Adhyaya 91

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये अभिषेकादिकथनं नाम नवतितमो ऽध्यायः अथैकनवतितमो ऽध्यायः विविधमन्त्रादिकथनं ईश्वर उवाच अभिषिक्तः शिवं विष्णुं पूजयेद्भास्करादिकान् शङ्खभेर्यादिनिर्घोषैः स्नापयेत् पञ्चगव्यकैः

இவ்வாறு ஆதிமஹாபுராணமான அக்னிபுராணத்தில் ‘அபிஷேகாதி-கதனம்’ எனும் தொண்ணூறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘விவித மந்திராதி-கதனம்’ எனும் தொண்ணூற்றொன்றாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. ஈசுவரன் கூறினார்—அபிஷேகம் செய்த பின் சிவன்-விஷ்ணு, சூரியன் முதலிய தேவர்களை வழிபட வேண்டும்; சங்கு, பேரி முதலிய ஒலிகளிடையே பஞ்சகவ்யத்தால் ஸ்நாபனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 2

स्वयं वीक्ष्येति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः यो देवान्देवलोकं स याति स्वकुलमुद्धरन् वर्षकोटिसहस्रेषु यत् पापं स्मुपार्जितं

யார் தாமே பார்த்து, குறியிடப்பட்ட (விளக்கக் குறிப்புள்ள) நூலிலிருந்து பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் தம் குலத்தை உயர்த்தியவாறே தேவருலகத்தை அடைகிறார்; ஆயிரக் கோடி ஆண்டுகளில் சேர்த்த பாவத்தை அழிக்கிறார்.

Verse 3

घृताभ्यङ्गेन देवानां भस्मीभवति पावके आढकेन घृताद्यैश् च देवान् स्नाप्य सुरो भवेत्

தேவர்களுக்கு நெய்யால் அப்யங்கம் செய்தால் (அர்ப்பணம்) புனித அக்னியில் சாம்பலாகிறது. மேலும் நெய் முதலியவற்றை ஒரு ஆடக அளவில் கொண்டு தேவர்களை ஸ்நானம் செய்வித்தால் மனிதன் தேவர்நிலை (சுரத்துவம்) அடைகிறான்.

Verse 4

चन्दनेनानुलिप्याथ गन्धाद्यैः पूजयेत्तथा अल्पायासनं स्तुतिभिस्तुता देवास्तु सर्वदा

பின் சந்தனத்தால் அனுலேபனம் செய்து, நறுமணம் முதலிய உபசாரங்களாலும் அதேபோல் வழிபட வேண்டும். எளிய ஆசனம் அமைத்து, ஸ்துதிகளால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட தேவர்கள் எப்போதும் (பிரசன்னராக) இருப்பாராக.

Verse 5

अतीतानागतज्ञानमन्त्रधीभुक्तिमुक्तिदाः गृहीत्वा प्रश्नसूक्ष्मार्णे हृते द्वाभ्यां शुभाशुभं

வினா-நிமித்தத்தின் நுண்ணிய கடலில் இவ்வுபதேசங்களை ஏற்று, இரு முறைகளால் சுபமும் அசுபமும் அறிகிறான்; இவை கடந்த-எதிர்கால அறிவு, மந்திரஜனித ஞானம், போகம் மற்றும் மோக்ஷம் அளிக்கின்றன।

Verse 6

त्रिभिर्जीवो मूलधातुश् चतुर्भिर्ब्राह्मणादिधीः यञ्चादौ भूततत्त्वादि शेषे चैवं जपादिकं

மூன்று (அட்சர-அலகுகள்) மூலம் ‘ஜீவ’ குறிக்கப்படுகிறது; நான்கால் ‘மூலதாது’. நான்கினாலேயே ‘பிராஹ்மண’ முதலிய சாஸ்திரீய அறிவுகள் குறிக்கப்படுகின்றன. தொடக்கத்தில் பூத-தத்த்வாதி கூறப்படுகிறது; மீதியில் இவ்விதமாக ஜபம் முதலிய நடைமுறைகள் விதிக்கப்படுகின்றன।

Verse 7

एकत्रिकातित्रिकान्ते पदे द्विपमकान्तके अशुभं मध्यमं मध्येष्विन्द्रस्त्रिषु नृपः शुभः

ஒற்றை மும்மடங்கின் அல்லது மிகுமும்மடங்கின் முடிவிலும், படிநிலைக் (பத) வரிசையில் இரண்டாம் ஜோடியின் முடிவிலும் பலன் அசுபம். நடுநிலைகளில் பலன் நடுத்தரம்; மையநடுவில் ‘இந்திரன்’ (மிகச் சிறந்த) பலன். மூன்றுமூன்றாக உள்ள தொகுதிகளில் ‘ந்ருப’ சுபம்.

Verse 8

सङ्ख्यावृन्दे जीविताब्दं यमो ऽब्ददशहा ध्रुवं सूर्येभास्येशदुर्गाश्रीविष्णुमन्त्रैर् लिखेत् कजे

எண்களின் தொகுதியில் ‘ஜீவிதாப்த’ (வாழ்நாள் ஆண்டுகள்), ‘யம’ (மரணம்), ‘அப்ததசஹா’ (பத்து ஆண்டுகளை அழிப்பவன்), ‘த்ருவ’ (நிலையானது) என்று எழுத வேண்டும்; மேலும் சூர்ய, பாஸ்கர, ஈச, துர்கா, ஸ்ரீ, விஷ்ணு மந்திரங்களால் பூர்ஜபத்திரத்தில் அதை பொறிக்க வேண்டும்।

Verse 9

कठिन्या जप्तया स्पृष्टे गोमूत्राकृतिरेखया आरभ्यैकं त्रिकं यावत्त्रिचतुष्कावसानकं

‘கடினீ’ மந்திரத்தை விதிப்படி ஜபித்து தொடுதலுக்குப் பின், கோமூத்திர வடிவ வளைவுக் கோட்டை வரையத் தொடங்க வேண்டும்; ஒன்றிலிருந்து தொடங்கி மும்மடங்கு குழுக்களாகச் சென்று, இறுதியில் மும்மடங்கும் நான்குமடங்கும் குழுக்களால் வரிசை முடிவடைய வேண்டும்।

Verse 10

मरुद् व्योम मरुद्वीजैश् चतुःषष्टिपदे तथा अक्षाणां पतनात् स्पर्शाद्विषमादौ शुभादिकं

இந்த அறுபத்துநான்கு-பதத் திட்டத்தில் ‘மருத்’, ‘வ்யோம’ மற்றும் ‘மருத்பீஜ’ எனும் பிரிவுகளின்படி, காய்களின் விழுதல் மற்றும் தொடுதல் மூலம்—முதலில் விஷம (அசுப) விளைவுகளிலிருந்து தொடங்கி—சுபாசுப முதலியவை நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன।

Verse 11

एकत्रिकादिमारभ्य अन्ते चाष्टत्रिकं तथा ध्वजाद्यायाः समा हीना विषमाः शोभनादिदाः

‘ஏக-த்ரிக’த்திலிருந்து தொடங்கி இறுதியில் ‘அஷ்ட-த்ரிக’ம் வரை, த்வஜ முதலியவற்றிலிருந்து தொடங்கும் சந்தஸ்கள்—சம (சமா), ஹீன (ஹீனா), விஷம (விஷமா)—‘சோபனா’ முதலிய வகுப்புகளாகப் பலன் தருவன எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 12

आइपल्लवितैः काद्यैः षोडशस्वरपूर्वगैः आद्यैस्तैः सस्वरैः काद्यैस्त्रिपुरानाममन्त्रकाः

‘ஐ’ உயிரால் விரிவாக்கப்பட்ட க-வர்க்க எழுத்துகளை, பதினாறு உயிரெழுத்துகள் முன்னோடியாக வைத்து—அதாவது உயிருடன் கூடிய அந்த ஆதிக் காதி எழுத்துகளால்—திரிபுரையின் நாம-மந்திரங்கள் அமைக்கப்படுகின்றன।

Verse 13

ह्रीं वीजाः प्रणवाद्याःस्पुर् नमो ऽन्ता यत्र पूजने मन्त्रा विंशतिसाहस्राः शतं षष्ठ्यधिकं ततः

பீஜாக்ஷரங்கள் பிரணவம் (ஓம்) முதலாக ‘ஹ்ரீம்’ முதலிய வடிவில் ஒளிர்கின்றன; பூஜையில் அவை ‘நமः’ என முடிவடைகின்றன. அங்கு மந்திரங்கள் இருபதாயிரம்; அதற்கு மேலாக மேலும் நூற்று அறுபது உள்ளன।

Verse 14

शोभनादिकाः इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः आं ह्रीं मन्त्राः सरस्वत्याश् चण्डिकायास्तथैव च तथा गौर्याश् च दुर्गाया आं श्रीं मन्त्राः श्रियस् तथा

‘சோபனாதிகாஃ’—என்று ங-குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதியில் வாசகம் உள்ளது. ‘ஆம்’ மற்றும் ‘ஹ்ரீம்’ பீஜமந்திரங்கள் சரஸ்வதிக்கும் சண்டிகைக்கும்; மேலும் கௌரிக்கும் துர்கைக்கும் ‘ஆம்’ மற்றும் ‘ஸ்ரீம்’ பீஜமந்திரங்கள்; ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)க்கும் அதேபோல்।

Verse 15

तथाक्षौं क्रौं मन्त्राः सूर्यस्य आं हौं मन्त्राःशिवस्य च आं गं मन्त्रा गणेशस्य आं मन्त्राश् च तथा हरेः

அதேபோல் சூரியனின் மந்திரங்கள் “க்ஷௌம்”, “க்ரௌம்”; சிவனின் மந்திரங்கள் “ஆம்”, “ஹௌம்”; கணேசனின் மந்திரம் “ஆம் கம்”; மேலும் ஹரி (விஷ்ணு) மந்திரம் “ஆம்” ஆகும்।

Verse 16

शतार्धैकाधिकैः काद्यैस् तथा षोडशभिः खरैः काद्यैस्तैः सस्वरैसाद्यैः कान्तैर् मन्त्रास् तथाखिलाः

அனைத்து மந்திரங்களும் முழுமையாக ‘க’ முதலான மெய்யெழுத்துகள் மற்றும் பிற மெய்யெழுத்துகள்—அரை எண்ணிக்கையில் நூற்று ஒன்று எழுத்துகள்—மேலும் பதினாறு உயிரெழுத்துகள் ஆகியவற்றால் அமைந்தவை; அதாவது ‘அ’ முதலான உயிர்களுடன் இணைந்த ‘க’ முதலிய எழுத்துகளிலிருந்தே எல்லா மந்திரங்களும் உருவாகின்றன।

Verse 17

रवीशदेवीविष्णूनां स्वाब्धिदेवेन्द्रवर्तनात् शतत्रयं षष्ट्यधिकं प्रत्येकं मण्डलं क्रमात् अभिषिक्तो जपेद् ध्यायेच्छिष्यादीन् दीक्षयेद्गुरुः

ரவி (சூரியன்), ஈசன் (சிவன்), தேவி, விஷ்ணு—இவர்களுக்குத் தத்தம் ஸ்வாப்தி, தெய்வம், இந்திரச் சுழற்சி ஆகியவற்றின் முறையின்படி—ஒவ்வொரு மண்டலமும் வரிசையாக முந்நூற்று அறுபது ஜபங்களால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். அபிஷேகம் பெற்றவர் ஜபமும் தியானமும் செய்ய வேண்டும்; குரு சீடர்களுக்குத் தீட்சை அளிக்க வேண்டும்।