Adhyaya 93
Chapter 93 — वास्तुपूजादिविधानम् (Procedure for Vāstu-worship and Related Rites)
பகவான் அக்னி ஈசான-கல்ப ஒழுங்கின்படி வாஸ்து-பிரதிஷ்டைக்கான தொழில்நுட்பமும் சடங்குமிக்க விதிகளைத் தொடங்குகிறார். ஆலயத் திட்டம் அமைந்த பின் சமமான, வேதிபோன்ற பலகோணத் தளத்தில் வாஸ்து-மண்டபம்/மண்டலத்தை நிறுவி, அதை சாஸ்திரக் கட்டங்களாகப் பிரிக்கிறார்—முக்கியமாக 64-பத அமைப்பு; மேலும் வீடு, நகரம், வேதி முதலிய சூழல்களுக்கு 81, 100, 25, 16, 9-பத முறைகளும் குறிப்பிடப்படுகின்றன. மூங்கில் அளவுக் கம்பிகள், கயிறுகள், திசை/கோண (கண்ணோட்ட) கோடுகள், மற்றும் வடக்கு நோக்கி படுத்துள்ள அசுரவடிவ வாஸ்து-புருஷனைத் தியானித்து கட்டுமான அமைப்பு விளக்கப்படுகிறது. பின்னர் வாஸ்து-உடல்/பதங்களில் தேவதைகளின் ந்யாசம், மூலை அதிபதிகள், 1/2/6/9-பத வாசிகள் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றனர்; ஸ்வஸ்திகம், வஜ்ரம், திரிசூலம் போன்ற குறியீடுகளால் சுட்டப்படும் மர்மஸ்தானங்களில் கட்டுதல் தடை செய்யப்படுகிறது. திசைத் தேவதைகளுக்கும் வெளிப்புறச் சுற்றின் பூத-பதங்களுக்கும் (சரகீ, விதாரீ, பூதனா முதலியவை) உரிய நைவேத்யப் பொருட்களுடன் நீண்ட பலி/அர்ப்பண வரிசை கூறப்படுகிறது. இறுதியில் ஐந்து-முழ அளவுக் கோட்பாடு மீண்டும் வலியுறுத்தப்பட்டு, பிரதிஷ்டையில் இனிப்பு பாயசம்/கீர் போன்ற நைவேத்யம் விதிக்கப்படுகிறது—கைவினைத் துல்லியத்தை தர்மப் புனிதீகரணத்துடன் இணைத்து।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये शिलान्यासकथनं नाम द्विनवतितमो ऽध्यायः अथ त्रिनवतितमो ऽध्यायः वास्तुपूजादिविधानम् ईश्वर उवाच ततः प्रासादमासूत्र्य वर्तयेद्वास्तुमण्डपं कुर्यात् कोष्ठचतुःषष्टिं क्षेत्रे वेदास्रके समे
இவ்வாறு ஆக்னேய ஆதிமஹாபுராணத்தில் ‘சிலாந்யாசகதனம்’ எனும் தொண்ணூற்று இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது தொண்ணூற்று மூன்றாம் அத்தியாயம்—‘வாஸ்துபூஜை முதலிய விதிகள்’. ஈஸ்வரன் கூறினார்: அதன் பின் பிராசாதத்தின் திட்டத்தை அமைத்து வாஸ்துமண்டபம் (வாஸ்துமண்டலம்) வரைய வேண்டும்; சமமான வேதாஸ்ரக வடிவத் தளத்தில் அறுபத்து நான்கு கோஷ்டங்களை அமைக்க வேண்டும்।
Verse 2
कोणेषु विन्यसेद् वंशौ रज्जवो ऽष्टौ विकोणगाः ॐ इं उं इति घ , ङ् च पञ्चगव्येन संसिक्तान् इति ग न्यूनादिदोषनाशार्थमिति घ यजेदस्रेण शुद्ध्यर्थमाहुतीनामिति घ वास्तुमण्डलमिति ग ङ तत इति श्लोकार्धं घ पुस्तके नास्ति विन्यसेद्वंशमिति ख द्विपदाः षट्पदास्तास्तु वास्तुन्तत्रार्चयेद् यथा
மூலைகளில் மூங்கில் கம்பங்களை நாட்டி, இடைமூலைத் திசைகளில் செல்லும் எட்டு கயிறுகளை கட்ட வேண்டும்; அவை இரண்டு பதம் மற்றும் ஆறு பதம் அளவாக இருக்க வேண்டும். அந்த மண்டலத்தில் விதிப்படி வாஸ்துதேவனை வழிபட வேண்டும்।
Verse 3
आकुञ्चितकचं वास्तुमुत्तानमसुराकृतिं स्मरेत् पूजासु कुड्यादिनिवेशे उत्तराननं
வழிபாட்டில் வாஸ்து (வாஸ்துபுருஷன்) சுருண்ட முடி உடையவனாக, முதுகில் படுத்த (உத்தான) நிலையில், அசுர வடிவமாகத் தியானிக்க வேண்டும்; சுவர் முதலிய அமைப்புகளில் அவனை வடக்கு நோக்கி நிறுவ வேண்டும்।
Verse 4
जानुनी कूर्परौ शक्थि दिशि वातहुताशयोः पैत्र्यां पादपुटे रौद्र्यां शिरो ऽस्य हृदये ऽञ्जलिः
ந்யாசத்தில் முழங்கால், முழங்கை, தொடை ஆகியவற்றை வாயு மற்றும் அக்னி திசைகளில் நிறுவ வேண்டும். பித்ரு திசை (தெற்கு) யில் பாதத் தளங்களை, ருத்ர திசை (வடக்கு) யில் தலையை, இதயத்தில் இணைந்த கரங்களின் அஞ்சலியை நிறுவ வேண்டும்.
Verse 5
अस्य देहे समारूढा देवताः पूजिताः शुभाः अष्टौ कोणाधिपास्तत्र कोणार्धेष्वष्टसु स्थिताः
இந்த உடலில் மங்களமான தேவதைகள் நிறுவப்பட்டு முறையாகப் பூஜிக்கப்படுகின்றனர். அங்கே எட்டு மூலைகளின் அதிபதிகள் எட்டு இடைமூலைப் பகுதிகளில் நிலைபெற்றுள்ளனர்.
Verse 6
षट्पदास्तु मरीच्याद्या दिक्षु पूर्वादिषु क्रमात् मध्ये चतुष्पदो ब्रह्मा शेषास्तु पदिकाः स्मृताः
கிழக்கு முதலான திசைகளில் வரிசையாக மரீசி முதலியோர் ஷட்பத நிலையிலே நியமிக்கப்படுகின்றனர். நடுவில் பிரம்மா சதுஷ்பத நிலையிலிருக்கிறார்; மீதமுள்ளோர் துணை (உபபத) நிலைகளில் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.
Verse 7
समस्तनाडीसंयोगे महामर्मानुजं फलं त्रिशूलं स्वस्तिकं वज्रं महास्वस्तिकसम्पुटौ
அனைத்து நாடிகளும் கூடும் இடத்தில், மகாமர்மத்திற்கு அருகில் ‘பலம்’ எனப்படும் குறி தோன்றுகிறது என்று கூறப்படுகிறது. மேலும் திரிசூலம், ஸ்வஸ்திகம், வஜ்ரம், மகாஸ்வஸ்திக-சம்புடம் ஆகிய வடிவக் குறிகளும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
Verse 8
त्रिकुटुं मणिबन्धं च सुविशुद्धं पदं तथा इति द्वादश मर्माणि वास्तोर्भित्त्यादिषु त्यजेत्
‘திரிகுட’, ‘மணிபந்த’, அதுபோல ‘சுவிசுத்த’ மற்றும் ‘பத’—இவையெல்லாம் சேர்ந்து பன்னிரண்டு மர்மங்கள் (உயிர்ச் சந்திகள்) ஆகும். வாஸ்துவில் சுவர் முதலிய அமைப்புகளை அமைக்கும் போது இம்மர்ம இடங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
Verse 9
साज्यमक्षतमीशाय पर्जन्यायाम्बुजोदकं ददीताथ जयन्ताय पताकां कुङ्कुमोज्ज्वलां
ஈசன் (சிவன்)க்கு நெய் கலந்த அக்ஷதையை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பர்ஜன்யனுக்கு தாமரைநீர் அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் ஜயந்தனுக்கு குங்குமம் ஒளிரும் கொடியை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।
Verse 10
रत्नवारि महेन्द्राय रवौ धूम्रं वितानकं सत्याय घृतगोधूममाज्यभक्तं भृशाय च
மஹேந்திரன் (இந்திரன்)க்கு ரத்தினம் போன்ற நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; சூரியனுக்கு புகைமணம் தரும் தூபமும் விதானமும் (குடை/மண்டபத் திரை) அளிக்க வேண்டும்; சத்யனுக்கு நெய்யில் செய்த கோதுமை; ப்ருஷனுக்கும் நெய்யோடு சமைத்த அன்னம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।
Verse 11
विमांसमन्तरीक्षाय शुक्तुन्तेभ्यस्तु पूर्वतः मधुक्षीराज्यसम्पूर्णां प्रदद्याद्वह्नये श्रुचं
அந்தரிக்ஷ தேவதைக்கு மாம்சமற்ற ஹவியை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் சுக்து முதலிய பிற ஆஹுதிகளுக்கு முன்பாக அக்னிக்கு தேன், பால், நெய் நிரம்பிய ஸ்ருசு (ஹவி கரண்டி) அளிக்க வேண்டும்।
Verse 12
लाजान् पूर्णं सुवर्णाम्बु वितथाय निवेदयेत् घ कुर्यादित्यादिः मुत्तानमसुराकृतिमित्यन्तः श्लोकद्वयात्मकपाठो ग पुस्तकके नास्ति कोणार्धेषु व्यवस्थिता इति घ पादिका इति ख मुष्टिकं वक्त्रमिति ख त्रिकोष्ठमिति ग ददीतेति अर्धश्लोको ग पुस्तके नास्ति दद्याद् गृहक्षते क्षौद्रं यमराजे पलौदनं
விதத தேவதைக்கு முழு அளவில் லாஜா (வறுத்த நெல்), பொன் மற்றும் நீருடன் சேர்த்து நிவேதனம் செய்ய வேண்டும். இல்லத்தில் துன்பம்/பீடை ஏற்பட்டால் தேன் அளிக்க வேண்டும்; யமராஜனுக்கு பலௌதனம் (சமைத்த அன்னம்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।
Verse 13
गन्धं गन्धर्वनाथाय जिह्वां भृङ्गाय पक्षिणः मृगाय पद्मपर्णानि याम्यामित्यष्टदेवताः
மணத்தை கந்தர்வநாதனுக்காக ஒதுக்க வேண்டும்; நாவை ப்ருங்கனுக்காக; பறவைகளை ம்ருகனுக்காக; தாமரை இலைகளை யாம்யாவுக்காக—இவ்வாறு இந்தச் சடங்கின் எட்டு தேவதைகள் குறிக்கப்படுகின்றன।
Verse 14
पित्रे तिलोदकं क्षीरं वृक्षजं दन्तधावनं दौवारिकाय देवाय प्रदद्याद् धेनुमुद्रया
பித்ருக்களுக்கு எள்ளுநீர் (திலோதகம்) மற்றும் பால் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் தௌவாரிக தேவனுக்கு மரத்தில் பிறந்த பல் துலக்கும் குச்சியை ‘தேனு’ முத்திரையுடன் வழங்க வேண்டும்।
Verse 15
सुग्रीवाय दिशेत् पूपान् पुष्पदन्ताय दर्भकं रक्तं प्रचेतसे पद्ममसुराय सुरासवं
சுக்ரீவனுக்கு பூபம் (இனிப்புக் கேக்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; புஷ்பதந்தனுக்கு தர்ப்பை; பிரசேதாவுக்கு சிவப்பு தாமரை; அசுரனுக்கு சுராசவம் (மதுபானம்) நைவேத்யமாக அளிக்க வேண்டும்।
Verse 16
घृतं गुडौदनं शेषे रोगाय घृतमण्डकान् लाजान् वा पश्चिमाशायां देवाष्टकमितीरितं
மீதமுள்ள (சேஷ) நிலைக்காக நெய் மற்றும் வெல்லச் சோறு விதிக்கப்படுகிறது; நோய்க்கு நெய் மண்டகம் அல்லது லாஜா (வறுத்த நெல்) எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். மேற்கு திசையில் ‘தேவாஷ்டகம்’ ஜபிக்க வேண்டும் என கூறப்படுகிறது।
Verse 17
मारुताय ध्वजं पीतं नागाय नागकेशरं मुख्ये भक्ष्याणि भल्लाटे मुद्गसूपं सुसंस्कृतं
மாருதனுக்கு மஞ்சள் கொடி அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; நாகங்களுக்கு நாககேசரம்; முதன்மை தேவதைக்கு சிறந்த உணவுப் பொருட்கள்; பல்லாடனுக்கு நன்கு சமைத்த பாசிப்பயறு சூப் நைவேத்யமாக அளிக்க வேண்டும்।
Verse 18
सोमाय पायसं साज्यं शालूकमूषये दिशेत् लोपीमदितये दित्यै पुरीमित्युत्तराष्टकं
சோமனுக்கு நெய் கலந்த பாயசம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; ஊஷைக்கு சாலூக (தாமரைவேர்) வழங்க வேண்டும்; அதிதிக்கு லோபி; திதிக்கு பூரி—இவ்வாறு ‘உத்தராஷ்டகம்’ நிறைவடைகிறது।
Verse 19
मोदकान् ब्रह्मणः प्राच्यां षट्पादाय मरीचये सवित्रे रक्तपुष्पाणि वह्न्यधःकोणकोष्ठके
கிழக்கு திசையில் பிரம்மாவுக்கு மோதகங்களை நிவேதிக்க வேண்டும். ஷட்பாதனுக்கும் மரீசியுக்கும் அளிக்க வேண்டும்; சவித்ருக்கு சிவப்பு மலர்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—இவை அக்னியுடன் தொடர்புடைய தென்கிழக்கு கீழ்கோணக் கோஷ்டகத்தில் வைக்கப்பட வேண்டும்.
Verse 20
तदधःकोष्ठके दद्यात् सावित्र्यै च कुशोदकं दक्षिणे चन्दनं रक्तं षट्पदाय विवस्वते
அதற்குக் கீழுள்ள கோஷ்டகத்தில் சாவித்ரிக்காக குசோதகத்தை அளிக்க வேண்டும். மேலும் தெற்கு பக்கத்தில் ஷட்பாதன்—விவஸ்வத் (சூரியன்) காக சிவப்பு சந்தன லேபத்தை வைக்க வேண்டும்.
Verse 21
हरिद्रौदनमिन्द्राय रक्षोधःक्रीणकोष्ठके देवता इति ख प्रदद्यादघमुद्रयेति ख प्रदद्याद्वनमुद्रयेति घ , छ च पद्मं सम्बरायेति घ शालूकं शृणयेति ख , छ च पुरीमित्यवराष्टकमिति ग सवित्रे च कुशोदकमिति ग सावित्र्यै चन्दनमिति ग इन्द्रजयाय मिश्रान्नमिन्द्राधस्तान्निवेदयेत्
இந்திரனுக்கு ஹரித்ரா-ஓதனத்தை நிவேதிக்க வேண்டும். ‘ரக்ஷோ-தஃ-க்ரீண-கோஷ்டக’ விதியில் மந்திரப்படி ‘தேவதா’, ‘அகமுத்ரா’, ‘வனமுத்ரா’ ஆகியோருக்கு அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். சம்பராவுக்கு தாமரை, ஶ்ரிணயனுக்கு ஶாலூகம், அவராஷ்டகனுக்கு பூரி அளிக்க வேண்டும்; சவித்ருக்கு குசோதகம், சாவித்ரிக்குச் சந்தனம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ‘இந்திரஜய’ கர்மத்தில் இந்திரனின் கீழ்நிலையில் மிஷ்ரான்னம் நிவேதிக்க வேண்டும்.
Verse 22
वरुण्यां षट्पदासीने मित्रे सङुडमोदनं रुद्राय घृतसिद्धान्नं वायुकोणाधरे पदे
வருண திசையில் ஷட்பதாசீன தேவதைக்கு அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். மித்ரனுக்கு சங்குட-மோதன (இனிப்பான அன்னம்) நிவேதிக்க வேண்டும். வாயு கோணத்தின் கீழ்நிலையில் ருத்ரனுக்கு நெய்யில் சமைத்த அன்னத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 23
तदधो रुद्रदासाय मासं मार्गमथोत्तरे ददीत माषनैवेद्यं षट्पदस्थे धराधरे
அதற்குக் கீழே ருத்ரனின் தாசனுக்காக ஒரு மாதம் நிர்ணயிக்கப்பட்ட முறையில் அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் வடக்கில், ஆதார நிலத்தில் ஷட்பதச் சின்னமுள்ள இடத்தில் மாஷ (உளுந்து) நைவேத்யத்தை நிவேதிக்க வேண்டும்.
Verse 24
आपाय शिवकोणाधः तद्वत्साय च तत्स्थले क्रमाद्दद्याद्दधिक्षीरं पूजयित्वा विधानतः
ஆபாய (தெற்கு) திசையில், சிவ-கோணத்தின் கீழே, அதே இடத்தில் கன்றுக்கும் முறையே தயிரும் பாலும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; விதிப்படி பூஜை செய்து சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।
Verse 25
चतुष्पदे निविष्टाय ब्रह्मणे मध्मदेशतः पञ्चगव्याक्षतोपेतञ्चरुं साज्यं निवेदयेत्
நான்கு காலுள்ள ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும் பிராமணருக்கு, நடுப்பகுதியிலிருந்து, பஞ்சகவ்யமும் அக்ஷதமும் உடன், நெய் சேர்த்த சரு (சமைத்த ஹவிஷ்ய அன்னம்) நிவேதிக்க வேண்டும்।
Verse 26
ईशादिवायुपर्यन्तकोणेष्वथ यथाक्रमं वास्तुवाह्ये चरक्याद्याश् चतस्रः पूजयेद् यथा
பின்னர் ஈசானம் முதல் வாயு வரை உள்ள மூலைத் திசைகளில், முறையே, வாஸ்து மண்டலத்தின் வெளிப்புறச் சுற்றில், சரகீ முதலிய நான்கு தெய்வங்களை விதிப்படி வழிபட வேண்டும்।
Verse 27
चरक्यै सघृतं मांसं विदार्यै दधिपङ्कजे पूतनायै पलं पित्तं रुधिरं च निवेदयेत्
சரகீக்கு நெய் கலந்த மாம்சத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; விதாரிக்கு தாமரை இலைக் கிண்ணத்தில் தயிரை; பூதனாவுக்கு பித்தமும் இரத்தமும் உடன் மாம்சத்தின் ஒரு பகுதியை நிவேதிக்க வேண்டும்।
Verse 28
अस्थीनि पापराक्षस्यै रक्तपित्तपलानि च ततो माषौदनं प्राच्यां स्कन्दाय विनिवेदयेत्
பாவ ராக்ஷஸிக்கு எலும்புகளையும், இரத்தம்-பித்தம் கலந்த மாம்சக் கட்டிகளையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் கிழக்கு திசையில் ஸ்கந்தனுக்கு மாஷோதனம் (உளுந்துடன் சமைத்த சாதம்) நிவேதிக்க வேண்டும்।
Verse 29
अर्यम्णे दक्षिणाशायां पूपान् कृसरया युतान् जम्भकाय च वारुण्यामामिषं रुधिरान्वितं
தென் திசையில் அர்யமனுக்கு க்ரிஸரையுடன் கூடிய பூபங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; வாருண்ய (நீர்சார்) திசையில் ஜம்பகனுக்கு இரத்தத்துடன் கூடிய மாமிச உணவை நிவேதிக்க வேண்டும்.
Verse 30
उदीच्यां पिलिपिञ्जाय रक्तान्नं कुसुमानि च यजेद्वा सकलं वास्तुं कुशदध्यक्षतेर्जलैः
வட திசையில் பிலிபிஞ்ஜனை சிவப்பு உணவும் மலர்களும் கொண்டு வழிபட வேண்டும்; அல்லது குசை, தயிர், அக்ஷதம் கலந்த நீரைத் தெளித்து முழு வாஸ்து இடத்தையும் புனிதப்படுத்த வேண்டும்.
Verse 31
आपवत्सचतुष्टये इति ख तद्वत्सायै च तत्तले इति घ , ज च वाराह्यै इति ङ , छ च विपचे इति ख , छ च ततो मांसौदनमिति ख घ छ च कुम्भकायेति छ पिलिपिच्छायेति ङ लिपिपिञ्जायेति छ गृहे च नगरादौ च एकाशीतिपदैर् यजेत् त्रिपदा रज्जवः कार्याः षट्पदाश् च विकोणके
‘ஆபவத்ஸசதுஷ்டயே’—‘க’ இடத்தில்; ‘தத்-வத்ஸாயை ச தத்தலே’—‘க’ (மேலும் ‘ஜ’) இடத்தில்; ‘வாராஹ்யை’—‘ங’ (மேலும் ‘ச’) இடத்தில்; ‘விபசே’—‘க’ (மேலும் ‘ச’) இடத்தில் அமைக்க வேண்டும். பின்னர் ‘மாம்ஸௌதனம்’—‘க’, ‘க’, ‘ச’ இடங்களில்; ‘கும்பகாய’—‘ச’ இடத்தில்; ‘பிலிபிச்சாய’—‘ங’ இடத்தில்; ‘லிபிபிஞ்ஜாய’—‘ச’ இடத்தில். வீடு, நகரம் முதலிய இடங்களில் எண்பத்தொன்று பத/பதக்கிரமத்தால் யாகம் செய்ய வேண்டும்; ரஜ்ஜுக்கள் மூன்று பத அளவில், விகோணத்தில் ஆறு பத அளவில் செய்யப்பட வேண்டும்.
Verse 32
ईशाद्याः पादिकास्तस्मिन्नागद्याश् च द्विकोष्ठगाः षट्पदस्था मरीच्याद्या ब्रह्मा नवपदः स्मृतः
அந்த வாஸ்து-மண்டலத்தில் ஈசன் முதலியோர் ஒவ்வொரு பதத்திலும் (ஒரு சதுரத்தில்) இருப்பர்; நாகன் முதலியோர் இரண்டு கோஷ்டங்களில்; மரீசி முதலியோர் ஆறு பதங்களில்; பிரம்மா ஒன்பது பதங்களில் இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.
Verse 33
नगरग्रामखेटादौ वास्तुः शतपदो ऽपि वा वंशद्वयं कोणगतं दुर्जयं दुर्धरं सदा
நகரம், கிராமம், கேடம் முதலியவற்றின் திட்டமிடலில் வாஸ்து சதபத (நூறு சதுரக் கட்டம்) ஆக இருந்தாலும், மூலையில் அமைந்த வம்சத்வயம் எப்போதும் வெல்லக் கடினமும் தாங்கக் கடினமும் எனக் கருதப்படுகிறது.
Verse 34
यथा देवालये न्यसस् तथा शतपदे हितः ग्रहाः स्कन्दादयस्तत्र विज्ञेयाश् चैव षट्पदाः
ஆலயத்தில் ந்யாசம் செய்வதுபோலவே ‘சதபத’ (நூறு இதழ்) தாமரையிலும் முறையாக ந்யாசத்தை அமைக்க வேண்டும். அங்கே கிரகத் தெய்வங்களை பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்; ஸ்கந்தன் முதலியோர் ‘ஷட்பத’ (ஆறு இதழ்) தாமரையில் இருப்பவர்களென அறிய வேண்டும்.
Verse 35
चरक्याद्या भूतपदा रज्जुवंशादि पूर्ववत् देशसंस्थापने वास्तु चतुस्त्रिंशच्छतं भवेत्
தேச-ஸம்ஸ்தாபனத்தில் (இட அமைப்பில்) சரகீ முதலான பூதபதங்களும், ரஜ்ஜு, வம்சம் முதலான முறைகளும் முன் கூறிய விதிப்படியே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். இவ்வாறு வாஸ்து மண்டலம் முப்பத்திரண்டு நூறு (3200) பதங்களாக அமையும்.
Verse 36
चतुःषष्टिपदो ब्रह्मा मरीच्याद्याश् च देवताः चतुःपञ्चाशत्पदिका आपाद्यष्टौ रसाग्निभिः
‘ப்ரஹ்மா’ என்னும் சந்தஸ் அறுபத்துநான்கு பத/அட்சர அலகுகளைக் கொண்டது; மரீசி முதலிய தெய்வங்களும் அதேபோல். ‘சதுஃபஞ்சாசத்-பதிகா’ சந்தஸ் ஐம்பத்துநான்கு அலகுகளுடையது; ‘ரஸ’ ‘அக்னி’ என்ற எண்ணுக்குறியீட்டின் வழி எட்டு சேர்த்து கணக்கை நிறைவு செய்கின்றனர்.
Verse 37
ईशानाद्या नवपदाः स्कन्दाद्याः शक्तिकाः स्मृताः चरक्याद्यास्तद्वदेव रज्जुवंशादि पूर्ववत्
ஒன்பது பதங்கள் ஈசானன் முதலாகத் தொடங்குவதாக அறிய வேண்டும்; ‘சக்திகா’கள் ஸ்கந்தன் முதலாகத் தொடங்குவதாக ஸ்மிருதி கூறுகிறது. அதுபோல சரகீ முதலான தொகுதிகளும் அதே முறையில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; ரஜ்ஜு, வம்சம் முதலான வகைப்பாடுகள் முன்புபோலவே ஆகும்.
Verse 38
ज्ञेयो वंशसहस्रैस्तु वास्तुमण्डलगः पदैः न्यासो नवगुणस्तत्र कर्तव्यो देशवास्तुवित्
வாஸ்து மண்டலத்தை அதன் பதங்கள் (கட்டங்கள்) அடிப்படையில் ஆயிரக்கணக்கான வம்ச (அளவுக் கோல்கள்) கொண்டு அளந்து அறிய வேண்டும். அந்த அமைப்பில் ஒன்படங்கு/ஒன்பது முறையான ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்—இதை தேசமும் வாஸ்துவும் அறிந்த நிபுணர் செய்ய வேண்டும்.
Verse 39
पञ्चचिंशत्पदो वास्तुर्वैतालाख्यश्चितौ स्मृतः अन्यो नवपदो वास्तुः षोडशाङ्घ्रिस् तथापरः
கட்டுமானச் சூழலில் (சிதி) இருபத்தைந்து பதங்களுடைய வாஸ்து ‘வைதால’ என நினைக்கப்படுகிறது. மற்றொன்று ஒன்பது-பத (நவபத) திட்டம்; இன்னொன்று பதினாறு-பத (ஷோடசாங்க்ரி) திட்டம்.
Verse 40
षडस्रत्र्यस्रवृत्तादेर्मध्ये स्याच्चतुरस्रकं इपदे इति घ ईशानाद्याः शिवपदा स्कन्दाद्याः पदिका इति घ समञ्च स्थापने वास्तुश् चतुस्त्रिंशच्छतं भवेदिति घ पुस्तके ऽधिकः पाठः चतुःषष्टिपदो ब्रह्मा इत्य् आदिः, रज्जुवंशादि पूर्ववत् इत्य् अन्तः पाठो ग पुस्तके नास्ति खाते वास्तोः समं पृष्ठे न्यासे ब्रह्मशिलात्मके
ஷட்கோணம், முக்கோணம், வட்டம் முதலிய மண்டல வடிவங்களின் நடுவில் ஒரு சதுரம் நிறுவப்பட வேண்டும்—இதுவே ‘பத’ (பிரிவு) எனக் கூறப்படுகிறது. ஈசானம் முதலிய பதங்கள் ‘சிவ-பதங்கள்’; ஸ்கந்தம் முதலியவை ‘பதிகா’ (உப-பதங்கள்) எனப்படும். சமஞ்ச/வேதிகை நிறுவலில் வாஸ்து மண்டலம் 332 பிரிவுகளாக ஆகும்—என்று பாடம். அகழ்வில் சமமான பின்புறத் தளத்தில் பிரம்மசிலா-வடிவில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 41
शाषाकस्य निवेशे च मूर्तिसंस्थापने तथा पायसेन तु नैवेद्यं सर्वेषां वा प्रदापयेत्
சாஷாகத்தின் நிறுவலும், மூர்த்தி பிரதிஷ்டையும் செய்யும் போது பாயசம் (கீரு) நைவேத்யமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அல்லது எல்லா தேவதைகளுக்கும் ஒன்றாகவே சமர்ப்பிக்கலாம்.
Verse 42
उक्तानुक्ते तु वै वास्तुः पञ्चहस्तप्रमाणतः गृहप्रासादमानेन वास्तुः श्रेष्ठस्तु सर्वदा
கூறப்பட்டதாயினும் கூறப்படாததாயினும், வாஸ்துவின் அளவுக் கோல் ஐந்து ஹஸ்தம் எனக் கொள்ள வேண்டும்; வீடு மற்றும் பிராசாதத்தின் அளவுகளை அதன்படி அமைத்தால் அந்த வாஸ்து-அளவே எப்போதும் சிறந்தது.
Frequently Asked Questions
The chapter emphasizes precise Vāstu-maṇḍala construction: site leveling, 64-square division (and other grids like 81/100), use of bamboo rods and cord-measures for corners/diagonals, deity-nyāsa by pada-allocation, and avoidance of 12 marma junctions when placing walls and structural elements.
It frames architecture as consecrated action: correct measurement, nyāsa, and offerings transform construction into yajña, aligning craftsmanship with dharma. By ritually harmonizing space (Vāstu) with divine presences, the practitioner supports communal worship and inner purity—linking Bhukti (skillful worldly order) to Mukti (spiritual steadiness and liberation-oriented discipline).