Adhyaya 88

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये निर्वाणदीक्षायां शान्तिशोधनं नाम सप्तशीतितमो ऽध्यायः अथाष्टाशीतितमो ऽध्यायः निर्वाणदीक्षाकथनं ईश्वर उवाच सन्धानं शान्त्यतीतायाः शान्त्या सार्धं विशुद्धया कुर्वीत पूर्ववत्तत्र तत्त्ववर्णादि तद् यथा

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்னேயத்தில் நிர்வாணதீட்சைப் பகுதியில் “சாந்தி-சோதனம்” எனும் எண்பத்தேழாம் அதிகாரம். இப்போது எண்பத்தெட்டாம் அதிகாரம் “நிர்வாணதீட்சா-கதனம்” தொடங்குகிறது. ஈச்வரன் கூறினார்—சாந்தியைத் தாண்டிய முறையின் ‘சந்தானம்’ சாந்தியுடனும் முழு விசுத்தியுடனும் முன்புபோல் செய்ய வேண்டும்; அங்கே தத்துவம், வர்ணம் முதலிய விளக்கம் இவ்வாறு.

Verse 2

ॐ हीं क्षौं हौं हां इति सन्धानानि उभौ शक्तिशिवौ तत्त्वे भुवनाष्टकसिद्धिकं दीपकं रोचिकञ्चैव मोचकं चोर्ध्वगामि च

“ஓம், ஹீம், க்ஷௌம், ஹௌம், ஹாம்”—இவையே சந்தான மந்திரங்கள். சக்தி-சிவ என்ற இரு தத்துவத்தில் இவை எட்டு புவனங்களின் (புவனாஷ்டக) சித்தியை அளிக்கின்றன; மேலும் தீபக, ரோசிக, மோசக, ஊர்த்வகாமினி எனும் சித்திகளும் (உண்டாகும்).

Verse 3

व्योमरूपमनाथञ्च स्यादनाश्रितनष्टमं ओङ्कारपदमीशाने मन्त्रो वर्णाश् च षोडश

ஈசான தத்துவத்தில் மந்திரம் வியோம-சுவரூபம், ஆதரவற்றது, ஆதாரமின்றி லயித்ததுபோல் உள்ளது. அதன் பாதம் ஓங்காரம்; அதன் வர்ணங்கள் பதினாறு.

Verse 4

अकारादिविसर्गान्ता वीजेन देहकारकौ कुहूश् च शङ्खिनी नाड्यौ देवदत्तधनञ्जयौ

‘அ’ முதல் விசர்கம் (ஃ/ḥ) வரை வர்ணங்கள்; இவை ‘பீஜம்’ என்றும் ‘தேஹ-காரகம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகின்றன. அதுபோல் நாடிகள் குஹூ, சங்கினீ; (பிராணவாயுக்களில்) தேவதத்த, தனஞ்சய ஆகியவை.

Verse 5

मरुतौ स्पर्शनं श्रोत्रं इन्द्रिये विषयो नभः शब्दो गुणो ऽस्यावस्था तु तुर्यातीता तु पञ्चमी

வாயு தத்துவத்தில் ஸ்பரிசம் மற்றும் ச்ரோத்ரம் (காது) என்ற இந்திரியம் உண்டு. அதன் விஷயம் ஆகாசம்; அதன் குணம் சப்தம். அதன் நிலை ‘துர்யாதீதம்’; அது ஐந்தாம் நிலை என கூறப்படுகிறது.

Verse 6

हेतुः सदाशिवो देव इति तत्त्वादिसञ्चयं सञ्चिन्त्य शान्त्यतीताख्यं विदध्यात्ताडनादिकं

தத்துவாதி அனைத்துத் தொகுதியையும் நன்கு சிந்தித்து—தெய்வமான சதாசிவனே பரம காரணம் என உறுதி செய்து—தாடன முதலிய செயல்களால் தொடங்கும் ‘சாந்த்யதீத’ எனப்படும் விதியை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 7

कलापाशं समाताड्य फडन्तेन विभिद्य च प्रविश्यान्तर् नमो ऽन्तेन फडन्तेन वियोजयेत्

கலாவின் பாசத்தைத் தாக்கி, ‘பட்’ முடியும் மந்திரத்தால் அதை பிளந்து உள்ளே புக வேண்டும். பின்னர் ‘நமோ’ முடியும் மந்திரத்தாலும், மீண்டும் ‘பட்’ முடியும் மந்திரத்தாலும் வியோஜனம் (விடுதலை/பிரிவு) செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

शिखाहृत्सम्पुटीभूतं स्वाहान्तं सृणिमुद्रया पूरकेण समाकृष्य पाशं मस्तकसूत्रतः

சிகா-ஹ்ருத் சம்புடமாக மந்திரத்தை மூடி, அதை ‘ஸ்வாஹா’ முடிவாகச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஸ்ருணீ-முத்திரையாலும் பூரக (உள்சுவாசம்) மூலமும் மஸ்தக-சூத்திர வழியாக பாசத்தை மேலே இழுக்க வேண்டும்.

Verse 9

कुम्भकेन समादाय रेचकेनोद्भवाख्यया हृत्सम्पुटनमो ऽन्तेन वह्निं कुण्डे निवेशयेत्

கும்பக (மூச்சுத் தடை) மூலம் (அக்னியை) சேர்த்து, ‘உத்பவா’ எனப்படும் ரேசக (வெளிச்சுவாசம்) மூலம்—ஹ்ருத்-சம்புட மூடலும் ‘நமோ’ முடிவும் உடன்—அக்னியை குண்டத்தில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 10

अस्याः पूजादिकं सर्वं निवृत्तेरिव साधयेत् सदाशिवं समावाह्य पूजयित्वा प्रतर्प्य च

இந்த (தேவி/விதி) பற்றிய பூஜை முதலிய அனைத்துக் கருமங்களையும் நிவ்ருத்தி வழக்கம்போல விதிப்படி செய்ய வேண்டும். சதாசிவனை ஆவாஹனம் செய்து பூஜித்து, பின்னர் தர்ப்பண முதலிய அர்ப்பணங்களால் திருப்தி செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

सदा ख्याते ऽधिकारे ऽस्मिन् मुमुक्षुं दीक्षयाम्यहं भाव्यं त्वयानुकूलेन भक्त्या विज्ञापयेदिति

எப்போதும் புகழ்பெற்ற இந்த அதிகார (விதி)த்தில் நான் மோக்ஷம் நாடும் சீடனை தீக்ஷை அளிக்கிறேன். செய்ய வேண்டியதை நீ அனுகூல மனத்துடன், பக்தியோடு (குரு/தெய்வத்திடம்) விண்ணப்பிக்க வேண்டும்—என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 12

पित्रोरावाहनं पूजां कृत्वा तर्पणसन्निधी हृत्सम्पुटात्मवीजेन शिष्यं वक्षसि ताडयेत्

இரு பித்ருக்களின் ஆவாஹனம் செய்து அவர்களைப் பூஜித்து, தர்ப்பணச் சன்னிதியில், ஹ்ருத்-ஸம்புட ஆத்மபீஜ (மந்திரம்) கொண்டு ஆசார்யர் சீடனின் மார்பில் தட்டுதல்/தொடுதல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

ॐ हां हूं हं फट् प्रविश्य चाप्यनेनैव चैतन्यं विभजेत्ततः शस्त्रेण पाशसंयुक्तं ज्येष्ठयाङ्कुशमुद्रया

“ஓம் ஹாம் ஹூம் ஹம் பட்” என்று உச்சரித்து (சக்தியை) கருவியில் பிரவேசிக்கச் செய்ய வேண்டும். அதே மந்திரத்தால் அதில் சைதன்யத்தைப் பகிர்ந்து/இயக்க வேண்டும். பின்னர் ஜ்யேஷ்ட்யா-அங்குஷ முத்திரையால் பாசம் இணைந்த ஆயுதத்தை (சம்ஸ்காரம் செய்து) சக்தியூட்ட வேண்டும்.

Verse 14

ॐ हां हूं हं फट् स्वाहान्तेन तदाकृष्य तेनैव पुटितात्मना गृहीत्वा तन्नमो ऽन्तेन निजात्मनि नियोजयेत्

“ஓம் ஹாம் ஹூம் ஹம் பட் ஸ்வாஹா” எனும் ஸ்வாஹா-அந்த மந்திரத்தால் அந்த (ஆஹூத சக்தி/தத்துவம்) தன்னை நோக்கி இழுக்க வேண்டும். அதே மந்திரத்தால் தன்னைப் புடிதம்/பாதுகாப்பாகச் செய்து அதை ஏற்று, பின்னர் “நமோ” அந்த மந்திரத்தால் அதைத் தன் ஆத்மாவில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 15

ॐ हां हं हीं आत्मने नमः ॐ हां हुं हः फट् इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हां हं ह्रीमात्मने नम इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पूर्ववत् पितृसंयोगं भावयित्वोद्भवाख्यया वामया तदनेनैव देव्या गर्भे नियोजयेत्

“ஓம் ஹாம் ஹம் ஹீம்—ஆத்மாவிற்கு நமஸ்காரம்.” (குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதியில் வேறு பாடம்: “ஓம் ஹாம் ஹும் ஹஃ பட்”; இன்னொன்றில்: “ஓம் ஹாம் ஹம் ஹ்ரீம்—ஆத்மாவிற்கு நமஸ்காரம்.”) முன்புபோல் பித்ருத்-தத்துவ இணைப்பை தியானித்து, ‘உத்பவா’ எனப்படும் வாம (பெண்) சக்தியால், இதே மந்திர/உபாயத்தால் தேவியின் கர்ப்பத்தில் ஜீவ-பீஜத்தை நியமிக்க வேண்டும்।

Verse 16

गर्भाधानादिकं सर्वं पूर्वोक्तविधिना चरेत् मूलेन पाशशैथिल्ये निष्कृत्यैव शतं जपेत्

கர்ப்பாதானம் முதலிய எல்லாச் சடங்குகளையும் முன் கூறிய விதிப்படி நடத்த வேண்டும்। பாசம் (பந்தம்) தளர்வதற்காகப் பிராயச்சித்தம் செய்து, மூலமந்திரத்தை நூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 17

मलशक्तितिरोधाने पाशानाञ्च वियोजने पञ्चपञ्चाहुतीर्दद्यादायुधेन यथा पुरा

மல-சக்தியின் திரோதானம் (மறைப்பு/அடக்கம்) மற்றும் பாசங்களின் வியோஜனம் (தளர்வு/வெட்டு) பொருட்டு, முன்புபோல் விதிக்கப்பட்ட ஆயுதத்தால் ஐந்து ஐந்தாக ஐந்து ஆஹுதிகள் (மொத்தம் இருபத்தைந்து) அளிக்க வேண்டும்।

Verse 18

पाशानायुधमन्त्रेण सप्रवाराभिजप्तया छिन्द्यादस्त्रेण कर्तर्या कलावीजयुजा यथा

ப்ரவர சூத்திரத்துடன் பாச-ஆயுத மந்திரத்தை ஜபித்து (அபிமந்திரித்து), கலா-பீஜத்தின் யோகத்தால், விதிப்படி, கர்த்தரீ-அஸ்திரத்தால் பாசம் (பந்தம்/தடை) வெட்ட வேண்டும்।

Verse 19

ॐ हां शान्त्यतीतकलापाशाय हः हूं फट् विसृज्य वर्तुलीकृत्य पाशानस्त्रेण पूर्ववत् घृतपूर्णे श्रुवे दत्वा कलास्त्रेणैव होमयेत्

“ஓம் ஹாம்—சாந்த்யதீத கலா-பாசாய ஹஃ ஹூம் பட்” என்று உச்சரித்து மந்திரத்தை விசர்ஜனம் செய்து, அதை வட்டமாக (மண்டலமாக) அமைத்து, முன்புபோல் பாசாஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்। பின்னர் நெய் நிரம்பிய ஸ்ருவாவில் நெய் வைத்து, கலாஸ்திரத்தாலேயே ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 20

अस्त्रेण जुहुयात् पज्च पाशाङ्कुशनिवृत्तये प्रायश्चित्तनिषेधार्थं दद्यादष्टाहुतीस्ततः

பாசம், அங்குசம் (கட்டுப்பாடுகள், தடைகள்) நீங்குவதற்காக அஸ்திர-மந்திரத்தால் ஐந்து ஆஹுதிகளை ஹோமத்தில் செலுத்த வேண்டும். பின்னர் பிராயச்சித்தம் தேவைப்படாதபடி எட்டு ஆஹுதிகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 21

सदाशिवं हृदावाह्य कृत्वा पूजनतर्पणे पूर्वोक्तविधिना कुर्यादधिकारसमर्पणं

சதாசிவனை இதயத்தில் ஆவாஹனம் செய்து, முன் கூறிய முறையின்படி பூஜையும் தர்ப்பணமும் செய்து, பின்னர் அதிகார-சமர்ப்பணம் (சடங்கு அதிகாரத்தை முறையாக ஒப்படைத்தல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

ॐ हां सदाशिव मनोविन्दु शुल्कं गृहाण स्वाहा निःशेषदग्धपाशस्य पशोरस्य सदाशिव बन्धाय न त्वया स्थेयं शिवाज्ञां श्रावयेदिति

“ஓம் ஹாம். ஓ சதாசிவா, மனோவிந்து-ரூப சுல்கம் (தட்சிணை) ஏற்றுக் கொள், ஸ்வாஹா. பாசங்கள் முழுவதும் எரிந்து நீங்கிய இந்தப் பசுவிற்கு, ஓ சதாசிவா, இது உம்மோடு பிணைப்பதற்காக; அவன் தன் விருப்பத்தால் தனித்து நில்லக் கூடாது—என்று சிவஆணையை அவனுக்குக் கேட்கச் செய்ய வேண்டும்.”

Verse 23

मूलेन जुहुयात् पूर्णां विसृजेत्तु सदाशिवं ततो विशुद्धमात्मानं शरच्चन्द्रमिवोदितं

மூல-மந்திரத்தால் பூர்ணாஹுதியை ஹோமத்தில் செலுத்த வேண்டும். பின்னர் சதாசிவனை விஸர்ஜனம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் தன் ஆத்மாவை முழுமையாகத் தூய்மையானதாக—சரத் காலத்தில் உதித்த சந்திரனைப் போல—தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 24

संहारमुद्रया रौद्र्या संयोज्य गुरुरात्मनि कुर्वीत शिष्यदेहस्थमुद्धृत्योद्भवमुद्रया

குரு ரௌத்ர ஸம்ஹார-முத்திரையால் அந்தக் கிரியையைத் தன்னுள் இணைத்து, பின்னர் சீடன் உடலில் நிலைத்துள்ள தத்துவத்தை உயர்த்தி, உத்பவ-முத்திரையால் அதை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 25

दद्यादाप्यायनायास्य मस्तके ऽर्घ्याम्बुविन्दुकं क्षमयित्वा महाभक्त्या पितरौ विसृजेत्तथा

அவனுடைய தணிவு‑போஷணத்திற்காக அவன் தலைமேல் அர்க்யநீரின் ஒரு துளியை வைக்க வேண்டும். மிகுந்த பக்தியுடன் மன்னிப்பு வேண்டி, அதேபோல் இரு பித்ருக்களையும் விடைபெறச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 26

वामया हृदयेनैवेति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः खेदितौ शिष्यदीक्षायै यन्मया पितरौ युवां कारुण्यनान्मोक्षयित्वा तद्व्रज त्वं स्थानमात्मनः

“இடப்புற (மாறான) இதயத்தோடு தான்”—என்று குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதி‑பாடம் கூறுகிறது. “சிஷ்ய தீட்சைக்காக துன்புற்ற நீங்கள் இரு பித்ருக்களையும் நான் கருணையால் விடுவித்தேன்; ஆகவே இப்போது நீங்கள் உங்கள் உரிய நிலையிற்குச் செல்லுங்கள்.”

Verse 27

शिखामन्त्रितकर्तर्या बोधशक्तिस्वरूपिणीं शिखां छिद्याच्छिवास्त्रेण शिष्यस्य चतुरङ्गुलां

மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட கத்தரியால், போத‑சக்தியின் உருவம் எனக் கருதப்படும் சிஷ்யனின் சிகையை சிவாஸ்திரத்தின் மூலம் நான்கு விரல் அளவிற்கு வெட்ட வேண்டும்.

Verse 28

ॐ क्लीं शिखायै हूं फट् ॐ हः अस्त्राय हूं फट् स्रुचि तां घृतपूर्णायां गोविड्गोलकमध्यगां संविधायास्त्रमन्त्रेण हूं फडन्तेन होमयेत्

“ஓம் க்லீம் சிகாயை ஹூம் பட்; ஓம் ஹஃ அஸ்த்ராய ஹூம் பட்” என்று ஜபிக்க வேண்டும். நெய் நிரம்பிய பாத்திரத்தில் ஸ்ருசியைச் சரியாக வைத்து, நடுவில் கோமய உருண்டையை அமைத்து, ‘ஹூம் பட்’ என முடியும் அஸ்த்ர‑மந்திரத்தை உச்சரித்து ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 29

ॐ हौं हः अस्त्राय हूं फट् प्रक्षाल्य स्रुक्स्रुवौ शिष्यं संस्नाप्याचम्य च स्वयं योजनिकास्थानमात्मानं शस्त्रमन्त्रेण ताडयेत्

“ஓம் ஹௌம் ஹஃ அஸ்த்ராய ஹூம் பட்” என்று ஜபித்து ஸ்ருக்‑ஸ்ருவங்களை கழுவி, சிஷ்யனை ஸ்நானம் செய்ய வைத்து, தானும் ஆச்சமனம் செய்து, யோஜனிகா‑ஸ்தானத்தில் தன் உடலை சஸ்த்ர‑மந்திரத்தால் தாடித்து (புனிதப்படுத்தி) கொள்ள வேண்டும்.

Verse 30

वियोज्याकृष्य सम्पूज्य पूर्ववद् द्वादशान्ततः आत्मीयहृदयाम्भोजकर्णिकायां निवेशयेत्

முதலில் அதனைப் பிரித்து, பின்னர் உள்ளே இழுத்து, முன்புபோல் முழுமையாகப் பூஜித்து, த்வாதசாந்தத்திலிருந்து எடுத்துத் தன் இதயத் தாமரையின் கர்ணிகையில் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 31

पूरितं श्रुवमाज्येन विहिताधोमुखश्रुचा नित्योक्तविधिनाअदाय शङ्खसन्निभमुद्रया

ஸ்ருவத்தை நெய்யால் நிரப்பி, விதிப்படி கீழ்நோக்கிய ஸ்ருசாவுடன், நித்யக்ரியையில் கூறிய முறையின்படி அதை எடுத்துக் கொண்டு, சங்குபோன்ற முத்திரையால் (செயல்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 32

प्रसारितशिरोग्रीवो नादोच्चारानुसारतः समदृष्टिशिवश्चान्तः परभावसमन्वितः

தலை மற்றும் கழுத்தை நீட்டி ஒரே நேர்கோட்டில் வைத்து, நாதத்தின் சரியான உச்சரிப்புக்கு ஏற்ப, அவன் உள்ளத்தில் அமைதியாய் இருந்து—சமதரிசனத்துடன், சிவநிலையிலே நிலைத்து, பரமத்தத்துவ சிந்தனையால் நிறைந்திருப்பான்।

Verse 33

कुम्भमण्डलवह्निभ्यः शिष्यादपि निजात्मनः गृहीत्वा षड्विधविधानं श्रुगग्रे प्राणनाडिकं

கும்பம், மண்டலம், அக்னிகள் ஆகியவற்றிலிருந்து—சிஷ்யனிடமிருந்தும், தன் ஆத்மாவிலிருந்தும் கூட—பெற்று, ஸ்ருக் முனையில் பிராண-நாடிகையை நிறுவி, ஆறுவகை விதிமுறையை அனுசரிக்க வேண்டும்।

Verse 34

सञ्चिन्त्य विन्दुवद् ध्यात्वा क्रमशः सप्तधा यथा प्रथमं प्राणसंयोगस्वरूपमपरन्ततः

அதைச் சிந்தித்து, பிந்துவைப் போலத் தியானித்து, முறையே ஏழு வகையாக முன்னேற வேண்டும்; முதலில் பிராண-சம்யோகத்தின் ஸ்வரூபத்தை, பின்னர் அடுத்தடுத்த நிலைகளை।

Verse 35

अ, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्रीं शिखायै ह्रं फडिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः गोविन्दलोकमध्यगामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः वियोज्याकृष्य सङ्गृह्येति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः कुण्डमण्डलवह्निभ्य इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः हृदयादिक्रमोच्चारविसृष्टं मन्त्रसञ्ज्ञकं पूरकं कुम्भकं कृत्वा व्यादाय वदनं मनाक्

குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் மந்திரச் சொற்றொடர்களின் வேறுபாடுகள் காணப்படுகின்றன—“ஓம் ஹ்ரீம் ஶிகாயை ஹ்ரம் ஃபட்” போன்றவை; மேலும் “கோவிந்தலோகத்தின் நடுவில் சென்றான்”, “பிரித்து இழுத்து சேர்த்தான்”, மற்றும் “குண்ட‑மண்டல அக்கினிகளுக்கு (வணக்கம்)” போன்ற வாசகங்களும் உள்ளன. இதயம் முதலிய வரிசையில் உச்சரித்து வெளிப்படும் ஜபஒலி ‘மந்திரம்’ எனப்படும்; பின்னர் பூரகம், கும்பகம் செய்து வாய் சிறிது திறக்க வேண்டும்।

Verse 36

सुषुम्णानुगतं नादस्वरूपन्तु तृतीयकं सप्तमे कारणे त्यागात्प्रशान्तविखरं लयः

மூன்றாம் (நிலை) சுஷும்ணாவில் செல்லும் நாத-ஸ்வரூபமான உள்ஒலி. ஏழாம் காரணநிலையில் அதையும் துறந்தால் லயம் நிகழும்—அங்கு எல்லா கலக்கம் அடங்கி, சிதறல் நிற்கும்।

Verse 37

शक्तिनादोर्ध्वसञ्चारस्तच्छक्तिविखरं मतं प्राणस्य निखिलस्यापि शक्तिप्रमेयवर्जितं

சக்தி-நாதத்தால் உண்டாகும் மேலேற்றச் சஞ்சாரம், அந்தச் சக்தியின் ‘சிகரம்/விகரம்’ எனக் கருதப்படுகிறது. மேலும் அனைத்திலும் பரவும் பிராணனும் சக்தியின் எந்த அளவீட்டு (ப்ரமேயம்) கட்டுப்பாடும் அற்றது।

Verse 38

तत्कालविखरं षष्ठं शक्त्यतीतञ्च सप्तमं तदेतद् योजनास्थानं विखरन्तत्त्वसञ्ज्ञकं

ஆறாம் நிலை ‘தத்கால-விகரம்’ என்றும், ஏழாம் நிலை ‘சக்த்யதீதம்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. இந்த நிலை-அமைப்பு (யோஜனா-ஸ்தானம்) ‘விகரன்-தத்துவ’ எனும் வகைப்பாடாக அறியப்படுகிறது।

Verse 39

पूरकं कुम्भकं कृत्वा व्यादाय वदनं मनाक् शनैर् उदीरयन् मूलं कृत्वा शिष्यात्मनो लयं

பூரகம், கும்பகம் செய்து, வாய் சிறிது திறந்து, மெதுவாக ரேசனம்/உதீரணம் செய்ய வேண்டும். ‘மூலம்’ என்பதை ஆதாரமாகக் கொண்டு, சீடனின் தனி-ஆத்மபாவத்தை லயமாக (சமாதியில் கரைய)ச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 40

हकारे तडिदाकारे षडध्वजप्राणरूपिणि उकारं परतो नाभेर्वितस्तिं व्याप्य संस्थितं

மின்னல்-வடிவமுடைய ‘ஹ’ எழுத்தில், ஷடத்வப் பாதைகளில் இயங்கும் பிராணரூபமாகத் தியானித்து, அதன் அப்பால் நாபியில் விதஸ்தி அளவு பரவி நிற்கும் ‘உ’ எழுத்தை நிறுவுக।

Verse 41

ततः परं मकारन्तु हृदयाच्चतुरङ्गुलं ओङ्कारं वाचकं विष्णोस्ततो ऽष्टाङ्गुलकण्ठकं

அடுத்து இதயத்திலிருந்து நான்கு அங்குலம் மேலே ‘ம’ எழுத்தை நிறுவுக; பின்னர் விஷ்ணுவைச் சுட்டும் ‘ஓம்’ எழுத்தை இதயத்திலிருந்து எட்டு அங்குலம் மேலே தொண்டையில் நிறுவுக।

Verse 42

चतुरङ्गुलतालुस्थं मकारं रुद्रवाचकं तद्वल्ललाटमध्यस्थं विन्दुमीश्वरवाचकं

நான்கு அங்குல அளவில் அண்ணத்தில் (தாலுவில்) அமைந்த ‘ம’ எழுத்து ருத்ரனைச் சுட்டும்; அதுபோல நெற்றியின் நடுவில் உள்ள பிந்து ஈஸ்வரனைச் சுட்டும்।

Verse 43

नादं सदाशिवं देवं ब्रह्मरन्ध्रावसानकं शक्तिं च ब्रह्मरन्ध्रस्थां त्यजन्नित्यमनुक्रमात्

பிரம்மரந்திரத்தில் நிறைவு பெறும் சதாக்ஷிவ தேவனாகிய நாதத்தை முறையாகத் தியானித்து, பின்னர் பிரம்மரந்திரத்தில் நிலைக்கும் சக்தியுடனான தாதாத்மியத்தை படிப்படியாக விட்டு, இதை எப்போதும் பயில்க।

Verse 44

दिव्यं पिपीलिकास्पर्शं तस्मिन्नेवानुभूय च द्वादशान्ते परे तत्त्वे परमानन्दलक्षणे

அங்கேயே எறும்புத் தொடுதல்போன்ற தெய்வீகத் துடிப்பை அனுபவித்து, பரமானந்த இலக்கணமுடைய பரதத்துவமான த்வாதசாந்தத்தை அடைகிறான்।

Verse 45

भावशून्ये मनो ऽतीते शिवे नित्यगुणोदये विलीय मानसे तस्मिन् शिष्यात्मानं विभावयेत्

மனம் எல்லா விகல்பங்களும் அற்ற, மனத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட, நித்திய சுபகுணங்கள் உதயமாகும் அந்த சிவனில் லயமடைந்தபோது, குரு சீடனை அதிலே நிலைபெற்ற தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தைத் தியானிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 46

विमुञ्चन् सर्पिषो धारां ज्वालान्ते ऽपि परे शिवे योजनिकास्थिरत्वाय वौषडन्तशिवाणुना

நெய்யின் இடையறாத தாரையை ஜ்வாலையின் முனையில்கூட பரமசிவனுக்காக ஊற்ற வேண்டும்; ஒரு யோஜனை அளவு நிலைத்திருக்க ‘வௌஷட்’ என முடியும் சிவமந்திரத்தால் நிறைவு செய்ய வேண்டும்।

Verse 47

वौषडन्तशिवात्मनेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः दत्वा पूर्णां विधानेन गुणापदानमचरेत् ॐ हां आत्मने सर्वज्ञो भव स्वाहा ॐ हां आत्मने परितृप्तो भव स्वाहा ॐ ह्रूं आत्मने अनादिबोधो भव स्वाहा ॐ हौं आत्मने स्वतन्त्रो भव स्वाहा ॐ हौं आत्मनलुप्तशक्तिर्भव स्वाहा ॐ हः आत्मने अनन्तशक्तिर्भवस्वाहाइत्थं षड्गुणमात्मानं गृहीत्वा परमाक्षरात्

விதிப்படி பூர்ணாஹுதியை அளித்து, குணாபதானம் (ஆறு குணங்களின் நிறுவல்) செய்ய வேண்டும்—“ஓம் ஹாம்—ஆத்மனே: சர்வஜ்ஞனாகு, ஸ்வாஹா.” “ஓம் ஹாம்—ஆத்மனே: பரித்ருப்தனாகு, ஸ்வாஹா.” “ஓம் ஹ்ரூம்—ஆத்மனே: ஆதியற்ற போதமாகு, ஸ்வாஹா.” “ஓம் ஹௌம்—ஆத்மனே: சுதந்திரனாகு, ஸ்வாஹா.” “ஓம் ஹௌம்—ஆத்மனே: அழியாத சக்தியுடையவனாகு, ஸ்வாஹா.” “ஓம் ஹஃ—ஆத்மனே: அனந்த சக்தியுடையவனாகு, ஸ்வாஹா.” இவ்வாறு ஆறு குணங்களுடன் ஆத்மனை ஏற்று பரமாக்ஷரத்திலிருந்து முன்னேற வேண்டும்।

Verse 48

विधिना भावनोपेतः शिष्यदेहे नियोजयेत् तीव्राणुशक्तिसम्पातजनितश्रमशान्तये

விதிமுறையுடன் உரிய பாவனையையும் உடையவனாக, தீவிரமான நுண்ணிய சக்திகளின் தாக்கத்தால் உண்டான களைப்பைத் தணிக்க அதை சீடனின் உடலில் பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 49

शिष्यमूर्धनि विन्यस्येदर्घ्यादमृतविन्दुकं प्रणमय्येशकुम्भादीन् शिवाद्दक्षिणमण्डले

அர்க்ய நீரிலிருந்து எடுத்த ‘அமிர்த’த் துளியை சீடனின் தலைச்சிகரத்தில் வைத்து, பின்னர் மண்டலத்தில் சிவனின் வலப்புறத்தில் உள்ள ஈசன், கும்பம் முதலியவற்றிற்கு சீடனை வணங்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 50

सौम्यवक्त्रं व्यवस्थाप्य शिष्यं दक्षिणमात्मनः त्वयैवानुगृहीतो ऽयं मूर्तिमास्थाय मामकीं

மென்மையான (மங்களமான) முகத்துடன் சீடனைத் தன் வலப்புறத்தில் அமர்த்தி அறிக—இவன் உன்னாலேயே அருள்பெற்றவன்; என் மூர்த்தியை (என் சன்னிதியை) ஏற்று நிற்கின்றான்।

Verse 51

देवे वह्नौ गुरौ तस्माद्भक्तिं चाप्यस्य वर्धय इति विज्ञाप्य देवेशं प्रणम्य च गुरुः स्वयं

ஆகவே தேவன், வஹ்னி (அக்னி), குரு ஆகியோரிடமும் இவனுடைய பக்தியை வளர்த்தருள்க—என்று தேவாதிதேவனை விண்ணப்பித்து குரு தாமே வணங்கினார்।

Verse 52

ं हुं आत्मन्निति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हौं आत्मन्निति घ, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हैं आत्मन्निति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः शिवदक्षिणमण्डले इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः भक्तिं नाथास्य वर्धयेति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः श्रेयस्तवास्त्विति ब्रूयादाशिषं शिष्यमादरात् ततः परमया भक्त्या दत्वा देवे ऽष्टपुष्पिकां पुत्रकं शिवकुम्भेन संस्नाप्य विसृजेन्मखं

(பாடவேறுபாடு) சில இடங்களில் ‘ṃ huṃ ஆத்மன்’; சிலவற்றில் ‘oṃ hauṃ ஆத்மன்’; மற்றவற்றில் ‘oṃ haiṃ ஆத்மன்’ என உள்ளது. சில பாடங்களில் ‘சிவனின் தென் மண்டலத்தில்’ என சேர்க்கப்பட்டுள்ளது; சிலவற்றில் ‘இந்த நாதனின் பக்தியை நான் வளர்ப்பேன்’ என உள்ளது. பின்னர் சீடனிடம் மரியாதையுடன் ‘உனக்கு நன்மை உண்டாகுக’ என்று ஆசீர்வாதம் கூற வேண்டும். அதன் பின் பரம பக்தியுடன் தேவனுக்கு அஷ்டபுஷ்பிகையை அர்ப்பணித்து, சீட-புத்ரகனை சிவகும்பத்தால் ஸ்நானம் செய்ய வைத்து, மఖம் (யாகவிதி) முடித்து விடை செய்ய வேண்டும்।