Adhyaya 85
Pratiṣṭhā-Kalaśa-Śodhana-Ukti (Instruction on Purifying the Consecration Pitcher) — Chapter 85
இந்த அதிகாரம் நிவ்ருத்தி-கலா சுத்திக்குப் பின் உடனே தொடங்கி, ஈசான-கல்பத்தின் தொழில்நுட்ப முறையாக பிரதிஷ்டா-கலசம் (அபிஷேகக் குடம்) சோதனம் மற்றும் பிரபோதனத்தை எடுத்துரைக்கிறது. ஈசுவரன் ஹ்ரஸ்வ–தீர்க உச்சரிப்பு நியமங்கள், நாத–அநாத–நாதாந்த நிலைகள், ஒலி அளவீடுகள் மூலம் சுத்த–அசுத்த தத்துவங்களின் ‘சந்தான’த்தை போதித்து, மந்திர-ஒலியியலை தத்துவ-சுத்தியுடன் இணைக்கிறார். பிரதிஷ்டா-வெளியில் பஞ்சவிம்சதி தத்துவங்கள்—புருஷனை சதுர்விம்சதிதமெனக் கொண்டு—குறித்த அக்ஷரத் தொடர் உடன் தியான-ந்யாசமாக நிறுவப்படுகின்றன. பின்னர் ருத்ர ரூபங்களும் தொடர்புடைய லோகங்களும் நீண்ட பட்டியலாக வந்து, பிரதிஷ்டாவிற்கு பாதுகாப்பு மற்றும் ஒண்டாலஜி வலையமைப்பாக அமைகின்றன. தொடர்ந்து தீக்ஷை சார்ந்த செயல்—யஜ்ஞோபவீதத்தை உடலுக்குள் செலுத்துதல், பாச சக்தியைப் பிரித்து முத்திரை, பிராணாயாமம் மூலம் கும்பத்தில் மாற்றுதல், தீக்ஷை அதிகாரதாரியாக விஷ்ணுவை ஆவாஹனம் செய்தல்—விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் பிராயச்சித்த ஜபம், பந்தச்சேதக அஸ்திர-மந்திரங்கள், ஹோம எண்ணிக்கைகள், அதிகாரத் தியாகம், பூர்ணாஹுதி மூலம் இறுதி சுத்தி செய்து பிரதிஷ்டா ‘சுத்தம்’ என அறிவிக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
निवृत्तिकलाशोधनं नाम चतुरशीतितमो ऽध्यायः शिवात्मनेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः दग्धनिःशेषपाशस्य इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अथ पञ्चाशीतितमो ऽध्यायः प्रतिष्ठाकलाशोधनोक्तिः ईश्वर उवाच तत्त्वयोरथ सन्धानं कुर्याच्छुद्धविशुद्धयोः ह्रस्वदीर्घप्रयोगेण नादनादान्तसङ्गिना
‘நிவ்ருத்தி-கலா-சோதனம்’ எனப்படும் எண்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் (இங்கு நிறைவு). (குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் பாடவேறுபாடுகள்: ‘சிவாத்மனே’ மற்றும் ‘தக்த-நிஃசேஷ-பாசஸ்ய’). இப்போது எண்பத்திஐந்தாம் அத்தியாயம் தொடக்கம்: ‘பிரதிஷ்டா-கலச-சோதனம்’ பற்றிய உபதேசம். ஈசுவரன் கூறினார்— சுத்தமும் அசுத்தமும் ஆகிய இரு தத்துவங்களின் ‘சந்தானம்’ ஹ்ரஸ்வ-தீர்க அளவுகளின் பயன்பாட்டால், நாதம், அனாதம், நாதாந்தம் ஆகியவற்றுடன் செய்ய வேண்டும்।
Verse 2
ॐ हां ह्रूं हांअप्तेजो वायुराकाशं तन्मात्रेन्द्रियबुद्धयः गुणत्रयमहङ्कारश् चतुर्विंशः पुमानिति
ॐ— பின்னர் நீர், தேஜஸ் (அக்னி), வாயு, ஆகாசம்; தன்மாத்திரைகள், இந்திரியங்கள், புத்தி; மேலும் முக்குணங்கள் மற்றும் அகங்காரம்— இவ்வாறு ‘இருபத்துநான்காம்’ புருஷத் தத்துவம் என அறிவிக்கப்படுகிறது।
Verse 3
प्रतिष्ठायां निविष्ठानि तत्त्वान्येतानि भावयेत् पञ्चविंशतिसङ्ख्यानि खादियान्ताक्षराणि च
பிரதிஷ்டா காலத்தில் இத்தத்துவங்கள் அங்கே நிறுவப்பட்டுள்ளன என்று தியானிக்க வேண்டும்— எண்ணிக்கையில் இருபத்தைந்து; மேலும் ‘க’ (kha) முதல் ‘ய’ வரை முடியும் எழுத்துகளையும் (சிந்திக்க வேண்டும்)।
Verse 4
पञ्चाशदधिका षष्टिर्भुवनैस्तुल्यसञ्ज्ञिताः तावन्त एव रुद्राश् च विज्ञेयास्तत्र तद्यथा
புவனங்கள் அறுபத்தைந்து (65); அவற்றிற்கு ஒத்த பெயர்களால் குறிக்கப்பட்டுள்ளன; அதே எண்ணிக்கையிலான ருத்ரர்களும் அங்கே அறியப்பட வேண்டும்— அதாவது இவ்வாறு।
Verse 5
अमरेशः प्रभावश् च नेमिषः पुष्करो ऽपि च तथा पादिश् च दण्डिश् च भावभूतिरथाष्टमः
அமரேசன், பிரபாவன், நேமிஷன், புஷ்கரன்; அதுபோல பாதி, தண்டின்—எட்டாவது (அதிகாரம்/பிரமாணம்) என பாவபூதி.
Verse 6
नकुलीशो हरिश् चन्द्रः श्रीशैलो दशमः स्मृतः अन्वीशो ऽस्रातिकेशश् च महाकालो ऽथ मध्यमः
நகுலீசன், ஹரி, சந்திரன்; ஸ்ரீசைலம் பத்தாவது என நினைக்கப்படுகிறது. மேலும் அன்வீசன், அஸ்ராதிகேசன்; பின்னர் எண்ணிக்கையின் நடுவில் மகாகாலன்.
Verse 7
केदारो भैरवश् चैव द्वितीयाष्टकमीरितं ततो गयाकुरुक्षेत्रखलानादिकनादिके
‘கேதாரன், பைரவன்’—இது இரண்டாம் அஷ்டகம் என அறிவிக்கப்படுகிறது; அதன் பின் கயா, குருக்ஷேத்திரம், மேலும் களான, கனாதிகா முதலிய தீர்த்தங்கள் கூறப்படுகின்றன.
Verse 8
विमलश्चाट्टहासश् च महेन्द्रो भाम एव च वस्वापदं रुद्रकोटिरवियुक्तो महावन्तः
அவர் விமலன் (மாசற்றவன்) மற்றும் ஆட்டஹாசன் (பெருஞ்சிரிப்பவன்); அவர் மகேந்திரன், பாமன்; அவர் வச்வாபதம் (வசுக்களின் தாமம்), ருத்ரகோடி, அவியுக்தன் (அறுபடாதவன்) மற்றும் மகாவந்தன் (மகாபலன்).
Verse 9
गोकर्णो भद्रकर्णश् च स्वर्णाक्षः स्थाणुरेव च अजेशश् चैव सर्वज्ञो भास्वरः सूदनान्तरः
அவர் கோகர்ணன், பத்ரகர்ணன்; அவர் ஸ்வர்ணாக்ஷன் (தங்கக் கண்கள் உடையவன்) மற்றும் ஸ்தாணு (அசையாதவன்) கூட. அவர் அஜேசன் (அஜனின் ஈசன்), சர்வஜ்ஞன்; அவர் பாஸ்வரன் (ஒளிமிகு) மற்றும் சூதனாந்தரன் (பகைவரை அழித்து முடிவுறச் செய்பவன்).
Verse 10
सुबाहुर्मत्तरूपी च विशालो जटिलस् तथा ॐ हां हूं हूं हामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अल्पीशो भ्रान्तिकेशश्चेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विमलश् चण्डहासश्चेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः रौद्रो ऽथ पिङ्गलाक्षश् च कालदंष्ट्री भवेत्ततः
(அவர்) சுபாஹு, மத்தரூபி, விசாலன், ஜடிலன் என அழைக்கப்படுகிறார். சில குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பாடங்களில் பீஜ உச்சாரம் “ॐ ஹாம் ஹூம் ஹூம் ஹாம்” எனவும் வருகிறது. மேலும் (அவர்) அல்பீச, ப்ராந்திகேச, விமல, சண்டஹாஸ என்றும். பின்னர் (அவர்) ரௌத்ர, பிங்கலாக்ஷ, அதன் பின் காலதம்ஷ்ட்ரீ (காலனைப் போன்ற கொம்புப் பற்களுடையவன்) ஆவான்.
Verse 11
विदुरश् चैव घोरश् च प्राजापत्यो हुताशनः कामरूपी तथा कालः कर्णो ऽप्यथ भयानकः
மேலும் (அவர்) விதுரன் என்றும் கோரன் என்றும்; (அவர்) பிராஜாபத்யன், ஹுதாசனன் (ஹவிசை உண்ணும் அக்னி); காமரூபி; அதுபோல காலன் (காலம்/மரணம்); கர்ணன்; பின்னர் பயானகன் (மிகப் பயங்கரன்) எனவும் கூறப்படுகிறார்.
Verse 12
मतङ्गः पिङ्गलश् चैव हरो वै धातृसज्ञकः शङ्कुकर्णो विधानश् च श्रीकण्ठश् चन्द्रशेखरः
அவர் மதங்கன், பிங்கலன்; நிச்சயமாக ஹரன்; தாத்ரு எனப் பெயர்பெற்றவன்; சங்குகர்ணன், விதானன்; மேலும் ஸ்ரீகண்டன், சந்திரசேகரன்.
Verse 13
सहैतेन च पर्यन्ताः कथ्यन्ते ऽथ पदान्यपि ं ज्योतिः ॐ पुरुष ॐ अग्ने ॐ अधूम ॐ अभस्म ॐ अनादि ॐ नाना ॐ धूधू ॐ भूः ॐ भुवः ॐ स्वः अनिधन निधनोद्भव शिव शर्व परमात्मन् महेश्वर महादेव सद्भावेश्वर महातेजः योगाधिपतये मुञ्च प्रथम सर्व सर्वेसर्वेति द्वात्रिंशत् पदानि वीजभावे त्रयो मन्त्रा वामदेवः शिवः शिखा
இவற்றுடன் முடிவுப் பகுதிகளும் கூறப்படுகின்றன; இப்போது மந்திரப் பதங்களும் தரப்படுகின்றன—“ṃ ஜ்யோதிஃ; ॐ புருஷ; ॐ அக்னே; ॐ அதூம; ॐ அபஸ்ம; ॐ அனாதி; ॐ நானா; ॐ தூதூ; ॐ பூः; ॐ புவः; ॐ ஸ்வः; அனிதன; நிதனோத்பவ; சிவ; சர்வ; பரமாத்மன்; மகேஸ்வர; மகாதேவ; ஸத்பாவேஸ்வர; மகாதேஜஃ; யோகாதிபதயே (நமः); முஞ்ச; ப்ரதம; ஸர்வ; ஸர்வேஸர்வ”—இவை முப்பத்திரண்டு பதங்கள். பீஜரூபமாக மூன்று மந்திரங்கள்—வாமதேவ, சிவ, சிகா।
Verse 14
गान्धारी च सुषुम्णा च नाड्यौ द्वौ मारुतौ तथा समानोदाननामानौ रसनापायुरिन्द्रिये
காந்தாரி மற்றும் சுஷும்ணா—இவை இரண்டு நாடிகள்; அதுபோல இரண்டு மாருதங்கள் (பிராணவாயுக்கள்) உள்ளன, அவற்றின் பெயர்கள் சமானம் மற்றும் உதானம்; மேலும் (இவை) ரசனா (நாக்கு) மற்றும் அபாயு (குதம்) என்ற இந்திரியங்களுடன் தொடர்புடையவை.
Verse 15
रसस्तु विषयो रूपशब्दस्पर्शरसा गुणाः मण्डलं वर्तुलं तच्च पुण्डरीकाङ्कितं सितं
ரசம் ஒரு விஷயம்; ரூபம், சப்தம், ஸ்பரிசம், ரசம் ஆகியவை இந்திரிய குணங்கள். வட்ட வடிவம் ‘மண்டலம்’ எனப்படும்; அது வட்டமாகவும், தாமரைச் சின்னம் பொறிக்கப்பட்டதாகவும், வெண்மையாகவும் இருக்கும்.
Verse 16
स्वप्नावस्थाप्रतिष्ठायां कारणं गरुडध्वजं प्रतिष्ठान्तकृतं सर्वं सञ्चिन्त्य भुवनादिकं
ஸ்வப்ன நிலையிலான பிரதிஷ்டை (பாவனை) செய்யும் போது கருடத்வஜ விஷ்ணுவை காரணத் தத்துவமாகத் தியானிக்க வேண்டும். பிரதிஷ்டையின் நிறைவு கர்மங்களை மனதில் நிறைவேற்றி, புவனாதி உலக ஒழுங்கையும் கற்பித்து தியானிக்க வேண்டும்.
Verse 17
सूत्रं देहे स्वमन्त्रेण प्रविश्यैनां वियोजयेत् ं ह्रां हां प्रतिष्ठाकलापाशाय नम इत्य् अनेनोद्भवमुद्रया रेचकेन कुम्भे समारोपयेत् ॐ हां ह्रीं प्रतिष्ठाकलापाशाय नम इत्य् अनेनार्चयित्वा सम्पूज्य स्वाहान्तेनाहुतीनां त्रयेण सन्निधाय ततः ॐ हां विष्णवे नम इति विष्णुमावाह्य सम्पूज्य सन्तर्प्य विष्णो तवाधिकारे ऽस्मिन् मुमुक्षुं दीक्षयाम्यहं
தன் மந்திரத்தால் (பிரதிஷ்டா-)சூத்திரத்தை உடலுக்குள் செலுத்தி, அந்த (பாச சக்தி)யை பிரித்தெடுக்க வேண்டும். “ஹ்ராம் ஹாம் பிரதிஷ்டாகலாபாசாய நம:” என்ற மந்திரத்தால் உத்பவ முத்திரையுடன், ரேசகத்தில் அதை உயர்த்தி கும்பத்தில் நிறுவ வேண்டும். பின்னர் “ஓம் ஹாம் ஹ்ரீம் பிரதிஷ்டாகலாபாசாய நம:” என அர்ச்சித்து முழுமையாகப் பூஜித்து, ஸ்வாஹா முடியும் மூன்று ஆஹுதிகளால் சன்னிதியை நிலைநாட்ட வேண்டும். அதன் பின் “ஓம் ஹாம் விஷ்ணவே நம:” என்று விஷ்ணுவை ஆவாஹனம் செய்து பூஜித்து திருப்தி செய்து—“ஹே விஷ்ணோ, உமது அதிகாரத்தில் இங்கு இந்த முமுக்ஷுவுக்கு நான் தீக்ஷை அளிக்கிறேன்” என்று கூற வேண்டும்.
Verse 18
भाव्यं त्वयानुकूलेन विष्णुं विज्ञापयेदिति ततो वागीश्वरीं देवीं वागीशमपि पूर्ववत्
“நிறைவேற்ற வேண்டியது உமது அனுகூலத்தால் நிறைவேறட்டும்” என்று விஷ்ணுவிடம் விண்ணப்பிக்க வேண்டும். பின்னர் முன்புபோல வாகீஸ்வரீ தேவியையும் வாகீசனையும் விண்ணப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 19
आवाह्याभ्यर्च्य सन्तर्प्य शिष्यं वक्षसि ताडयेत् ॐ हां हां हं फट्प्रविशेदप्यनेनैव चैतन्यं विभजेत्ततः
ஆவாஹனம் செய்து, அர்ச்சனை-பூஜை செய்து, திருப்தி அளித்து, சீடனின் மார்பில் அடிக்க வேண்டும். “ஓம் ஹாம் ஹாம் ஹம் பட்” என்று உச்சரித்து, அதே மந்திரத்தால் (அவனுள்) பிரவேசிக்கச் செய்து, பின்னர் சைதன்யத்தைப் பகுத்து/எழுப்ப வேண்டும்.
Verse 20
शस्त्रेण पाशसंयुक्तं ज्येष्टयाङ्कुशमुद्रया ॐ हां हं हों ह्रूं फट् स्वाहान्तेन हृदाकृष्य तेनैव पुटितात्मना
பாசம் இணைந்த ஆயுதத்தை மந்திரத்தால் சக்தியூட்டி, ஜ்யேஷ்டா தேவியின் அங்குசமுத்திரையைப் பயன்படுத்தி, “ஓம் ஹாம் ஹம் ஹோம் ஹ்ரூம் பட் ஸ்வாஹா” என்ற ஸ்வாஹாந்த மந்திரத்தால் இலக்கை இதயத்திற்குள் இழுத்து, அதே மந்திரவலிமையால் உள்ளார்ந்த பாதுகாப்புடன் (புடிதாத்மா) கிரியையை மேற்கொள்ள வேண்டும்।
Verse 21
गृहीत्वा तं नमोन्तेन निजात्मनि नियोजयेत् ॐ हां हं हों आत्मने नमः पूर्ववत् पितृसंयोगं भावयित्वोद्भवाख्यया
அந்த (பீஜ/மந்திர)த்தை எடுத்துக் கொண்டு, ‘நமः’ எனும் வணக்க முடிவைச் சேர்த்து தன் ஆத்மாவில் நியமிக்க வேண்டும்—“ஓம் ஹாம் ஹம் ஹோம் ஆத்மனே நமः”. பின்னர் முன்புபோல் பித்ருக்களுடன் இணைவு-பாவனையைச் செய்து ‘உத்பவ’ எனும் தியானத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்।
Verse 22
वामया तदनेनैव देवीगर्भे विनिक्षिपेत् ॐ हां हं हां आत्मने नमः देहोत्पत्तौ हृदा ह्य् एवं शिरसा जन्मना तथा
இடது கையால் இதே முறையால்/மந்திரத்தால் தேவியின் கர்ப்பத்தில் (சக்தி/பீஜம்) வைப்பு செய்ய வேண்டும்—“ஓம் ஹாம் ஹம் ஹாம் ஆத்மனே நமः”. உடல் உற்பத்திக்காக இதயத்தில், பிறப்புக்காகத் தலைவில் (ந்யாசம்) இவ்வாறே செய்யப்படுகிறது।
Verse 23
ं हः फट् इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः ॐ हां हं हां हूं फट् इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः निवेदयेदिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हां हं हां इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः भावयित्वा तु दक्षयेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः शिखया वाधिकाराय भोगाय कवचाणुना तत्त्वशुद्धौ हृदा ह्य् एवं गर्भाधानाय पूर्ववत्
“ம் ஹஃ பட்” என்ற பாடம் சில (க, ங மற்றும் குறியிடப்பட்ட) கைப்பிரதிகளில் காணப்படுகிறது; ஒரு குறியிடப்பட்ட பிரதியில் “ஓம் ஹாம் ஹம் ஹாம் ஹூம் பட்” என்றும் உள்ளது; மேலும் எங்கோ “நிவேதயேத்” என்ற பாடவேறுபாடும் உள்ளது. க-ங மரபில் “ஓம் ஹாம் ஹம் ஹாம்” என்றும்; இன்னொரு பிரதியில் “பாவயித்வா து தக்ஷயே” என்றும் வாசிக்கப்படுகிறது. சிகா-மந்திரம் அதிகாரத்திற்கும், கவச-மந்திரம் போகம்/பாதுகாப்பிற்கும், ஹ்ருத்-மந்திரம் தத்துவசுத்திக்குமானது; இதே முறையில் கர்ப்பாதானக் கிரியையிலும் முன்புபோல் செய்ய வேண்டும்।
Verse 24
शिरसा पाशशैथिल्ये निष्कृत्यैवं शतं जपेत् एवं पाशवियोगे ऽपि ततः शास्त्रजप्तया
பாசம் (பந்தம்) தளர்வதற்காக, இவ்வாறு பிராயச்சித்தம் செய்து, தலைவணங்கி (மரியாதையுடன்) நூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும். அதுபோல பாசவியோகம் (முழு விடுதலை) பெறவும், பின்னர் சாஸ்திர விதிப்படி ஜபத்தால் நிறைவேற்ற வேண்டும்।
Verse 25
छिन्द्यादस्त्रेण कर्तर्या कलावीजवता यथा ॐ ह्रीं प्रतिष्ठाकलापाशाय हः फट् विसृज्य वर्तुलीकृत्य पाशमन्त्रेण पूर्ववत्
கலா-பீஜம் உடைய யாகக் கத்தரியைப் போல அஸ்திர மந்திரத்தால் அதை வெட்ட வேண்டும். “ஓம் ஹ்ரீம் பிரதிஷ்டா-கலா பாசாய ஹஃ ஃபட்” என்று உச்சரித்து விடுத்து, வட்டமாக அமைத்து, பின்னர் பாச மந்திரத்தால் முன்விதம்போல் செய்க.
Verse 26
घृतपूर्णे श्रवे दत्वा कलास्त्रेणैव होमयेत् अस्त्रेण जुहुयात् पञ्च पाशाङ्कुरनिवृत्तये
நெய் நிரம்பிய ஸ்ருவத்தில் ஆஹுதியை வைத்து கலாஸ்திரத்தாலேயே ஹோமம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் பாச-அங்குரம் (பந்தத்தின் முளை) நிவ்ருத்திக்காக அஸ்திர மந்திரத்தால் ஐந்து முறை ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்.
Verse 27
प्रायश्चित्तनिषेधार्थं दद्यादष्टाहुतीस्ततः ॐ हः अस्त्राय ह्रूं फठृदावाह्य हृषीकेशं कृत्वा पूजतर्पणे
பிறகு பிராயச்சித்தம் வேண்டிய குற்றத்தைத் தடுப்பதற்காக எட்டு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும். “ஓம் ஹஃ அஸ்த்ராய ஹ்ரூம் ஃபட்” மந்திரத்தால் ஹ்ருஷீகேசனை இதயத்தில் ஆவாஹனம் செய்து, பூஜையும் தர்ப்பணமும் செய்ய வேண்டும்.
Verse 28
पूर्वोक्तविधिना कुर्यादधिकारसमर्पणं ॐ हां रसशुल्कं गृहाण स्वाहा निःशेषदग्धपाशस्य पशोरस्य हरे त्वया
முன்னர் கூறிய முறையின்படி அதிகார-சமர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்— “ஓம் ஹாம் ரச-சுல்கம் க்ருஹாண ஸ்வாஹா. நிஃசேஷ தக்த பாசஸ்ய பசோரஸ்ய ஹரே த்வயா” என்று; அதாவது, ஹரனே, முற்றிலும் எரிந்த பந்தங்களுடைய இப்பசுவின் பந்தங்கள் உன்னால் அகலட்டும்.
Verse 29
न स्थेयं बन्धकत्वेन शिवाज्ञां श्रावयेदिति ततो विसृज्य गोविन्दं विद्यात्मानं नियोज्य च
“பந்தநிலையாய் அங்கே தங்கக் கூடாது; சிவனின் ஆணையை அறிவிக்க வேண்டும்” என்று கூறப்படுகிறது. ஆகவே கோவிந்தனை விடுத்து, பின்னர் வித்யாத்மன் (பண்டித அதிகாரி) ஒருவரை நியமிக்க வேண்டும்.
Verse 30
बाहुमुक्तार्धदृश्येन चन्द्रविम्बेन सन्निभं संहारमुद्रया स्वस्थं विधायोद्भवमुद्रया
கை ஒரு பகுதி விடுபட்டு அரைபகுதி மட்டும் தோன்றி சந்திரவட்டத்தை ஒத்த முத்திரையால் முதலில் ஸம்ஹார முத்திரையால் ரூபம்/கிரியை நிலைநிறுத்தி, பின்னர் உத்பவ முத்திரையால் அதன் வெளிப்பாட்டை ஏற்படுத்த வேண்டும்।
Verse 31
सूत्रे संयोज्य विन्यस्य तोयविन्दुं यथा पुरा विसृज्य पितरौ वह्नेः पूजितौ कुसुमादिभिः वर्धनीकृत्येति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः संहारमद्रयात्मस्थं इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः दद्यात् पूर्णां विधानेन प्रतिष्ठापि विशोधिता
அதை யஜ்ஞோபவீத நூலுடன் இணைத்து, முன்புபோல் வின்யாசம் செய்து நீர்த்துளியை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் பித்ருக்களை விசர்ஜனம் செய்து, அக்னியை மலராதியால் பூஜித்து, விதிப்படி பூர்ணாஹுதியை அளிக்க வேண்டும்; இதனால் பிரதிஷ்டைச் செயலும் தூய்மையடையும்।
Frequently Asked Questions
The pratiṣṭhā-kalaśa (consecration water-pot) and the ritual field around it, through tattva-śuddhi, mantra-phonology (nāda/anāda), mudrā, homa, and bond-removal (pāśa-viyoga) procedures.
Viṣṇu is invoked as the adhikāra-holder within whose jurisdiction the mumukṣu is initiated, integrating authorization (adhikāra), protection, and cosmic governance into the consecration workflow.
Cosmological categories (tattvas, bhuvanas, Rudra forms) are contemplated as installed in the consecration space, making the pratiṣṭhā a microcosmic reconstitution of the macrocosm.
Mantra-bīja sequences, mudrās (Udbhava, Saṃhāra, Jyeṣṭhā-aṅkuśa), breath-linked operations (recaka/kumbha), astra/pāśa cutting, and specified japa/homa counts for purification and bond-release.