Adhyaya 80

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये पवित्रारोहणं नाम एकोनाशीतितमो ऽध्यायः अथ अशीतितमो ऽध्यायः दमनकारोहणविधिः ईश्वर उवाच वक्ष्ये दमनकारोहविधिं पूर्ववदाचरेत् हरकोपात् पुरा जातो भैरवो दमिताः सुराः

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான அக்னிபுராணத்தில் ‘பவித்ராரோஹணம்’ எனப்படும் எண்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது எண்பதாம் அதிகாரம்—‘தமனக ஆரோஹண விதி’ தொடங்குகிறது. ஈச்வரன் உரைத்தான்—தமனக ஆரோஹண முறையைச் சொல்கிறேன்; முன் விதிப்படி நடத்த வேண்டும். முன்பு ஹரனின் கோபத்தால் பைரவன் தோன்றினான்; அவனால் தேவர்கள் அடக்கப்பட்டனர்.

Verse 2

तेनाथ शप्तो विटपो भवेति त्रिपुरारिणा प्रसन्नेनेरितं चेदं पूजयिष्यन्ति ये नराः

அப்போது அந்த மரம் சாபமுற்றதுபோல் ஆனது—மகிழ்ந்த திரிபுராரி (சிவன்) இவ்வாறு அறிவித்தான்: ‘இதை (புனிதத் தத்துவத்தை) வழிபடும் மனிதர்கள்…’

Verse 3

परिपूर्णफलं तेषां नान्यथा ते भविष्यति सप्तम्यां वा त्रयोदश्यां दमनं संहितात्मभिः

அவர்களுக்கு பலன் முழுமையாகும்; வேறுபடாது. சப்தமி அல்லது திரயோதசி நாளில், ஒழுக்கமும் ஒருமுகச் சிந்தனையும் உடையோர் தமனம் (புனிதப் புல்/அர்ப்பணம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 4

सम्पूज्य बोधयेद्वृक्षं भववाक्येन मन्त्रवित् हरप्रसादसंभूत त्वमत्र सन्निधीभव

முறையாக வழிபட்டு, மந்திரம் அறிந்தவர் சிவவாக்கால் மரத்தைப் போதித்து (ஆவாஹனம் செய்து) கூற வேண்டும்: ‘ஹரனின் அருளால் தோன்றியவனே, இங்கு சன்னிதியாக இரு.’

Verse 5

शिवकार्यं समुद्दिश्य नेतव्यो ऽसि शिवाज्ञया गृहे ऽप्यामन्त्रणं कुर्यात् सायाह्ने चाधिवासनं

‘சிவகாரியத்தை நோக்கி, சிவனின் ஆணையால் நீ கொண்டு வரப்பட வேண்டும். இல்லத்திலும் முறையான அழைப்பு செய்ய வேண்டும்; மாலையில் அதிவாசனம் (முன்-பிரதிஷ்டை) செய்ய வேண்டும்.’

Verse 6

यथाविधि समभ्यर्च्य सूर्यशङ्करपावकान् देवस्य पश्चिमे मूलं दद्यात्तस्य मृदा युतं

விதிப்படி சூரியன், சங்கரன், பாவகன் (அக்னி) ஆகியோரைக் கும்பிட்டு, தேவனின் மேற்கு புறத்தில் அபிமந்திரித்த மண்ணுடன் கூடிய மூலத்தை (வேர்) வைக்க வேண்டும்।

Verse 7

वामेन शिरसा वाथ नालं धात्रीं तथोत्तरे दक्षिणे भग्नपत्रञ्च प्राच्यां पुष्पञ्च धारणं

இடப்புறத்தில் சிரம் (தலை) தாரணம் செய்ய வேண்டும்; நாலம் மற்றும் தாத்ரீயை வடக்கில் வைக்க வேண்டும்; உடைந்த இலை (பக்னபத்ரம்) தெற்கில்; மலரை கிழக்கில்—இதுவே தாரண விதி।

Verse 8

पुटिकास्थं फलं मूलमथैशान्यां यजेच्छिवं पञ्चाङ्गमञ्जलौ कृत्वा आमन्त्र्य शिरसि न्यसेत्

ஈசான (வடகிழக்கு) திசையில் சிவனை வழிபட வேண்டும். புடிகையில் உள்ள பழமும் மூலமும் குவிந்த கைகளில் வைத்து, ஆமந்திரித்து, அதைத் தலைமேல் நியசிக்க வேண்டும்।

Verse 9

आमन्त्रितो ऽसि देवेश प्रातःकाले मया प्रभो कर्तव्यस्तपसो लाभः पूर्णं सर्वं तवाज्ञया

தேவேசா, பிரபுவே! விடியற்காலத்தில் நான் உம்மை ஆமந்திரித்தேன். இப்போது தவத்தின் பயன் பெறப்பட வேண்டும்; உமது ஆணையால் அனைத்தும் நிறைவு பெறுகிறது।

Verse 10

मूलेन शेषं पात्रस्थं पिधायाथ पवित्रकं प्रातः स्नात्वा जगन्नाथं गन्धपुष्पादिभिर्यजेत्

மூலமந்திரத்தால் பாத்திரத்தில் உள்ள மீதியை மூடி, பின்னர் பவித்ரக (குச வளையம்) எடுத்துக் கொண்டு, காலை நீராடி, ஜகன்னாதனை நறுமணம், மலர் முதலியவற்றால் வழிபட வேண்டும்।

Verse 11

नित्यं नैमित्तिकं कृत्वा दमनैः पूजयेत्ततः शेषमञ्जलिमादाय आत्मविद्याशिवात्मभिः

நித்தியமும் நைமித்திகமும் ஆகிய கர்மங்களைச் செய்து, பின்னர் தமனக அர்ப்பணங்களால் பூஜை செய்ய வேண்டும். அதன் பின் மீதமுள்ள மலர்களை அஞ்சலியில் எடுத்துக் கொண்டு ஆத்மவித்யா, சிவாத்ம மந்திரங்களைச் சொல்லி அர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 12

मूलाद्यैर् ईश्वरान्तैश् च चतुर्थाञ्जलिना ततः ॐ हौं मखेश्वराय मखं पूरय शूलपाणये नमः देवेश पूजाकाले इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः गन्धपुष्पादिनार्चयेदिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः शिवं वह्निं च सम्पूज्य गुरुं प्रार्च्याथ बोधयेत्

பின்னர் மூல மந்திரம் முதலாக ஈசுவராந்த மந்திரங்களுடன், நான்காம் அஞ்சலி-சமர்ப்பணமாக இவ்வாறு ஜபிக்க வேண்டும்—“ஓம் ஹௌம் மಖேஸ்வராய; மಖம் பூரய; சூலபாணயே நமः; தேவேச, பூஜாகாலே.” (ஒரு பாடம்). (மற்றொரு பாடம்) “கந்தம், புஷ்பம் முதலியவற்றால் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.” சிவனையும் புனித அக்னியையும் முறையாகப் பூஜித்து, முதலில் குருவை வணங்கி, பின்னர் தேவதையை போதனம்/ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

भगवन्नतिरिक्तं वा हीनं वा यन्मया कृतं सर्वं तदस्तु सम्पूर्णं यच्च दामनकं मम सकलं चैत्रमासोत्थं फलं प्राप्य दिवं व्रजेत्

பகவனே! என்னால் செய்யப்பட்டது அதிகமாயினும் குறையாயினும், அது அனைத்தும் நிறைவு பெறுக. மேலும் என் இந்த முழு தமனக அர்ப்பணம் சைத்ர மாதத்திலிருந்து உண்டாகும் முழுப் பலனைப் பெற்று என்னை ஸ்வர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லுக.