Adhyaya 81

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये दमनकारोहणविधिर्नाम अशीतितमो ऽध्यायः अथैकाशीतितमो ऽध्यायः समयदीक्षाविधानं ईश्वर उवाच वाक्ष्यामि भोगमोक्षार्थं दीक्षां पापक्षयङ्करीं मलमायादिपाशानां विश्लेषः क्रियते यया

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்நேயத்தில் “தமனகாரோஹண விதி” எனும் எண்பதாம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது எண்பத்தொன்றாம் அதிகாரம்—“சமய தீக்ஷா விதானம்” தொடங்குகிறது. ஈசுவரன் கூறினார்—போகமும் மோட்சமும் பெறுவதற்காக, பாவநாசம் செய்யும் தீக்ஷையை நான் விளக்குகிறேன்; அதனால் மலம், மாயை முதலிய பாசங்கள் தளர்ந்து துண்டிக்கப்படுகின்றன.

Verse 2

ज्ञानञ्च जन्यते शिष्ये सा दीक्षा भुक्तिमुक्तिदा विज्ञातकलनामैको द्वितीयः प्रलयाकलः

சிஷ்யனில் ஞானம் உண்டாகச் செய்யும் தீக்ஷையே போகமும் மோட்சமும் அளிப்பதாகும். ‘கலா’ என அறியப்படும் நிலைகளில் இரண்டாவது ‘ப்ரளயாகல’ ஆகும்.

Verse 3

तृतीयः सकलः शास्त्रे ऽनुग्राह्यस्त्रिविधो मतः तत्राद्यो मलमात्रेण मुक्तो ऽन्यो मलकर्मभिः

சாஸ்திரத்தில் மூன்றாம் வகை ‘சகல’ எனப்படும்; அது அருளுக்குத் தகுதியானது என்றும் மூவகை என்றும் கூறப்படுகிறது. அவற்றில் முதல் வகை வெறும் (மீதமுள்ள) மலமாத்திரத்தால் விடுதலை பெறுகிறது; மற்றொன்று மலமும் கர்மமும் சுத்திகரிக்கப்படுவதால் விடுதலை அடைகிறது।

Verse 4

कलादिभूमिपर्यन्तं स्तवैस्तु सकलो यतः निराधाराथ साधारा दीक्षापि द्विविधा मता

கலாதிகள் முதல் பூமிநிலை வரை ஸ்தவங்களால் வழிபாடாளர் அனைத்திலும் ‘சகல’ (முழுமை) அடையச் செய்யப்படுவதால், தீக்ஷை இருவகை எனக் கருதப்படுகிறது—நிராதாரா மற்றும் சாதாரா।

Verse 5

निराधारा द्वयोस्तेषां साधारा सकलस्य तु आधारनिरपेक्षेण क्रियते शम्भुचर्यया

அவற்றில் இரண்டிற்கும் நிராதாரா (ஆதாரமற்ற) தீக்ஷை; ஆனால் ‘சகல’த்திற்கு சாதாரா (ஆதாரத்துடன்) தீக்ஷை. எனினும் ஶம்புசர்யையால் இது ஆதாரத்தைச் சாராமல் நிகழ்த்தப்படுகிறது।

Verse 6

तीव्रशक्तिनिपातेन निराधारेति सा स्मृता आचार्यमूर्तिमास्थाय मायातीव्रादिभेदया

தீவிர சக்தியின் நிபாதம் (இறங்குதல்) காரணமாக அவள் ‘நிராதாரா’ என நினைவுகூரப்படுகிறாள். ஆசாரியரின் ரூபத்தை ஏற்று, ‘மாயா’, ‘தீவ்ர’ முதலிய வேறுபாடுகளின்படி செயல்படுகிறாள்।

Verse 7

शक्त्या यां कुरुते शम्भुः सा साधिकरणोच्यते प्रलयानल इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रलयात्मक इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः इयं चतुर्विधा प्रोक्ता सवीजा वीजवर्जिता

சக்தியால் ஶம்பு செய்கிற (செயல்முறை/ஒழுங்கு) ‘சாதிகரணா’ எனப்படுகிறது. குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பாடத்தில் ‘ப்ரலயானல’ என்றும், மற்றொரு குறியிடப்பட்ட பாடத்தில் ‘ப்ரலயாத்மக’ என்றும் உள்ளது. இது நான்கு வகை என அறிவிக்கப்பட்டது—சவீஜா மற்றும் வீஜவர்ஜிதா (மற்ற வேறுபாடுகளுடன்)।

Verse 8

साधिकारानधिकारा यथा तदभिधीयते समयाचारसंयुक्ता सवीजा जायते नृणां

சாஸ்திரத்தில் கூறப்பட்டதுபோல், மனிதருக்கு அவரவர் நிலைமையின்படி அதிகாரம் அல்லது அநதிகாரம் உண்டாகும். முறையான சமயாசாரத்துடன் இணைந்த செயல் ‘ஸபீஜ’மாகி பலன் தருவதாகும்.

Verse 9

निर्वीजा त्वसमर्थानां समयाचारवर्जिता नित्ये नैमित्तिके काम्ये यतः स्यादधिकारिता

ஆனால் இயலாதவர்களுக்கு அந்தச் செயல் ‘நிர்பீஜ’ எனப்படுகிறது; அது சமயாசாரமின்றியும் இருக்கும். இதனால் நித்ய, நைமித்திக, காம்ய கர்மங்களில் கூட (ஒரு அளவில்) அதிகாரம் பொருந்தும்.

Verse 10

साधिकारा भवेद्दीक्षा साधकाचार्ययोरतः निर्वीजा दीक्षितानान्तु यदास मम पुत्रयोः

ஆகவே தீக்ஷை என்பது சாதகனுக்கும் ஆசார்யனுக்கும்—இருவருக்கும் உரிய அதிகாரத்தை அளிப்பதாகும். ஆனால் தீக்ஷிதர் ‘நிர்பீஜ’மாக இருந்தால் அந்தத் தீக்ஷை பலனற்றதாகும்—என் புதல்வர்களின் நிகழ்வில் போல.

Verse 11

नित्यमात्राधिकारत्वद्दीक्षा निरधिकारिका द्विविधेयं द्विरूपा हि प्रत्येकमुपजायते

இது நித்ய கர்மங்களுக்கு மட்டுமே அதிகாரம் அளிப்பதால் இந்தத் தீக்ஷை ‘நிரதிகாரிகா’ எனப்படுகிறது. இது இருவகை; மேலும் ஒவ்வொன்றும் இரு ரூபங்களாக உண்டாகிறது.

Verse 12

एका क्रियावती तत्र कुण्डमण्डलपूर्विका मनोव्यापारमात्रेण या सा ज्ञानवती मता

அவற்றில் ஒன்று ‘கிரியாவதி’; அது குண்டம் மற்றும் மண்டலத்தை முன்பே அமைத்துச் செய்யப்படும். ஆனால் மனச் செயற்பாடு மட்டுமே கொண்டு செய்யப்படுவது ‘ஞானவதி’ எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 13

इत्थं लब्धाधिकारेण दीक्षाअचार्येण साध्यते स्कन्ददीक्षां गुरुः कुर्यात् कृत्वा नित्यक्रियां ततः

இவ்வாறு தீட்சாசாரியர் முறையாக அதிகாரம் பெற்ற பின் இந்தச் செயல் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும். பின்னர் நித்தியகிரியையைச் செய்து குரு ஸ்கந்த-தீட்சையை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 14

प्रणवार्ग्यकराम्भोजकृतद्वाराधिपार्चणः विघ्नानुत्सार्य देहल्यां न्यस्यास्त्रं स्वासने स्थितः

பிரணவமும் அர்க்யமும் கொண்டு தூய்மையாக்கிய கைகளால் வாசல்-அதிபதியை வழிபட வேண்டும். தடைகளை அகற்றி, வாசற்படியில் ‘அஸ்திர’ ந்யாசம் செய்து, தன் ஆசனத்தில் அமர வேண்டும்.

Verse 15

कुर्वीत भूतसंशुद्धिं मन्त्रयोगं यथोदितं तिलतण्डुलसिद्धार्थकुशदूर्वाक्षतोदकं

முன்னுரைத்த முறையின்படி பூத-சுத்தியைச் செய்து, மந்திர-யோகத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும்; எள், அரிசி, கடுகு, குசை, தூர்வா, அக்ஷதம், நீர் ஆகியவற்றை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 16

सयवक्षीरनीरञ्च विशेषार्घ्यमिदन्ततः तदम्बुना द्रव्यशुद्धिं तिलकं स्वासनात्मनोः

அதன்பின் சிறப்பு அர்க்யம்—யவம், பால், நீர் சேர்த்தது. அந்த நீரால் திரவிய-சுத்தி செய்து, தன் ஆசனத்திற்கும் தன்னிற்கும் திலகம் இட வேண்டும்.

Verse 17

पूजनं मन्त्रशिद्धिञ्च पञ्चगव्यञ्च पूर्ववत् लाजचन्दनसिद्धार्थभस्मदूर्वाक्षतं कुशान्

முன்புபோல வழிபாடு செய்து, மந்திர-சித்தியை நாடி, பஞ்சகவ்யத்தைத் தயாரிக்க வேண்டும்; மேலும் லாஜம், சந்தனம், கடுகு, பஸ்மம், தூர்வா, அக்ஷதம், குசை ஆகியவற்றையும் வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 18

विकिरान् शुद्धलाजांस्तान् सधूपानस्त्रमन्त्रितान् कृतनित्यक्रियाद्वय इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः भस्मदूर्वाक्षतानिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः शस्त्राम्बुप्रोक्षितानेतान् कवचेनावगुण्ठितान्

தூபத்துடன் கூடிய தூய லாஜாவைச் சிதறவிட்டு, அவற்றை அஸ்திர-மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, நித்தியக் கிரியைகளின் இரண்டையும் செய்து, அஸ்திர-மந்திரத்தால் புனிதமான நீரால் ப்ரோட்சணம் செய்து, பின்னர் கவச-மந்திரத்தால் பாதுகாப்பாக மூட வேண்டும்.

Verse 19

नानाग्रहणाकारान् विघ्नौघविनिवारकान् दर्भाणान्तालमानेन कृत्वा षट्त्रिंशता दलैः

தடைகளின் பெருக்கை நீக்குவதற்காகப் பிடிக்கத் தக்க பல வடிவங்களை அமைக்க வேண்டும்; தாள அளவிற்கு நீளமான தர்பையின் முனைகளை எடுத்து, முப்பத்தாறு தளங்களால் அவற்றை உருவாக்க வேண்டும்.

Verse 20

सप्तजप्तं शिवास्त्रेण वेणीं बोधासिमुत्तमं शिवमात्मनि विन्यस्य सृष्ट्याधारमभीप्सितं

சிவாஸ்திரத்தை ஏழு முறை ஜபித்து, வேணி மற்றும் உத்தம போதாசி (போத-கட்கம்) ஆகியவற்றை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ந்யாசத்தால் தன்னுள் சிவனை நிறுவி, விரும்பிய ஸ்ருஷ்ட்யாதாரத்தை அடைய வேண்டும்.

Verse 21

निष्कलं च शिवं न्यस्य शिवो ऽहमिति भावयेत् उष्णीषं शिरसि न्यस्य अलं कुर्यात्स्वदेहकं

நிஷ்கல சிவனை ந்யாசம் செய்து ‘நான் சிவன்’ என்று தியானிக்க வேண்டும். உஷ்ணீஷத்தைத் தலைமேல் ந்யாசத்தால் வைத்து, தன் உடலை அலங்கரித்து புனிதப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 22

गन्धमण्डनकं स्वीये विदध्याद्दक्षिणे करे विधिनात्रार्चयेदीशमित्थं स्याच्छिवमस्तकं

கந்த-மண்டனகத்தை (மணமிக்க அலங்காரம்) தன் வலது கையில் நிறுவ வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி ஈசனை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; இவ்வாறு (பூஜை வரிசையில்) சிவமஸ்தக நிலை நிறுவப்படுகிறது.

Verse 23

विन्यस्य शिवमन्त्रेण भास्वरं निजमस्तके शिवादभिन्नमात्मानं कर्तारं भावयेद्यथा

சிவமந்திரத்தால் தன் தலைமேல் ந்யாசம் செய்து, தன்னை ஒளிமிக்கவனாகவும், செயற்பாட்டாளனாகவும், சிவனுடன் வேறுபாடற்ற ஆத்மாவாகவும் அவ்வாறே தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 24

मण्डले कर्मणां साक्षी कलशे यज्ञरक्षकः होमाधिकरणं वह्नौ शिष्ये पाशविमोचकः

மண்டலத்தில் அவர் எல்லாச் செயல்களுக்கும் சாட்சி; கலசத்தில் யாகத்தின் காவலன்; அக்னியில் ஹோமத்தின் அதிகார-அடித்தளம்; சீடனில் பாசப் பந்தத்திலிருந்து விடுவிப்பவன் ஆவான்।

Verse 25

स्वात्मन्यनुगृहीतेति षडाधारो य ईश्वरः सो ऽहमेवेति कुर्वीत भावं स्थिरतरं पुनः

‘என் சொந்த ஆத்மத்திலேயே அருள்பெற்றேன்’ என்று எண்ணி, ‘ஆறு ஆதாரங்களில் நிலைபெற்ற அந்த ஈசன் நானே’ என்ற உறுதியை மீண்டும் மீண்டும் மேலும் உறுதியாக்க வேண்டும்।

Verse 26

ज्ञानखड्गकरः स्थित्वा नैरृत्याभिमुखो नरः सार्घ्याम्बुपञ्चगव्याभ्यां प्रोक्षयेद्यागमण्डपं

ஞானக் கட்கத்தை கையில் கொண்டு, நைருதி (தென்-மேற்கு) திசை நோக்கி நின்று, அர்க்யநீர் மற்றும் பஞ்சகவ்யத்தால் யாகமண்டபத்தைப் ப்ரோக்ஷணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 27

चतुष्पथान्तसंस्कारैः संस्कुर्यादीक्षणादिभिः विक्षिप्य विकरांस्तत्र कुशकूर्चोपसंहरेत्

சதுஷ்பதத்தில் செய்யப்பட்ட ஸம்ஸ்காரங்களின் முடிவில், ஈக்ஷணம் முதலிய கிரியைகளால் சுத்தி நிறைவேற்ற வேண்டும்; அங்கே விகிரப் பொருட்களைச் சிதறவிட்டு, பின்னர் குசகூர்ச்சத்தால் அவற்றைச் சேர்த்து உபஸம்ஹாரம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 28

तानीशदिशि वर्धन्यामासनायोपकल्पयेत् नैरृते वास्तुगीर्वाणान् द्वारे लक्ष्मीं प्रपूजयेत्

அந்தப் பொருட்களை ஈசான திசையில் உள்ள மங்களமான ‘வர்தனீ’ இடத்தில் ஆசனமாக அமைக்க வேண்டும். நைர்ருத திசையில் வாஸ்து தேவதைகளைப் பூஜித்து, வாசலில் விதிப்படி லக்ஷ்மியை வணங்க வேண்டும்.

Verse 29

आप्ये रत्नैः पूरयन्तीं हृदा मण्डपरूपिणीं अस्त्राम्बु इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः शिष्ये पापविमोचक इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः साम्बुवस्त्रे सरत्ने च धान्यस्थे पश्चिमानने

நீர்பாத்திரத்தில் ‘ஹ்ருதா’ மந்திரத்தால் ரத்தினங்களால் நிரம்பிய மண்டலரூபிணி சக்தியை தியானித்து/நிறுவ வேண்டும். (சில குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் இங்கு ‘அஸ்த்ராம்பு’ எனும் பாடம்; சீடருக்கான உபதேசத்தில் ‘பாபவிமோசக’ எனும் பாடம் உள்ளது.) அதை நீரால் ஈரமான துணியில், ரத்தினங்களுடன், தானியப் படுக்கையில் வைத்து முகத்தை மேற்கு நோக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 30

ऐशे कुम्भे यजेच्छम्भुं शक्तिं कुम्भस्य दक्षिणे पश्चिमस्यान्तु सिंहस्थां वर्धनीं खड्गरूपिणीं

இத்தகைய கும்பத்தில் சம்பு (சிவன்) அவரை பூஜிக்க வேண்டும். கும்பத்தின் தெற்கு பக்கத்தில் சக்தியை வணங்க வேண்டும்; மேற்கு பக்கத்தில் சிங்கத்தில் அமர்ந்த வாள்-ரூபிணியான வர்தனீயை பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 31

दिक्षु शक्रादिदिक्पालान्विष्ण्वन्तान् प्रणवासनान् वाहनायुधसंयुक्तान् हृदाभ्यर्च्य स्वनामभिः

எட்டு திசைகளிலும் இந்திரன் முதலிய திக்பாலர்களை—விஷ்ணுவில் முடிவடையும் வரை—பிரணவம் (ஓம்) மீது அமர்ந்தவர்களாகவும், தத்தம் வாகனமும் ஆயுதமும் உடையவர்களாகவும், இதயத்தில் பூஜித்து, ஒவ்வொருவரையும் அவரவர் பெயரால் ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 32

प्रथमन्तां समादाय कुम्भस्याग्राभिगामिनीं अविच्छिन्नपयोधरां भ्रामयित्वा प्रदक्षिणं

முதல் தாரை/அர்ப்பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு, கும்பத்தின் முன்புறத்தை நோக்கிச் செல்லும் இடையறாத ஓட்டத்தை வலப்புறமாக (கடிகார திசையில்) சுழற்றியபடி பிரதட்சிணை செய்ய வேண்டும்.

Verse 33

शिवाज्ञां लोकपालानां श्रावयेन्मूलमुच्चरन् संरक्षत यथायोगं कुम्भं धृत्वाथ तां धारेत्

மூலமந்திரத்தை உச்சரித்து லோகபாலர்களுக்கு சிவனின் ஆணையை அறிவிக்க வேண்டும்—“முறையின்படி இக்கிரியையைப் பாதுகாக்குங்கள்” என்று. பின்னர் அபிஷேகிக்கப்பட்ட கும்பத்தை எடுத்துக் கொண்டு விதிப்படி அதைத் தாங்க வேண்டும்.

Verse 34

ततः स्थिरासने कुम्भे साङ्गं सम्पूज्य शङ्करं विन्यस्य शोध्यमध्वानं वर्धन्यामस्त्रमर्चयेत्

பின்னர் நிலையான ஆசனத்தில் உள்ள கும்பத்தில் சங்கரனை சாங்கமாக முழுமையாகப் பூஜித்து, சுத்திகரிக்க வேண்டிய அத்வத்தின் ந்யாசத்தைச் செய்து, அங்கே ‘வர்தனீ’ அஸ்திர-மந்திரத்தை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 35

ः अस्त्रासनाय हूं फट् ॐ ॐ अस्त्रमूर्तये नमः ॐ हूं फट् पाशुपतास्त्राय नमः ॐ ॐ हृदयाय हूं फट् नमः ॐ श्रीं शिरसे हूं फट् नमः ॐ यं शिखायै हूं फट् नमः ॐ गूं कवचाय हूं फट् नमः ॐ फट् अस्त्राय हूं फट् नमःचतुर्वक्त्रं सदंष्ट्रञ्च स्मरेदस्त्रं सशक्तिकं समुद्गरत्रिशूलासिं सूर्यकोटिसमप्रभं

மந்திரம்—“ḥ அஸ்த்ராஸனாய ஹூம் பட். ஓம் ஓம் அஸ்த்ரமூர்த்தயே நமः. ஓம் ஹூம் பட் பாசுபதாஸ்த்ராய நமः. ஓம் ஓம் ஹ்ருதயாய ஹூம் பட் நமः. ஓம் ஸ்ரீம் சிரஸே ஹூம் பட் நமः. ஓம் யம் சிகாயை ஹூம் பட் நமः. ஓம் கூம் கவசாய ஹூம் பட் நமः. ஓம் பட் அஸ்த்ராய ஹூம் பட் நமः.” பின்னர் அஸ்திரத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்—நான்கு முகம், கொம்புப்பல் போன்ற தம்‌ஷ்ட்ரையுடன், சக்தியுடன், முத்கர-திரிசூலம்-வாளைத் தாங்கி, கோடி சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசமானது.

Verse 36

भगलिङ्गसमायोगं विदध्याल्लिङ्गमुद्रया अट् ॐ ॐ अस्त्रमूर्तये नमः ॐ स्वां स्वं क्रूं फट् पाशुपतास्त्राय स्वाहा ॐ ॐ हृदयाय क्रूं फट् नमः ॐ पं शिखायै क्रूं फट् नमः ॐ खं कवचाय क्रूं फट् नमः ॐ हं फट् अस्त्राय फट् नमः इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अग्गुष्ठेन स्पृशेत् कुम्भं हृदा मुष्ट्यास्त्रवर्धनीं

லிங்கமுத்திரையால் “அட்” என்று கூறி பக-லிங்க சமாயோகத்தை நிகழ்த்த வேண்டும். (பின்) மந்திரங்கள்—“ஓம் ஓம் அஸ்த்ரமூர்த்தயே நமः। ஓம் ஸ்வாம் ஸ்வம் க்ரூம் பட் பாசுபதாஸ்த்ராய ஸ்வாஹா। ஓம் ஓம் ஹ்ருதயாய க்ரூம் பட் நமः। ஓம் பம் சிகாயை க்ரூம் பட் நமः। ஓம் கம் கவசாய க்ரூம் பட் நமः। ஓம் ஹம் பட் அஸ்த்ராய பட் நமः।” இது குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதியின் பாடம். அங்குஷ்டத்தால் கும்பத்தைத் தொட வேண்டும்; இதயத்தில் கை வைத்து முத்தியால் அஸ்த்ர-வர்தனீ முத்திரை செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

भुक्तये मुक्तये त्वादौ मुष्टिना वर्धनीं स्पृशेत् कुम्भस्य मुखरक्षार्थं ज्ञानखड्गं समर्पयेत्

ஆரம்பத்தில் போகமும் மோக்ஷமும் பெறுவதற்காக முத்தியால் ‘வர்தனீ’யைத் தொட வேண்டும். கும்பத்தின் வாயைப் பாதுகாக்க ‘ஞான-கட்கம்’ (அறிவின் வாள்) சமர்ப்பித்து நிறுவ வேண்டும்.

Verse 38

शस्त्रञ्च मूलमन्त्रस्य शतं कुम्भे निवेशयेत् तद्दशांशेन वर्धन्यां रक्षां विज्ञापयेत्ततः

மூலமந்திரத்தின் நூறு ஜப/ஸம்ஸ்காரங்களுடன் கூடிய ஆயுதத்தை கலசத்தில் நிறுவ வேண்டும். பின்னர் அதன் தசமांशம் (பத்து) கொண்டு வर्धனி பாத்திரத்தில் ரக்ஷா-விதியை முறையாக அறிவித்து அதிகாரப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 39

यथेदं कृतयत्नेन भगवन्मखमन्दिरं रक्षणीयं जगन्नाथ सर्वाध्वरधर त्वया

ஹே பகவான் ஜகந்நாதா, எல்லா யாகங்களையும் தாங்குபவரே! இந்த மಖ-மந்திரம் உரிய முயற்சியுடன் அமைக்கப்பட்டது; ஆகவே இதை நீங்களே பாதுகாக்க வேண்டும்.

Verse 40

प्रणवस्थं चतुर्बाहुं वायव्ये गणमर्चयेत् स्थण्डिले शिवमभ्यर्च्य सार्घ्यकुण्डं व्रजेन्नरः

வாயவ்ய திசையில் ஓம் (ப்ரணவம்) மீது நிலைபெற்ற நான்கு கரங்களுடைய கணனை வழிபட வேண்டும். ஸ்தண்டிலத்தில் சிவனை அர்ச்சித்து பின்னர் ஸார்க்ய-குண்டத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 41

निविष्टो मन्त्रतृप्त्यर्थमर्घ्यगन्धघृतादिकं वामे ऽसव्ये तु विन्यस्य समिद्दर्भतिलादिकं

அமர்ந்து மந்திரத் திருப்திக்காக இடப்புறத்தில் அர்க்யம், நறுமணம், நெய் முதலியவற்றை வைக்க வேண்டும்; மற்ற புறத்தில் சமித், தர்பை, எள் முதலியவற்றை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 42

कुण्डवह्निस्रुगाज्यादि प्राग्वत् संस्कृत्य भावयेत् मुख्यतामूर्ध्ववक्त्रस्य हृदि वह्नौ शिवं यजेत्

குண்டம், அக்னி, ஸ்ருக், ஆஜ்யம் முதலியவற்றை முன்புபோல் ஸம்ஸ்காரம் செய்து தியான-பாவனை செய்ய வேண்டும். ஊர்த்வவக்த்ர ரூபத்தை முதன்மையாகக் கொண்டு அக்னியின் ஹ்ருதயத்தில் சிவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 43

स्वमूर्तौ शिवकुम्भे च स्थण्डिले त्वग्निशिष्ययोः सृष्टिन्यासेन विन्यस्य शोध्याध्वानं यथाविधि

தன் உடல்-மூர்த்தி, சிவகும்பம், ஸ்தண்டிலம் (யாகவேதி) மற்றும் தன்னை, அக்னி, சீடன்—இவற்றில் சிருஷ்டி-ந்யாசம் செய்து, விதிப்படி அத்வா (தத்துவ–மந்திர–வரிசை) சுத்தி செய்ய வேண்டும்।

Verse 44

कुण्डमानं मुखं ध्यात्वा हृदाहुतिभिरीप्सितं वीजानि सप्तजिह्वानामग्नेर्होमाय भण्यते

குண்டத்தின் அளவை தெய்வீக வாயாகத் தியானித்து, விரும்பிய ஹவியை இதய-ஆஹுதியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் ஹோமத்திற்காக அக்னியின் சப்தஜிஹ்வைகளின் பீஜாக்ஷரங்களை உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 45

विरेफावन्तिमौवर्णौ रेफषष्ठस्वरान्वितौ इन्दुविन्दुशिखायुक्तौ जिह्वावीजानुपक्रमात्

‘வ’ மற்றும் ‘ர’ ஆகிய இவ்விரு வர்ணங்கள் ரேபம் உடையவை; ஆறாம் ஸ்வரத்துடன் இணைந்தவை; மேலும் இந்து (அரைக்கதிர்), பிந்து (அனுஸ்வாரம்), சிகா-குறி ஆகியவற்றால் குறியிடப்பட்டவை—ஜிஹ்வா-பீஜத்தின் தொடர்ச்சியான விதிப்படி।

Verse 46

हिरण्या वनका रक्ता कृष्णा तदनु सुप्रभा अतिरिक्ता बहुरूपा रुद्रेन्द्राग्न्याप्यदिङ्मुखा

அவள் பொன்னிறம் உடையவள், வனவாசினி, செந்நிறம் உடையவள், கருநிறம் உடையவள்; பின்னர் மிக ஒளிவீசுபவள்; மிகைத் தேஜஸ்வினி, பலரூபினி; ருத்ரன், இந்திரன், அக்னி மற்றும் திசைகளின் நோக்கி முகம் கொண்டவள் என வர்ணிக்கப்படுகிறாள்।

Verse 47

क्षीरादिमधुरैर् होमं कुर्याच्छान्तिकपौष्टिके अभिचारे तु पिण्याकसक्तुकञ्चुककाञ्चिकैः

சாந்திகமும் பௌஷ்டிகமும் ஆகிய கர்மங்களில் பால் முதலான இனிய பொருட்களால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; ஆனால் அபிசாரத்தில் பிண்யாகம், சத்து (வறுத்த மாவு), கஞ்சுகம் (தவிடு/உமி) மற்றும் காஞ்சிகம் (புளித்த கஞ்சி/மாண்டு) ஆகியவற்றால் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்।

Verse 48

लवणैर् आजिकातक्रकटुतैलैश् च कण्टकैः वायव्ये कालमर्चयेदिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः समिद्भिरपि वक्राभिः क्रुद्धो भाष्याणुना यजेत्

உப்பு, கடுகு, மோர், கார எண்ணெய்கள் மற்றும் முள்ளுகளுடன் வாயவ்ய (வடமேற்கு) திசையில் ‘கால’னைச் சமர்ச்சிக்க வேண்டும்—என்று குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பாடம் கூறுகிறது. கோபமுற்றபோதும் வளைந்த சமித்துகளால் பாஷ்ய வழிமுறையின்படி ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 49

कदम्बकलिकाहोमाद्यक्षिणी सिद्ध्यति ध्रुवं बन्धूककिंशुकादीनि वश्याकर्षाय होमयेत्

கதம்ப மலர்க் குஞ்சுகளை அக்னியில் ஹோமம் செய்தால் யக்ஷிணி நிச்சயமாகச் சித்தியாகும். வசீகரணம் மற்றும் ஆகர்ஷணத்திற்காக பந்தூக, கிஂஷுக முதலியவற்றால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 50

बिल्वं राज्याय लक्ष्मार्थं पाटलांश् चम्पकानपि पद्मानि चक्रवर्तित्वे भक्ष्यभोज्यानि सम्पदे

அரசாட்சியைப் பெற பில்வம்; லக்ஷ்மி அருளைப் பெற பாடலா மற்றும் சம்பகம். சக்கரவர்த்தித் தன்மைக்குப் பத்மங்கள்; செல்வச் செழிப்பிற்குப் புசிக்கத்தக்க உணவுகளும் சமைத்த உணவுகளும் (அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டும்).

Verse 51

दूर्वा व्याधिविनाशाय सर्वसत्त्ववशीकृते प्रियङ्गुपाटलीपुष्पं चूतपत्रं ज्वरान्तकं

தூர்வா புல் நோய்களை அழிக்கவும், எல்லா உயிர்களையும் வசப்படுத்தவும் (பயன்படும்). பிரியங்கு, பாடலீ மலர்கள் மற்றும் மாம்பழ இலைகள் காய்ச்சலை முடிவுறச் செய்பவை.

Verse 52

मृत्युञ्जयो मृत्युजित् स्याद् वृद्धिः स्यात्तिलहोमतः रुद्रशान्तिः सर्वशान्त्यै अथ प्रस्तुतमुच्यते

மிருத்யுஞ்ஜய (மந்திரம்/விதி) மூலம் மரணத்தை வெல்வான்; எள்ளு‑ஹோமத்தால் வளர்ச்சி (செழிப்பு) உண்டாகும். ருத்ர‑சாந்தி எல்லா சாந்திகளையும் பெறுவதற்காக; இப்போது உரிய முறையைக் கூறுகின்றோம்.

Verse 53

आहुत्यष्टशतैर् मूलमङ्गानि तु दशांशतः सन्तर्पयेत मूलेन दद्यात् पूर्णां यथा पुरा

எட்டுநூறு ஆஹுதிகளை அர்ப்பணித்த பின், அதன் பத்திலொரு பங்கால் கிரியையின் அங்கங்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும். பின்னர் மூலமந்திரத்தாலேயே முன்னோர் விதிப்படி பூர்ணாஹுதியை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 54

तथा शिष्यप्रवेशाय प्रतिशिष्यं शतं जपेत् दुर् निमित्तापसाराय सुनिमित्तकृते तथा

அதேபோல் சீடன்-பிரவேசம் (தீட்சை) பொருட்டு ஒவ்வொரு சீடருக்கும் நூறு முறை ஜபம் செய்ய வேண்டும். அசுப நிமித்தங்களை அகற்றவும், சுப நிமித்தங்களை உண்டாக்கவும் அதேபடி ஜபம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 55

शतद्वयञ्च होतव्यं मूलमन्त्रेण पूर्ववत् मूलाद्यष्टास्त्रमन्त्राणां स्वाहान्तैस्तर्पणं सकृत्

முன்னதுபோல் மூலமந்திரத்தால் இருநூறு ஆஹுதிகள் அளிக்க வேண்டும். பின்னர் மூலத்திலிருந்து தொடங்கும் எட்டு அஸ்திரமந்திரங்களுக்கு ‘ஸ்வாஹா’ முடிவுடைய சொற்றொடர்களால் ஒருமுறை தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 56

शिखासम्पुटितैर् वीजैर् ह्रूं फडन्तैश् च दीपनं ॐ हौं शिवाय स्वाहेत्यादिमन्त्रैश् च तर्पणं

சிகா-சம்புடித பீஜமந்திரங்களாலும், ‘ஹ்ரூம்’ பீஜம் ‘பட்’ முடிவுடைய அஸ்திர-பிரயோகத்தாலும் தீபனம் செய்ய வேண்டும். மேலும் ‘ஓம் ஹௌம் சிவாய ஸ்வாஹா’ முதலிய மந்திரங்களால் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 57

ॐ ह्रूं ह्रौं ह्रीं शिवाय ह्रूं फडित्यादिदीपनं ततः शिवाम्भसा स्थालीं क्षालितां वर्मगुण्ठितां

‘ஓம் ஹ்ரூம் ஹ்ரௌம் ஹ்ரீம் சிவாய ஹ்ரூம் பட்’ முதலிய எழுத்துகளால் தீபனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் சிவாம்பம் (சிவநீர்) கொண்டு ஸ்தாலியை கழுவி, வர்மம் (பாதுகாப்புக் கவசம்) கொண்டு உறுதியாக மூடி பாதுகாக்க வேண்டும்.

Verse 58

चन्दनादिसमालब्धां बध्नीयात् कटकं गले वर्मास्त्रजप्तसद्दर्भपत्राभ्यां चरुसिद्धये

சந்தனம் முதலியவற்றால் பூசி, கழுத்தில் கடகம் (தாயத்து) கட்ட வேண்டும். வர்ம–அஸ்திர மந்திரம் ஜபித்த புனித தர்பைப் பத்திரம் இரண்டால் சரு சித்தி பெறும்.

Verse 59

हुं फडन्तैश् च ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हूं हौं हूं शिवाय हूमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ क्रं हौं क्रं शिवाय क्रूं इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः धर्मगुण्ठितामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः वर्माद्यैर् आसने दत्ते सार्धेन्दुकृतमण्डले न्यस्तायां मूर्तिभूतायां भावपुष्पैः शिवं यजेत्

‘ஹும்’ பீஜத்துடன் ‘பட்’ (சில குறியிடப்பட்ட பாடங்களில்) சேர்த்து, ‘ஓம் ஹூம் ஹௌம் ஹூம் சிவாய ஹூம்’ (ஒரு பாடம்) அல்லது ‘ஓம் க்ரம் ஹௌம் க்ரம் சிவாய க்ரூம்’ (மற்றொரு பாடம்) போன்ற மந்திர வடிவங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும். வர்ம முதலிய ரட்சண உபகரணங்களுடன் அமைந்த ஆசனத்தில், சார்தேந்து-கிருத மண்டலத்தில், ந்யாசத்தால் மూర్తிபூதமாக நிறுவப்பட்ட நிலையில், பாவப் புஷ்பங்களால் சிவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 60

वस्त्रबद्धमुखायां वा स्थाल्यां पुष्पैर् वहिर्भवैः चुल्ल्यां पश्चिमवक्त्रायां न्यस्तायां मानुषात्मना

அல்லது துணியால் கட்டி மூடிய வாயுள்ள ஸ்தாலியில் வெளியில் இருந்து கொண்டுவந்த மலர்களை வைக்க வேண்டும். அந்த ஸ்தாலியை மனித சாதகர் அடுப்பில் மேற்கு நோக்கி வைத்து நிறுவ வேண்டும்.

Verse 61

न्यस्ताहङ्कारवीजायां शुद्धायां वीक्षणादिभिः धर्माधर्मशरीरायां जप्तायां मानुषात्मना

அஹங்கார பீஜம் ந்யஸ்தமாகி, வீக்ஷணம் முதலிய சாதனைகளால் (உள் வெளி) தூய்மையடைந்தபின், தர்ம–அதர்மம் எனும் உடலின் மீது மனித ஆத்மா ஜபம் செய்தால் உள் சுத்தி நிறைவேறும்.

Verse 62

स्थालीमारोपयेदस्त्रजप्तां गव्याम्बुमार्जितां गव्यं पयो ऽस्त्रसंशुद्धं प्रासादशतमन्त्रितं

அஸ்திர மந்திரம் ஜபித்த ஸ்தாலியை (செயலில்) நிறுவி, கோமூத்திரத்தால் சுத்தம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அஸ்திர மந்திரத்தால் பரிசுத்தமாக்கி, ‘ப்ராசாத’ மந்திரத்தை நூறு முறை ஜபித்து அபிமந்திரிக்கப்பட்ட பசும்பாலைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 63

तुण्डलान् श्यामकादीनां निक्षिपेत्तत्र तद्यथा एकशिष्यविधानाय तेषां प्रसृतिपञ्चकं

அங்கே துண்டலமும், ஷ்யாமக முதலியவற்றையும் விதிப்படி சேர்க்க வேண்டும்; ஒரே சீடருக்கான விதானத்தில் அவற்றின் அளவு ஐந்து பிரஸ்ருதி ஆகும்.

Verse 64

प्रसृतिं प्रसृतिं पश्चाद्वर्धयेद् द्व्यादिषु क्रमात् कुर्याच्चानलमन्त्रेण पिधानं कवचाणुना

பின்னர் இரண்டு முதலாக வரிசையாக ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு பிரஸ்ருதி அளவாக அதிகரிக்க வேண்டும்; அதன் பின் அனல மந்திரத்தாலும் நுண் கவச மந்திரத்தாலும் பிதானம் (மூடல்/முத்திரை) செய்ய வேண்டும்.

Verse 65

शिवाग्नौ मूलमन्त्रेण पूर्वास्यश् चरुकं पचेत् सुखिन्ने तत्र तच्चुल्ल्यां श्रुवमापूर्य सर्पिषा

கிழக்கு நோக்கி சிவாக்னியில் மூல மந்திரம் ஜபித்தபடி சருவைச் சமைக்க வேண்டும்; அது நன்றாக வெந்தபின், அதே அடுப்பில் ஸ்ருவத்தை நெய்யால் நிரப்ப வேண்டும்.

Verse 66

स्वाहान्तैः संहितामन्त्रैर् दत्वा तप्ताभिघारणं संस्थाप्य मण्डले स्थालीं सद्दर्भे ऽस्त्राणुना कृते

‘ஸ்வாஹா’ என்று முடியும் ஸம்ஹிதா மந்திரங்களால் சூடான அபிகாரணம் (சூடான தெளிப்பு) செய்து; பின்னர் மண்டலத்தில் தூய தர்பையின் மீது ஸ்தாலியை நிறுவி, நுண் அஸ்திர மந்திரத்தால் பாதுகாப்பு விதியை நிறைவேற்றி ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 67

प्रणवेन पिधायास्यां तद्देहलेपनं हृदा सुशीतलो भवत्येवम् प्राप्य शीताभिघारणं

பிரணவம் (ஓம்) கொண்டு வாயை மூடி, இதயத் தியானத்துடன் அந்த லேபத்தை உடலில் பூச வேண்டும்; இவ்வாறு முழுமையான குளிர்ச்சி பெறப்படுகிறது—இதுவே ஷீதாபிகாரண விதி.

Verse 68

विदध्यात्संहितामन्त्रैः शिष्यं प्रति सकृत् सकृत् धर्माद्यासनके हुत्वा कुण्डमण्डलपश्चिमे

ஸம்ஹிதா மந்திரங்களால் சீடனை மீண்டும் மீண்டும் விதிப்படி அதிகாரப்படுத்தி/அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். தர்மாதி ஆசனங்களில் ஹோமம் செய்து, குண்டம் மற்றும் மண்டலத்தின் மேற்கு பக்கத்தில் சீடனை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 69

सम्पातञ्च स्रुचा हुत्वा शुद्धिं संहितया चरेत् चरुकं सकृदालभ्य तयैव वषडन्तया

ஸ்ருச் கரண்டியால் ஸம்பாத ஆஹுதியை அளித்து, ஸம்ஹிதா மந்திரத்தால் சுத்தி விதியை நடத்த வேண்டும். பின்னர் சருவை ஒருமுறைத் தொட்ந்து/எடுத்து, அதே ‘வஷட்’ முடிவுடைய மந்திரத்தால் ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்.

Verse 70

धर्माद्यैर् आसने इति क, चिह्नितपुस्तकपाठः सार्दाम्बुकृतमण्डले इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः धर्माद्यासनके धृत्वेति ख, ग, चिह्नितपुस्तकपाठः धेनुमुद्रामृतीभूतं स्थण्डिलेशान्तिकं नयेत् साज्यभागं स्वशिष्याणां भागो देवाय वह्नये

தேனு முத்திரையால் அதை அமிர்தமயமாக்கி, சாந்திக ஆஹுதியை ஸ்தண்டிலம் (வேதி/மண்-அல்டர்) நோக்கிக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். நெய் சேர்ந்த பகுதி தன் சீடர்களுக்காக; முதன்மைப் பகுதி தேவனாகிய அக்னி (வஹ்னி)க்காகும்.

Verse 71

कुर्यात्तु स्तोकपालादेः समध्वाज्यमितिदं त्रयं नमो ऽन्तेन हृदा दद्यात्तेनैवाचमनीयकं

ஸ்தோகபாலம் முதலியவற்றுடன் தொடங்கி, தேன் மற்றும் நெய் உடன் கூடிய இந்த மூன்றையும் செய்ய வேண்டும். ‘நமः’ முடிவுடைய ஹ்ருதய மந்திரத்தால் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதே மந்திரத்தால் ஆச்சமன நீரைச் சுத்திகரித்து ஸம்ஸ்காரம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 72

साज्यं मन्त्रशतं हुत्वा दद्यात् पूर्णां यथाविधि मण्डलं कुण्डतः पूर्वे मध्ये वा शम्भुकुम्भयोः

நெய் உடன் நூறு மந்திர ஆஹுதிகளைச் செய்து, விதிப்படி பூர்ணாஹுதியை அளிக்க வேண்டும். மண்டலத்தை குண்டத்தின் கிழக்கில், அல்லது நடுவில்—சம்பு (சிவன்) மற்றும் கும்பம் (கலசம்) இடையில்—அமைக்க வேண்டும்.

Verse 73

रुद्रमातृगणादीनां निर्वर्त्यान्तर्बलिं हृदा शिवमध्ये ऽप्यलब्धाज्ञो विधायैकत्वभावनं

ருத்ரன், மாத்ருகணங்கள் முதலியோருக்காக இதயத்தில் விதிப்படி அந்தர்பலியை நிறைவேற்றி, முழு அனுமதி பெறாதவராயினும் சிவசிந்தனையில் ஒன்றுமை (ஏகத்வ) பாவனையை வளர்த்திட வேண்டும்।

Verse 74

सर्वज्ञतादियुक्तो ऽहं समन्ताच्चोपरि स्थितः ममांशो योजनास्थानमधिष्ठाहमध्वरे

சர்வஞ்ஞத்துவம் முதலிய குணங்களால் யுக்தனான நான், மேலுமாகவும் அனைத்துத் திசைகளிலும் நிலைத்திருக்கிறேன். அத்வர யாகத்தில் என் ஒரு அம்‌சம் நிர்ணயிக்கப்பட்ட யோஜனா-ஸ்தானங்களை அதிஷ்டிக்கிறது।

Verse 75

शिवो ऽहमित्यहङ्कारी निष्क्रमेद् यागमण्डपात् न्यस्तपूर्वाग्रसन्धर्भे शस्त्राणुकृतमण्डले

“நான் சிவன்” என்ற மந்திர-பாவத்தின் அகங்காரத்துடன் அவன் யாகமண்டபத்திலிருந்து வெளியேற வேண்டும்; முன்நோக்கிய அமைப்பு முன்பே வைக்கப்பட்டு, ஆயுதங்களால் மண்டலம்/வட்டம் குறியிடப்பட்ட இடத்தில்.

Verse 76

प्रणवासनके शिष्यं शुक्लवस्त्रोत्तरीयकं स्नातञ्चोदङ्मुखं मुक्त्यै पूर्ववक्त्रन्तु भुक्तये

சிஷ்யனை பிரணவ-ஆசனத்தில் அமர்த்தி, வெண்வஸ்திரமும் வெண் உத்தரீயமும் அணிவிக்க வேண்டும்; ஸ்நானம் செய்தபின் முக்திக்காக வடக்கு நோக்கவும், போகப் பெறுதலுக்காக கிழக்கு நோக்கவும் விதி.

Verse 77

ऊर्ध्वं कायं समारोप्य पूर्वास्यं प्रविलोकयेत् चरणादिशिखां यावन्मुक्तौ भुक्तौ विलोमतः

உடலை நேராக உயர்த்தி, கிழக்கு நோக்கி இருந்து, பாதங்களிலிருந்து சிகை வரை ஒழுங்காக தியானிக்க வேண்டும்; முக்தி மற்றும் போக சாதனைகளில் உபதேசித்தபடி எதிர்-வரிசை (விலோம) முறையும் மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 78

चक्षुषा सप्रसादेन शैवं धाम विवृण्वता अस्त्रोदकेन सम्मोक्ष्य मन्त्राम्बुस्नानसिद्दये

கண்களை அமைதியும் அருளும் நிறைந்ததாகச் செய்து, உள்ளத்தில் சைவத் தாமத்தை வெளிப்படுத்தி தியானித்தபடி, அஸ்திர-மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட நீரால் தடைகள் நீங்கி சுத்தி செய்து, மந்திரநீர்ச் ச்நானம் வெற்றியடையச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 79

भस्मस्नानाय विघ्नानां शान्तये पापभित्तये सृष्टिसंहारयोगेन ताडयेदस्त्रभस्मना

புனித பஸ்மச் ச்நானத்திற்காக—தடைகள் அமைதியடையவும் பாவம் முறியவும்—ஸ்ருஷ்டி-ஸம்ஹார யோக முறையின்படி, அஸ்திர-மந்திரத்தால் ஸம்ஸ்கரிக்கப்பட்ட பஸ்மத்தால் தாடனம்/சடங்குப் பயன்பாடு செய்ய வேண்டும்।

Verse 80

पुनरस्त्राम्बुना प्रोक्ष्य सकलीकरणाय तं स्थण्डिलोपान्तिकं नयेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तेनैवाचमनीयमिति क, ख, ग, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः पाशभित्तये इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः नाभेरूर्ध्वं कुशाग्रेण मार्जनीयास्त्रमुच्चरन्

மீண்டும் அஸ்திர-மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட நீரால் ப்ரோக்ஷணம் செய்து, ‘ஸகலீகரணம்’ பொருட்டு அவனை ஸ்தண்டில (யாகபூமி) ஓரத்துக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். அதே நீரால் ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும். மார்ஜனீய-அஸ்திரத்தை உச்சரித்தபடி, குசா முனையால் நாபிக்கு மேல்பகுதியில் உடலை மார்ஜனம் (துடைத்தல்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 81

त्रिधाअलभेत तन्मूलैर् अघमर्षाय नाभ्यधः द्वैविध्याय च पाशानां आलभेत शराणुना

அகமர்ஷண (பாவநாச) விதிக்காக நாபிக்குக் கீழே, அந்த மூலப்பாகங்களால் மும்முறை ஆலம்பனம்/ஆஹுதி செய்ய வேண்டும். மேலும் பாசங்கள் (பந்தங்கள்) இருவகைமை நிலைபெறச் செய்ய, சராணு (அம்புமுனை) கொண்டு ஆலம்பனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 82

तच्छरीरे शिवं साङ्गं सासनं विन्यसेत्ततः पुष्पादिपूजितस्यास्य नेत्रे नेत्रेण वा हृदा

பின்னர் அந்த உடலில் சிவனை சாங்கமாக (அங்க-உபாங்கங்களுடன்) மற்றும் ஆசனத்துடன் ந்யாசம்/விந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மலர் முதலியவற்றால் பூஜிக்கப்பட்ட இத்தெய்வத்தை கண்களில்—கண் கணாக—அல்லது இதயத்தின் மூலம் (ஒருசேர) நிறுவ வேண்டும்।

Verse 83

बध्वामन्त्रितवस्त्रेण सितेन सदशेन च अप्_८१०८३अब्प्रदक्षिणक्रमादेनं प्रवेश्य शिवदक्षिणं

மந்திரத்தால் அபிமந்திரிக்கப்பட்ட வெண்வஸ்திரத்தை விதிப்படி பத்து முடிச்சுகள்/சுற்றுகளுடன் கட்டி, பிரதக்ஷிணை முறையில் சிவனை வலப்புறமாக வைத்து அதனை/அவரை உள்ளே பிரவேசிக்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 84

सवस्त्रमासनं दद्यात् यथावर्णं निवेदयेत् संहारमुद्रयात्मानं मूर्त्या तस्य हृदम्बुजे

வஸ்திரத்துடன் ஆசனத்தை அளித்து, நிர்ணயிக்கப்பட்ட வர்ண/நிற வரிசைப்படி நிவேதனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஸம்ஹார முத்திரையால் தன்னை—உடல் ரூபத்துடன்—அவரது ஹ்ருதயத் தாமரையில் நிலைநிறுத்த வேண்டும்।

Verse 85

निरुध्य शोधिते काये न्यासं कृत्वा तमर्चयेत् पूर्वाननस्य शिष्यस्य मूलमन्त्रेण मस्तके

இந்திரிய/பிராணத்தை அடக்கி உடலைச் சுத்திகரித்து ந்யாசம் செய்து, பின்னர் அவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும். கிழக்கு நோக்கிய சீடனின் தலைமேல் மூலமந்திர ந்யாசம்/உச்சரிப்பு செய்ய வேண்டும்।

Verse 86

शिवहस्तं प्रदातव्यं रुद्रेशपददायकं शिवसेवाग्रहोपायं दत्तहस्तं शिवाणुना

‘சிவஹஸ்தம்’ அளிக்க வேண்டும்; அது ருத்ர-ஈச பதவி/நிலையை அருள்வதாகும். இது சிவசேவையில் முறையாக ஏற்றுக்கொள்ளும் வழி; இந்த ஹஸ்தம் சிவதீக்ஷிதன் (சிவாணு) மூலம் வழங்கப்பட வேண்டும்।

Verse 87

शिवे प्रक्षेपयेत् पुष्पमपनीयार्चकन्तारं तत्पात्रस्थानमन्त्राढ्यं शिवदेवगणानुगं

சிவன் மீது மலரைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; அர்ச்சகரின் அருகிலுள்ள அசுத்த/தடையூட்டும் காரணத்தை நீக்கி, மந்திரங்களால் செறிந்த பாத்திரத்தையும் அதன் இடத்தையும் சிவன் மற்றும் தேவகணங்களுக்கு ஏற்றவாறு நிறுவ வேண்டும்।

Verse 88

विप्रादीनां क्रमान्नाम कुर्याद्वा स्वेच्छया गुरुः प्रणतिं कुम्भवर्धन्योः कारयित्वानलान्तिकं

குரு பிராமணர் முதலிய வர்ணங்களின் முறையின்படி பெயரை அமைக்கலாம்; அல்லது தம் விருப்பத்தின்படியும். கும்பம் மற்றும் வர்தனீக்கு வணக்கம் செய்யவைத்து, பின்னர் புனித அக்னியின் அருகிலுள்ள விதிக்கருமங்களை நடத்த வேண்டும்.

Verse 89

सदक्षिणासने तद्वत् सौम्यास्यमुपवेशयेत् शिष्यदेहविनिष्क्रान्तां सुषुम्णामिव चिन्तयेत्

அதேபோல் வலப்புற ஆசனத்தில் அமைதியான முகத்தையுடையவரை அமர்த்த வேண்டும். சீடனின் உடலிலிருந்து வெளியேறிய சக்தியை, சுஷும்ணை போல எனக் கற்பித்து தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 90

निजग्रहलीनाञ्च दर्भमूलेन मन्त्रितं सुवर्णञ्चेति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः शिवात्मनेति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः अपनीयाधिकाम्बरं इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः सदक्षिणासन तत्रेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः दर्भाग्रं दक्षिणे तस्य विधाय करपल्लवे

தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து, தர்பத்தின் மூலத்தால் மந்திரம் சொல்லி புனிதப்படுத்த வேண்டும் (கையெழுத்துப் பிரதிகளில் ‘சுவர்ணம்’, ‘சிவாத்மனே’, ‘அபனீய அதிகாம்பரம்’, ‘ஸ-தக்ஷிணாஸன தத்ரேதி’ போன்ற பாடாந்தரங்களும் உள்ளன). பின்னர் அவனது வலப்புறம், கைத் தளத்தில் தர்பத்தின் நுனியை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 91

तम्मूलमात्मजङ्घायामग्रञ्चेति शिखिध्वजे शिष्यस्य हृदयं गत्वा रेचकेन शिवाणुना

ஓ சிகித்வஜ அக்னியே! அதன் ‘மூலம்’ தன் கால் மடியில் (ஜங்கையில்) வைக்கவும், ‘அக்ரம்’ சிகை (முடிச்சு) பகுதியில் வைக்கவும். பின்னர் சீடனின் இதயத்தில் நுழைந்து, ரேசகத்தால் சிவ-அணுவுடன் செயலை நிகழ்த்த வேண்டும்.

Verse 92

पुरकेण समागत्य स्वकीयं हृद्यान्तरं शिवाग्निना पुनः कृत्वा नाडीसन्धानमीदृशं

பூரகத்தால் நிலைபெற்று, தன் இதயத்தின் உள்ளகத்தை சிவாக்னியால் மீண்டும் தீப்தமாக்க வேண்டும்; இவ்வாறு நாடிகளின் இணைப்பு/சந்தானத்தை ஏற்படுத்த வேண்டும்.

Verse 93

हृदा तत्सन्निधानार्थञ्जुहुयादाहुतित्रयं शिवहस्तस्थिरत्वार्थं शतं मूलेन होमयेत् इत्थं समयदीक्षायां भवेद्योग्यो भवार्चने

ஹ்ருதா மந்திரத்தால் அவருடைய சன்னிதியை வரவழைக்கும் பொருட்டு மூன்று ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும். பின்னர் ‘சிவஹஸ்த’ நிலைத்தன்மை (சடங்குச் செயல், முத்திரைகளின் திடத்தன்மை) பெற மூலமந்திரத்தால் நூறு ஆஹுதிகள் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு சமயதீக்ஷையால் பவ (சிவ) ஆராதனைக்கு தகுதி பெறுவர்.