Adhyaya 87

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये निर्वाणदीक्षायां विद्याविशोधनं नाम षडशीतितमो ऽध्यायः अथ सप्ताशीतितमो ऽध्यायः शान्तिशोधनकथनं ईश्वर उवाच सन्दध्यादधुना विद्यां शान्त्या सार्धं यथाविधि शान्तौ तत्त्वद्वयं लीनं भावेश्वरसदाशिवौ

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்நேய புராணத்தில் நிர்வாண-தீக்ஷை பிரசங்கத்தில் ‘வித்யா-விசோதனம்’ எனும் எண்பத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது எண்பத்தேழாம் அத்தியாயம்—‘சாந்தி-சோதனக் கதனம்’ தொடங்குகிறது. ஈச்வரன் உரைத்தான்: “இப்போது விதிப்படி சாந்தியுடன் வித்யாவை முறையாக இணைக்க வேண்டும். சாந்தியில் இரண்டு தத்துவங்கள் லயமாகின்றன—பாவேஸ்வரன் மற்றும் சதாசிவன்।”

Verse 2

छेदनं भेदनं तेषां बहुलीकरणन्तथा इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः हकारश् च क्षकारश् च द्वौ वर्णौ परिकीर्तितौ रुद्राः समाननामानो भुवनैः सह तद्यथा

“அவர்களின் செயற்பாடுகள் சேதனம், பேதனம், மேலும் பஹுலீகரணம்”—இது ‘க’ குறியிடப்பட்ட நூல்-பாடம். ‘ஹ’ மற்றும் ‘க்ஷ’ எனும் இரண்டு வர்ணங்கள் கூறப்பட்டுள்ளன. ஒரே பெயர்களைக் கொண்ட ருத்ரர்கள், புவனங்களுடன், இவ்வாறு (வருமாறு) உள்ளனர்।

Verse 3

प्रभवः समयः क्षुद्रो विमलः शिव इत्य् अपि घनौ निरञ्जनाकारौ स्वशिवौ दीप्तिकारणौ

அவர் பிரபவம் (மூலம்), சமயம் (ஒழுங்கு/நியமம்), க்ஷுத்ரம் (நுண்மை), விமலம் (மாசற்றது), மேலும் சிவன் (மங்களகரன்) எனவும் அழைக்கப்படுகிறார். அவர் திடமாயும் அனைத்திலும் பரவியவனாயும், நிரஞ்சன வடிவனாய்; சுயசிவனாய் நிலைத்து ஒளியின் காரணமாவான்.

Verse 4

त्रिदशेश्वरनामा च त्रिदशः कालसज्ज्ञकः सूक्ष्माम्बुजेश्वरश्चेति रुद्राः शान्तौ प्रतिष्ठिताः

சாந்தி (அமைதிப்படுத்தும்) கிரியையில் நிறுவப்பட்ட ருத்ரர்கள்: ஒருவன் திரிதசேஸ்வரன், ஒருவன் திரிதசன், ஒருவன் காலன் என அழைக்கப்படுபவன், மேலும் ஒருவன் சூக்ஷ்மாம்புஜேஸ்வரன்.

Verse 5

व्योमव्यापिने व्योमव्याप्यरूपाय सर्वव्यापिने शिवाय अनन्ताय अनाथाय अनाश्रिताय ध्रुवाय शाश्वताय योगपीठसंस्थिताय नित्ययोगिने ध्यानाहारायेति द्वादशपादानि पुरुषः कवचौ मन्त्रौ वीजे विन्दूपकारकौ अलम्बुषायसानाड्यौ वायू कृकरकर्मकौ

வானில் பரவியவனாக, வானைப் போன்ற அனைத்திலும் பரவும் வடிவமுடையவனாக, எல்லாவற்றையும் வியாபிக்கும் சிவனுக்கு; அனந்தனுக்கு, அனாதரைக் காக்கும் காவலனுக்கு, சார்பற்றவனுக்கு, துருவனுக்கு, சாச்வதனுக்கு; யோகபீடத்தில் நிலைபெற்ற நித்தியயோகிக்கு, தியானமே உணவாகியவனுக்கு நமஸ்காரம். இவை புருஷனின் பன்னிரண்டு ‘பாதங்கள்’. இரண்டு கவச-மந்திரங்கள்; இரண்டு பீஜங்கள் ‘பிந்து’ மற்றும் ‘உபகாரக’. நாடிகள் அலம்புஷா, யசா; வாயுக்கள் பிராணன், க்ருகரன்—தத்தம் செயல்களுடன்.

Verse 6

इन्द्रिये त्वक्करावस्या स्पर्शस्तु विषयो मतः गुणौ स्पर्शनिनादौ द्वावेकः कारणमीश्वरः

த்வக் (தோல்) இந்திரியத்தின் விஷயம் ஸ்பரிசம் எனக் கருதப்படுகிறது. அதன் குணங்கள் இரண்டு: ஸ்பரிசம் மற்றும் நிநாதம் (ஒலி); ஒரே பரம காரணம் ஈச்வரன்.

Verse 7

तुर्म्यावस्थेति शान्तिस्थं सम्भाव्य भुवनादिकं विदध्यात्ताडनं भेदं प्रवेशञ्च वियोजनं

‘துர்ம்யா-அவஸ்தா’ எனப்படும் மந்திர நிலையைக் சாந்தியில் நிலைத்ததாகத் தியானித்து, புவனாதி (உலகமண்டலங்கள் முதலியவை) மனத்தில் சங்கல்பித்து, பின்னர் தாடன (தூண்டல்/அடித்தல்), பேத (பிரித்தல்), பிரவேச (நுழைவு/ஆவேசம்), வியோஜன (பிரித்தெடுப்பு) ஆகிய செயற்கிரியைகளைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

आकृष्य ग्रहणं कुर्याच्छान्तेर्वदनसूत्रतः आत्मन्यारोप्य सङ्गृह्य कलां कुण्डे निवेशयेत्

அதைத் தன்னிடம் இழுத்து, சாந்தி-கிரியையின் வதன-மந்திரசூத்திரத்தின்படி கிரஹிக்க வேண்டும். பின்னர் அதைத் தன்னில் ஏற்றி, தொகுத்து, அந்தக் கலையை குண்டத்தில் நிக்ஷேபிக்க வேண்டும்.

Verse 9

ईशं तवाधिकारे ऽस्मिन् मुमुक्षुं दीक्षयाम्यहं भव्यं त्वयानुकूलेन कुर्यात् विज्ञापनामिति

ஏ ஈசா! இவ்விஷயத்தில் உமது அதிகார எல்லைக்குள், இந்த முக்தி நாடும் சாதகனை நான் தீக்ஷை செய்கிறேன். உமது அனுகூலத்தால் மங்களமான கிரியை நிறைவேறுக—இதுவே முறையான விண்ணப்பம்.

Verse 10

आवाहनादिकं पित्रोः शिष्यस्य ताडनादिकं अपाठः व्योमव्यापकरूपाय इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः व्योमरूपायेति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः ध्यायपरायेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः व्यानाहारायेति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः भाव्यं त्वया च शुद्धेन इति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विधायादाय चैतन्यं विधिनाअत्मनि योजयेत्

ஆவாஹனம் முதலிய பித்ரு-சம்பந்த விதிகளையும், சீடனுக்கான தாடனம் முதலிய ஒழுக்கக் கிரியைகளையும் முறையாகச் செய்து, பின்னர் விதிப்படி சைதன்யத் தத்துவத்தை ஏற்று ஆத்மாவில் இணைக்க வேண்டும்.

Verse 11

पूर्ववत् पितृसंयोगं भावयित्वोद्भवाख्यया हृत्सम्पुटात्मवीजेन देवीगर्भे नियोजयेत्

முன்னைப்போல் பித்ரு-தத்துவ இணைப்பைத் தியானித்து, ‘உத்பவா’ எனப்படும் (மந்திர/சக்தி) மூலம், இதயத் தாமரையின் சம்புடத்தில் நிலை கொண்ட ஆத்ம-பீஜத்தால், அந்தப் பொற்றியை தேவியின் கர்ப்பத்தில் நியமிக்க வேண்டும்.

Verse 12

देहोत्पत्तौ हृदा पञ्च शिरसा जन्महेतवे शिखया वाधिकाराय भोगाय कवचाणुना

உடல் உற்பத்திக்காக இதயத்தில் ஐந்து முறை (மந்திரவினியோகம் செய்ய வேண்டும்); பிறப்புக் காரணத்திற்காக சிரசில்; அதிகாரத்திற்காக சிகையில்; போகத்திற்காக கவச-மந்திரத்தில்; பாதுகாப்பிற்காக அஸ்திர-மந்திரத்தில் வினியோகிக்க வேண்டும்.

Verse 13

लयाय शस्त्रमन्त्रेण श्रोतःशुद्धौ शिवेन च तत्त्वशुद्धौ हृदा ह्य् एवं गर्भाधानादि पूर्ववत्

லய (விலயம்) பெறுவதற்கு சஸ்த்ர-மந்திரம், ஸ்ரோதஸ்-சுத்திக்குச் சிவ-மந்திரம், தத்த்வ-சுத்திக்குப் ஹ்ருத்-மந்திரம் பயன்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறு கர்ப்பாதானம் முதலான ஸம்ஸ்காரச் சடங்குகள் முன் கூறிய விதிப்படி செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 14

वर्मणा पाशशैथिल्यं निष्कृत्यैवं शतं जपेत् मलशक्तितिरोधने शस्त्रेणाहुतिपञ्चकं

வர்ம (கவச) மந்திரத்தால் பந்தங்களைத் தளரச் செய்ய வேண்டும்; பிராயச்சித்தமாக அதை நூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும். மலம் சார்ந்த சக்திகளை மறைத்தல்/தடுக்கல் பொருட்டு சஸ்த்ரத்தால் ஐந்து ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 15

एवं पाशवियोगे ऽपि ततः सप्तास्त्रजप्तया छिन्द्यादस्त्रेण कर्तर्या पाशान्वीजवता यथा

இவ்வாறே பாச-வியோகச் செயலில் கூட, பின்னர் அஸ்த்ர-மந்திரத்தை ஏழு முறை ஜபித்து, ‘கர்த்தரி’ வடிவ அஸ்த்ரத்தால் பாசங்களை வெட்ட வேண்டும்—வேகமுள்ள கூரிய கருவியால் வெட்டுவது போல.

Verse 16

ॐ हौं शान्तिकलापाशाय हः हूं फट् विसृज्य वर्तुलीकृत्य पाशमन्त्रेण पूर्ववत् घृतपूर्णे श्रुवे दत्वा कलास्त्रेणैव होमयेत्

“ஓம் ஹௌம் சாந்தி-கலா-பாசாய ஹஃ ஹூம் பட்” என்று உச்சரித்து, மந்திர-சக்தியை வெளிப்படுத்தி வட்டமாக அமைத்து; பின்னர் முன்புபோல் பாச-மந்திரத்தால், நெய் நிரம்பிய ஸ்ருவத்தில் (நெய்) வைத்து, கலாஸ்த்ரத்தாலேயே ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

अस्त्रेण जुहुयात् पञ्च पाशाङ्कुशनिवृत्तये प्रायश्चित्तनिषेधाय दद्यादष्टाहुतीरथ

பாசமும் அங்குசமும் நீங்குவதற்காக அஸ்த்ர-மந்திரத்தால் ஐந்து ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும். பின்னர் மேலதிக பிராயச்சித்தம் வேண்டாமெனத் தடுப்பதற்காக எட்டு ஆஹுதிகள் மேலும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 18

ॐ हः अस्त्राय हूं फट् हृदेश्वरं समावाह्य कृत्वा पूजनतर्पणे विदधीत विधानेन तस्मै शुल्कसमर्पणं

“ஓம் ஹஃ அஸ்த்ராய ஹூம் பட்” மந்திரத்தை ஜபித்து ஹ்ருதேஸ்வரரை ஆவாஹனம் செய்து; பின் பூஜை, தர்ப்பணம் நிறைவேற்றி, விதிப்படி அவருக்கு உரிய சுல்கம் (தக்ஷிணை) சமர்ப்பிக்க வேண்டும்।

Verse 19

ॐ हां ईश्वर बुद्ध्यहङ्कारौ शुल्कं गृहाण स्वाहा निःशेषदग्धपाशस्य पशोरस्येश्वर त्वया न स्थेयं बन्धकत्वेन शिवाज्ञां श्रावयेदिति

“ஓம் ஹாம். ஈஸ்வரா, புத்தி மற்றும் அகங்காரமாகிய சுல்கத்தை ஏற்றுக்கொள், ஸ்வாஹா. பாசங்கள் முழுதும் எரிந்து நீங்கிய இப் ‘பசு’விற்கு, நீ கட்டுபவராக நில்லாமல், சிவஆணையை அறிவிக்க வேண்டும்.”

Verse 20

एकं पाशवियोगार्थमिति ग, घ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ह्य् ऐमिति क, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ ओमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ यैमिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः विसृजेदीश्वरन्देवं रौद्रात्मानं नियोजयेत् ईषच्चन्द्रमिवात्मानं विधिनाअत्मनि योजयेत्

‘பாசவியோகத்திற்காக ஒன்று (அட்சரம்/சூத்திரம்)’ என்று சில க-க்ஹ குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகள் கூறுகின்றன; சில க-ங குறியிடப்பட்டவற்றில் ‘ஓம் ஹ்ய் ஐம்’, சில க குறியிடப்பட்டவற்றில் ‘ஓம்’, சில க்ஹ குறியிடப்பட்டவற்றில் ‘ஓம் யைம்’ என்று வாசிக்கின்றன. இவ்வாறு ஜபித்து ஈஸ்வர தேவனை விசர்ஜனம் செய்து, ரௌத்ர-சுவபாவத்தில் நியோகிக்க வேண்டும்; விதிப்படி மெல்லெழும் சந்திரனைப் போல ஆத்மாவை ஆத்மாவில் இணைக்க வேண்டும்।

Verse 21

सूत्रे संयोजयेदेनं शुद्धयोद्भवमुद्रया दद्यात् मूलेन शिष्यस्य शिरस्यमृतविन्दुकं

சுத்தயோத்பவ முத்திரையால் அதை நூலில் (யஜ்ஞோபவீதத்தில்) இணைக்க வேண்டும்; பின்னர் மூலமந்திரத்தால் சீடனின் தலையில் அமிர்தப் பிந்துவை அளிக்க வேண்டும்।

Verse 22

विसृज्य पितरौ वह्नेः पूजितौ कुसुमादिभिः दद्यात् पूर्णां विधानज्ञो निःशेषविधिपूरणीं

அக்னியில் உள்ள இரு பித்ருக்களை மலர் முதலியவற்றால் பூஜித்து விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் விதி அறிந்தவன் ‘பூர்ணா’ (நிறைவு ஆஹுதி) அளிக்க வேண்டும்; அது எல்லா விதிகளையும் மீதமின்றி நிறைவு செய்கிறது।

Verse 23

अस्यामपि विधातव्यं पूर्ववत्ताडनादिअकं स्ववीजन्तु विशेषः स्याच्छुद्धिः शान्तेरपीडिता

இந்த விதியிலும் முன்புபோல் தாடன முதலிய செயல்கள் செய்யப்பட வேண்டும்; ஆனால் சிறப்பு என்பது தன் சொந்த பீஜமந்திரத்தைப் பயன்படுத்துதலே. இந்த சாந்திகர்மத்தால் துன்பமின்றி சுத்தி நிறைவேறும்.