Adhyaya 84

Verse 1

आग्नेये निर्वाणदीक्षायामधिवासनं नाम त्र्यशीतितमो ऽध्यायः यागालयं व्रजेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विद्यामास्थाय पावनीमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः चतुरशीतितमो ऽध्यायः निर्वाणदीक्षाविधानं ईश्वर उवाच अथ प्रातः समुत्थाय कृतस्ननादिको गुरुः दध्यार्द्रमांसमद्यादेः प्रशस्ताभ्यवहारिता

அக்னி புராணத்தில் எண்பத்துமூன்றாம் அதிகாரம் ‘நிர்வாண தீட்சையில் அதிவாசனம்’ எனப்படுகிறது. இப்போது எண்பத்துநான்காம் அதிகாரம் ‘நிர்வாண தீட்சா விதானம்’ தொடங்குகிறது. ஈச்வரன் கூறினார்—அதிகாலையில் எழுந்து ஸ்நானம் முதலான சுத்திகரணங்களை செய்து, குரு சிறந்த உணவை உண்ண வேண்டும்; தயிர், கச்சா மாம்சம், மதுபானம் முதலியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 2

गजाश्वरोहणं स्वप्ने शुभं शुक्लांशुकादिकं तैलाभ्यङ्गादिकं हीनं होमो घोरेण शान्तये

கனவில் யானையோ குதிரையோ ஏறுதல் சுபம்; வெள்ளை ஆடை முதலியனவும் சுபம். ஆனால் எண்ணெய் அப்யங்கம் முதலியவை அசுபம்; அதற்குச் சாந்திக்காக ‘கோர’ (மந்திரம்/விதி) கொண்டு ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 3

नित्यकर्मद्वयं कृत्वा प्रविश्य मखमण्डपं स्वाचान्तो नित्यवत् कर्म कुर्यान्नैमित्तिके विधौ

இரு நித்தியகர்மங்களைச் செய்து யாகமண்டபத்தில் நுழைந்து; ஆச்சமனம் செய்து தூய்மையடைந்து, நித்திய அனுஷ்டானம்போலவே நைமித்திக விதியில் விதிக்கப்பட்ட செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 4

ततः संशोध्य चात्मानं शिवहस्तं तथात्मनि विन्यस्य कुम्भगं प्रार्च्य इन्द्रादीनामनुक्रमात्

பின்பு தன்னைத் தூய்மைப்படுத்தி, ‘சிவஹஸ்த’ ந்யாசத்தைத் தன்னில் நிறுவி; அதன் பின் கலசத்தை முறையாக ஆராதித்து, இந்திரன் முதலிய தேவர்களை வரிசைப்படி பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 5

मण्डले स्थण्डिले वापि प्रकुर्वीत शिवर्चनं तर्पणं पूजनं वह्नेः पूर्णान्तं मन्त्रतर्पणं

மண்டலத்திலோ ஸ்தண்டிலத்திலோ சிவாராதனையைச் செய்ய வேண்டும்—தர்ப்பணம், பூஜனம் உடன்; மேலும் அக்னிக்காக மந்திரத்துடன் தர்ப்பணம்/ஆஹுதி பூர்ணாஹுதி வரை செய்ய வேண்டும்।

Verse 6

दुःखप्रदोषमोषाय शस्त्रेणाष्टाधिकं शतं हुत्वा हूं सम्पुटेनैव विदध्यात् मन्त्रदीपनं

துன்பமும் தீய தாக்கங்களால் உண்டாகும் தோஷங்களும் நீங்க, ஆயுதத்தை உபகரணமாகக் கொண்டு நூற்று எட்டு முறை ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; ‘ஹூம்’ சம்புடத்துடன் கூடிய மந்திரத்தால் மந்திரதீபனம் (மந்திரப் பிரபோதனம்) நிறைவேறும்।

Verse 7

अन्तर्बलिविधानञ्च मध्ये स्थण्डिलकुम्भयोः कृत्वा शिष्यप्रवेशाय लब्धानुज्ञो वहिर्व्रजेत्

ஸ்தண்டிலமும் கும்பமும் இடையிலுள்ள இடத்தில் விதிக்கப்பட்ட அந்தர்பலி-விதானத்தைச் செய்து, சீடன் நுழைவதற்கான அனுமதி பெற்ற பின், வெளியே செல்ல வேண்டும்।

Verse 8

कुर्यात्समयवत्तत्र मण्डलारोपणादिकं सम्पातहोमं तन्नाडीरूपदर्भकरानुगं

அங்கே நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலத்தில் மண்டலாரோபணம் முதலிய முன்னோட்டச் செயல்களைச் செய்து, பின்னர் நாழி-வடிவ தர்பம் உடன் கையால் விதிப்படி சம்பாத-ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 9

तत्सन्निधानाय तिस्त्रो हुत्वा मूलाणुनाअहुतीः कुम्भस्थं शिवमभ्यर्च्य पाशसूत्रमुपाहरेत्

அவரது சன்னிதியை அழைக்க மூலாணுவால் மூன்று ஆஹுதிகள் அளித்து, கும்பத்தில் நிறுவப்பட்ட சிவனை அர்ச்சித்து, பின்னர் பாச-சூத்திரத்தை கொண்டு வர வேண்டும்।

Verse 10

शुक्लाम्बरादिकमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अस्मल्लब्धपञ्चपुस्तकेषु दध्यार्द्रमांसमद्यादेरित्यारभ्य होमो घोरेण शान्तये इत्य् अन्तः पाठः पूर्वेणानन्वित इव प्रतिभाति पाशसूत्रं समाहरेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः स्वदक्षिणोर्ध्वकायस्य शिष्यस्याभ्यर्चितस्य च तच्छिखायां निबध्नीयात् पादाङ्गुष्ठावलम्बितं

‘சுக்லாம்பராதிகம்’—என்று ‘க’ குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதி வாசகம். எங்களிடம் கிடைத்த ஐந்து கைப்பிரதிகளில் ‘தயிர், ஈர மாமிசம், மதியம் முதலியவற்றிலிருந்து…’ தொடங்கி ‘…கடுமையான (தீய) தாக்கங்களைச் சாந்திப்படுத்த ஹோமம்’ என முடியும் ஒரு இடைச்செருகல் வாசகம் உள்ளது; ஆனால் அது முன் உரையுடன் இணங்காததுபோல் தோன்றுகிறது. ‘பாசசூத்திரம் சமாஹரேத்’—என்று ‘ங’ குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதி வாசகம். அதன்படி, பூஜிக்கப்பட்ட சீடனின் வலது/மேற்புற உடல் பக்கத்தின் சிகையில் அதை கட்டி, அது பெருவிரல் வரை தொங்குமாறு செய்ய வேண்டும்।

Verse 11

तं निवेश्य निवृत्तेस्तु व्याप्तिमालोक्य चेतसा ज्ञेयानि भुवनान्यस्यां शतमष्टाधिकं ततः

அந்தத் தத்துவத்தை நிவ்ருத்தியில் நிறுவி, அதன் பரவலை மனத்தால் நோக்கி, அதிலுள்ள புவனங்களை அறிய வேண்டும்—அவை பின்னர் நூற்றெட்டு ஆகும்।

Verse 12

कपालो ऽजश् च बुद्धश् च वज्रदेहः प्रमर्दनः विभूतिरव्ययः शास्ता पिनाकी त्रिदशाधिपः

அவர் கபாலன், அஜன் (அஜன்மன்), புத்தன் (பிரபுத்தன்), வஜ்ரதேஹன், பிரமர்தனன், விபூதி, அவ்யயன், சாஸ்தா, பினாகி, திரிதசாதிபன் ஆவார்।

Verse 13

अग्नी रुद्रो हुताशो च पिङ्गलः खादको हरः ज्वलनो दहनो बभ्रुर्भस्मान्तकक्षपान्तकौ

அக்னியே ருத்ரன்; அவர் ஹுதாசன் (ஹவியை உண்ணுபவன்), பிங்கலன் (செம்பொன் நிறம்), காதகன் (விழுங்குபவன்), ஹரன் (அகற்றுபவன்), ஜ்வலனன் (எரியும்வன்), தஹனன் (தகிப்பவன்), பப்ரு (பழுப்புநிறன்), பஸ்மாந்தகன் (சாம்பலாக்கி முடிப்பவன்), க்ஷபாந்தகன் (முடிவை ஏற்படுத்துபவன்).

Verse 14

याम्यमृत्युहरो धाता विधाता कार्यरञ्जकः कालो धर्मो ऽप्यधर्मश् च संयोक्ता च वियोगकः

அவர் யமனுடைய மரணத்தை அகற்றுபவர்; தாதா (தாங்குபவர்) மற்றும் விதாதா (ஒழுங்குபடுத்துபவர்), செயலுக்கு ஊக்கமளிப்பவர். அவரே காலன்; அவரே தர்மமும் அதர்மமும்; அவரே இணைப்பவரும் பிரிப்பவரும் ஆவார்.

Verse 15

नैरृतो मारणो हन्ता क्रूरदृष्टिर्भयानकः ऊर्ध्वांशको विरूपाक्षो धूम्रलोहितदंष्ट्रवान्

அவர் நைர்ருதன்—‘மாரணன்’, ‘ஹந்தா’ எனப் பெயர்பெற்றவன்; கொடூர பார்வையுடனும் பயங்கர உருவுடனும் உள்ளவன். அவர் ஊர்த்வாம்ஶகன், விரூபாக்ஷன், புகை-செம்மை நிறக் கொம்புகளையுடையவன்.

Verse 16

बलश्चातिबलश् चैव पाशहस्तो महाबलः श्वेतश् च जयभद्रश् च दीर्घबाहुर्जलान्तकः

பலன் மற்றும் அதிபலன்; பாசஹஸ்தன் (கயிறு-பாசம் தாங்குபவன்) மற்றும் மகாபலன்; ஸ்வேதன் மற்றும் ஜயபத்ரன்; தீர்கபாஹு மற்றும் ஜலாந்தகன்—இவையே அழைக்கப்படும் நாமங்கள்/சக்திகள்.

Verse 17

वडवास्यश् च भीमश् च दशैते वारुणाः स्मृताः शीघ्रो लघुर्वायुवेगः सूक्ष्मस्तीक्ष्णः क्षपान्तकः

வடவாச்யன் மற்றும் பீமன்—இவர்கள் பத்து பேர் ‘வாருணர்கள்’ (வருணனின் வட்டாரத்தினர்) என நினைக்கப்படுகின்றனர்: சீக்ரன், லகு, வாயுவேகன், சூக்ஷ்மன், தீக்ஷ்ணன், க்ஷபாந்தகன்.

Verse 18

पञ्चान्तकः पञ्चशिखः कपर्दी मेघवाहनः जटामुकुटधारी च नानारत्नधरस् तथा

அவர் ஐந்து பந்தக் காரணங்களை அழிப்பவர், பஞ்சசிகன், கபர்தி (ஜடாதாரி). மேகம் அவருடைய வாகனம்; ஜடாமுகுடம் தரிப்பவர்; பலவகை ரத்தினங்களை அணிபவர்.

Verse 19

निधीशो रूपवान् धन्यो सौम्यदेहः प्रसादकृत् प्रकाशो ऽप्यथ लक्ष्मीवान् कामरूपो दशोत्तरे

அவர் நிதிகளின் அதிபதி, அழகுடையவர், பாக்கியவான்; மென்மையான வடிவம் உடையவர், அருள் வழங்குபவர்; ஒளிமிக்கவர்; மேலும் லக்ஷ்மியுடன் கூடியவர்—இச்சைப்படி ரூபம் எடுப்பவர்—இவை ‘தசோத்தர’ தொகுப்பில் கூறப்படுகின்றன.

Verse 20

विद्याधरो ज्ञानधरः सर्वज्ञो वेदपारगः मातृवृत्तश् च पिङ्गाक्षो भूतपालो बलिप्रियः

அவர் வித்யைகளைத் தாங்குபவர், ஞானத்தைத் தாங்குபவர்; அனைத்தையும் அறிந்தவர், வேதங்களின் கரையை அடைந்தவர். மாத்ருக்களின் விரத-ஆசாரத்தில் நிலைத்தவர், பிங்கலக் கண்கள் உடையவர்; உயிர்களின் காவலன்-ஆளுநர், பலி பிரியன்.

Verse 21

प्रवर्धन इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः वरुण इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः जनान्तक इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः सर्वविद्याविधता च सुखदुःखहरा दश अनन्तः पालको धीरः पातालाधिपतिस् तथा

‘ப்ரவர்தன’—என்று ங்-குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதியில் பாடம்; ‘வருண’—என்று க்-குறியிடப்பட்ட பிரதியில்; ‘ஜனாந்தக’—என்று ங்-குறியிடப்பட்ட பிரதியில். இவை பத்து பெயர்கள்: எல்லா வித்யைகளையும் விதிப்பவர், இன்ப-துன்பம் நீக்குபவர்; மேலும் அனந்த, பாலக, தீர, மற்றும் பாதாளத்தின் அதிபதி.

Verse 22

वृषो वृषधरो वीर्यो ग्रसनः सर्वतोमुखः लोहितश् चैव विज्ञेया दश रुद्राः फणिस्थिताः

சேஷ நாகத்தின் மீது நிலை கொண்ட இவர்கள் பத்து ருத்ரர்கள் என அறிக: வ்ருஷ, வ்ருஷதர, வீர்ய, கிரசன, சர்வதோமுக, மற்றும் லோஹித.

Verse 23

शम्भुर्विभुर्गणाध्यक्षस्त्र्यक्षस्त्रिदशवन्दितः संहारश् च विहारश् च लाभो लिप्सुर्विचक्षणः

அவர் சம்பு, அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவன், கணங்களின் தலைவன், மும்முகக் கண்களையுடையவன், தேவர்களால் வணங்கப்படுபவன். அவனே சங்காரம் மற்றும் தெய்வீக விளையாட்டு; அவனே பெறுதல் மற்றும் பெற விரும்புதல்; உன்னத விவேகி.

Verse 24

अत्ता कुहककालाग्निरुद्रो हाटक एव च कुष्माण्डश् चैव सत्यश् च ब्रह्मा विष्णुश् च सप्तमः

அவர் அத்தா (உண்பவன்), குஹகன் (மாயக்காரன்), காலாக்னி, ருத்ரன், ஹாடகம் (தங்கம்) தானே, குஷ்மாண்டன், சத்தியம், பிரம்மா, விஷ்ணு—மேலும் பெயர்வரிசையில் ஏழாமனும் ஆவான்.

Verse 25

रुद्रश्चाष्टाविमे रुद्राः कटाहाभ्यन्तरे स्थिताः एतेषामेव नामानि भुवनानामपि स्मरेत्

இவர்களே எட்டு ருத்ரர்கள்; அவர்கள் பிரபஞ்சம் எனும் கடாகத்தின் உள்ளே நிலைகொள்கிறார்கள். இவர்களின் பெயர்களையும், உலகங்களின் (புவனங்களின்) பெயர்களையும் நினைவுகூர வேண்டும்.

Verse 26

भवोद्भवः सर्वभूतः सर्वभूतसुखप्रदः सर्वसान्निध्यकृद् ब्रह्मविष्णुरुद्रशरार्चितः

அவர் பவோத்பவம்—அவரிடமிருந்து பவம் (இருப்புத் தன்மை) எழுகிறது; அவர் எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளார்ந்த இருப்பு; அனைவருக்கும் இன்பம் அளிப்பவன்; எங்கும் தன் சான்னித்யத்தை ஏற்படுத்துபவன்; பிரம்மா-விஷ்ணு-ருத்ரரின் பரிவாரங்களால் வழிபடப்படுபவன்.

Verse 27

संस्तुत पूर्वस्थित ॐ साक्षिन् ॐ रुद्रान्तक ॐ पतङ्ग ॐ शब्द ॐ सूक्ष्म ॐ शिव सर्वसर्वद सर्वसान्निध्यकर ब्रह्मविष्णुरुद्रकर ॐ नमः शिवाय ॐ नमो नमः अष्टाविंशति पादानि व्योमव्यापि मनो गुह सद्योहृदस्त्रनेत्राणि मन्त्रवर्णाष्टको मतः

புகழ்ந்து வணங்கி, ஆதியாய் என்றும் நிலைத்துள்ள சிவனை ஜபிக்க வேண்டும்—“ஓம் சாக்ஷின்; ஓம் ருத்ராந்தக; ஓம் பதங்க; ஓம் சப்த; ஓம் ஸூக்ஷ்ம; ஓம் சிவ—அனைத்திற்கும் அனைத்தையும் அளிப்பவன், எங்கும் சான்னித்யம் செய்பவன், பிரம்மா-விஷ்ணு-ருத்ரரை வெளிப்படுத்துபவன்; ஓம் நமః சிவாய; ஓம் நமோ நமః।” இவ்வமைப்பு இருபத்தெட்டு பாதங்களுடையது; ஆகாயம்போல் அனைத்திலும் பரவி, மனக் குகையில் மறைந்துள்ளது; சத்யோஜாத, ஹ்ருதய, அஸ்த்ர, நேத்ர முதலியவற்றுடன் தொடர்புடையது; ஆகவே இது வர்ணாஷ்டகம்/அஷ்டாக்ஷர மந்திரம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 28

वाय ॐ नमो नमः इति अनर्चित संस्तुत पूर्वविन्द ॐ साक्षिण ॐ रुद्रान्तक ॐ पतङ्ग ॐ ज्ञान ॐ शब्द ॐ सूक्ष्म ॐ शिव ॐ सर्व ॐ सर्वद ॐ सर्वसान्निध्यकर ब्रह्मविष्णु रुद्रकर ॐ नमः शिवाय ॐ नमो नम इति च, चिह्नितपुस्तकपाठः वीजाकारो मकारश् च नाड्याविडापिङ्गलाह्वये प्राणापानावुभौ वायू घ्राणोपस्थौ तथेन्द्रिये

“வாய—‘ஓம் நமோ நமः’” என்று ஜபிக்க வேண்டும். பிந்து முன்னிட்டு, வழிபடப்படாதபோதிலும் ஸ்துதிக்கப்பட்ட ரூபத்தை நோக்கி—“ஓம் சாக்ஷி, ஓம் ருத்ராந்தக, ஓம் பதங்க, ஓம் ஞானம், ஓம் சப்தம், ஓம் சூக்ஷ்மம், ஓம் சிவ, ஓம் சர்வ, ஓம் சர்வத, ஓம் சர்வசாந்நித்யகர, பிரம்ம-விஷ்ணு-ருத்ரகர; ஓம் நமः சிவாய; ஓம் நமோ நமः” எனப் பெயர்கள் உச்சரிக்கப்படுகின்றன. குறியிடப்பட்ட நூல்-பாடத்தில் அகர-பீஜமும் மகாரமும் இடா, பிங்கலா நாடிகளில் நிலைபெற்றதாகவும்; பிராணன், அபானன் எனும் இரு வாயுக்களும்; மேலும் மூக்கு மற்றும் உபஸ்த இంద్రியங்களுடன் தொடர்புடைய சக்திகளும் கூறப்படுகின்றன.

Verse 29

गन्धस्तु विषयः प्रोक्तो गन्धादिगुणपञ्चके पार्थिवं मण्डलं पीतं वज्राङ्गं चतुरस्रकं

கந்தம் என்பது கந்தம் முதலிய ஐந்து குணங்களின் தொகுதியில் ‘விஷயம்’ (இந்திரிய-கிராஹ்யம்) என்று கூறப்படுகிறது. பார்திவத் தத்துவ மண்டலம் மஞ்சள் நிறம், வஜ்ரம் போல் உறுதி, மேலும் சதுரஸ்ரம் (சதுரம்) ஆகும்.

Verse 30

विस्तारो योजनानान्तु कोटिरस्य शताहता अत्रैवान्तर्गता ज्ञेया योनयो ऽपि चतुर्दश

இதன் விரிவு ஒரு கோடி யோஜனங்கள்; அதற்கு நூறு மடங்கு எனக் கூறப்படுகிறது. இதன் உள்ளேயே பதினான்கு யோனிகளும் அடங்கியுள்ளன என்று அறிய வேண்டும்.

Verse 31

प्रथमा सर्वदेवानां मन्वाद्या देवयोनयः मृगपक्षी च पशवश् चतुर्धा तु सरीसृपाः

முதல் யோனி (வகை) எல்லா தேவர்களுடையது; மனு முதலியோர் தேவ-யோனிகள் (தெய்வ வம்சங்கள்) எனக் கூறப்படுகின்றனர். மிருகம், பறவை, பசு முதலிய விலங்குகளும் உள்ளன; மேலும் சரீஸ்ருபங்கள் நான்கு வகை என்று சொல்லப்படுகிறது.

Verse 32

स्थावरं पञ्चमं सर्वं योनिः षष्ठी अमानुषी पैशाचं राक्षसं याक्षं गान्धर्वं चैन्द्रमेव च

எல்லா ஸ்தாவர (அசையா) உயிர்களும் ஐந்தாம் வகை; ஆறாம் யோனி ‘அமானுஷி’—அதாவது பைசாச, ராக்ஷச, யாக்ஷ, காந்தர்வ, மேலும் ஐந்திர (இந்திர-சார்ந்த) வகை.

Verse 33

सौम्यं प्राणेश्वरं ब्राह्ममष्टमं परिकीर्तितं अष्टानां पार्थिवन्तत्त्वमधिकारास्पदं मतं

எட்டாவது தத்துவம் சௌம்யமானது, பிராணங்களின் ஈசன், பிராஹ்ம (பிரம்மசம்பந்த) சக்தி எனப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகிறது. இவ்வெட்டில் பார்திவத் தத்துவமே செயலாதிகாரத்தின் ஆதாரத் தளம், அதாவது நடைமுறைப் பயன்பாட்டின் ஆச்ரயம் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 34

लयस्तु प्रकृतौ बुद्धौ भोगो ब्रह्मा च कारणं ततो जाग्रदवस्थानैः समस्तैर् भुवनादिभिः

லயம் பிரக்ருதியில் நிகழ்கிறது; போகம் (அனுபவம்) புத்தியில் நிகழ்கிறது; பிரம்மா காரணத் தத்துவம். அந்தக் காரணத்திலிருந்து உலகங்கள் முதலிய அனைத்துடன் கூடிய விழிப்பு நிலைகள் முழுவதும் தோன்றுகின்றன.

Verse 35

निवृत्तिं गर्भितां ध्यात्वा स्वमन्त्रेण नियोज्य च वमुद्रया रेचकेन कुम्भे संस्थाप्य ॐ हां निवृत्तिकलापाशाय नम इत्य् अनेनार्घ्यं दत्वा सम्पूज्य विमुखेनैव स्वाहान्तेनै सन्निधानायाहुतित्रयं सन्तर्पणाहुतित्रयं च दत्वा ॐ हां ब्रह्मणे नम इति ब्रह्माणमावाह्य सम्पूज्य च स्वाहान्तेन सन्तर्प्य ब्रह्मन् तवाधिकारे ऽस्मिन् मुमुक्षुं दोक्ष्ययाम्यहं

நிவ்ருத்தி-கலையை ‘கர்பிதா’ (விதிக்குள் மறைந்திருப்பது) எனத் தியானித்து, தன் மந்திரத்தால் அதனை நியோகிக்க வேண்டும். வ-முத்திரையும் ரேசகமும் (மூச்சை வெளியேற்றுதல்) கொண்டு அதை கும்பத்தில் நிறுவ வேண்டும். “ஓம் ஹாம் நிவ்ருத்திகலாபாசாய நம:” என்ற மந்திரத்தால் அர்க்யம் அளித்து முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் விமுகமாக இருந்து, ஸ்வாஹா-முடியும் மந்திரத்தால் சன்னிதானத்திற்காக மூன்று ஆஹுதிகளும், தர்ப்பணத்திற்காக மூன்று ஆஹுதிகளும் அளிக்க வேண்டும். அதன் பின் “ஓம் ஹாம் ப்ரஹ்மணே நம:” என்று ப்ரஹ்மாவை ஆவாஹனம் செய்து பூஜித்து, ஸ்வாஹாந்த ஆஹுதிகளால் தர்ப்பித்து, “ஹே ப்ரஹ்மன், உங்கள் அதிகாரவட்டத்தில் இந்த முமுக்ஷுவுக்கு நான் தீக்ஷையைத் தொடங்குவிக்கிறேன்” என்று கூற வேண்டும்.

Verse 36

भाव्यं त्वयानुकूलेन विधिं विज्ञापयेदिति आवाहयेत्ततो देवीं रक्षां वागीश्वरीं हृदा

“விதி எனக்கு அனுகூலமாக நடைபெறுக” என்று எண்ணி (அதிஷ்டாத்ரி சக்தியிடம்) முறையை அறிவிக்க வேண்டும். பின்னர் இதயத் தியானத்தால் தேவியை—ரக்ஷா, வாகீஸ்வரீ—ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

इच्छाज्ञानक्रियारूपां षड्विधां ह्य् एककारणं पूजयेत्तर्पयेद्देवीं प्रकारेणामुना ततः

பின்னர் இதே முறையில் தேவியைப் பூஜித்து தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்—அவள் இச்சை, ஞானம், கிரியை எனும் ரூபங்களுடையவள்; ஆறுவகைத் தன்மையுடையவள்; ஒரே காரணஸ்வரூபமுமானவள்.

Verse 38

वागीश्वरीं विनिःशेषयोनिविक्षोभकारणं हृत्सम्पुटार्थवीजादिहूं फडन्तशराणुना

வாகீஸ்வரீ மந்திரத்தால்—முழு யோனி/மூலத்தை முற்றிலும் கலக்கச் செய்யும் காரணமானது—ஹ்ருத்-ஸம்புடத்தில் பீஜாதிகளுடன் ‘ஹூம்’ என ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்; இறுதியில் ‘பட்’ என்ற ஆயுத-அக்ஷரத்தைச் சேர்த்து அம்பாயுதம் போல செலுத்த வேண்டும்।

Verse 39

ताडयेद्धृदये तस्य प्रविशेत्स विधानवित् ततः शिष्यस्य चैतन्यं हृदि वह्निकणोपमं

விதியை அறிந்த ஆச்சாரியர் அந்த சீடனை இதயப் பகுதியில் தாடனம் (தொடுதல்/தூண்டுதல்) செய்து, பின்னர் (மந்திரத்தை) உள்ளே புகச் செய்ய வேண்டும். அப்போது சீடனின் சைதன்யம் இதயத்தில் தீப்பொறி போல ஆகிறது।

Verse 40

निवृत्तिस्थं युतं पाशैर् ज्येष्ठया विभजेद्यथा ॐ हां हूं हः हूं फटों हां स्वाहेत्यनेनाथ पूरकेणाङ्कुशमुद्रया

பின்னர் நிவ்ருத்தி-ஸ்த தத்துவத்தை பாசங்களுடன் ஜ்யேஷ்டா சக்தியால் விதிப்படி பிரித்து/வின்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் “ॐ ஹாம் ஹூம் ஹஃ ஹூம் பட் ॐ ஹாம் ஸ்வாஹா” என்ற மந்திரத்துடன் பூரகம் செய்து அங்குஷ முத்திரையைப் பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 41

तदाकृष्य स्वमन्त्रेण गृहीत्वाअत्मनि योजयेत् ॐ हां ह्रूं हां आत्मने नमः पित्रोर्विभाव्य संयोगं चैतन्यं रेचकेन तत्

அதைத் தன் மந்திரத்தால் இழுத்து, பற்றிக் கொண்டு, தன்னுள் (ஆத்மனில்) ஒன்றுபடுத்த வேண்டும். “ॐ ஹாம் ஹ்ரூம் ஹாம் ஆத்மனே நமః” என்று ஜபிக்க வேண்டும். இடா-பிங்கலா/ப்ராண-அபான இணைப்பை தியானித்து, ரேசகத்தால் அந்த சைதன்யத்தை அனுப்ப வேண்டும்।

Verse 42

ब्रह्मादिकारणत्यागक्रमान्नीत्वा शिवास्पदं ॐ हूं ह्रीं हामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रविश्येच्चेति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हां हां क्षं हामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः गर्भाधानार्थमादाय युगपत् सर्वयोनिषु

பிரம்மாதி காரணத் தத்துவங்களைத் துறக்கும் வரிசையால் (ஜீவ/பீஜத்தை) சிவாஸ்பதத்திற்குக் கொண்டு சென்று “ॐ ஹூம் ஹ்ரீம் ஹாம்”—இது ‘க’ குறியிடப்பட்ட பாடம். மற்றொரு ‘க, ங’ குறியிடப்பட்ட பாடத்தில் “ப்ரவிஷ்யேத்” (புக வேண்டும்) எனச் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இன்னொரு ‘க’ குறியிடப்பட்ட பாடம் “ॐ ஹாம் ஹாம் க்ஷம் ஹாம்” எனக் கூறுகிறது. கர்ப்பாதான நோக்கில் இதை எடுத்துக் கொண்டு, எல்லா யோனிகளிலும் ஒரே நேரத்தில் வினியோகிக்க வேண்டும்।

Verse 43

क्षिपेद्वागीश्वरीयोनौ वामयोद्भवमुद्रया ॐ हां हां हां आत्मने नमः पूजयेदप्यनेनैव तर्पयेदपि पञ्चधा

‘வாம-யோத்பவ’ முத்திரையால் வாகீஸ்வரியின் யோனி-பீடத்தில் மந்திரம்/ஆஹுதியை இட வேண்டும். “ஓம் ஹாம் ஹாம் ஹாம்—ஆத்மனே நமः” என்று ஜபித்து இதே மந்திரத்தால் பூஜை செய்து, ஐந்துவிதமாக தர்ப்பணமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 44

अन्ययोनिषु सर्वासु देहशुद्धिं हृदा चरेत् नात्र पुंसवनं स्त्र्यादिशरीरस्यापि सम्भवात्

மற்ற எல்லா யோனிகளிலும் உள்ளத்தால் (அகத்தில்) உடல்-சுத்தியைச் செய்ய வேண்டும். இங்கு பும்ஸவனச் சடங்கு பொருந்தாது; ஏனெனில் பெண் முதலிய உடலும் தோன்றக்கூடும்.

Verse 45

सीमन्तोन्नयनं वापि दैवान्यङ्गानि देहवत् शिरसा जन्म कुर्वीत जुगुप्सन् सर्वदेहिनां

சீமந்தோன்னயனச் சடங்கையும் செய்ய வேண்டும்; பிற தெய்வீக அங்கச் செயல்களையும் உடலுடையவரைப் போல நடத்த வேண்டும். தலைவணங்கி ‘பிறப்பு-நிறுவல்’ செய்து, எல்லா உடலுடையோரையும் இழிவுபடுத்தல்/தீங்கு செய்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 46

तथैव भावयेदेषामधिकारं शिवाणुना भोगं कवचमन्त्रेण शस्त्रेण विषयात्मना

அதேபோல் அவர்களின் அதிகாரத்தை மங்களமான ‘சிவ-அணு’ மூலம் தியானிக்க வேண்டும். போகம்/அனுபவத்தை கவச-மந்திரத்தால், ஆயுதத்தை விஷயாத்மக (இந்திரிய-விஷய-சுவபாவ)மாகக் கருதித் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 47

मोहरूपमभेदश् च लयसज्ञं विभावयेत् शिवेन श्रोतसां शुद्धिं हृदा तत्त्वविशोधनं

மோகத்தின் ரூபமும் அபேதமும்—‘லயம்’ என அறியப்படும் நிலை—அதைத் தியானிக்க வேண்டும். சிவனால் ஸ்ரோதஸ்கள் (உள் வழிச்செலுத்தல்கள்) சுத்தமடைகின்றன; இதயத்தால் தத்துவங்கள் விசோதிக்கப்படுகின்றன.

Verse 48

पञ्च पञ्चाहुतीः कुर्यात् गर्भाधानादिषु क्रमात् मायया मलकर्मादिपाशबन्धनिवृत्तये

கர்ப்பாதானம் முதலிய ஸம்ஸ்காரங்களில் முறையே ஐந்து ஐந்து ஆஹுதிகளாக ஐந்து தொகுதிகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மாயா-மந்திர சக்தியால் மலம், கர்மம் முதலிய பாசப் பந்தம் நீங்குவதற்காக।

Verse 49

निष्कृत्यैव हृदा पश्चाद् यजेत शतमाहुतीः मलशक्तिनिरोधेन पाशानाञ्च वियोजनं

முதலில் இதயத்தில் (உள்ளார்ந்த நோக்கத்தால்) பிராயச்சித்தம் செய்து, பின்னர் நூறு ஆஹுதிகளால் யஜனம் செய்ய வேண்டும்; மலம் எனும் சக்தியை அடக்குவதால் பாசங்கள் பிரிகின்றன।

Verse 50

स्वाहान्तायुधमन्त्रेण पञ्चपञ्चाहुतीर्यजेत् मायाद्यन्तस्य पाशस्य सप्तवारास्त्रजप्तया

‘ஸ்வாஹா’ என்று முடியும் ஆயுத-மந்திரத்தால் ஐந்து ஐந்து ஆஹுதிகளாக ஐந்து தொகுதிகள் செய்து யஜனம் செய்ய வேண்டும்; ‘மாயா’ என்று தொடங்கும் பாச-மந்திரத்திற்காக அஸ்திர-மந்திரத்தை ஏழு முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 51

कर्तर्या छेदनं कुर्यात् कल्पशस्त्रेण तद्यथा ॐ हूं निवृत्तिकलापाशाय हूं फट् ॐ हं हं हां आत्मने नम इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः शिखात्मने ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पञ्चपञ्चाहुतीर्दद्यादिति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः बन्धकत्वञ्च निर्वर्त्य हस्ताभ्याञ्च शराणुना

கத்தரியால், விதிப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட கல்ப-சஸ்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, பந்தச் சேதனத்தை இவ்வாறு செய்ய வேண்டும்— “ஓம் ஹூம் நிவ்ருத்தி-கலா-பாசாய ஹூம் பட்.” சில குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதிகளில்— “ஓம் ஹம் ஹம் ஹாம் ஆத்மனே நம:” அல்லது “சிகாத்மனே” என்ற பாடம் உள்ளது; மேலும் “ஐந்து ஐந்து ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும்” என்பதும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு பந்தகத்துவத்தை நிறைவேற்றி, இரு கைகளாலும், சராணு (அம்புபோன்ற கருவி) மூலமும் செயல் செய்ய வேண்டும்।

Verse 52

विसृज्य वर्तुलीकृत्य घृतपूर्णे स्रुवे धरेत् दहेदनुकलास्त्रेण केवलास्त्रेण भस्मसात्

அதை விடுவித்து வட்டமாக அமைத்து, நெய் நிரம்பிய ஸ்ருவத்தில் வைக்க வேண்டும்; அனுகலா-அஸ்திரத்தால் அல்லது கேவலா-அஸ்திரத்தால் அதை சாம்பலாக்கி எரிக்க வேண்டும்।

Verse 53

कुर्यात् पञ्चाहुतीर्दत्वा पाशाङ्कुशनिवृत्तये ॐ हः अस्त्राय हूं फट् प्रायश्चित्तं ततः कुर्यादस्त्राहुतिभिरष्टभिः

‘பாசம்-அங்குசம்’ எனப்படும் தடையை நீக்க ஐந்து ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும். பின்னர் ‘ஓம் ஹஃ அஸ்த்ராய ஹூம் பட்’ என்ற அஸ்த்ர மந்திரத்தால் எட்டு ஆஹுதிகள் அளித்து பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

अथावाह्य विधातारं पूजयेत्तर्पयेत्तथा तत ॐ हां शब्दस्पर्शशुद्धब्रह्मन् गृहाण स्वाहेत्याहुतित्रयेणाधिकारमस्य समर्पयेत् दग्धनिःशेषपापस्य ब्रह्मन्नस्य पशोस्त्वया

பின்னர் விதாதாவை ஆவாஹனம் செய்து வழிபட்டு, அதுபோல தர்ப்பணமும் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் ‘ஓம் ஹாம், சப்த-ஸ்பரிச சுத்த பிரஹ்மன், கிரஹாண ஸ்வாஹா’ என்ற மந்திரத்தால் மூன்று ஆஹுதிகள் அளித்து இதற்கான அதிகாரத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பிரஹ்மனே, உம்மால் இப்பசுவின் பாவம் முழுவதும் எஞ்சாமல் எரிந்து நீங்குகிறது.

Verse 55

बन्धाय न पुनः स्थेयं शिवाज्ञां श्रावयेदिति ततो विसृज्य धातारं नाड्या दक्षिणया शनैः

பந்தத்திற்காக மீண்டும் அந்த நிலையில் நிலைத்திருக்க வேண்டாம்; மனத்தில் ‘சிவ ஆணையைச் ச்ராவயி/உச்சரி’ என்று செய்ய வேண்டும். பின்னர் தாதாவை விஸர்ஜனம் செய்து வலது நாடியால் மெதுவாக ரேசனம் (மூச்சை வெளியேற்றல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 56

संहारमुद्रयात्मानं कुम्भकेन निजात्मना राहुयुक्तैकदेशेन चन्द्रविम्बेन सन्निभं

ஸம்ஹார முத்திரையாலும் கும்பகம் (மூச்சுத் தடை) மூலமும், தன் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவால் தன்னைத் தானே தியானிக்க வேண்டும்—ஒரு பகுதியில் ராகுவுடன் இணைந்ததுபோல் மூடப்பட்ட சந்திர வட்டம் போன்றதாக.

Verse 57

आदाय योजयेत् सूत्रे रेचकेनोद्भवाख्यया पूजयित्वार्घ्यपात्रस्थतोयविन्दुसुधोपमं

அதை எடுத்துக் கொண்டு, ரேசனம் செய்யும் போது ‘உத்பவ’ எனப்படும் மந்திரத்தால் சூத்திரத்தில் (யஜ்ஞோபவீதத்தில்) இணைக்க வேண்டும். வழிபாடு செய்து, அர்க்யப் பாத்திரத்தில் உள்ள நீர்த்துளியை அமிர்தம் போன்றதாகக் கருதி தியானிக்க அல்லது அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 58

विसृज्य पितरौ दद्याद्वौषडन्तशिवाणुना पूरणाय विधिः पूर्णा निवृत्तिरिति शोधिता

அழைக்கப்பட்ட பித்ருக்களை முறையாக விடைபெறச் செய்து, பின்னர் ‘வௌஷட்’ என முடியும் சிவமந்திரத்தால் கிரியையின் நிறைவு பெறச் சமாபன ஆஹுதியை அளிக்க வேண்டும். இவ்வாறு விதி முழுமை பெறுகிறது; இதுவே யாகத்தின் சுத்தமான ‘நிவ்ருத்தி’ (முடிவு) என கூறப்படுகிறது।