Adhyaya 79
पवित्रारोहणविधिः (The Rite of Raising/Placing the Pavitra)
இந்த அதிகாரம் வாஸ்து-பிரதிஷ்டை மற்றும் ஈசான-கல்பத்தில் நிறைவு மற்றும் குறைநீக்கம் பெற ‘பவித்ராரோஹணம்’—பவித்ரம் (சுத்திகரிக்கும் வளையம்/நூல்) உயர்த்தி/நிறுத்தும் விதி—என்று விளக்குகிறது. ஆச்சார்யர் காலை ஸ்நானம், ஸந்த்யாவந்தனம் செய்து தூய்மையடைந்து மண்டபத்தில் நுழைந்து ஈசான மூலையில் சுத்தமான பாத்திரத்தில் பவித்ரங்களை வைத்து, ஆவாஹித்த தெய்வத்தை விஸர்ஜனம் செய்யாமல் செய்கிறார். பின்னர் விதிப்படி சுத்தி-விஸர்ஜனத்திற்குப் பின் சூரியன் (பானு/ஆதித்ய), வாசல் தெய்வங்கள், திக்பாலர்கள், கும்பேச/ஈசான, சிவன், அக்னி ஆகியோருக்கு நைமித்திக பூஜை நடைபெறுகிறது; மந்திர-தர்ப்பணம், பிராயச்சித்த ஹோமம், 108 ஆஹுதிகள், பூர்ணாஹுதி நிறைவேற்றப்படுகிறது. மந்திரம்-கிரியா-திரவ்யத்தில் ஏற்பட்ட குறைகளை ஒப்புக்கொண்டு நிறைவு வேண்டி பிரார்த்தனை, ‘கங்கை-அவதாரக’ அவதரணப் பிரார்த்தனை மூலம் தவறுகள் தெய்வ ஆணையின் ஒரே நூலில் இணைக்கப்படுகின்றன. பின்னர் வ்யாஹ்ருதி மற்றும் அக்னி/சோம வரிசையுடன் நான்கு வகை ஹோமங்கள், பவித்ரத்துடன் திக்பாலர்களுக்கு அர்ப்பணம், குருபூஜையை சிவபூஜையாகக் கருதி, த்விஜ-போஜனம், நாடி-யோகத்தால் உள்ளக-சம்ஹாரத்துடன் விஸர்ஜனம், சண்டேஸ்வர பூஜை; மேலும் தூரத்தில் இருந்தாலும் பவித்ரக் கர்மத்திற்கு குரு-ஸன்னிதி அவசியம் என உறுதிப்படுத்துகிறது.
Shlokas
Verse 1
इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये पवित्राधिवासनविधिर्नाम अष्टसप्ततितमो ऽध्यायः : अथैकोनाशीतितमो ऽध्यायः पवित्रारोहणविधिः ईश्वर उवाच अथ प्रातः समुत्थाय कृतस्नानः समाहितः कृतसन्ध्यार्चनो मन्त्री प्रविश्य मखमण्डपं
இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஸ்ரீ ஆக்னேய புராணத்தில் “பவித்ராதிவாசன விதி” எனும் அஷ்டசப்ததிதம அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது “பவித்ராரோஹண விதி” எனும் ஏகோனாசீதிதம அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—பின்னர் காலையில் எழுந்து, நீராடி, மனத்தை ஒருமைப்படுத்தி, சந்த்யா ஆராதனை செய்து, யாஜகர் (மந்திரி) யாக மண்டபத்திற்குள் பிரவேசிக்க வேண்டும்।
Verse 2
समादाय पवित्राणि अविसर्जितदैवतः ऐशान्यां भाजने शुद्धे स्थापयेत् कृतमण्डले
பவித்ரங்கள் (சுத்திகரிக்கும் நூல்/வளையம்) எடுத்துக் கொண்டு, அழைக்கப்பட்ட தெய்வத்தை விடுவிக்காமல், தயாரிக்கப்பட்ட மண்டலத்தின் உள்ளே ஈசான (வடகிழக்கு) திசையில் உள்ள தூய பாத்திரத்தில் அவற்றை நிறுவ வேண்டும்।
Verse 3
ततो विसर्ज्य देवेशं निर्माल्यमपनीय च पूर्ववद् भूतले शुद्धेकृत्वाह्निकमथ द्वयं
பின்னர் தேவேசனை விதிப்படி விசர்ஜனம் செய்து, நிர்மால்யம் (பயன்பட்ட மலர்-பிரசாத அவசேஷங்கள்) அகற்றி, முன்புபோல் தரையில் உள்ள தூய இடத்தில் காலை-மாலை என இரு ஆஹ்நிகக் கிரியைகளையும் செய்ய வேண்டும்।
Verse 4
आदित्यद्वारदिक्पालकुम्भेशानौ शिवे ऽनले नैमित्तिकीं सविस्तरां कुर्यात् पूजां विशेषतः
நைமித்திக (சிறப்பு நிகழ்வு) கிரியையில் ஆதித்யன், வாயில் தெய்வங்கள், திக்பாலர்கள், கும்பேசன், ஈசானன், சிவன், அனலன் (அக்னி) ஆகியோருக்கு முறையே விசேஷமாக விரிவான பூஜை செய்ய வேண்டும்।
Verse 5
मन्त्राणां तर्पणं प्रायश्चित्तहोमं शरात्मना अष्टोत्तरशतं कृत्वा दद्यात् पूर्णाहुतिं शनैः
மந்திரங்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து, சரா-திரவியத்தால் பிராயச்சித்த ஹோமம் நடத்தி, நூற்று எட்டு ஆஹுதிகளை நிறைவு செய்து, பின்னர் மெதுவாக பூர்ணாஹுதியை அளிக்க வேண்டும்।
Verse 6
आदित्यद्वारदिक्पालान् स्कन्देशानौ शिवे ऽनले इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः शराणुनेति घ, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः पवित्रं भानवे दत्वा समाचम्य ददीत च द्वारमालादिदिक्पालकुम्भवर्धनिकादिषु
பானு (சூரியன்)க்கு பவித்ரத்தை அளித்து, ஆச்சமனம் செய்து, த்வாரமாலா, திக்பால கும்பங்கள், வர்தனீ பாத்திரங்கள் முதலிய நிர்ணயிக்கப்பட்ட இடங்களில் வாயில் தெய்வங்களுக்கும் திக்பாலர்களுக்கும் விதிப்படி அர்ப்பணங்களைச் செய்ய வேண்டும்। (பாடவேறுபாடுகள்: ‘ஆதித்ய–த்வார–திக்பாலான்…/ஸ்கந்த–ஈச–அனௌ…’; மேலும் ‘சராணுனா…’)।
Verse 7
सन्निधाने ततः शम्भोरुपविश्य निजासने पवित्रमात्मने दद्याद्गणाय गुरुवह्नये
பின்பு சம்பு (சிவன்) சன்னிதியில் தன் ஆசனத்தில் அமர்ந்து தன்னிற்காகப் பவித்ரம் (நூல்/மோதிரம்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் கணேசன், குரு, புனித அக்னிக்கும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।
Verse 8
ॐ कालात्मना त्वया देव यद्दिष्टं मामके विधौ कृतं क्लिष्टं समुत्सृष्टं कृतं गुप्तञ्च यत्कृतं
ॐ। காலமே உமது இயல்பான தேவனே—என் விதிவழக்கங்களில் நீ நிர்ணயித்தவற்றில் நான் துன்பத்துடன் (பிழையுடன்) செய்ததும், அலட்சியமாக விட்டதும் அல்லது நிறைவேறாமல் விட்டதும், மறைவாக செய்ததும்—அனைத்தையும் நீ ஏற்றருள்வாயாக।
Verse 9
तदस्तु क्लिष्टमक्लिष्टं कृतं क्लिष्टमसंस्कृतं सर्वात्मनामुना शम्भो पवित्रेण त्वदिच्छया
ஓ சம்போ, உமது திருவுளத்தால் இந்தப் பவித்ரச் செயல் மூலம், என் முழு இருப்போடு செய்யப்பட்ட அனைத்தும்—துன்பத்துடன் செய்ததோ துன்பமின்றி செய்ததோ, குறைபட்டதோ சீர்படுத்தப்படாததோ—அனைத்தும் தூய்மையடையட்டும்।
Verse 10
ॐ पूरयमखव्रतं नियमेश्वराय स्वाहा आत्मतत्त्वे प्रकृत्यन्ते पालिते पद्मयोनिना
ॐ। நியமேஸ்வரருக்கு ஸ்வாஹா—இந்த ஆஹுதி யாகவிரதத்தை நிறைவேற்றட்டும்; ஆத்மத்தத்துவத்தில், பிரகிருதியின் முடிவில், பத்மயோனி (பிரம்மா) ஆல் பாதுகாக்கப்பட்ட/நிறுவப்பட்ட நிலையில்।
Verse 11
मूलं लयान्तमुच्चार्य पवित्रेणार्चयेच्छिवं विद्यातत्त्वे च विद्यान्ते विष्णुकारणपालिते
மூலமந்திரத்தை லயாந்த எழுத்துடன் உச்சரித்து, பவித்ரத்தின் மூலம் சிவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும். இந்த விதி வித்யாதத்துவத்தில், வித்யையின் நிறைவில்—காரணமான விஷ்ணுவால் காக்கப்படுவது—என்று அறியப்பட வேண்டும்।
Verse 12
ईश्वरान्तं समुच्चार्य पवित्रमधिरोपयेत् शिवान्ते शिवतत्त्वे च रुद्रकारणपालिते
“ஈஸ்வர” என்று முடியும் மந்திரத்தை உச்சரித்து பவித்ரகத்தை (புனித நூல்/வளையம்) நிறுவ வேண்டும். “சிவ” முடிவில், சிவ-தத்துவத்தில், ருத்ர-காரணத்தால் பாதுகாக்கப்பட்ட நிலையில் இதைச் செய்ய வேண்டும்.
Verse 13
शिवान्तं मन्त्रमुच्चार्य तस्मै देयं पवित्रकं सर्वकारणपालेषु शिवमुच्चार्य सुव्रतः
“சிவ” என்று முடியும் மந்திரத்தை உச்சரித்து அவருக்கு பவித்ரகத்தை அளிக்க வேண்டும். நல்ல விரதம் கொண்டவர் “சிவ” என்று உச்சரித்தபடி, எல்லாக் காரண-பாலகர்களுக்கும் (சடங்கு காரணங்களின் காவலர்களுக்கும்) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
Verse 14
मूलं लयान्तमुच्चार्य दद्याद्गङ्गावतारकं आत्मविद्याशिवैः प्रोक्तं मुमुक्षूणां पवित्रकं
மூலமந்திரத்தை “லய” எழுத்து முடிவுவரை உச்சரித்து ‘கங்காவதாரக’ (கங்கை அவதரண விதி/சூத்திரம்) அளிக்க வேண்டும். இது ஆத்மவித்யைச் சிவர்களால் உரைக்கப்பட்டது; முக்தி நாடுவோர்க்கு இது பவித்ரகம்.
Verse 15
विनिर्दिष्टं बुभुक्षूणां शिवतत्त्वात्मभिः क्रमात् स्वाहान्तं वा नमो ऽन्तं वा मन्त्रमेषामुदीरयेत्
போகத்தை விரும்புவோர்க்கு, சிவ-தத்துவாத்ம ரூபங்களாக, வரிசைப்படி நிர்ணயிக்கப்பட்ட மந்திரத்தை உச்சரிக்க வேண்டும்—அது “ஸ்வாஹா” முடிவாகவோ அல்லது “நம:” முடிவாகவோ இருக்கலாம்.
Verse 16
सर्वतत्त्वेषु सुव्रत इति ख, ग, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः दद्यादङ्गावतारकमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ हां विद्यातत्त्वाधिपतये शिवाय स्वाहा ॐ हौं शिवतत्त्वाधिपतये शिवाय स्वाहा ॐ हौं सर्वतत्त्वाधिपतये शिवाय स्वाहा नत्वा गङ्गावतारन्तु प्रार्थयेत्तं कृताञ्जलिः त्वङ्गतिः सर्वभूतानां संस्थितिस्त्वञ्चराचरे
பாடவேறுபாடு: சில பிரதிகளில் ‘ஸர்வதத்த்வேஷு ஸுவ்ரத’ என்றும், சிலவற்றில் ‘தத்யாத் அங்காவதாரகம்’ என்றும் உள்ளது. இம்மந்திரங்களால் ஆஹுதி/அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்—‘ஓம் ஹாம், வித்யா-தத்துவத்தின் அதிபதி சிவாய ஸ்வாஹா’; ‘ஓம் ஹௌம், சிவ-தத்துவத்தின் அதிபதி சிவாய ஸ்வாஹா’; ‘ஓம் ஹௌம், ஸர்வ-தத்துவத்தின் அதிபதி சிவாய ஸ்வாஹா’. பின்னர் வணங்கி, கைகூப்பி கங்கை-அவதரணத்தை வேண்ட வேண்டும்—‘நீயே எல்லா உயிர்களின் கதி; அசைவும் அசையாமையும் உள்ள அனைத்திலும் நீயே நிலை (ஆதாரம்).’
Verse 17
अन्तश्चारेण भूतानां द्रष्टा त्वं परमेश्वर कर्मणा मनसा वाचा त्वत्तो नान्या गतिर्मम
ஹே பரமேஸ்வரா! எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளிருந்து இயங்கும் அந்தர்யாமியாக நீயே த்ரஷ்டா, சாட்சி. என் செயல், மனம், வாக்கு—இவற்றால் உன்னைத் தவிர எனக்கு வேறு புகலிடம் இல்லை.
Verse 18
मन्त्रहीनं क्रियाहीनं द्रव्यहीनञ्च यत् कृतं जपहोमार्चनैर् हीनं कृतं नित्यं मया तव
ஹே பிரபுவே! உமக்காக நான் தினமும் செய்தது மந்திரமின்றி, முறையின்றி, தேவையான பொருளின்றி இருந்தால்; மேலும் ஜபம், ஹோமம், அர்ச்சனை இன்றிச் செய்ததெல்லாம்—அவற்றை நீர் ஏற்று மன்னிக்க வேண்டும்.
Verse 19
अकृतं वाक्यहीनं च तत् पूरय महेश्वरं सुपूतस्त्वं परेशान पवित्रं पापनाशनं
ஹே மகேஸ்வரா! நான் செய்யாமல் விட்டதையும், சொற்களில் குறைவுடன் செய்ததையும்—அனைத்தையும் நீர் நிறைவு செய்யும். ஹே பரேசானா! நீர் முற்றிலும் தூயவன்; தூய்மைப்படுத்துபவன்; பாவநாசகன்.
Verse 20
त्वया पवित्रितं सर्वं जगत् स्थावरजङ्गमं खण्डितं यन्मया देव व्रतं वैकल्पयोगतः
ஹே தேவா! அசைவற்றதும் அசைவதும் ஆகிய அனைத்துலகமும் உம்மால் புனிதப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. ஆனால் நான் எடுத்த விரதம், மாற்று முறையை (வைகல்பம்) பயன்படுத்தியதால் என்னால் குலைந்தது.
Verse 21
एकीभवतु तत् सर्वं तवाज्ञासूत्रगुम्फितं जपं निवेद्य देवस्य भक्त्या स्तोत्रं विधाय च
அவை அனைத்தும் உமது ஆணை எனும் நூலில் கோர்க்கப்பட்டு ஒன்றாகட்டும். தேவனுக்கு ஜபத்தை அர்ப்பணித்து, பக்தியுடன் ஸ்தோத்திரம் இயற்றி/ஓதியும்—முறையின்படி நடக்க வேண்டும்.
Verse 22
नत्वा तु गुरुणादिष्टं गृह्णीयान्नियमन्नरः चतुर्मासं त्रिमासं वा त्र्यहमेकाहमेव च
குருவை வணங்கி, குரு ஆணையிட்டபடி மனிதன் நியமவிரதத்தை ஏற்க வேண்டும்—நான்கு மாதம், மூன்று மாதம், மூன்று நாள் அல்லது ஒரே நாளாக இருந்தாலும்।
Verse 23
प्रणम्य क्षमयित्वेशं गत्वा कुण्डान्तिकं व्रती पावकस्थे शिवे ऽप्येवं पवित्राणां चतुष्टयं
ஈசனை வணங்கி மன்னிப்பு வேண்டி விரதன் குண்டத்தின் அருகே செல்ல வேண்டும்; அக்கினியில் உறையும் சிவனின் முன்னும் இவ்வாறே நான்கு பவித்ரங்களின் தொகுதியை (அமைக்க/ஏற்க) வேண்டும்।
Verse 24
समारोप्य समभ्यर्च्य पुष्पधूपाक्षतादिभिः अन्तर्बलिं पवित्रञ्च रुद्रादिभ्यो निवेदयेत्
தெய்வத்தை நிறுவி, மலர், தூபம், அக்ஷதை முதலியவற்றால் முறையாக அர்ச்சித்து, அந்தர்பலி மற்றும் பவித்ரம் (நூல்/கயிறு) ருத்ர முதலிய தேவர்களுக்கு நிவேதிக்க வேண்டும்।
Verse 25
प्रविश्यान्तः शिवं स्तुत्वा सप्रणामं क्षमापयेत् अन्तश् चर त्वं भूतानामिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः परिपूर्णं करो तु मे इति ग, चिहितपुस्तकपाठः अमृतस्त्वं परेशान इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रायश्चित्तकृतं होमं कृत्वा हुत्वा च पायसं
உள்ளே நுழைந்து சிவனைப் புகழ்ந்து, வணக்கத்துடன் மன்னிப்பு வேண்ட வேண்டும்। (சில குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பாடங்களில்—) “உயிர்களின் உள்ளே நீ நடமாடு”, “எனக்காக இதை நிறைவு செய்”, “ஓ பரமேச்வரா, நீ அமிர்தமே” எனும் சொற்கள் சேர்க்கப்படுகின்றன। பின்னர் பிராயச்சித்த ஹோமம் செய்து பாயசத்தையும் ஆஹுதியாக அளிக்க வேண்டும்।
Verse 26
शनैः पूर्णाहुतिं दत्वा वह्निस्थं विसृजेच्छिवं होमं व्याहृतिभिः कृत्वा रुन्ध्यान्निष्ठुरयानलं
மெதுவாக பூர்ணாஹுதியை அளித்து, அக்கினியில் நிலை கொண்ட சிவனை விடைபெறச் செய்ய வேண்டும். வ்யாஹ்ருதிகளுடன் ஹோமம் செய்து, பின்னர் கடுமையான அக்கினியை அடக்கி/கட்டுப்படுத்த வேண்டும்।
Verse 27
अग्न्यादिभ्यस्ततो दद्यादाहुतीनां चतुष्टयं दिक्पतिभ्यस्ततो दद्यात् सपवित्रं वहिर्बलिं
அதன்பின் அக்னி முதலியோருக்குத் தொடங்கி நான்கு ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும். பின்னர் திக்பாலர்களுக்கு பவித்ரம் (தர்பை வளையம்) உடன் வெளிப்பலி சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.
Verse 28
सिद्धान्तपुस्तके दद्यात् सप्रमाणं पवित्रकं ॐ हां भूः स्वाहा ॐ हां भुवः स्वाहा ॐ हां स्वः स्वाहा ॐ हां भूर्भुवः स्वः स्वाहा होमं व्याहृतिभिः कृत्वा दत्वाअहुतिचतुष्टयं
பின்னர் சித்தாந்தப் புத்தகத்தில் அளவோடு செய்யப்பட்ட பவித்ரகத்தை வைக்க வேண்டும். ‘ஓம் ஹாம் பூः ஸ்வாஹா; ஓம் ஹாம் புவः ஸ்வாஹா; ஓம் ஹாம் ஸ்வः ஸ்வாஹா; ஓம் ஹாம் பூर्भுவः ஸ்வः ஸ்வாஹா’ எனும் வ்யாஹ்ருதிகளால் ஹோமம் செய்து நான்கு ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும்.
Verse 29
ॐ हां अग्नये स्वाहा ॐ हां सोमाय स्वाहा ॐ हां अग्नीषोमाभ्यां स्वाहा ॐ हां अग्नये स्विष्टकृते स्वाहा गुरुं शिवमिवाभ्यर्च्य वस्त्रभूषादिविस्तरैः समग्रं सफलं तस्य क्रियाकाण्डादि वार्षिकं
‘ஓம் ஹாம் அக்னயே ஸ்வாஹா; ஓம் ஹாம் ஸோமாய ஸ்வாஹா; ஓம் ஹாம் அக்னீஷோமாப்யாம் ஸ்வாஹா; ஓம் ஹாம் அக்னயே ஸ்விஷ்டக்ருதே ஸ்வாஹா।’ குருவை சிவனைப் போல வழிபட்டு, ஆடை-ஆபரண முதலியவற்றை விரிவாக அளித்தால், அவருடைய வருடாந்திர அனுஷ்டானங்கள்—கிரியாகாண்டம் முதலியவை—முழுமையும் பலனும் பெறும்.
Verse 30
यस्य तुष्टो गुरुः सम्यगित्याह परमेश्वरः इत्थं गुरोः समारोप्य हृदालम्बिपवित्रकं
குரு முழுமையாகத் திருப்தியடைந்தவரைப் பற்றி பரமேஸ்வரன் ‘அவ்வாறே’ என அறிவிக்கிறார். இவ்விதம் குருவின் மீது இதயத்தில் தொங்கும் பவித்ரகத்தை அணிவித்து விதி தொடர்கிறது.
Verse 31
द्विजातीन् भोजयित्वा तु भक्त्या वस्त्रादिकं ददेत् दानेनानेन देवेश प्रीयतां मे सदा शिवः
பக்தியுடன் த்விஜர்களுக்கு உணவளித்து ஆடை முதலியவற்றை தானம் செய்ய வேண்டும். தேவேசா! இந்த தானத்தால் சிவன் எப்போதும் என்மேல் பிரீதியுடன் இருப்பானாக.
Verse 32
भक्त्या स्नानादिकं प्रातः कृत्वा शम्भोः समाहरेत् पवित्राण्यष्टपुष्पैस्तं पूजयित्वा विसर्जयेत्
காலையில் பக்தியுடன் ஸ்நானம் முதலியவற்றை செய்து, ஶம்புவுக்கான பூஜைப் பொருட்களைச் சேகரிக்க வேண்டும். பவித்ர அர்ப்பணங்களும் எட்டு மலர்களும் கொண்டு வழிபட்டு விதிப்படி விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 33
नित्यं नैमित्तिकं कृत्वा विस्तरेण यथा पुरा पवित्राणि समारोप्य प्रणम्याग्नौ शिवं यजेत्
முன்னர் கூறியபடி நித்தியமும் நைமித்திகமும் ஆகிய கர்மங்களை விரிவாகச் செய்து, பவித்ரங்களை நிறுவி, வணங்கி, அக்னியில் சிவனை யஜனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 34
प्रायश्चित्तं ततो ऽस्त्रेण हुत्वा पूर्णाहुतिं यजेत् दिक्पालेभ्यस्ततो दत्वेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ततो ऽस्त्रेण कृत्वेति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः भुक्तिकामः शिवायाथ कुर्यात् कर्मसमर्पणं
பின்னர் பிராயச்சித்தம் செய்து ‘அஸ்த்ர’ மந்திரத்தால் ஹோமம் செய்து, பூர்ணாஹுதியால் யாகத்தை நிறைவு செய்ய வேண்டும். அதன் பின் திக்பாலர்களுக்கு அர்ப்பணம் செய்து, போக விருப்பமுள்ளவன் இறுதியில் சிவனுக்கு கர்ம சமர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 35
त्वत्प्रसादेन कर्मेदं मास्तु फलसाधकं मुक्तिकामस्तु कर्मेदं मास्तु मे नाथ बन्धकं
உமது அருளால் இந்தக் கர்மம் உலகியல்பலனுக்கான சாதனமாக ஆகாதிருக்கட்டும். நாதா, நான் முக்தியை நாடுகிறேன்; என் இந்தக் கர்மம் எனக்கு பந்தமாகாதிருக்கட்டும்.
Verse 36
वह्निस्थं नाडीयोगेन शिवं संयोजयेछिवे हृदि न्यस्याग्निसङ्घातं पावकं च विसर्जयेत्
ஓ சிவே! நாடி-யோக ஒழுக்கத்தால் அக்னியில் நிலைபெற்ற சிவனை இணைக்க வேண்டும். அக்னிசக்தியின் தொகுதியை இதயத்தில் ந்யாசம் செய்து, பின்னர் பாவகத்தை விசர்ஜனம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 37
समाचम्य प्रविश्यान्तः कुम्भानुगतसंवरान् शिवे संयोज्य साक्षेपं क्षमस्वेति विसर्जयेत्
ஆசமனம் செய்து உள்ளே நுழைந்து, கும்பத்தைத் தொடர்ந்து வந்த கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சன்னிதிகளை சிவனில் ஒன்றாக்க வேண்டும்; பின்னர் சாக்ஷேபம் (முடிவுக் காணிக்கை) செய்து “க்ஷமஸ்வ” என்று கூறி அவற்றை விடுவிக்க வேண்டும்।
Verse 38
विसृज्य लोकपालादीनादायेशात् पवित्रकं सति चण्डेश्वरे पूजां कृत्वा दत्वा पवित्रकं
லோகபாலர்கள் முதலிய தெய்வங்களை விடுவித்து, ஈசன் (சிவன்) இடமிருந்து பவித்ரகத்தை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; பின்னர் சண்டேஸ்வரரிடம் பூஜை செய்து பவித்ரகத்தை அர்ப்பணித்து/நிறுத்த வேண்டும்।
Verse 39
तन्निर्माल्यादिकं तस्मै सपवित्रं समर्पयेत् अथवा स्थण्डिले चण्डं विधिना पूर्ववद्यजेत्
அவருக்குப் நிர்மால்யம் முதலியவற்றை பவித்ரகத்துடன் சேர்த்து சமர்ப்பிக்க வேண்டும்; அல்லது ஸ்தண்டிலம் (மண் வேதி) மீது முன் கூறிய விதிப்படி சண்டனை வழிபட வேண்டும்।
Verse 40
यत् किञ्चिद्वार्षिकं कर्म कृतं न्यूनाधिकं मया तदस्तु परिपूर्णं मे चण्ड नाथ तवाज्ञया
நான் செய்த எந்த வருடாந்திர கர்மமும்—அது குறையாயினும் அதிகமாயினும்—ஓ சண்டநாதா, உமது ஆணையால் அது எனக்கு நிறைவு பெறுக।
Verse 41
इति विज्ञाप्य देवेशं नत्वा स्तुत्वा विसर्जयेत् त्यक्तनिर्माल्यकः शुद्धः स्नापयित्वा शिवं यजेत् पञ्चयोजनसंस्थो ऽपि पवित्रं गुरुसन्निधौ
இவ்வாறு தேவேசனிடம் விண்ணப்பித்து, வணங்கி, ஸ்தோத்திரம் செய்து, பின்னர் விடைபெறச் செய்ய வேண்டும். நிர்மால்யம் முதலியவற்றை நீக்கி தூய்மையடைந்து, சிவனுக்கு ஸ்நானம் செய்து வழிபட வேண்டும். ஐந்து யோஜனை தூரத்தில் இருந்தாலும் பவித்ரம் (பவித்ர-தாரணம்) குரு சன்னிதியிலேயே செய்யப்பட வேண்டும்।
Frequently Asked Questions
The chapter emphasizes precise ritual sequencing and spatial logic: the pavitra is kept in a clean vessel in the Īśāna quarter within a prepared maṇḍala, followed by structured naimittika worship, 108 oblations, vyāhṛti-homa sets, dikpāla-bali with pavitra, and formal visarjana/merging protocols.
It converts ritual imperfection into a disciplined surrender: explicit confession of mantra/kriyā/dravya deficiencies, prāyaścitta-homa, and dedication of results to Śiva ensure the act does not bind the mumukṣu, aligning technical performance with inner purification and liberation-oriented intention.