Adhyaya 82

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये समयदीक्षाकथनं नाम एकाशीतितमो ऽध्यायः अथ द्व्यशीतितमो ऽध्यायः संस्कारदीक्षाकथनं ईश्वर उवाच वक्ष्ये संस्कारदीक्षायां विधानं शृणु षण्मुख आवाहयेन्महेशस्य वह्निस्थस्य शिरो हृदि

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்நேயத்தில் ‘சமயதீக்ஷாகதனம்’ எனும் எண்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது ‘ஸம்ஸ்காரதீக்ஷாகதனம்’ எனும் எண்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. ஈச்வரன் கூறினார்—ஸம்ஸ்காரதீக்ஷையின் விதியை உரைக்கிறேன்; ஓ ஷண்முகா, கேள். யாகஅக்னியில் நிலைபெற்ற மகேசனை ஆவாஹனம் செய்து, சிரோ-ந்யாசத்தை ஹ்ருதயத்தில் நிறுவுக.

Verse 2

संश्लिष्टौ तौ समभ्यर्च्य सन्तर्प्य हृदयात्मना तयोः सन्निधये दद्यात्तेनैवाहुतिपञ्चकं

அந்த இருவரையும் ஒன்றிணைந்த நிலையில் முறையாக ஆராதித்து, மனமார்ந்த பக்தியால் திருப்திப்படுத்தி, அவர்களின் சன்னிதி நிலைக்க அதே முறையிலேயே ஐந்து ஆஹுதிகளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 3

कुसुमेनास्त्रलिप्तेन ताडयेत्तं हृदा शिशुं प्रस्फुरत्तारकाकारं चैतन्यं तत्र भावयेत्

அஸ்திர மந்திரம் பூசப்பட்ட மலரால் ஹ்ருதயத்தில் உள்ள அந்த ‘சிசு’வைத் தட்ட வேண்டும்; பின்னர் அங்கே நட்சத்திர வடிவில் மின்னும் சைதன்யத்தை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 4

शिवात्मनेति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः शिवहस्ते च स्थित्यर्थमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः कुसुमेनाष्टजप्तेनेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रविश्य तत्र हुङ्कारमुक्तं रेचकयोगतः संहारिण्या तदाकृष्य पूरकेण हृदि न्यसेत्

அந்த நுண்ணிடத்தில் பிரவேசித்து ரேசக (வெளிச்சுவாசம்) யோகத்துடன் ‘ஹூம்’ பீஜத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். பின்னர் ஸம்ஹாரிணீ சக்தியால் அதை இழுத்து, பூரக (உள்சுவாசம்) யோகத்துடன் ஹ்ருதயத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

ततो वागीश्वरीयौनौ मुद्रयोद्भवसञ्ज्ञया हृत्सम्पुटितमन्त्रेण रेचकेन विनिक्षिपेत्

பின்பு வாகீஸ்வரியின் ‘யோனி’ நிலையிலே ‘உத்பவ’ எனப்படும் முத்திரையால், ஹ்ருத்-சம்புடித மந்திரத்துடன் சேர்த்து ரேசகம் (வெளிசுவாசம்) மூலம் அதை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 6

ॐ हां हां हां आत्मने नमः जाज्वल्यमाने निर्धूमे जुहुयादिष्टसिद्धये अप्रवृद्धे सधूमे तु होमो वह्नौ न सिद्ध्यति

“ஓம் ஹாம் ஹாம் ஹாம் ஆத்மனே நமः।” அக்கினி தீவிரமாக எரிந்து புகையில்லாமல் இருக்கையில் இஷ்டசித்திக்காக ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்; அக்கினி பலவீனமாகவும் புகையுடனும் இருந்தால் அந்த அக்கினியில் செய்த ஹோமம் வெற்றியடையாது।

Verse 7

स्निग्धः प्रदक्षिणावर्तः सुगन्धिः शस्यते ऽनलः विपरीतस्फुलिङ्गी च भूमिस्पर्शः प्रशस्यते

அக்கினி ஸ்நிக்தமாக (நிலையாக, போஷிக்கப்பட்டதாக) இருந்து, ஜ்வாலை வலப்புறம் சுழன்று, நறுமணமுடன் இருந்து, ச்புலிங்கங்கள் எதிர்திசையில் பறந்து, நிலத்தைத் தொடுமாறு (தாழ்ந்து, நிலையாக) எரிந்தால் அது சுபமாகப் பாராட்டப்படுகிறது।

Verse 8

इत्येवमादिभिश्चिह्नैर् हुत्वा शिष्यस्य कल्मषं पापभक्षणहोमेन दहेद्वा तं भवात्मना

இவ்வாறான முதலிய குறிகளுடன் ஆஹுதி செய்து சீடனின் கல்மஷத்தை எரித்தழிக்க வேண்டும்; அல்லது ‘பாப-பக்ஷண’ ஹோமத்தால், பவ (சிவ) என்ற ஆத்மபாவத்துடன், அந்த மாசை உண்டு/அழிக்க வேண்டும்।

Verse 9

द्विजत्वापादनार्थाय तथा रुद्रांशभावने आहारवीजसंशुद्धौ गर्भाधानाय संस्थितौ

உண்மையான த்விஜத்துவத்தை அளிப்பதற்கும், சந்ததியில் ருத்ராம்ச-பாவனையை வளர்ப்பதற்கும், ஆகாரம் மற்றும் பீஜம் இரண்டையும் சுத்திகரித்து, தம்பதியர் கர்ப்பாதானச் சடங்கிற்கு முனைவாராக।

Verse 10

सीमन्ते जन्मतो नामकरणाय च होमयेत् शतानि पञ्च मूलेन वौषडादिदशांशतः

சீமந்தோன்னயனம், பிறப்புக் கால (ஜாதகர்ம) மற்றும் நாமகரணம் ஆகியவற்றில், விதிக்கப்பட்ட மூலத் திரவியத்தால் ஐந்நூறு ஆஹுதிகள் செலுத்த வேண்டும்; ‘வௌஷட்’ முதலிய மந்திர முடிவுகளை விதிப்படி பத்தில் ஒரு பங்காகப் பயன்படுத்த வேண்டும்।

Verse 11

शिथिलीभूतबन्धस्य शक्तावुत्कर्षणं च यत् आत्मनो रुद्रपुत्त्रत्वे गर्भाधानं तदुच्यते

உடல் கட்டுப்பாடுகள் தளர்ந்து சக்தி உயர்வு ஏற்படும் போது, மேலும் ஆத்மா ‘ருத்ரபுத்திர’ நிலையைக் கொண்டதாகச் சொல்லப்படும் போது—அதுவே கர்ப்பாதானம் எனப்படுகிறது।

Verse 12

स्वान्तत्र्यात्मगुणव्यक्तिरिह पुंसवनं मतं मायात्मनोर्विवेकेन ज्ञानं सीमन्तवर्धनं

இங்கு ‘புஂசவனம்’ என்பது உள்ளத்தின் சுயாதீன குணங்கள் வெளிப்படுதல் எனக் கருதப்படுகிறது; மாயை–ஆத்மா வேறுபாட்டை உணர்வதால் எழும் ஞானமே ‘சீமந்தவர்தனம்’।

Verse 13

शिवादितत्त्वशुद्धेस्तु स्वीकारो जननं मतं ममन्त्रेणेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हां हां आत्मने नम इति ग, घ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हां आत्मने नम इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पापक्षयेण होमनेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः वीजसंसिद्धौ इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः बोधनं यच्छिवत्वेन शिवत्वार्हस्य नो मतं

சிவ முதலிய தத்துவங்களின் சுத்தியில் ‘ஏற்றுக்கொள்ளுதல்’ என்பதே (ஆன்மீக) ‘பிறப்பு’ எனக் கருதப்படுகிறது—என்று என் மந்திரத்துடன் ஒரு பாடம் கூறுகிறது. குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் ‘ஓம் ஹாம் ஹாம் ஆத்மனே நமः’ என்றும், மற்றொரு பாடத்தில் ‘ஓம் ஹாம் ஆத்மனே நமः’ என்றும் வாசிப்பு உள்ளது. மேலும் ‘பாபநாசத்திற்கான ஹோமம்’ என்றும் ‘பீஜமந்திர சித்திக்காக’ என்றும் படிக்கப்படுகிறது. ஆனால் சிவத்துவத்திற்கு தகுதியானவரை வெறும் இத்தகைய சூத்திரத்தால் சிவத்துவத்தில் விழிப்புறச் செய்வது—எங்கள் கருத்தல்ல।

Verse 14

संहारमुद्रयात्मानं स्फुरद्वह्निकणोपमं विदधीत समादाय निजे हृदयपङ्कजे

ஸம்ஹார முத்திரையை ஏற்று, தன்னை மின்னும் அக்கினித் துகள்போல் எனக் கற்பித்து தியானிக்க வேண்டும்; அதைச் சேர்த்து தன் இதயத் தாமரையில் நிறுவ வேண்டும்।

Verse 15

ततः कुम्भयोगेन मूलमन्त्रमुदीरयेत् कुर्यात् समवशीभावं तदा च शिवयोर्हृदि

பின்னர் கும்பக-யோகத்தால் (மூச்சுத் தடை) மூலமந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும். அதன் பின் முழு சமவசீபாவத்தை ஏற்படுத்தி அதை சிவன்–சிவையின் இதயத்தில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 16

ब्रह्मादिकारणात्यागक्रमाद्रेचकयोगतः नीत्वा शिवान्तमात्मानमादायोद्भवमुद्रया

பிரம்மா முதலான காரணத் தத்துவங்களைத் துறக்கும் வரிசையாலும், ரேசக-யோகத்தாலும் (மூச்சை வெளியேற்றுதல்), ஆத்மாவை சிவாந்தம் வரை கொண்டு சென்று, உத்பவ-முத்திரையால் அதை ஏற்று நிறுவ வேண்டும்.

Verse 17

हृत्सम्पुटितमन्त्रेण रेचकेन विधानवित् शिष्यस्य हृदयाम्भोजकर्णिकायां विनिक्षिपेत्

விதியை அறிந்தவர், ரேசகத்தால், இதய-சம்புடத்தில் மூடப்பட்ட மந்திரத்தை சீடனின் இதயத் தாமரையின் கர்ணிகையில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 18

पूजां शिवस्य वह्नेश् च गुरुः कुर्यात्तदोचितां प्रणतिञ्चात्मने शिष्यं समयान् श्रावयेत्तथा

குரு சிவனுக்கும் வஹ்னி (அக்னி)க்கும் உரிய முறையில் பூஜை செய்ய வேண்டும். மேலும் சீடனைத் தமக்குப் பணிந்து வணங்கச் செய்து, சமய நியமங்கள் (விரத-ஆசாரங்கள்) கேட்கும்படி உபதேசிக்க வேண்டும்.

Verse 19

देवं न निन्देच्छास्त्राणि निर्माल्यादि न लङ्घयेत् शिवाग्निगुरुपूजा च कर्तव्या जीवितावधि

தெய்வத்தை இகழக் கூடாது; சாஸ்திரங்களை மீறக் கூடாது; நிர்மால்யம் முதலிய புனித அவசேஷங்களை அவமதித்து மிதிக்கக் கூடாது. சிவன், அக்னி, குரு ஆகியோரின் பூஜை வாழ்நாள் முழுதும் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 20

बालबालिशवृद्धस्त्रीभोगभुग्व्याधितात्मनां यथाशक्ति ददीतार्थं समर्थस्य समग्रकान्

குழந்தைகள், அறிவிலிகள், முதியோர், பெண்கள், இன்பங்களை அனுபவிப்போர் மற்றும் நோயுற்றவர்களுக்குத் தகுதிக்கு ஏற்ப உதவ வேண்டும்; ஆனால் திறமையானவருக்கு முழுமையான பொருட்களை வழங்க வேண்டும்.

Verse 21

भूताङ्गानि जटाभस्मदण्डकौपीनसंयमान् ईशानाद्यैर् हृदाद्यैर् वा परिजप्य यथाक्रमात्

சடை, திருநீறு, தண்டம், கோவணம் மற்றும் சுயக்கட்டுப்பாடு ஆகிய பூதாங்கங்களை ஈசானம் முதலான மந்திரங்கள் அல்லது ஹிருதயம் முதலான மந்திரங்களால் முறைப்படி மந்திரித்து ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

स्वाहान्तसंहितमन्त्रैः पात्रेष्वारोप्य पूर्ववत् सम्पादितद्रुतं हुत्वा स्थण्डिलेशाय दर्शयेत्

'ஸ்வாஹா' என்று முடியும் மந்திரங்களைக் கூறி பாத்திரங்களில் வைத்து, முன்பு போலவே தயாரிக்கப்பட்ட நெய்யை அக்னியில் ஹோமம் செய்து, அதை ஸ்தண்டிலேஷருக்கு (வேள்வித் தலைவருக்கு) சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 23

रक्षणाय घटाधस्तादारोप्य क्षणमात्रकं शिवादाज्ञां समादाय ददीत यतिने गुरुः

பாதுகாப்பிற்காக குரு அந்தப் பாத்திரத்தை ஒரு கணம் குடத்தின் அடியில் வைக்க வேண்டும்; பிறகு சிவபெருமானிடம் அனுமதி பெற்று, அதைத் துறவிக்கு (யதிக்கு) வழங்க வேண்டும்.

Verse 24

एवं समयदीक्षायां विशिष्टायां विशेषतः वर्धनमिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः ददीतान्नमिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः वह्निहोमागमज्ञानयोग्यः सञ्जायते शिश्रुः

இவ்வாறு, சிறப்பாகக் குறிப்பிடப்பட்ட சமய தீட்சையில், சீடன் அக்னி ஹோமம் மற்றும் ஆகமங்களின் அறிவைப் பெறுவதற்குத் தகுதியுடையவன் ஆகிறான்.