं

திரிசூலதாரியாக வृषபத்தில் அமர்ந்த ஈசன் (சிவன்) மீது, கூர்மமும் அனந்தனுமாகச் சக்கரதாரி விஷ்ணு மீது, மேலும் ஹம்ஸவாகனனாகிய நான்முக நான்கைக் கொண்ட பிரம்மா மீது தியானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 31

स्तम्भमूलेषु कुम्भेषु वेद्यां धर्मादिकान् यजेत् दिक्षु कुम्भेष्वनन्तादीन् पूजयन्त्यपि केचन

தூண்களின் அடிப்பகுதிகளில் வைத்த கலசங்களில், மேலும் வேதியில் தர்மம் முதலியவற்றை வழிபட வேண்டும்; திசைகளில் வைத்த கலசங்களில் சிலர் அனந்தன் முதலியவர்களையும் பூஜிக்கின்றனர்।

Verse 32

शिवाज्ञां श्रावयेत् कुम्भं भ्रामयेदात्मपृष्ठगं पूर्ववत् स्थापयेदादौ कुम्भं तदनु वर्धनीं

கலசத்திற்கு சிவாஜ்ஞை (மந்திரம்) கேட்கச் செய்து, அதைத் தன் முதுகில் வைத்துக் சுழற்ற வேண்டும்; பின்னர் முன் விதிப்படி முதலில் கலசத்தை நிறுவி, அதன் பின் வர்தனீ பாத்திரத்தை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 33

शिवं स्थिरासनं कुम्भे शस्त्रार्थञ्च ध्रुवासनं पूजयित्वा यथापूर्वं स्पृशेदुद्भवमुद्रया

கலசத்தில் சிவனின் ‘ஸ்திராசனம்’ மற்றும் ஆயுதப் பயனுக்கான ‘த்ருவாசனம்’ ஆகியவற்றை முன் விதிப்படி பூஜித்து, பின்னர் ‘உத்பவ’ முத்திரையால் (அந்த ஆசனம்/கலசத்தை)த் தொட வேண்டும்।

Verse 34

निजयागं जगन्नाथ रक्ष भक्तानुकम्पया एभिः संश्राव्य रक्षार्थं कुम्भे खड्गं निवेशयेत्

“உலகநாதனே! பக்தர்களுக்கு அருள்கொண்டு என் யாகத்தைப் பாதுகாப்பாயாக.” இவ்வாறு பாதுகாப்பு மந்திரங்களை ஒலிக்கச் செய்து, பாதுகாப்பிற்காக கலசத்தில் கட்கம் (வாள்) நிறுவ வேண்டும்।

Verse 35

दीक्षास्थापनयोः कुम्भे स्थण्डिले मण्डले ऽथवा मण्डलेभ्यर्च्य देवेशं व्रजेद्वै कुण्डसन्निधौ

தீக்ஷை மற்றும் ஸ்தாபனச் சடங்குகளில் கும்பத்தில் அல்லது ஸ்தண்டிலத்தில் அல்லது மண்டலத்தில் வழிபாடு செய்ய வேண்டும். மண்டலங்களின் மூலம் தேவేశனை அர்ச்சித்து பின்னர் நிச்சயமாக குண்டத்தின் அருகே செல்ல வேண்டும்.

Verse 36

कुण्डनाभिं पुरस्कृत्य निनिष्ठा मूर्तिधारिणः गुरोरादेशतः कुर्युर् निजकुण्डेषु संस्कृतिं

குண்டத்தின் நாபி (மையம்) முன்னிலைப்படுத்தி, தீக்ஷை பெற்ற மూర్తிதாரிகள் குருவின் ஆணைப்படி தத்தம் குண்டங்களில் ஸம்ஸ்க்ருதி (பரிசுத்திகரணம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

ष्ठगमिति घ स्थिरासने इति ख , घ च शस्त्राणुञ्चेति ख , ग , छ च इमं यागमिति ङ शङ्खन्निवेदयेदिति ग खड्गन्निवेदयेदिति घ , ङ च कुर्युर् निजकुम्भेष्विति ख , घ , छ , ज च जपेयुर्जापिनः सङ्ख्यं मन्त्रमन्ये तु संहितां पठेयुर्ब्राह्मणाः शान्तिं स्वशाखावेदपारगाः

சில பாடங்களில் ‘ஷ்஠கம்’, சிலவற்றில் ‘நிலையான ஆசனத்தில்’, மேலும் சிலவற்றில் ‘ஆயுதங்களுக்கு அனுலேபனம்/ஸம்ஸ்காரம்’ மற்றும் ‘இந்த யாகம்’ என்று வேறுபாடு உள்ளது. சிலர் ‘சங்கத்தை நிவேதிக்க வேண்டும்’ என்றும், சிலர் ‘கட்கத்தை நிவேதிக்க வேண்டும்’ என்றும் கூறுகின்றனர்; மேலும் ‘தத்தம் கும்பங்களில் செய்ய வேண்டும்’ என்ற பாடமும் உள்ளது. ஜபம் செய்பவர்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்ட எண்ணிக்கையில் மந்திரஜபம் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் தம் சாகை வேதத்தில் தேர்ந்த பிற பிராமணர்கள் சாந்திக்காக ஸம்ஹிதா பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 38

श्रीसूक्तं पावमानीश् च मैत्रकञ्च वृषाकपिं ऋग्वेदी सर्वदिग्भागे सर्वमेतत् समुच्चरेत्

ரிக்வேதியர் ஸ்ரீஸூக்தம், பாவமானி ஸூக்தங்கள், மைத்ரகமும், வ்ருஷாகபியும்—இவை அனைத்தையும் எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கி உச்சரிக்க வேண்டும்.

Verse 39

देवव्रतन्तु भारुण्डं ज्येष्ठसाम रथन्तरं पुरुषं गीतिमेतानि सामवेदी तु दक्षिणे

‘தேவவ்ரதம்’, ‘பாருண்டம்’, ‘ஜ்யேஷ்டஸாமன்’, ‘ரதந்தரம்’, ‘புருஷம்’, ‘கீதி’—இவை ஸாமகானங்கள்; ஸாமவேதியர் தென் திசையில் நிலைபெற வேண்டும்.

Verse 40

रुद्रं पुरुषसूक्तञ्च श्लोकाध्यायं विशेषतः ब्राह्मणञ्च यजुर्वेदी पश्चिमायां समुच्चरेत्

யஜுர்வேதியன் மேற்குத் திசையில் நின்று ருத்ரப் பாடம், புருஷஸூக்தம், மேலும் குறிப்பாக விதிக்கப்பட்ட ச்லோகங்களும் அதிகாரமும், பிராஹ்மணப் பகுதிகளுடன் சேர்த்து பாராயணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 41

नीलरुद्रं तथाथर्वी सूक्ष्मासूक्ष्मन्तथैव च उत्तरे ऽथर्वशीर्षञ्च तत्परस्तु समुद्धरेत्

அவன் நீலருத்ரம், அதர்வீ, மேலும் சூக்ஷ்மம் மற்றும் அசூக்ஷ்மம் ஆகியவற்றையும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் ஒருமுக மனத்துடன் முடிவுப் பகுதியாக அதர்வசீர்ஷத்தை முறையாகப் படிக்க வேண்டும்।

Verse 42

आचार्यश्चाग्निमुत्पाद्य प्रतिकुण्डं प्रदापयेत् वह्नेः पूर्वादिकान् भागान् पूर्वकुण्डादितः क्रमात्

ஆசாரியர் அக்னியை எழுப்பி பிரதிகுண்டத்திலும் அதைத் தீவிரமாக எரியச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் கிழக்குக் குண்டத்திலிருந்து தொடங்கி வரிசையாக கிழக்கு முதலிய திசைகளின்படி அக்னியின் பகுதிகளை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 43

धूपदीपचरूणाञ्च ददीताग्निं समुद्धरेत् पूर्ववच्छिवमभ्यर्च्य शिवाग्नौ मन्त्रतर्पणं

தூபம், தீபம், சரு ஆகியவற்றை அர்ப்பணித்த பின் அக்னியை எடுத்தெடுக்க வேண்டும்; மேலும் முன்புபோல் சிவனை வழிபட்டு சிவாக்னியில் மந்திர-தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 44

देशकालादिसम्पत्तौ दुर् निमित्तप्रशान्तये प्रदीपयेदिति घ पूर्वादिदिग्भागादिति ज पूर्वादिकाद्भागादिति घ सर्वकुण्डादित इति ख , छ , च आचार्यश्चाग्निमुत्पाद्येत्यादिः ददीताग्निं समुद्धरेदित्यन्तः पाठो ग पुस्तके नास्ति देशकालादिसङ्ख्याप्तौ इति घ होमङ्कृत्वा तु मन्त्रज्ञः पूर्णां दत्त्वा शुभावहां

தேசம், காலம் முதலியவை உரிய முறையில் அமைந்தபோது, துர்நிமித்தங்களைச் சாந்தி செய்ய அக்னியைப் பிரகாசமாக எரியச் செய்ய வேண்டும் என்று கூறப்படுகிறது. பாடபேதங்கள்: ‘பூர்வாதி திக்பாகாத்’ அல்லது ‘பூர்வாதிகாத் பாகாத்’; மேலும் ‘ஸர்வகுண்டாதிதః’. ‘க’ கைப்பிரதியில் ‘ஆசார்யஶ்சாக்நிமுத்பாத்ய…’ முதல் ‘ததீதாக்நிம் ஸமுத்தரேத்’ வரை உள்ள பகுதி இல்லை. தேச-கால முதலிய கணக்கு நிறைவுற்றபின், மந்திரஞன் ஹோமம் செய்து மங்களகரமான பூர்ணாஹுதியை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 45

पूर्ववच्चरुकं कृत्वा प्रतिकुण्डं निवेदयेत् यजमानालङ्कृतास्तु व्रजेयुः स्नानमण्डपं

முன்னைப்போல் சரு (சமைத்த ஹவி) தயாரித்து பிரதிகுண்டத்தில் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் அலங்கரிக்கப்பட்ட யஜமானர்கள் ஸ்நானமண்டபத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 46

भद्रपीठे निधायेशं ताडयित्वावगुण्ठयेत् स्नापयेत् पूजयित्वा तु मृदा काषायवारिणा

பத்ரபீடத்தில் ஈசனை நிறுவி விதிப்படி மெதுவாகத் தட்டித் (தாடனம்) பின்னர் மூடுகை செய்ய வேண்டும். அதன் பின் பூஜை செய்து மண் (ம்ருதா) மற்றும் கஷாயநீரால் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 47

गोमूत्रैर् गोमयेनापि वारिणा चान्तरान्तरा भस्मना गन्धतोयेन फडन्तास्त्रेण वारिणा

கோமூத்திரம், கோமயம் ஆகியவற்றாலும், இடையிடையே நீர் தெளித்து; பஸ்மம், மணமுள்ள நீர், மேலும் ‘பட்’ என்று முடியும் அஸ்த்ரமந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட நீராலும் (சுத்தி/பாதுகாப்பு) செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

देशिको मूर्तिपैः सार्धं कृत्वा कारणशोधनं धर्मजप्तेन सञ्छाट्य पीतवर्णेन वाससा

தேசிக ஆசாரியர் மூர்த்தி செய்பவர்களுடன் சேர்ந்து காரண-சோதனையை செய்து, தர்மமந்திர ஜபத்தால் புனிதமான மஞ்சள் நிறத் துணியால் துடைத்து சுத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 49

सम्पूज्य सितपुष्पैश् च नयेदुत्तरवेदिकां तत्र दत्तासनायाञ्च शय्यायां सन्निवेश्य च

வெள்ளைப் பூக்களால் முறையாகப் பூஜித்து, அவரை/அம்மூர்த்தியை வடக்கு வேதிக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். அங்கு ஆசனம் அளித்து, சய்யையிலும் அமர்த்தி நிறுவ வேண்டும்.

Verse 50

कुङ्कुमालिप्तसूत्रेण विभज्य गुरुरालिखेत् शलाकया सुवर्णस्य अक्षिणी शस्त्रकर्मणा

குங்குமம் பூசப்பட்ட நூலால் முதலில் கோடுகள்/பகுதிகளைப் பிரித்து வைத்துப் பின்னர் வைத்திய-குரு அறுவை கோட்டை வரைய வேண்டும்; அதன் பின் பொன் சலாகையால் கண்களில் சாஸ்திர விதிப்படி அறுவைச் செயல் செய்ய வேண்டும்।

Verse 51

अञ्जयेल्लक्ष्मकृत् पश्चाच्छास्त्रदृष्टेन कर्मणा कृतकर्मा च शस्त्रेण लक्ष्मी शिल्पी समुत्क्षिपेत्

பின்னர் லக்ஷ்மச் சின்னம் செய்பவர் சாஸ்திரத்தில் கூறிய முறையின்படி அங்கு அஞ்சனம்/பூச்சு செய்ய வேண்டும்; விதிகள் நிறைவேறிய பின் சிற்பி உரிய கருவியால் லக்ஷ்மி சின்னம்/உருவத்தை உயர்த்தி நிறுவ வேண்டும்।

Verse 52

त्र्यंशादर्धोथ पादार्धादर्धाया इति छ शास्त्रकर्मणेति ख , ग , छ , ज च शास्त्रवर्मणेति घ शास्त्रकर्मणि इति ड समुत्किरेत् इति घ , ज च त्र्यंशादप्यथेति घ त्र्यंशादधोथेति ज अर्धतो ऽपिवेति ग अर्धतो वरमिति ज सर्वकामप्रसिद्ध्यर्थं शुभं लक्ष्मावतारणं

மூன்றில் ஒரு பங்கு முதல் அரை வரை—அல்லது கால் பங்கின் அரை (அதாவது எட்டில் ஒரு பங்கு) முதல் அரை வரை—சாஸ்திர விதிப்படி முறையாக உயர்த்தி/நிறுவ வேண்டும். ‘லக்ஷ்மீ-அவதரணம்’ எனும் இச்சுபச் செயல் எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவேற்றத்திற்காக செய்யப்படுகிறது।

Verse 53

लिङ्गदीर्घविकारांशे त्रिभक्तं भागवर्णनात् विस्तारो लक्ष्म देहस्य भवेल्लिङ्गस्य सर्वतः

லிங்கத்தின் நீள அளவுப் பகுதியை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்து கூறிய விகிதத்தின் படி, லிங்க உடலின் அகலம்/அளவு எல்லாத் திசைகளிலும் ஒரேபோல நிர்ணயிக்கப்படுகிறது।

Verse 54

यवस्य नवभक्तस्य भागैर् अष्टाभिरावृता हस्तिके लक्ष्मरेखा च गाम्भीर्याद् विस्तरादपि

யானையில் லக்ஷ்மரேகை யவ அளவின் ஒன்பது பகுதிகளில் எட்டு பகுதிகளால் சூழப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது; அதை ஆழம் (காம்பீரியம்) மற்றும் அகலம் (விஸ்தாரம்) இரண்டாலும் மதிப்பிட வேண்டும்।

Verse 55

एवमष्टांशवृद्ध्या तु लिङ्गे सार्धकरादिके भवेदष्टयवा पृथ्वी गम्भीरात्र च हास्तिके

இவ்வாறு அளவை அஷ்டமांशமாக உயர்த்தினால், சார்தகர முதலிய அளவுடைய லிங்கத்தில் ப்ருத்வீ/பீடத்தின் அளவு எட்டு யவமாக இருக்க வேண்டும்; ஹாஸ்திக (ஒரு ஹஸ்த) வகையில் கம்பீரா (ஆழம்)வும் அதற்கேற்ப அமைக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 56

एवमष्टांश वृद्ध्या तु लिङ्गे सार्धकरादिके भवेदष्टयवा पृथ्वी गम्भीरान्नवहास्तिके

இவ்வாறு அஷ்டமांश உயர்வினால், சார்தகர முதலிய லிங்கங்களில் ப்ருத்வீ (பீடம்) எட்டு யவ அளவாக இருக்க வேண்டும்; ஒன்பது ஹஸ்த லிங்கத்தில் கம்பீரா (ஆழம்) அமைக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 57

शाम्भवेषु च लिङ्गेषु पादवृद्धेषु सर्वतः लक्ष्म देहस्य विष्कम्भो भवेद्वै यववर्धनात्

சாம்பவ (சிவசம்பந்த) லிங்கங்களில், எல்லாத் திசைகளிலும் பாதம் (அடித்தளம்/பாதச்சின்னம்) வளர்ந்திருந்தால் அது நல்விளக்கம்; யவச் சின்னங்கள் வளர்வதால் உடலின் விஷ்கம்பம் (அகலம்/விரிவு) நிச்சயமாக அதிகரிக்கும்।

Verse 58

गम्भीरत्वष्टयुवाभ्यां रेखापि त्र्यंशवृद्धितः सर्वेषु च भवेत् सूक्ष्मां लिङ्गमस्तकमस्तकं

ஆழமும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட அளவுகளும் தொடர்பாக, கோடிடப்பட்ட ரேகையும் மூன்றில் ஒரு பங்கு (த்ர்யம்சம்) உயர்த்தப்பட வேண்டும்; எல்லா லிங்கங்களிலும் மஸ்தகப் பகுதியில் (மேல் தலைப்பகுதி) அது நுண்ணியதாகச் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 59

गम्भीरा नवहस्तके इति ज सोत्तरेषु इति ज यवस्य नवभक्तस्येत्यादिः पादवृद्धेषु सर्वत इत्य् अन्तः पाठो ङ पुस्तके नास्ति द्व्यंशवृंहितेति ख , घ , छ च त्र्यंशवृंहितेति ङ द्व्यंशवृद्धित इति ज लक्ष्मक्षेत्रेष्टधाभक्ते मूर्ध्निभागद्वये शुभे षड्भागपरिवर्तनमुक्त्वा भागद्वयन्त्वधः

‘கம்பீரா நவஹஸ்தகே’ (ஜ கைப்பிரதி) என்றும் ‘ஸோத்தரேஷு’ (ஜ) என்றும் பாடவேறுபாடுகள் உள்ளன. ‘யவஸ்ய நவபக்தஸ்ய…’ எனத் தொடங்கும் சொற்றொடர் குறிப்பிடப்படுகிறது. ‘பாதவ்ருத்தேஷு ஸர்வதஃ’ என்ற உள்பாடம் ங கைப்பிரதியில் இல்லை. க, ஘, ச் ஆகியவற்றில் ‘த்வ்யம்சவ்ருத்திதே’, ங இல் ‘த்ர்யம்சவ்ருத்திதே’, ஜ இல் ‘த்வ்யம்சவ்ருத்தித’ என்று உள்ளது. லக்ஷ்ம-க்ஷேத்ரம் எட்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டால், மூர்த்நி (தலை) பகுதியில் உள்ள இரண்டு பகுதிகள் சுபம்; ஆறு பகுதிகளின் பரிமாற்றத்தைச் சொல்லி, இரண்டு பகுதிகளை கீழே நிறுவ வேண்டும்।

Verse 60

रेखात्रयेण सम्बद्धं कारयेत् पृष्टदेशगं रत्नजे लक्षणोद्धारो यवौ हेमसमुद्भवे

மூன்று கோடுகளுடன் இணைந்த சுபலக்ஷணத்தை முதுகுப் பகுதியில் அமைக்கச் செய்ய வேண்டும். ரத்தினஜமான பொருளில் லக்ஷணோத்தாரத்தை நிர்ணயிக்க வேண்டும்; பொன்னிலிருந்து தோன்றியதற்கு ‘யவ’ எனும் குறி விதிக்கப்பட்டது.

Verse 61

स्वरूपं लक्षणन्तेषां प्रभा रत्नेषु निर्मला नयनोन्मीलनं वक्त्रे सान्निध्याय च लक्ष्म तत्

அவற்றின் இயல்பு-லக்ஷணம் இதுவே: ரத்தினங்களில் தூய, மங்காத ஒளி உள்ளது. அந்த ஒளி தன் சன்னிதியால் கண்களைத் திறக்கச் செய்து முகத்தைப் பிரகாசப்படுத்தினால், அதுவே ‘லக்ஷ்ம’ எனப்படுகிறது.

Verse 62

लक्ष्मणोद्धाररेखाञ्च घृतेन मधुना तथा मृत्युञ्जयेन सम्पूज्य शिल्पिदोषनिवृत्तये

சிற்பக் குறைகள் நீங்குவதற்காக லக்ஷ்மணோத்தார கோடுகளை நெய் மற்றும் தேனுடன் முறையாகப் பூஜித்து, ம்ருத்யுஞ்ஜய (மந்திரம்/விதி) மூலமும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 63

अर्चयेच्च ततो लिङ्गं स्नापयित्वा मृदादिभिः शिल्पिनन्तोषयित्वा तु दद्याद्गां गुरवे ततः

பின்னர் லிங்கத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும். மண் முதலியவற்றால் அபிஷேகம் செய்து, சிற்பியைத் திருப்திப்படுத்தி, அதன் பின் குருவுக்கு தக்ஷிணையாக ஒரு பசுவை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 64

लिङ्गं धूपादिभिः प्राच्यं गायेयुर्भर्तृगास्त्रयः सव्येन चापसव्येन सूत्रेणाथ कुशेन वा

கிழக்கு நோக்கி லிங்கத்திற்கு தூபம் முதலிய உபசாரங்களைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மூன்று பரிசாரக-பாடகர்கள் (பர்த்ருகர்) ஸ்தோத்திரம் பாட வேண்டும். நூல் அல்லது குசா புல்லால் வலம்வரும் முறையிலும் இடம்வரும் முறையிலும் சுற்றிவைக்கலாம்.

Verse 65

स्मृत्वा च रोचनं दत्वा कुर्यान्निर्मञ्जनादिकं गुडलवणधान्याकदानेन विसृजेच्च ताः

தெய்வம்/மந்திரத்தை நினைத்து ரோசனையை அர்ப்பணித்து, குளித்தல், கழுவுதல், துடைத்தல் போன்ற சுத்திகரணச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். வெல்லம், உப்பு, கொத்தமல்லி விதை தானம் செய்து அந்த அசுசி-தோஷங்களை நீக்கி விட வேண்டும்.

Verse 66

गुरुमूर्तिधरैः सार्धं हृदा वा प्रणवेन वा मृत्स्नागोमयगोमूत्रभस्मभिः सलिलान्तरं

குரு-மூர்த்தியைத் தாங்கியவர்களுடன், உள்ளத்தில் தியானமாகவோ அல்லது பிரணவம் ‘ஓம்’ மூலம் வோ, மண், கோமயம், கோமூத்திரம், பஸ்மம் ஆகியவற்றுடன் கூடிய நீரால் உள்சுத்தியைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 67

स्नापयेत् पञ्चगव्येन पञ्चामृतपुरःसरं च पुष्पावरोधनं दत्वा कुर्यान्निर्मन्थनादिकमिति ज स्पृष्ट्वा च रोचनां दत्वा कुर्यान्निर्मञ्जनादिकमिति ङ गुरुमूर्तिर्यवैर् इति ख , ङ , ज च ततो मृण्मयगोमूत्रभस्मभिरिति ग स्नापयेदित्यर्धश्लोको छ पुस्तके नास्ति विरूक्षणं कषायैश् च सर्वौषधिजलेन वा

முதலில் பஞ்சாமிர்தம், பின்னர் பஞ்சகவ்யம் கொண்டு (தெய்வம்/வழிபாட்டு பொருள்) ஸ்நாபனம் செய்ய வேண்டும். பூமாலை-மூடல்/பூச்சுற்று அர்ப்பணித்து நிர்மந்தனம் முதலான கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தொடந்து ரோசனையைப் பூசி நிர்மஞ்ஜனம் முதலான சுத்திகரணங்களைச் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் மண், கோமூத்திரம், பஸ்மம் ஆகியவற்றால், மேலும் கஷாயங்கள் அல்லது அனைத்து மூலிகைச் சாறு கலந்த நீரால் விரூக்ஷணம் (தூவல்/உலர்த்தல்) செய்யலாம். (கையெழுத்துப் பிரதிகளில் பாட வேறுபாடுகள் உள்ளன; ஒரு பிரதியில் அரைச் செய்யுள் இல்லை.)

Verse 68

शुभ्रपुष्पफलस्वर्णरत्नशृङ्गयवोदकैः तथा धारासहस्रेण दिव्यौषधिजलेन च

வெள்ளைப் பூக்கள்-பழங்கள், தங்கம்-ரத்தினங்கள், கொம்பு மற்றும் யவநீர் கலந்த நீரால்; ஆயிரம் தாரைகளால்; மேலும் தெய்வீக மூலிகைச் சித்த நீராலும் (ஸ்நாபனம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 69

तीर्थोदकेन गाङ्गेन चन्दनेन च वारिणा क्षीरार्णवादिभिः कुम्भैः शिवकुम्भजलेन च

தீர்த்தநீர், கங்கைநீர், சந்தனம் கலந்த நீர்; மேலும் பாற்கடல் முதலிய கும்பங்களில் உள்ள நீராலும், சிவகும்பத்தின் நீராலும் (ஸ்நாபனம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 70

विरूक्षणं विलेपञ्च सुगन्धैश् चन्दनादिभिः सम्पूज्य ब्रह्मभिः पुष्पैर् वर्मणा रक्तचीवरैः

சந்தனம் முதலிய நறுமணப் பொருட்களால் விரூक्षणமும் விலேபனமும் செய்து, பிரஹ்ம மந்திரங்களுடன் புனித மலர்களால் முழுமையாகப் பூஜித்து, பாதுகாப்பு வర్మமாக சிவப்பு சீவரம் (சிவப்பு ஆடை) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 71

रक्तरूपेण नीराज्य रक्षातिलकपूर्वकं घृतौषधैर् जलदुग्धैश् च कुशाद्यैर् अर्घ्यसूचितैः

சிவப்பு வடிவில் நீராஜனம் செய்து, பாதுகாப்புத் திலகம் முன்னிட்டு, மருந்துக் களவையுடன் கூடிய நெய், நீர், பால் மற்றும் அர்க்ய விதியில் கூறப்பட்ட குசம் முதலிய உபகரணங்களால் இச்சடங்கை நடத்த வேண்டும்।

Verse 72

द्रव्यैः स्तुत्यादिभिस्तुष्टमर्चयेत् पुरुषाणुना समाचम्य हृदा देवं ब्रूयादुत्थीयतां प्रभो

பொருள் அர்ப்பணிப்புகள், ஸ்தோத்திரங்கள் முதலியவற்றால் தேவனைத் திருப்திப்படுத்தி அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். பின்னர் புருஷ மந்திரத்தால் ஆச்சமனம் செய்து, உள்ளத்தில் தேவனை அழைத்து—“எழுந்தருள்வீராக, பிரபோ” என்று கூற வேண்டும்।

Verse 73

देवं ब्रह्मरथेनैव क्षिप्रं द्रव्याणि तन्नयेत् मण्डपे पश्चिमद्वारे शय्यायां विनिवेशयेत्

தேவனை பிரஹ்ம ரதத்தினால் தேவையான திரவியங்களுடன் விரைவாக எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். மண்டபத்தில் மேற்கு வாசலில் அவரை படுக்கை (சய்யை) மீது நிறுவ வேண்டும்।

Verse 74

शक्त्यादिशक्तिपर्यन्ते विन्यसेदासने शुभे बहुरूपेण इति ग , घ , ज च स्तुत्यादिभिस्तुत्यमर्घयेदिति ख , छ च पुरुषात्मनेति ख , ग , घ , छ च समाचर्येति ग तर्पयेदिति ख , छ च शक्त्यादिमूर्तिपर्यन्ते इति ख , घ , ज च पश्चिमे पिण्डिकान्तस्य न्यसेद्ब्रह्मशलान्तदा

மங்களமான ஆசனத்தில் ‘சக்தி’ முதலாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட ‘சக்தி-பர்யந்தம்’ வரை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ‘பஹுரூபேண…’ மந்திரத்தாலும் ஸ்தோத்திர முதலியவைகளாலும் ஸ்துதிக்குரியவருக்கு அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும். ‘புருஷாத்மனே…’ மந்திரத்தால் விதிப்படி செய்து தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். ‘சக்த்யாதி-மூர்த்தி-பர்யந்தே…’ மந்திரத்தால் மேற்கு பக்கத்தில் பிண்டிகையின் முடிவு வரை, பிரஹ்மசாலையின் எல்லை வரை ந்யாசம் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 75

शस्त्रमस्त्र शतालब्धनिद्राकुम्भध्रुवासनं प्रकल्प्य शिवकोणे च दत्वार्घ्यं हृदयेन तु

ஆயுதங்கள், அஸ்திரங்கள், ஆசனம், கும்பம் முதலிய நிலையான உபகரணங்களை உரிய இடங்களில் அமைத்து, சிவ‑கோணத்தில் நிறுவி; ஹ்ருதய‑மந்திரம் ஓதி அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 76

उत्थाप्योक्तासने लिङ्गं शिरसा पूर्वमस्तकं समारोप्य न्यसेत्तस्मिन् सृष्ट्या धर्मादिवन्दनं

லிங்கத்தை உயர்த்தி விதிக்கப்பட்ட ஆசனத்தில் வைத்து, அதன் தலை கிழக்கு நோக்குமாறு செய்து அங்கே முறையாக நிறுவ வேண்டும்; பின்னர் ஸ்ருஷ்டி‑கிரமப்படி தர்மம் முதலியவற்றுக்கு வணக்கம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 77

दद्याद्धूपञ्च सम्पूज्य तथा वासांसि वर्मणा गृहोपकृतिनैवेद्यं हृदा दद्यात् स्वशक्तितः

முறையாகப் பூஜை செய்து தூபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதுபோல ஆடைகள் மற்றும் வர்மம் (பாதுகாப்பு உபகரணம்) சமர்ப்பிக்க வேண்டும். வீட்டில் தயாரித்த நைவேத்யத்தை தன் திறனுக்கேற்ப மனமார அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 78

घृतक्षौद्रयुतं पात्रमभ्यङ्गाय पदान्तिके देशिकश् च स्थितस्तत्र षट्त्रिंशत्तत्त्वसञ्चयं

நெய்‑தேன் கலந்த பாத்திரத்தை பாதங்களின் அருகில் அப்யங்கத்திற்காக வைக்க வேண்டும்; தேசிகர் (ஆசாரியர்) அங்கே நின்று முப்பத்தாறு தத்துவங்களின் தொகுப்பை உபதேசிக்க வேண்டும்।

Verse 79

शक्त्यादिभूमिपर्यन्तं स्वतत्त्वाधिपसंयुतं विन्यस्य पुष्पमालाभिस्त्रिखण्डं परिकल्पयेत्

சக்தி முதலாக பூமி வரை, தத்துவங்களின் அதிபதிகளுடன் கூடிய ந்யாசத்தை செய்து; மலர்மாலைகளால் திரிகண்டம் (மூன்று பிரிவு) அமைக்க வேண்டும்।

Verse 80

मायापदेशशक्त्यन्तन्तुर्याशाष्टांशवर्तुलं तत्रात्मतत्त्वविद्याख्यं शिवं सृष्टिक्रमण तु

மாயா என உபதேசிக்கப்படும் சக்தியின் முடிவில் துரீயாவின் பதினாறாம் பங்கால் அமைந்த ‘வட்டம்’ உள்ளது; அங்கே ஆத்மதத்த்வ-வித்யா எனப் பெயர்பெற்ற சிவனை ஸ்ருஷ்டி-கிரமப்படி அறிய வேண்டும்.

Verse 81

एकशः प्रतिभागेषु ब्रह्मविष्णुहराधिपान् विन्यस्य मूर्तिमूर्तीशान् पूर्वादिक्रमतो यथा

கிழக்கு முதலான வரிசைப்படி விதிமுறையுடன், பிரிவுகளில் ஒன்றொன்றாக பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் ஆகிய அதிபதிகளை, அவர்களின் மூர்த்திகளும் மூர்த்தீஸ்வரனும் உடன் நியாசமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 82

क्ष्मावह्निर्यजमानार्कजलवायुनिशाकरान् ति षड्लिङ्गतनुसञ्चयमिति ज षड्विंशतत्त्वसञ्चयमिति घ त्रिशृङ्गमिति ग मायाशादशशक्त्यन्ततूर्या ग्राह्या प्रवर्तनमिति ज मायापदेशेति अर्धश्लोको घ पुस्तके नास्ति तत्रानुतत्त्वविध्याख्यमिति ज सृष्टिक्रमेण चेति ग आकाशमूर्तिरूपांस्तान् न्यसेत्तदधिनायकान्

ஸ்ருஷ்டி-கிரமப்படி பூமி, அக்னி, யஜமானன், சூரியன், நீர், வாயு, சந்திரன் ஆகியவற்றை ஆகாச-மூர்த்தியின் ரூபங்களாகக் கருதி, அவற்றின் அதிநாயகர்களுடன் நியாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 83

सर्वं पशुपतिं चोग्रं रुद्रं भवमखेश्वरं महादेवञ्च भीमञ्च मन्त्रास्तद्वाचका इमे

இந்த மந்திரங்கள் (சிவனின்) ‘சர்வ’, ‘பசுபதி’, ‘உக்ர’, ‘ருத்ர’, ‘பவ’, ‘அகேஸ்வர’, ‘மகாதேவ’, ‘பீம’ என்ற நாமங்களின் வாசகங்களாகும்.

Verse 84

लवशषचयसाश् च हकारश् च त्रिमात्रिकः प्रणवो हृदयार्णुर्वा मूलमन्त्रो ऽथवा क्वचित्

ல–வ, ஷ, ச, ய, ஸா ஆகிய குழுக்களின் எழுத்துகளும் ‘ஹ’ எழுத்தும், மேலும் மூன்று மாத்ரையுடைய பிரணவம் (ஓம்) ஆகியவை ‘ஹ்ருதய-பீஜம்’ எனக் கூறப்படுகின்றன; சில இடங்களில் இவையே மூலமந்திரமாகவும் கொள்ளப்படுகின்றன.

Verse 85

पञ्चकुण्डात्मके यागे मूर्तीः पञ्चाथवा न्यसेत् पृथिवीजलतेजांसि वायुमाकाशमेव च

ஐந்து குண்டங்களுடைய யாகத்தில் ஐந்து மூர்த்திகளை நிறுவ வேண்டும்—பூமி, நீர், தேஜஸ் (அக்னி), வாயு, ஆகாசம்।

Verse 86

क्रमात्तदधिपान् पञ्च ब्रह्माणं धरणोधरं रुद्रमीशं सदाख्यञ्च सृष्टिन्यायेन मन्त्रवित्

படைப்பின் வரிசையை அறிந்த மந்திரவித், வரிசையாக ஐந்து அதிபதிகளைச் சொல்வான்—பிரம்மா, தரணீதரன், ருத்ரன், ஈசன், மேலும் ‘சதாக்ய’ என அழைக்கப்படுபவன்।

Verse 87

मुमुक्षोर्वा निवृत्ताद्याः अजाताद्यास्तदीश्वराः त्रितत्त्वं वाथ सर्वत्र न्यसेद्व्याप्त्यात्मकारणं

மோக்ஷம் நாடுபவனுக்காக நிவ்ருத்தி முதலான சக்திகளையும், அஜாதா முதலான சக்திகளையும் அவற்றின் ஈசர்களுடன் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது எங்கும் வியாபித்த ஆத்ம-காரணமாகிய திரிதத்துவத்தை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 88

शुद्धे चात्मनि विद्येशा अशुद्धे लोकनायकाः द्रष्टव्या मूर्तिपाश् चैव भोगिनी मन्त्रनायकाः

ஆத்மா சுத்தமானால் வித்யேசர்களை அணுகி தரிசிக்க வேண்டும்; அசுத்தமானால் லோகநாயகர்களை தரிசிக்க வேண்டும். அதுபோல மூர்த்திபாசர், போகினிகள், மந்திரநாயகர்களும் தகுந்தபடி அறியப்பட வேண்டும்।

Verse 89

पञ्चविंशत्तथैवाष्टपञ्चत्रीणि यथाक्रमं एषान्तत्त्वं तदीशानामिन्द्रादीनां ततो यथा

இருபத்தைந்து, அதுபோல் எட்டு, ஐந்து, மூன்று—வரிசைப்படி. இவற்றின் தத்துவமும், இவற்றின் அதீசர்கள்—இந்திரன் முதலியோர்—பற்றியும் பின்னர் வரிசையாக விளக்கப்படுகிறது।

Verse 90

ह , ज च शब्दतत्त्वाधिपतये इति ख , घ , छ च शूक्ष्ममूर्तये इति घ शिवाय नम इत्य् आदि ॐ हां पृथिवीमूर्तये नमः ॐ हां मूर्त्यधिपाय ब्रह्मणे नम इत्य् आदि ॐ हां शिवतत्त्वाधिपाय रुद्राय नम इत्य् आदि नाभिकन्दात्समुच्चार्य घण्टानादविसर्पणं ब्रह्मादिकारणत्यागाद् द्वादशान्तसमाश्रितं

‘ஹ’ மற்றும் ‘ஜ’ எழுத்துகளை ‘சப்த-தத்துவத்தின் அதிபதிக்கு’ என்ற மந்திர-பாவத்துடன் ஜபிக்க வேண்டும்; மேலும் ‘க’, ‘க’, ‘ச’ (க, ஘, ச) எழுத்துகளை ‘சூக்ஷ்ம-மூர்த்திக்கு’ என்ற பாவத்துடன். பின்னர் ‘஘—சிவாய நமः’ முதலியன. அதுபோல ‘ஓம் ஹாம்—பிருதிவீ-மூர்த்திக்கு நமः’, ‘ஓம் ஹாம்—மூர்த்திகளின் அதிபதி பிரம்மாவுக்கு நமः’ முதலியன; ‘ஓம் ஹாம்—சிவ-தத்துவத்தின் அதிபதி ருத்ரனுக்கு நமः’ முதலியன. நாபி-கந்தத்திலிருந்து உச்சரித்து மணி ஒலிபோல் நாதத்தைப் பரப்ப வேண்டும்; பிரம்மா முதலிய காரண-ஆதாரங்களைத் துறந்து ‘த்வாதசாந்த’த்தில் நிலைபெற வேண்டும்।

Verse 91

मन्त्रञ्च मनसा भिन्नं प्राप्तानन्दरसोपमं द्वादशान्तात्समानीय निष्कलं व्यापकं शिवं

மந்திரத்தை மனத்திலிருந்து வேறுபடுத்தி, அடைந்த ஆனந்த-ரசத்துக்கு ஒப்பான நிலையில் கொண்டு வந்து, ‘த்வாதசாந்த’த்திலிருந்து அதை உள்ளே இழுத்து, பகுதியற்ற (நிஷ்கல) அனைத்திலும் நிறைந்த சிவனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 92

अष्टत्रिंशत्कलोपेतं सहस्रकिरणोज्ज्वलं सर्वशक्तिमयं साङ्गं ध्यात्वा लिङ्गे निवेशयेत्

முப்பத்தெட்டு கலைகளுடன் கூடியது, ஆயிரம் கதிர்களால் ஒளிர்வது, எல்லாச் சக்திகளாலும் நிரம்பியது, சாங்கமாக (அங்க-உபாங்கங்களுடன்) உள்ள அந்த ரூபத்தைத் தியானித்து, அதை லிங்கத்தில் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 93

जीवन्यासो भवेदेवं लिङ्गे सर्वार्थसाधकः पिण्डिकादिषु तु न्यासः प्रोच्यते साम्प्रतं यथा

இவ்வாறு லிங்கத்தில் செய்யப்படும் ‘ஜீவ-ந்யாசம்’ எல்லா நோக்கங்களையும் நிறைவேற்ற வல்லதாகும். இப்போது பிண்டிகை முதலிய பகுதிகளில் செய்யப்படும் ந்யாசம் எவ்வாறு என்பதைக் கூறுகின்றோம்।

Verse 94

पिण्डिकाञ्च कृतस्नानां विलिप्ताञ्चन्दनादिभिः सद्वस्त्रैश् च समाच्छाद्य रन्ध्रे च भगलक्षणे

பிண்டிகையை முறையாக ஸ்நானம் செய்து, சந்தனம் முதலியவற்றால் பூசி, தூய ஆடைகளால் மூடி, ‘பக-லக்ஷண’மாகக் குறிக்கப்பட்ட துளை/வாயிலில் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 95

पञ्चरत्नादिसंयुक्तां लिङ्गस्योत्तरतः स्थितां लिङ्गवत्कृतविन्यासां विधिवत्सम्प्रपूजयेत्

பஞ்சரத்தினம் முதலியவற்றால் இணைக்கப்பட்டு, லிங்கத்தின் வடபுறத்தில் அமைந்து, லிங்கம் போலவே அமைப்புடன் உள்ள அந்த உபாங்கத்தை விதிப்படி முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 96

कृतस्नानादिकान्तत्र लिङ्गमूले शिलां न्यसेत् कृतस्नानादिसंस्कारं शक्त्यन्तं वृषभं तथा

அங்கு ஸ்நானம் முதலிய முன்னோட்டச் சடங்குகளை முடித்த பின், லிங்கத்தின் அடியில் ஒரு கல் தளத்தை நிறுவ வேண்டும். சக்திக்கு (நியமிக்கப்பட்ட அளவு வரை) மற்றும் வृषபம் (நந்தி) க்கும் ஸ்நானம் முதலிய அபிஷேக-ஸம்ஸ்காரங்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 97

च सहस्रैः साहमासाद्येति ज यवरत्नादिसंयुक्तामिति घ , ज च लिङ्गवत्कृतविन्यासमिति ख , छ च कृतस्नानादिकामिति तद्वल्लिङ्गमूले शिलामिति ख , घ , ङ च कृतस्नानादिकं तद्वल्लिङ्गमूले शिवामिति ज प्रणवपूर्वं हुं पूं ह्रीं मध्यादन्यतमेन च क्रियाशक्तियुतां पिण्डीं शिलामाधररूपिणीं

ப்ரணவம் ‘ஓம்’ முன்னிட்டு, நடுவில் ‘ஹும்’, ‘பூம்’ அல்லது ‘ஹ்ரீம்’ ஆகிய பீஜங்களில் ஒன்றைச் சேர்த்து, கிரியாசக்தியுடன் கூடியதும் லிங்கத்தின் கீழ் கல்-ஆதார வடிவமுடையதுமான பிண்டியை ஆவாஹனம் செய்து விதிப்படி நிறுவ வேண்டும்; மேலும் லிங்கமூலத்தில் ஸ்நானம் முதலிய சுத்தி-ஸம்ஸ்காரங்களையும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 98

भस्मदर्भतिलैः कुर्यात् प्राकारत्रितयन्ततः रक्षायै लोकपालांश् च सायुधान्याजयेद्वहिः

பின்னர் பாதுகாப்பிற்காக பஸ்மம், தர்பை, எள் ஆகியவற்றால் மும்மடங்கு பிராகார (சுற்றுவட்டம்) அமைக்க வேண்டும்; மேலும் வெளியே ஆயுதம் தாங்கிய லோகபாலர்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 99

ॐ हूं ह्रं क्रियाशक्तये नमः ॐ हूं ह्रां हः महागौरी रुद्रदयिते स्वाहेति च पिण्डिकायां ॐ हां आधारशक्तये नमः ॐ हां वृषभाय नमः धारिकां दीप्तिमत्युग्रा ज्योत्स्ना चैता बलोत्कटाः तथा धात्री विधात्री च न्यसेद्वा पञ्चनायिकाः

“ஓம் ஹூம் ஹ்ரம்—கிரியாசக்திக்கு நமः। ஓம் ஹூம் ஹ்ராம் ஹஃ—மஹாகௌரி, ருத்ரனின் பிரியை, ஸ்வாஹா”—இவ்வாறு பிண்டிகையில் ந்யாஸம் செய்ய வேண்டும். “ஓம் ஹாம்—ஆதாரசக்திக்கு நமः। ஓம் ஹாம்—வೃಷபாய நமः।” பின்னர் தாரிகா, தீப்திமதி, உக்ரா, ஜ்யோத்ஸ்னா, சைதா ஆகிய பஞ்சநாயிகைகளின் (மேலும் பலோத்கடா, தாத்ரீ, விதாத்ரீ ஆகியோரின்) ந்யாஸத்தை விதிப்படி செய்ய வேண்டும்।

Verse 100

वामा ज्येष्ठा क्रिया ज्ञाना बेधा तिस्रीथवा न्यसेत् क्रियाज्ञाना तथेच्छा च पूर्ववच्छान्तिमूर्तिषु

வாமா, ஜ்யேஷ்டா, கிரியா, ஞானா எனும் சக்திகளை மும்மடங்கு வேறுபாடாக ந்யாசத்தில் நிறுவ வேண்டும்; அல்லது சாந்தி-மூர்த்திகளில் முன்புபோல் கிரியா, ஞானம், இச்சை ஆகியவற்றை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 101

तमो मोहा क्षमी निष्ठा मृत्युर्मायाभवज्वराः पञ्च चाथ महामोहा घोरा च त्रितयज्वरा

தமஸ், மோஹா, க்ஷமீ, நிஷ்டா, ம்ருத்யு, மாயாபவ-ஜ்வரம்—இவை ஐந்து பெயருடைய ஜ்வரங்கள்; மேலும் மகாமோஹா, கோரா, மற்றும் திரிதய-ஜ்வரமும் உண்டு।

Verse 102

च स्वाहेति ख , ग , ङ , छ च ॐ ह्रीं इति ख , ग , ङ , छ च क्रिया मेधेति ङ तथैवैच्छेति ङ तमा मोहा क्षमा निष्ठा मृत्युर्माय भया ज्वरेति ख उमा मोहा क्षमा नित्या मृत्युर्मायाभयाज्वरा इति ज तिस्रोथवा क्रियाज्ञाना तथा बाधाधिनायिका आत्मादित्रिषु तत्त्वेषु तीव्रमूर्तिषु विन्यसेत्

‘ஸ்வாஹா’ மந்திரத்தை க, க, ங, ச, ச (kha, ga, ṅa, cha, ca) எழுத்துகளின் மீது ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல ‘ஓம் ஹ்ரீம்’ என்பதையும் அவற்றின் மீது. ‘கிரியா’ மற்றும் ‘மேதா’வை ங மீது, அதேபோல் ‘இச்சா’வையும் ங மீது வைக்க வேண்டும். ‘தமா, மோஹா, க்ஷமா, நிஷ்டா, ம்ருத்யு, மாயா, பயா, ஜ்வரா’ என்ற வரிசையை க (kha) மீது; அல்லது ‘உமா, மோஹா, க்ஷமா, நித்யா, ம்ருத்யு, மாயா, அபயா, ஜ்வரா’ என்பதை ஜ மீது. அல்லது கிரியா-ஞானாதி மும்மடங்கு சக்திகளை, தடையாதிபதியுடன் சேர்த்து, ஆத்மன் முதலான மூன்று தத்துவங்களில், தீவிர-மூர்த்திகளில் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 103

अत्रापि पिण्डिका ब्रह्मशिलादिषु यथाविधि गौर्यादिसंवरैर् एव पूर्ववत् सर्वमाचरेत्

இங்கேயும் பிரஹ்மசிலா முதலியவற்றின் மீது விதிப்படி பிண்டிகா (பிண்ட அர்ப்பணம்) செய்ய வேண்டும்; மேலும் கௌரீ முதலிய கட்டுப்பாடுகள்/நியமங்களுடன் முன்புபோல் அனைத்தையும் நடத்த வேண்டும்।

Verse 104

एवं विधाय विन्यासं गत्वा कुण्डान्तिकं ततः कुण्डमध्ये महेशानं मेखलासु महेश्वरं

இவ்வாறு விந்யாசத்தைச் செய்து பின்னர் குண்டத்தின் அருகே செல்ல வேண்டும்; குண்டத்தின் நடுவில் மகேசானனை, மேலும் மேகலா வளைய-ரேகைகளில் மகேஸ்வரனை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 105

क्रियाशक्तिं तथान्यासु नादमोष्ठे च विन्यसेत् घटं स्थण्डिलवह्नीशैः नाडीसन्धानकन्ततः

மற்ற நிலையங்களில் கிரியாசக்தியை ந்யாசம் செய்து, உதடுகளில் நாதத்தை வின்யாசம் செய்ய வேண்டும். தொண்டையிலிருந்து தொடங்கி நாடி-சந்தானத்தால் ஸ்தண்டிலம், அக்னி, ஈசன் (சிவன்) உடன் ‘கடம்’ நிறுவ வேண்டும்.

Verse 106

पद्मतन्तुसमां शक्तिमुद्वातेन समुद्यतां विशन्ती सूर्यमार्गेण निःसरन्तीं समुद्गतां

தாமரை நாரைப் போல நுண்ணிய சக்தி, உத்வாதம் (மேலே செல்லும் வாயு) மூலம் உயர்த்தப்பட்டு, சூரிய மார்க்கம் வழியாக நுழைந்து, மீண்டும் மேலெழுந்து வெளியேறுகிறது என்று தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 107

पुनश् च शून्यमार्गेण विशतीं स्वस्य चिन्तयेत् एवं सर्वत्र सन्धेयं मूर्तिपैश् च परस्परं

மீண்டும் சூன்ய மார்க்கம் (சூன்ய நாடி) வழியாக தன் சக்தி/சைதன்யம் நுழைகிறது என்று தியானிக்க வேண்டும். இவ்வாறு எங்கும் இணைப்பு செய்ய வேண்டும்; அதனால் மூர்த்திகள் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடும்.

Verse 108

सम्पूज्य धारिकां शक्तिं कुण्डे सन्तर्प्य च क्रमात् तत्त्वतत्त्वेश्वरा मुर्तीर्मूर्तीर्शांश् च घृतादिभिः

தாங்கும் சக்தியான தாரிகா சக்தியை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் வரிசையாக குண்டத்தில் அவளுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் தத்துவங்களின் அதிபதி மூர்த்திகளுக்கும் அவற்றின் அங்கங்களுக்கும் நெய் முதலியவற்றால் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 109

सम्पूज्य तर्पयित्वा तु सन्निधौ संहिताणुभिः समुद्यतामिति ङ समुद्गमानिति ज सूर्यमार्गेणेति छ मूर्ति मूर्तीशांश्चेति ज घटस्थण्डिलेत्यादिः, घृतादिभिरत्यन्तः पाठो घ पुस्तके नास्ति संहितात्मभिरिति ख सहितात्मभिरिति छ संघटाणुभिरिति ज शतं सहस्रमर्धं वा पूर्णया सह होमयेत्

முறையாகப் பூஜித்து தர்ப்பணம் செய்த பின், தேவதையின் சன்னிதியில் ஸம்ஹிதா-மந்திர அலகுகள் (ஸம்ஹிதாணு) கொண்டு ஹோமம் செய்ய வேண்டும். முழு விதியுடன் நூறு, ஆயிரம் அல்லது அதன் பாதி எண்ணிக்கையளவு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 110

तत्त्वतत्त्वेश्वरा मूर्तिर्मूर्तीशांश् च करेणुकान् तथा सन्तर्प्य सान्निध्ये जुहुयुर्मूर्तिपा अपि

தத்துவங்களின் அதிபதியான மூர்த்தியையும், மூர்த்திகளின் ஈசர்களையும், உடனிருக்கும் ‘கரேணுகா’ சக்திகளையும் முறையாகச் சந்தர்ப்பித்து, சான்நித்ய நிலையில் மூர்த்திபாலகரும் அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 111

ततो ब्रह्मभिरङ्गैश् च द्रव्यकालानुरोधतः सन्तर्प्य शक्तिं कुम्भाम्भःप्रोक्षिते कुशमूलतः

பின்னர் பிரம்ம மந்திரங்களாலும் அங்கச் செயல்களாலும், பொருள்-கால விதிகளுக்கேற்ப, சக்தியை முறையாகச் சந்தர்ப்பித்து/சக்தியூட்டி; கலச நீரால் ப்ரோட்சிதமான குசையின் வேரிடத்தில் கர்மத்தை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 112

लिङ्गमूलं च संस्पृश्य जपेयुर्होमसङ्ख्यया सन्निधानं हृदा कुर्युर्वर्मणा चावगुण्ठनं

லிங்கத்தின் அடியைத் தொட்டு, ஹோம எண்ணிக்கைக்கு இணையாக ஜபம் செய்ய வேண்டும்; இதயத்தில் சான்நித்யத்தை நிறுவி, வர்ம மந்திரத்தால் ஆவகுண்டனம் (ரட்சைமூடல்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 113

एवं संशोध्य ब्रह्मादि विष्ण्वन्तादि विशुद्धये विधाय पूर्ववत्सर्वं होमसङ्ख्याजपादिकम्

இவ்வாறு பிரம்மா முதலாக விஷ்ணு வரை (ஆதி) சுத்திக்காகச் சோதித்து, முழு பரிசுத்தத்திற்காக முன்புபோல அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும்—ஹோம எண்ணிக்கை, ஜபம் முதலியன.

Verse 114

कुशमध्याग्रयोगेन लिङ्गमध्याग्रकं स्पृशेत् यथा यथा च सन्धानं तदिदानीमिहोच्यते

குசையின் நடுப்பகுதி மற்றும் நுனியைப் பயன்படுத்தி, லிங்கத்தின் நடுப்பகுதியையும் மேல்பகுதியையும் தொட வேண்டும். இப்போது ‘சந்தான’ (இணைத்தல்/நிறுவல்) முறை இங்கே படிப்படியாக கூறப்படுகிறது।

Verse 115

, छ च ॐ हां ॐ हां ॐ ॐ वां ॐ भूं हां वां क्ष्मामूर्तये नम इति ज घ पुस्तके भूं भूं वां इति विशेषः ॐ हां हां ॐ ॐ वां ॐ ॐ हूं हूं वाह्यमूर्तये नम इति ङ ओ हां वां आं ॐ आं षां ॐ भूं भूं वा वह्निमूर्तये नमः एवञ्च यजमानादिमूर्तिभिरभिसन्धेयं पञ्चमूर्त्यात्मकेप्येवं सन्धानं हृदयादिभिः

‘ச’ மற்றும் ‘ச’ (cha, ca) எழுத்துகளுக்காக—“ஓம் ஹாம் ஓம் ஹாம் ஓம் ஓம் வாம் ஓம் பூம் ஹாம் வாம்—க்ஷ்மா-மூர்த்தயே நமः” என்று ஜபிக்க வேண்டும். ‘ஜ’ ‘க’ (ja, gha) இடத்தில் கைஎழுத்து மரபில் “பூம் பூம் வாம்” எனும் சிறப்பு பாடம் உள்ளது. அடுத்து—“ஓம் ஹாம் ஹாம் ஓம் ஓம் வாம் ஓம் ஓம் ஹூம் ஹூம்—வாஹ்ய-மூர்த்தயே நமः।” பின்னர்—“ஓம் ஹாம் வாம் ஆம் ஓம் ஆம் ஷாம் ஓம் பூம் பூம் வா—வஹ்னி-மூர்த்தயே நமः।” இவ்வாறு யஜமானன் முதலான ரூபங்களுடன் மனத்தில் சन्धान/ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; அக்னியை பஞ்சமூர்த்தியாகக் கருதினாலும் இதயாதி ந்யாச-ஸ்தானங்களில் இதே சन्धानத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 116

मूलेन स्वीयवीजैर् वा ज्ञेयन्तत्त्वत्रयात्मके शिलापिण्डो वृषेष्वेवं पूर्णाछिन्नं सुसंवरैः

மூலமந்திரத்தினாலோ அல்லது தம் சொந்த பீஜாக்ஷரங்களினாலோ, இது தத்துவ-த்ரயாத்மகம் என்று அறிய வேண்டும். இவ்விதமாக வृषரூபமாக அமைக்கப்படும் கல்-கட்டியை முழுமையாகவும் முறிவில்லாமலும், நன்கு கட்டி/மூடி உறுதியாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 117

भागाभागविशुद्ध्यर्थं होमं कुर्याच्छतादिकं न्यूनादिदोषमोषाय शिवेनाष्टाधिकं शतं

பாகம்-அபாகம் (உரிய பங்கு அளித்தல்/அளிக்காமை) தொடர்பான பிழைகளைச் சுத்தி செய்ய, நூறு முதலாக ஹோமம் செய்ய வேண்டும். குறைவு முதலிய தோஷங்களை நீக்க, சிவமந்திரத்தால் நூற்றெட்டு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 118

हुत्वाथ यत् कृतं कर्म शिवश्रोत्रे निवेदयेत् एतत्समन्वितं कर्म त्वच्छक्तौ च मया प्रभो

ஆஹுதிகளைச் செலுத்திய பின் செய்யப்பட்ட எந்தக் கருமமும் சிவனின் செவியிற் (சிவ-ஶ்ரோத்ரத்தில்) நிவேதித்து அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பிரபோ, இக்கருமம்—இவ்வாறு இணைந்ததாக—உமது சக்தியினாலேயே என்னாலும் நிறைவேற்றப்பட்டது।

Verse 119

ॐ नमः भगवते रुद्राय रुद्र नमोस्तु ते विधिपूर्णमपूर्णं वा स्वशक्त्यापूर्य गृह्यतां

ஓம்—பகவான் ருத்ராய நமः. ருத்ரா, உமக்கு நமஸ்காரம். இக்கருமம் விதிப்படி பூர்ணமாயினும் அபூர்ணமாயினும், உமது சுவசக்தியால் அதை நிறைவு செய்து அருள்புரிந்து ஏற்றுக்கொள்வீராக।

Verse 120

ॐ ह्रीं शाङ्करि पूरय स्वाहा इति पिण्डिकायां अथ लिङ्गे न्यसेज् ज्ञानी क्रियाख्यं पीठविग्रहे

“ஓம் ஹ்ரீம் ஷாங்கரி பூரய ஸ்வாஹா” என்ற மந்திரத்தை ஜபித்து, ஞானி சாதகர் முதலில் பிண்டிகை (அடித்தளம்) மீது, பின்னர் லிங்கத்தின் மீது ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; இவ்வாறு பீட-விக்ரஹத்தில் ‘க்ரியா’ தத்துவத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 121

आधाररूपिणीं शक्तिं न्यसेद् ब्रह्मशिलोपरि निबध्य सप्तरात्रं वा पञ्चरात्रं त्रिरात्रकं

ஆதார-ரூபிணி சக்தியை பிரஹ்ம-சிலா (புனித அடிக்கல்) மீது ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் விதிப்படி கட்டுப்படுத்தி ஏழு இரவுகள் அல்லது ஐந்து இரவுகள் அல்லது மூன்று இரவுகள் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 122

शिवाग्रे तदिति ङ समर्पितमिति ख , घ , ज च रुद्राय रुद्रो रुद्र नमोस्तु ते इति ङ , ज च स्वशक्त्यापूज्येति ख , छ च ॐ ह्रूं इति घ पूजयेति ख , छ , ङ च निरुध्येति ख , ज , ङ च एकरात्रमथो वापि यद्वा सद्योधिवासनं विनाधिवासनं यागः कृतो ऽपि फलप्रदः

சிவன் முன்னிலையில் ‘தத்’ அல்லது ‘ஸமர்பிதம்’ என்று கூறலாம்; அல்லது ‘ருத்ராய—ருத்ரோ ருத்ர நமோஸ்து தே’ என்று ஜபிக்கலாம். சில பாடங்களில் ‘ஸ்வஷக்த்யா பூஜ்ய’ அல்லது ‘ஓம் ஹ்ரூம்’, மேலும் ‘பூஜயே’/‘நிருத்ய’ எனப் பாடபேதங்கள் உள்ளன. ஒரு இரவு அல்லது அதே நாளில் அதிவாஸனம் செய்தாலும், அதிவாஸனம் இன்றி செய்த யாகமும் பலன் தரும்.

Verse 123

स्वमन्त्रैः प्रत्यहं देयमाहुतीनां शतं शतं शिवकुम्भादिपूजाञ्च दिग्बिलञ्च निवेदयेत्

தனது நியம மந்திரங்களால் தினமும் நூறு மற்றும் மீண்டும் நூறு ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும்; மேலும் சிவ-கும்பம் முதலிய பாத்திரங்களைப் பூஜித்து, ‘திக்பில’ எனப்படும் நைவேத்யத்தையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 124

गुर्वादिसहितो वासो रात्रौ नियमपूर्वकम् अधिवासः स वसतेवधेर्भावः समीरितः

குரு முதலியோருடன் இரவில் நியமப்படி தங்குதல் ‘அதிவாஸம்’ எனப்படுகிறது; இது ‘வஸதி-வத’ (முன்தயாரி தங்கல்/விரதம்) முடிவுவரை நோக்கப்பட்ட அனுஷ்டானம் என்று கூறப்படுகிறது.