Adhyaya 72

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये विनायकपूजाकथनं नाम एकसप्ततितमो ऽध्यायः अथ द्विसप्ततितमो ऽध्यायः स्नानविशेषादिकथनं ईश्वर उवाच वक्ष्यामि स्कन्द नित्याद्यं स्नानं पूजां प्रतिष्ठया खात्वासिना समुद्धृत्य मृदमष्टाङ्गुलां ततः

இவ்வாறு ஆதிமஹாபுராணமான ஆக்னேயப் புராணத்தில் “விநாயகபூஜாகதனம்” எனும் எழுபத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது “ஸ்நானவிசேஷாதிகதனம்” எனும் எழுபத்திரண்டாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. ஈச்வரன் கூறினான்—ஸ்கந்தா, தினசரி முதலிய ஸ்நானவிதி, பூஜை மற்றும் பிரதிஷ்டை முறையையும் விளக்குவேன்; பின்னர் கரண்டியால் தோண்டி தூய மண்ணை எடுத்து எட்டு விரல் அளவு மண்ணை எடுத்துக்கொள்।

Verse 2

सर्वात्मना समुद्धृत्य पुनस्तेनैव पूरयेत् शिरसा पयसस्तीरे निधायास्त्रेण शोधयेत्

அதை முழுமையாக எடுத்துப் பின்பு அதே மண்ணால் (குழியை) மீண்டும் நிரப்ப வேண்டும். நீர்க்கரையில் தலை வணங்கி வைத்து, அஸ்திர மந்திரத்தால் அதைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்।

Verse 3

तृणानि शिखयोद्धृत्य वर्मणा विभजेत्त्रिधा एकया नाभिपादान्तं प्रक्षाल्य पुनरन्यया

புல்களை நுனியால் பிடித்து பறித்து, வர்மம் (மூடுபடலம்/கட்டுப்பாடு) கொண்டு மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்க வேண்டும். ஒரு பகுதியால் நாபியிலிருந்து பாதத்தின் முடிவு வரை கழுவி, பின்னர் மற்றொரு பகுதியால் மீண்டும் (கழுவ வேண்டும்)।

Verse 4

अस्त्राभिलब्धयालभ्य दीप्तया सर्वविग्रहं निरुद्धाक्षाणि पाणिभ्यां प्राणान् संयम्य वारिणि

அஸ்திர மந்திர சித்தியால் கிடைத்த தீப்த சக்தியால் முழு உடலையும் தொடந்து, இரு கைகளாலும் கண்களை மூட வேண்டும்; பிராணனை அடக்கி நீரில் (முழுக வேண்டும்)।

Verse 5

निमज्यासीत हृद्यस्त्रं स्मरन् कालानलप्रभं विघ्नराजक इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः निजास्त्रेण विशोधयेदिति ख, ग, चिह्नितपुस्तकपाठः मलस्नानं विशोधयेत्थं समुत्थाय जलान्तरात्

நீரில் மூழ்கி, காலாநலத்தைப் போல ஒளிரும் ஹ்ருத்யாஸ்திரத்தை நினைந்து அங்கேயே தங்க வேண்டும்; (சில பாடங்களில் ‘விக்நராஜக’ என உச்சரிப்பதும் கூறப்படுகிறது). பின்னர் நீரினுள் இருந்து எழுந்து, உடல் மலம் நீக்கச் செய்த ஸ்நானத்தை தன் அஸ்திர மந்திரத்தால் சுத்திகரிக்க வேண்டும்।

Verse 6

अस्त्रसन्ध्यामुपास्याथ विधिस्नानं समाचरेत् सारस्वतादितीर्थानां एकमङ्कुशमुद्रया

அஸ்திர-ஸந்த்யா உபாசனையைச் செய்து, பின்னர் விதிப்படி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ஒரே அங்குஷ முத்திரையால் ஸாரஸ்வத முதலிய தீர்த்தங்களின் பலனை அடையலாம்।

Verse 7

हृदाकृष्य तथा स्नाप्य पुनः संहारमुद्रया शेषं मृद्भागमादाय प्रविश्य नाभिवारिणि

அதை இதயத்திற்குள் இழுத்து அதற்கேற்ப ஸ்நானம் செய்து, மீண்டும் ஸம்ஹார முத்திரையால்; மீதமுள்ள மண் பகுதியை எடுத்து நாபி-பகுதியிலுள்ள நீரில் செலுத்தி வைக்க வேண்டும்।

Verse 8

वामपाणितले कुर्याद्भागत्रयमुदङ्मुखः अङ्गैर् दक्षिणमेकाद्यं पूर्वमस्त्रेण सप्तधा

வடக்கு நோக்கி, இடது கைத் தளத்தில் மூன்று பகுதிகளை அமைக்க வேண்டும். பின்னர் வலப்புறத்தில் முதல் அங்கத்திலிருந்து தொடங்கி ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; கிழக்கு (முன்) புறத்தில் அஸ்திர மந்திரத்தை ஏழுமுறை வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 9

शिवेन दशधा सौम्यं जपेद्भागत्रयं क्रमात् सर्वदिक्षु क्षिपेत् पूर्वं हूं फडन्तशरात्मना

சிவ மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, ஸௌம்ய மந்திரத்தை பத்துமுறை ஜபித்து, பின்னர் அதன் மூன்று பகுதிகளை வரிசையாக வின்யாசம் செய்ய வேண்டும். முதலில் ‘ஹூம்’ ‘பட்’ என முடியும் அம்பு-வடிவ மந்திரமாக எல்லாத் திசைகளிலும் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 10

कुर्याच्छिवेन सौम्येन शिवतीर्थं भुजक्रमात् सर्वाङ्गमङ्गजप्तेन मूर्धादिचरणावधि

குளிர்ச்சியான, சௌம்யமான சிவமந்திரத்தால் கைப்பகுதிகளின் வரிசைப்படி சிவதீர்த்தச் சடங்கைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் முழு உடலின் மங்களத்திற்காக மந்திரஜபம் செய்து தலை முதல் பாதம் வரை ந்யாசம்/பூசல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

दक्षिणेन समालभ्य पठन्नङ्गचतुष्टयम् पिधाय खानि सर्वाणि सम्मुखीकरणेन च

வலது கையால் தொடந்து அங்கசதுஷ்டயம் (நான்கு அங்கச் சூத்திரம்) ஓத வேண்டும். மேலும் சம்முகீகரணச் செயலில் எல்லா இந்திரியத் துளைகளையும் மூட வேண்டும்.

Verse 12

शिवं स्मरन्निमज्जेत हरिं गङ्गेति वा स्मरन् वौषडन्तषडङ्गेन के कुर्यादभिषेचनं

சிவனை நினைத்து நீரில் மூழ்க வேண்டும்; அல்லது ஹரியை, அல்லது ‘கங்கை’ என்று நினைக்க வேண்டும். ‘வௌஷட்’ முடிவுடைய ஷடங்க மந்திரத்தால் அபிஷேகம்/அபிஷேசனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 13

कुम्भमात्रेण रक्षार्थं पूर्वादौ निक्षिपेज्जलं स्नात्वा रजोपचारेण सुगन्धामलकादिभिः

பாதுகாப்பிற்காக ஒரே கும்ப நீரால் கிழக்கு முதலான திசைகளில் நீரைத் தெளிக்க/வைக்க வேண்டும். நீராடிய பின் மணமுள்ள ஆமலகம் முதலிய ரஜோபசார (பொடி-உபசாரம்) கொண்டு வழிபாடு செய்ய வேண்டும்.

Verse 14

स्नात्वा चोत्तीर्य तत्तीर्थं संहारिण्योपसंहरेत् अथातो विधिशुद्धेन संहितामन्त्रितेन च

நீராடி அந்த தீர்த்தத்திலிருந்து வெளியே வந்து, ஸம்ஹாரிணீ (முடிவுறுத்தும் சூத்திரம்) மூலம் உபஸம்ஹாரம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் விதி-சுத்தியுடன், ஸம்ஹிதா மந்திரங்களால் மந்திரிக்கப்பட்ட செயல்களைத் தொடங்க வேண்டும்.

Verse 15

निवृत्यादिविशुद्धेन भस्मना स्नानमाचरेत् शिरस्तः पादपर्यन्तं ह्रूं फडन्तशरात्मना

நிவ்ருத்தி முதலிய தத்துவ-மந்திரங்களால் தூய்மையாக்கப்பட்ட புனித பஸ்மத்தால் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். தலை முதல் பாதம் வரை ‘ஹ்ரூம்’ மற்றும் ‘பட்’ உடன் கூடிய அம்பு-வடிவ காவல் மந்திர-பாவத்துடன் பூச வேண்டும்.

Verse 16

तेन कृत्वा मलस्नानं विधिस्नानं समाचरेत् क्रूं फडन्तशरात्मना इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः क्रूं फडन्तशरात्मना इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः ईशतत्पुरुषाघोरगुह्यकाजातसञ्चरैः

அதனால் மலஸ்நானம் செய்து, பின்னர் விதிஸ்நானத்தை ஆற்ற வேண்டும். ‘க்ரூம் பட்’ எனும் அம்பு-ஆயுத வடிவ மந்திரத்தால் (இது ‘க’ ‘ங’ குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதிகளின் பாடம்), மேலும் ஈச, தத்புருஷ, அகோர, குஹ்யக, ஆஜாத—இவற்றுடன் தொடர்புடைய மந்திர-ப்ரவாஹங்களுடன்.

Verse 17

क्रमेणोद्धूनयेन्मूर्ध्नि वक्त्रहृद्गुह्यविग्रहात् सन्ध्यात्रये निशीथे च वर्षापूर्वावसानयोः

வரிசையாக வாய், இதயம், ரகசிய அங்கம், உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து (அசுத்தத்தை) உதிர்த்து அதைத் தலைச்சிகரத்தில் நீக்க வேண்டும். இது மூன்று சந்தியைகளிலும், நள்ளிரவிலும், மழைக்காலத்தின் தொடக்கமும் முடிவிலும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

सुप्त्वा भुक्त्वा पयः पीत्वा कृत्वा चावश्यकादिकम् स्त्रीपुन्नपुंसकं शूद्रं विडालशशमूषिकम्

தூங்கி, உண்டு, பால் குடித்து, மலமூத்திரம் போன்ற அவசியக் காரியங்களைச் செய்து முடித்த பின்—சுத்தி (ஆசமனம் முதலியவை) செய்ய வேண்டும்; அதுபோல பெண், ஆண், நபுஞ்சகன், சூத்ரன், பூனை, முயல் அல்லது எலியைத் தொட்டாலும்.

Verse 19

स्नानमाग्नेयकं स्पृष्ट्वा शुचा वुद्धूलकं चरेत् सूर्यांशुवर्षसम्पर्कैः प्राङ्मुखेनोर्ध्वबाहुना

ஆக்னேய ஸ்நானத்தைத் தொடந்து/ஆற்றி, தூய்மையுடன் ‘வுத்தூலக’ (தூள்-ஸ்நானம்) செய்ய வேண்டும்; சூரியக் கதிர்களும் மழைநீரும் தொடும் வகையில், கிழக்கு நோக்கி நின்று, கைகளை மேலே உயர்த்தி.

Verse 20

माहेन्द्रं स्नानमैशेन कार्यं सप्तपदावधि गोसङ्घमध्यगः कुर्यात् खुरोत्खातकरेणुभिः

மாஹேந்திர ஸ்நானம் ஈச-விதியின்படி செய்யப்பட வேண்டும். பசுக்கள் கூட்டத்தின் நடுவில் நின்று, அவற்றின் குளம்புகள் எழுப்பும் தூசியால் ஏழு அடிகள் வரை சென்று ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 21

पावनं नवमन्त्रेण स्नानन्तद्वर्मणाथवा सद्योजातादिभिर्मन्त्रैर् अम्भोभिरभिषेचनम्

தூய்மை ஒன்பது மந்திரங்களால் ஸ்நானம் செய்வதாலும், அல்லது அந்த ‘வர்ம’ (ரட்சாகவச) மந்திரத்தாலும் உண்டாகும். அல்லது ‘ஸத்யோஜாத’ முதலிய மந்திரங்களால் புனிதப்படுத்திய நீரால் அபிஷேகம் செய்யலாம்.

Verse 22

मन्त्रस्नानं भवेदेवं वारुणाग्नेययोरपि मनसा मूलमन्त्रेण प्राणायामपुरःसरम्

இவ்விதமே வருண-அக்னி தொடர்பான கர்மங்களிலும் மந்திர-ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். பிராணாயாமம் முன்னிட்டு, மூலமந்திரத்தை மனத்தால் ஜபித்து செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 23

कुर्वीत मानसं स्नानं सर्वत्र विहितं च यत् वैष्णवादौ च तन्मन्त्रैर् एवं स्नानादि कारयेत्

எங்கும் விதிக்கப்பட்டுள்ள மானஸ ஸ்நானத்தைச் செய்ய வேண்டும். வைஷ்ணவ முதலிய வழிபாடுகளிலும், அந்தந்த மந்திரங்களால் இதேபோல் ஸ்நானம் முதலான சுத்திகளைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 24

सन्ध्याविधिं प्रवक्ष्यामि मन्त्रैर् भिन्नैः समं गुह संवीक्ष्य त्रिः पिवेदम्बु ब्रह्मतीर्थेन शङ्करैः

ஏ குகா! வேறுபட்ட மந்திரங்களுடன் கூடிய ஸந்த்யா-விதியை நான் விளக்குகிறேன். இணைந்த உள்ளங்கைகளின் குழிவில் நோக்கி, பிரஹ்மதீர்த்தம் (அங்குதின் அடிப்பகுதி) வழியாக மூன்று முறை நீரை ஆச்சமனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 25

स्वधान्तैर् आत्मतत्त्वाद्यैस्ततः खानि स्पृशेद्धृदा शकलीकरणं कृत्वा प्राणायामेन संस्थितः

பின்பு ‘ஸ்வதா’ என முடியும், ஆத்மதத்த்வம் முதலியவற்றால் தொடங்கும் மந்திரங்களால் உறுதியான தீர்மானத்துடன் உடலின் துவாரங்கள்/ரந்த்ரங்களைத் தொட வேண்டும். சகலீகரணம் செய்து பிராணாயாமத்தில் நிலைபெற வேண்டும்.

Verse 26

त्रिः समावर्तयेन् मन्त्री मनसा शिवसंहितां आचम्य न्यस्य सन्ध्याञ्च ब्राह्मीं प्रातः स्मरेन्नरः

மந்திர சாதகர் மனத்தால் சிவமந்திர-சமூஹத்தை மூன்று முறை ஆவர்த்தனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஆச்சமனம் செய்து ந்யாசம் செய்து, காலைவேளையில் பிராஹ்மீ ஸந்த்யையை நினைவு கூர வேண்டும்.

Verse 27

हंसपद्मासनां रक्तां चतुर्वक्त्रां चतुर्भुजां गुह्यकाजातसंरवैर् इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः तत्खरोत्खातरेणुभिरिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः स्मरेत्तत इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रस्कन्दमालिनीं दक्षे वामे दण्डकमण्डलुं

அன்னமும் பத்மாசனமும் மீது அமர்ந்த, சிவப்புநிறம் கொண்ட, நான்முகமும் நான்குகைகளும் உடைய, மார்பில் தொங்கும் மாலையணிந்த தேவியைத் தியானிக்க வேண்டும். வலக்கையில் ஜபமாலை; இடக்கையில் தண்டு மற்றும் கமண்டலு தாங்கியிருப்பாள்.

Verse 28

तार्क्ष्यपद्मासनां ध्यायेन्मध्याह्ने वैष्णवीं सितां शङ्खचक्रधरां वामे दक्षिणे सगदाभयं

மதியவேளையில் வெண்மையான வைஷ்ணவியைத் தியானிக்க வேண்டும்; அவள் தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மற்றும் பத்மாசனத்தின் மீது அமர்ந்திருப்பாள். இடக்கைகளில் சங்கமும் சக்கரமும்; வலக்கைகளில் கதையும் அபயமுத்திரையும் அளிப்பாள்.

Verse 29

रौद्रीं ध्यायेद् वृषाब्जस्थां त्रिनेत्रां शशिभूषितां त्रिशूलाक्षधरां दक्षे वामे साभयशक्तिकां

ரௌத்ரீயைத் தியானிக்க வேண்டும்; அவள் ரிஷபமும் பத்மாசனமும் மீது அமர்ந்த, மும்முகக் கண்கள் உடைய, சந்திர அலங்காரம் பூண்டவள். வலக்கைகளில் திரிசூலம் மற்றும் பரசு; இடக்கைகளில் சக்தி (வேல்) தாங்கி அபயம் அளிப்பாள்.

Verse 30

साक्षिणीं कर्मणां सन्ध्यां आत्मानंतत्प्रभानुगं चतुर्थी ज्ञानिनः सन्ध्या निशीथादौ विभाव्यते

செயல்களின் சாட்சியாகிய சந்தியா—அதாவது அந்த ஒளியைத் தொடரும் ஆத்மா—ஞானிகளுக்கான நான்காம் சந்தியா; நிசீதத்தின் தொடக்கத்தில் இதைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 31

हृद्बिन्दुब्रह्मरन्ध्रेषु अरूपा तु परे स्थिता शिवबोधपरा या तु सा सन्ध्या मरमोच्यते

உருவமற்றதாக இருந்து, இதயம், பிந்து, பிரம்மரந்த்ரம் ஆகியவற்றில் பரமத்தில் நிலைத்து, சிவபோதத்திற்கு அர்ப்பணமான அந்த உள்நடைமுறை ‘ரகசியச் சந்தியா’ எனப்படுகிறது।

Verse 32

पैत्र्यं मूले प्रदेशिन्याः कनिष्ठायाः प्रजापतेः ब्राह्म्यमङ्गुष्ठमूलस्थं तीर्थं दैवं कराग्रतः

சுட்டுவிரலின் அடிப்பகுதியில் பித்ரு தீர்த்தம்; சின்னவிரலின் அடிப்பகுதியில் பிரஜாபதி தீர்த்தம். பெருவிரலின் அடிப்பகுதியில் பிராஹ்ம்ய தீர்த்தம்; கையின் முனை, அதாவது விரல் நுனிகளில் தைவ தீர்த்தம் உள்ளது।

Verse 33

सव्यपाणितले वह्नेस्तीर्थं सोमस्य वामतः ऋषीणां तु समग्रेषु अङ्गुलीपर्वसन्धिषु

இடக்கையின் உள்ளங்கையில் அக்னி தீர்த்தம்; அதன் இடப்புறத்தில் சோம தீர்த்தம். ரிஷிகளின் தீர்த்தங்கள் முழுமையாக விரல் மூட்டு-சந்திகளில் அமைந்துள்ளன।

Verse 34

ततः शिवात्मकैर् मन्त्रैः कृत्वा तीर्थं शिवात्मकं मार्जनं संहितामन्त्रैस्तत्तोयेन समाचरेत्

பின்னர் சிவாத்மக மந்திரங்களால் தீர்த்தநீரை சிவமயமாக்கி, ஸம்ஹிதா மந்திரங்களால் அதே நீரைக் கொண்டு மார்ஜனம் (சுத்தி-ப்ரோட்சணம்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 35

वामपाणिपतत्तोययोजनं सव्यपाणिना उत्तमाङ्गे क्रमान्मन्त्रैर् मार्जनं समुदाहृतं

இடது உள்ளங்கையில் விழுந்த நீரை எடுத்துக் கொண்டு, வலது கையால் மந்திரங்களின் வரிசைப்படி தலைமேல் தடவுதல்/தெளித்தல் ‘மார்ஜனம்’ (சுத்திகரிப்பு) என அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 36

नीत्वा तदुपनासाग्रं दक्षपाणिपुटस्थितं बोधरूपं सितं तोयं वाममाकृष्य स्तम्भयेत्

வலது உள்ளங்கையில் குவித்து வைத்த, செயல்திறன் கொண்ட வெண்மையான நீரை மூக்கின் முனை வரை கொண்டு வந்து, இடது நாசியால் உள்ளே இழுத்து (நோய்/ஓட்டத்தை) நிறுத்த வேண்டும்।

Verse 37

तत्पापं कज्जलाभासम्पिङ्गयारिच्य मुष्टिना क्षिपेद्वज्रशिलायान्तु तद्भवेदघमर्षणं

கரியமையாகத் தோன்றும் அந்தப் பாவத்தை பிங்க (மஞ்சள்/செம்மஞ்சள்) கருவியால் உரித்து எடுத்து, குத்திய கையால் கடினமான வஜ்ர-சிலையின் மீது எறிய வேண்டும்; இதுவே ‘அகமர்ஷணம்’—பாவநீக்கச் சடங்கு.

Verse 38

स्वाहान्तशिवमन्त्रेण कुशपुष्पाक्षतान्वितं शिवायार्घ्याञ्जलिन्दत्वा गायत्रीं शक्तितो जपेत्

‘ஸ்வாஹா’ என்று முடியும் சிவமந்திரத்தால், குசா, மலர், அக்ஷதை உடன், சிவனுக்கு குவித்த கைகளில் அர்க்யம் அர்ப்பணித்து, தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப காயத்ரியை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 39

दाक्षिण्यः कर्मणां सन्ध्या इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः कुम्भयेदिति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तर्पणं सम्प्रवक्ष्यामि देवतीर्थेन मन्त्रकात् तर्पयेद्धौं शिवायेति स्वाहान्यान् स्वाहया युतान्

இப்போது தேவதீர்த்த முத்திரையுடனும் மந்திரங்களுடனும் தர்ப்பண விதியை விளக்குகிறேன். ‘தௌம் சிவாய’ என்ற மந்திரத்தால் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ‘ஸ்வாஹா’ இணைந்த பிற அர்ப்பணங்களையும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 40

ह्रां हृद्याय ह्रीं शिरसे ह्रूं शिखायै ह्रैं कवचाय अस्त्रायाष्टौ देवगणान् हृदादित्येभ्य एव च

‘ஹ்ராம்’ இதயத்தில், ‘ஹ்ரீம்’ தலையில், ‘ஹ்ரூம்’ சிகையில், ‘ஹ்ரைம்’ கவசமாக நியாசம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் அஸ்திர மந்திரத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும். இவ்வாறு இதயாதி தேவதைகளிலிருந்து ஆதித்யர்கள் வரை எட்டு தேவகணங்களை ஆவாஹனம்/நியாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 41

हां वसुभ्यो ऽथ रुद्रेभ्यो विश्वेभ्यश् चैव मरुद्भ्यः भृगुभ्यो हामङ्गिरोभ्य ऋषीन् कण्ठोपवीत्यथ

பின்பு ‘ஹாம்’ என்ற ஆஹுதி-மந்திரத்தை வசுக்களுக்கு, அதன் பின் ருத்ரர்களுக்கு; அதுபோல விஶ்வேதேவர்கள் மற்றும் மருத்கணங்களுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பின்னர் ப்ருகுக்கள், ஆங்கிரஸர்கள் ஆகியோருக்கு, அதன் பின் கந்தோபவீதம் அணிந்து ரிஷிகளை வணங்க வேண்டும்.

Verse 42

अत्रेये ऽथ वसिष्ठाय नमश्चाथ पुलस्तये कृतवे भारद्वजाय विश्वामित्राय वै नमः

ஆத்ரேயருக்கு வணக்கம், வசிஷ்டருக்கு வணக்கம்; புலஸ்த்யருக்கு வணக்கம்; க்ரதுவுக்கு வணக்கம்; பாரத்வாஜருக்கு வணக்கம்; மேலும் நிச்சயமாக விஶ்வாமித்ரருக்கு வணக்கம்.

Verse 43

प्रचेतसे मनुष्यांश् च सनकाय वषट् तथा हां सनन्दाय वषट् सनातनाय वै वषट्

ப்ரசேதஸுக்கும் மனிதர்களுக்கும்—வஷட்; அதுபோல ஸனகனுக்கு—வஷட்; ‘ஹாம்’ உடன் ஸனந்தனனுக்கு—வஷட்; மேலும் நிச்சயமாக ஸனாதனனுக்கு—வஷட்.

Verse 44

सनत्कुमाराय वषट् कपिलाय तथा वषट् पञ्चशिखाय द्युभवे संलग्नकरमूलतः

ஸனத்குமாரருக்கு—வஷட்; கபிலருக்கும்—வஷட்; பஞ்சசிகருக்கு—வஷட்; மற்றும் த்யுபவருக்கு—வஷட்—இவை விரல்களின் அடிப்பகுதிகளை ஒன்றுசேர்த்து (சம்லக்னகரமூலத:) செய்ய வேண்டும்.

Verse 45

सर्वेभ्यो भूतेभ्यो वौषट् भूतान् देवपितॄनथ दक्षस्कन्धोपवीती च कुशमूलाग्रतस्तिलैः

“அனைத்து உயிர்களுக்கும் வௌஷட்” என்று சொல்லி, பின்னர் பூதங்கள், தேவர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கு ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும். யஜ்ஞோபவீதத்தை வலது தோளில் அணிந்து, வேர்-நுனியுடன் கூடிய குசா புல் மற்றும் எள்ளுடன் செயல் நடத்த வேண்டும்.

Verse 46

कव्यबालानलायाथ सोमाय च यमाय च अर्यम्णे चाग्निसोमाय वर्हिषद्भ्यः स्वधायुतान्

பின்னர் ஸ்வதா-மந்திரத்துடன் கூடிய ஆஹுதிகளை கவ்யவாஹனன், அனலன், சோமன், யமன், அர்யமன், அக்னி-சோமன் மற்றும் பர்ஹிஷத் பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 47

आज्यपाय च सोमाय विशेषसुरवत् पितॄन् ॐ हां ईशानाय पित्रे स्वधा दद्यात् पितामहे

பித்ருக்களை தேவர்களைப் போல சிறப்பு மரியாதையுடன் போற்றி, ஆஜ்யபா மற்றும் சோமனுக்கும் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும். “ஓம் ஹாம் ஈசானாய பித்ரே ஸ்வதா” மந்திரத்தால் பிதாமஹருக்கு ஸ்வதா-ஆஹுதியை சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 48

शान्तप्रपितामहाय तथाप्रेतपितॄंस् तथा पितृभ्यः पितामहेभ्यः स्वधाथ प्रपितामहे

“சாந்தமடைந்த ப்ரபிதாமஹர்களுக்கு ஸ்வதா” என்று அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதுபோல மறைந்த (ப்ரேத) பித்ருக்களுக்கும். பித்ருக்களுக்கும் பிதாமஹர்களுக்கும் “ஸ்வதா” என்று, ப்ரபிதாமஹர்களுக்கும் ஸ்வதாவை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 49

वृद्धप्रपितामहेभ्यो मातृभ्यश् च स्वधा तथा हां मातामहेभ्यः स्वधा हां प्रमातामहेभ्यश् च

மிக முதிய ப்ரபிதாமஹர்களுக்கும் தாய்மார்களுக்கும் “ஸ்வதா” என்றும் “ஹாம்” என்றும் கூறி அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மாதாமஹர்களுக்கு “ஸ்வதா ஹாம்” என்றும், ப்ரமாதாமஹர்களுக்கும் அதேபோல் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 50

वृद्धप्रमातामहेभ्यः सर्वेभ्यः पितृभ्यस् तथा मरीचये पुलस्त्यायेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः हां ईशानाय पित्रे च सदाज्याय पितामहायेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः सर्भेभ्यः स्वधा ज्ञातिभ्यः सर्वाचार्येभ्य एव च दिशां दिक्पतिसिद्धानां मातॄणां ग्रहरक्षसां

(ஆஹுதி) முதியோர் மற்றும் மாதாமகர்களுக்கு, மேலும் எல்லாப் பித்ருக்களுக்கும்; மேலும் (குறிக்கப்பட்ட பாடாந்தரப்படி) மரீசி, புலஸ்த்யருக்கும்—என்று ஒரு வாசகம் உள்ளது. மற்றொரு குறிக்கப்பட்ட வாசகத்தில்—“ஹாம்—ஈசானனைப் பிதாவாகவும், சதாஜ்யனைப் பிதாமகராகவும்” என்று கூறப்படுகிறது. பின்னர் ஸ்வதா மந்திரத்துடன் எல்லா உறவினருக்கும், எல்லா ஆசாரியர்களுக்கும்; திசைகளின் அதிபதிகள், சித்தர்கள், மாத்ருக்கள், கிரகங்கள் மற்றும் ராட்சசரூப காவலர்களுக்கும் அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।