Adhyaya 71
Gaṇeśa-pūjā-vidhiḥ (The Procedure for Worship of Gaṇeśa)
வாஸ்து-பிரதிஷ்டை மற்றும் ஈசான-கல்பப் பின்னணியில், முக்கியமான கிரியைகளைத் தொடங்குமுன் நிர்விக்நதா (தடையின்மை) பெற கணேச-பூஜை விதியை ஈஸ்வரன் விளக்குகிறார். தொடக்கத்தில் மந்திர-ந்யாசம் மூலம் கணபதியின் சிறப்புப் பெயர்கள் ஹ்ருதயம், சிரஸ், சிகா, வர்மம், நேத்ரம், அஸ்த்ரம் ஆகிய உடல் நிலையங்களில் நிறுவப்பட்டு சாதகனின் உடல் புனித கருவியாக்கப்படுகிறது. பின்னர் மண்டல-மைய பூஜையில் கணங்கள், குரு மற்றும் பாதுகை, சக்தி மற்றும் அனந்தன், தர்மம், மேலும் யந்திரத்தின் அடுக்குகள் (முக்கிய ‘அஸ்தி-சக்கரம்’ மற்றும் மேல்/கீழ் ஆவரணங்கள்) சேர்ந்து பரம்பரை, சக்தி, பிரபஞ்ச ஆதாரம், ஒழுங்கு ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கின்றன. பத்மகர்ணிகா-பீஜா, ஜ்வாலினி, நந்தயா, சூர்யேசா, காமரூபா, உதயா, காமவர்த்தினி போன்ற தேவீ ரூபங்கள் ஆவாஹனம் செய்யப்படுகின்றன; பாடபேதக் குறிப்புகள் மற்றும் பீஜ ஒலிகளின் தத்துவ-செயல் இணைப்பு சுருக்கமாக தரப்படுகிறது. இறுதியில் கணபதி காயத்ரி மற்றும் நாமாவளி மூலம் அவரை விக்நநாசகனாகப் போற்றி பிரதிஷ்டை வெற்றி மற்றும் தர்மசித்தி வலியுறுத்தப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
इत्य् आदिमाहापुराणे आग्नेये पादपारामप्रतिष्ठाकथनं नाम सप्ततितमो ऽध्यायः अथ एकसप्ततितमो ऽध्यायः गणेशपूजाविधिः ऐश्वर उवाच गणपूजां प्रवक्ष्यामि निर्विघ्नामखिलार्थदां गणाय स्वाहा हृदयमेकदंष्ट्राय वै शिरः
இவ்வாறு ஆதிமஹாபுராணத்தின் ஆக்நேயப் பகுதியில் ‘பாதபாராம-பிரதிஷ்டா-கதனம்’ எனும் எழுபதாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது எழுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம்—‘கணேச பூஜா விதி’. ஈச்வரன் கூறினார்: தடைகள் நீங்கி எல்லா பயன்களையும் அளிக்கும் கண (கணேச) வழிபாட்டை நான் விளக்குகிறேன். (ந்யாசம்:) ‘கணாய ஸ்வாஹா’—இதயம்; ‘ஏகதம்ஷ்ட்ராய’—தலை.
Verse 2
गजकर्णिने च शिखा गजवक्त्राय वर्म च महोदराय स्वदन्तहस्तायाक्षि तथास्त्रकम्
‘கஜகர்ணின்’க்கு சிகையை (சிகா) நியமிக்க வேண்டும்; ‘கஜவக்த்ர’க்கு வர்மம் (கவசம்) நியமிக்க வேண்டும்; ‘மஹோதர’க்கு கண்களை நியமிக்க வேண்டும்; அதுபோல ‘ஸ்வதந்தஹஸ்த’க்கு அஸ்திர-மந்திரத்தை ஒதுக்க வேண்டும்।
Verse 3
गणो गुरुः पादुका च शक्त्यनन्तौ च धर्मकः मुख्यास्थिमण्डलं चाधश्चोर्ध्वच्छदनमर्चयेत्
முறையாக கணம், குரு, (குருவின்) பாதுகை, சக்தி மற்றும் அனந்தன், தர்மம், முதன்மை அஸ்தி-மண்டலம், மேலும் கீழும் மேலுமுள்ள மூடுபடலங்களையும் வழிபட வேண்டும்।
Verse 4
पद्मकर्णिकवीजांश् च ज्वालिनीं नन्दयार्चयेत् सूर्येशा कामरूपा च उदया कामवर्तिनी
தேவியை பத்மகர்ணிகா-பீஜா ரூபமாகவும், ஜ்வாலினி ரூபமாகவும், மேலும் நந்தயா, சூர்யேஷா, காமரூபா, உதயா, காமவர்த்தினி ரூபங்களாகவும் வழிபட வேண்டும்।
Verse 5
निर्विघ्नां पापनाशिनीमिति ग, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः बलकर्णिने चेति ख, ग, घ, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः महोदराये दण्डहस्तायाक्षि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः मुख्यास्तिमण्डलमिति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः सत्यां च विघ्ननाशा च आसनं गन्धमृत्तिका यं शोषा रं च दहनं प्लवो लं वं तथामृतम्
“நிர்விக்னா, பாபநாசினி” — இவ்வாறு இரண்டு குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் பாடம் உள்ளது. “பலகர்ணினே ச” — இவ்வாறு க, க, க்ஹ, ங குறியிடப்பட்ட பிரதிகளில் உள்ளது. “மஹோதராய, தண்டஹஸ்தாய, (அதாவது) அக்ஷி” — இவ்வாறு ங குறியிடப்பட்ட பிரதியில் உள்ளது. “முக்கிய அஸ்தி-மண்டலம்” — இவ்வாறு க்ஹ மற்றும் ங குறியிடப்பட்ட இரண்டு பிரதிகளில் உள்ளது. மேலும் (தேவி) ‘ஸத்யா’ என்றும் ‘விக்னநாசா’ என்றும் கூறப்படுகிறாள். ஆசனம் மணமுள்ள மண்; ‘யம்’ சோஷணம், ‘ரம்’ தஹனம், ‘லம்’ ப்லவம், ‘வம்’ அம்ருதம்।
Verse 6
लम्बोदराय विद्महे महोदराय धीमहि तन्नो दन्ती प्रचोदयात् गणपतिर्गणाधिपो गणेशो गणनायकः गणक्रीडो वक्रतुण्ड एकदंष्ट्रो महोदरः
நாம் லம்போதரனை அறிந்து (வணங்கி) உள்ளோம்; மஹோதரனை தியானிக்கிறோம். அந்த தந்தி நம்மை ஊக்குவித்து (ஒளியூட்ட) அருள்வானாக. அவர் கணபதி, கணாதிபன், கணேசன், கணநாயகன்; கணங்களுடன் விளையாடுபவன்; வக்ரதுண்டன்; ஏகதந்தன்; மஹோதரன்।
Verse 7
गजवक्त्रो लम्बुक क्षिर्विकटो विघ्ननाशनः धूम्रवर्णा महेन्द्राद्याः पूज्या गणपतेः स्मृताः
யானைமுகன், லம்போதரன், க்ஷீர்விகடன், விக்னநாசன், தூம்ரவர்ணன்—இவையும் மகேந்திர முதலிய பிற நாமரூபங்களும் வணங்கத்தக்க கணபதியின் திருநாமங்களாக நினைக்கப்படுகின்றன।
Frequently Asked Questions
The chapter emphasizes mantra-nyāsa with precise deity-epithet assignments to bodily loci (heart, head, crown-tuft, armor, eyes, weapon-mantra), followed by a structured mandala worship order (Gaṇa, Guru/pādukā, Śakti, Ananta, Dharma, and diagrammatic layers).
By foregrounding Gaṇeśa as Vighnanāśaka, it frames technical ritual correctness as a discipline of purification and dharmic alignment, ensuring that Vāstu-Pratiṣṭhā proceeds with auspiciousness while cultivating devotion, lineage-respect (guru), and inner steadiness through nyāsa and mantra.
A Gaṇapati gāyatrī is given: “लम्बोदराय विद्महे महोदराय धीमहि तन्नो दन्ती प्रचोदयात्”, positioning Gaṇeśa as the meditated deity who impels insight and successful completion of rites.