Adhyaya 68

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये जीर्णोद्धारकथनं नाम सप्तषष्टितमो ऽध्यायः भूषिताञ्च यजेद् गुरुरिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः अथ अष्टषष्टितमो ऽध्यायः यात्रोत्सवविधिकथनं भगवानुवाच वक्ष्ये विधिं चोत्सवस्य स्थापिते तु सुरे चरेत् तस्मिन्नब्दे चैकरात्रं त्रिरात्रञ्चाष्टरात्रकं

இவ்வாறு ஆதிமஹாபுராணமான ஆக்நேய புராணத்தில் ‘ஜீர்ணோத்தாரக் கதனம்’ எனும் அறுபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. (பாடவேறுபாடு: ‘அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வத்தை குரு வழிபட வேண்டும்’). இப்போது அறுபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் ‘யாத்திரோৎসவ விதிக் கதனம்’ தொடங்குகிறது. பகவான் கூறினார்—உৎসவத்தின் விதியை நான் விளக்குவேன்; தெய்வம் நிறுவப்பட்ட பின் அதை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்; மேலும் அதே ஆண்டில் ஒரு இரவு, மூன்று இரவுகள் அல்லது எட்டு இரவுகள் (உత్సவம்) நடத்தலாம்.

Verse 2

उत्सवेन विना यस्मात् स्थापनं निष्फलं भवेत् अयने विषुवे चापि शयनोपवने गृहे

உற்சவமின்றி தெய்வ நிறுவல் பயனற்றதாகும்; ஆகவே அயனம் மற்றும் விஷுவ காலங்களிலும்—படுக்கையறை, உபவனம் அல்லது இல்லத்தில்—விதிப்படி சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 3

कारकस्यानुकूले वा यात्रान्देवस्य कारयेत् मङ्गलाङ्कुररोपैस्तु गीतनृत्यादिवाद्यकैः

கர்த்தா (சடங்கு நடத்துபவர்) அனுகூலமாக இருப்பினும்—அல்லது சூழ்நிலை அனுகூலமாக இருப்பினும்—தெய்வத்தின் யாத்திரையை நடத்த வேண்டும்; மங்கள அங்குர நட்டலும், பாடல், நடனம், வாத்தியங்களும் உடனிருக்க வேண்டும்।

Verse 4

शरावघटिकापालीस्त्वङ्कुरारोहणे हिताः यवाञ्छालींस्तिलान् मुद्गान् गोधूमान् सितसर्षपान्

முளை வளர்க்கச் சராவம், சிறு குடங்கள், கிண்ணங்கள் ஏற்றவை; யவம், சாலி அரிசி, எள், பாசிப்பயறு, கோதுமை, வெள்ளை கடுகு ஆகியவற்றை முளைக்கச் செய்யலாம்।

Verse 5

कुलत्थमाषनिष्पावान् क्षालयित्वा तु वापयेत् पूर्वादौ च बलिं दद्यात् भ्रमन् दीपैः पुरं निशि

குலத்தம், மாஷம், நிஷ்பாவம் ஆகியவற்றைக் கழுவி விதைக்க வேண்டும்; கிழக்கில் தொடங்கி பலி அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் இரவில் விளக்குகளை ஏந்தி நகரை வலம் வர வேண்டும்।

Verse 6

इन्द्रादेः कुमुदादेश् च सर्वभूतेभ्य एव च अनुगच्छन्ति ते तत्र प्रतिरूपधराः पुनः

அவர்கள் அங்கே இந்திரன் முதலியோரின், மேலும் குமுதன் முதலியோரின் ஆணையைப் பின்பற்றுகின்றனர்; பின்னர் தக்க உருவங்களை ஏற்று எல்லா உயிர்களுடனும் இணைந்து செல்கின்றனர்।

Verse 7

पदे पदे ऽश्वमेधस्य फलं तेषां न संशयः आगत्य देवतागारं देवं विज्ञापयेद् गुरुः

இந்த அனுஷ்டானத்தில் எடுக்கப்படும் ஒவ்வொரு அடியிலும் அச்வமேத யாகத்தின் பலன் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை. தேவாலயத்துக்கு வந்து குரு தேவனை முறையாக அறிவித்து விண்ணப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 8

तीर्थयात्रा तु या देव श्वः कर्तव्या सुरोत्तम तस्यारम्भमनुज्ञातुमर्हसे देव सर्वथा

ஓ தேவா, தேவர்களில் சிறந்தவரே! நாளை மேற்கொள்ள வேண்டிய தீர்த்தயாத்திரையின் தொடக்கத்திற்கு எல்லாவிதத்திலும் நீர் அனுமதி அருள வேண்டும்.

Verse 9

देवमेवन्तु विज्ञाप्य ततः कर्म समारभेत् प्ररोहघटिकाभ्यान्तु वेदिकां भूषितां व्रजेत्

தேவனை முறையாக அறிவித்து பின்னர் கர்மத்தைத் தொடங்க வேண்டும். அதன் பின் முளை (அங்குரம்) மற்றும் கலசத்துடன் அலங்கரிக்கப்பட்ட வேதிக்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 10

शयनोत्थापने गृहे इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः शयनोत्थापने हरेरिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः समाचरेदिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः चतुःस्तम्भान्तु तन्मध्ये स्वस्तिके प्रतिमां न्यसेत् काम्यार्थां लेख्यचित्रेषु स्थाप्य तत्राधिवासयेत्

நான்கு தூண்கள் கொண்ட மண்டபத்தில், அதன் நடுவில் ஸ்வஸ்திக வரைபடத்தின் மீது தேவப் பிரதிமையை நிறுவ வேண்டும். வேண்டிய பயன் நிறைவேற, வரையப்பட்ட/எழுதப்பட்ட சடங்கு-படங்களின் நடுவில் வைத்து அங்கேயே அதிவாசனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

वैष्णवैः सह कुर्वीत घृताभ्यङ्गन्तु मूलतः घृतधाराभिषेकं वा सकलां शर्वरीं बुधः

ஞானி வைஷ்ணவர்களுடன் சேர்ந்து அடிப்பகுதியிலிருந்து நெய்-அப்யங்கம் செய்ய வேண்டும். அல்லது முழு இரவும் இடையறாத நெய்-தாரையால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

दर्पणं दर्श्य नीराजं गीतवाद्यैश् च मङ्गलं व्यजनं पूजनं दीपं गन्धपुष्पादिभिर्यजेत्

கண்ணாடியை காட்டி நீராஜனம் செய்து, பாடல்‑வாத்தியங்களுடன் மங்களச் சடங்குகளை நடத்த வேண்டும். பின்னர் சாமரம் வீசுதல், முறையான பூஜை, தீபம் அர்ப்பணம் செய்து, கந்த‑புஷ்பாதிகளால் வழிபட வேண்டும்.

Verse 13

हरिद्रामुद्गकाश्मीरशुक्लचूर्णादि मूर्ध्नि प्रतिमायाश् च भक्तानां सर्वतीर्थफलं धृते

தெய்வப் பிரதிமையின் சிரசில் மஞ்சள், பாசிப்பயறு பொடி, குங்குமப்பூ, வெள்ளைச் சூர்ணம் முதலியவற்றை வைத்தால், பக்தர்கள் எல்லாத் தீர்த்த ஸ்நானப் பலனுக்கு இணையான புண்ணியத்தைப் பெறுவர்.

Verse 14

स्नापयित्वा समभ्यर्च्य यात्राविम्बं रथे स्थितं नयेद्गुरुर् नदीर्नादैश्छत्राद्यै राष्ट्रपालिकाः

தெய்வத்திற்கு ஸ்நானம் செய்து முறையாக அர்ச்சித்து, ரதத்தில் உள்ள யாத்திரா‑விம்பத்தை குரு ஊர்வலமாக நடத்த வேண்டும். நாட்டைக் காக்கும் அதிகாரிகள் குடை முதலிய அரசச் சின்னங்களுடன் நதியின் முழக்கம் போல் எழும் ஒலியுடன் முன்னே செல்ல வேண்டும்.

Verse 15

निम्नगायोजनादर्वाक् तत्र वेदीन्तु कारयेत् वाहनादवतार्यैनं तस्यां वेद्यान्निवेशयेत्

கயிறு‑முள்கள் கொண்டு அளந்த வரிசைக்கு கீழ்ப்புறமான இடத்தில் வேதியை அமைக்கச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் வாகனத்திலிருந்து இறக்கி அவரை அந்த வேதி மேடையில் அமர்த்த வேண்டும்.

Verse 16

चरुं वै श्रपयेत् तत्र पायसं होमयेत्ततः अब्लिङ्गैः वैदिकैर् मन्त्रैस्तीर्थानावाहयेत्ततः

அங்கே சருவை சமைத்து, பின்னர் பாயசத்தை அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதன் பின் அப்லிங்க (குறிப்பிட்ட அடையாளமற்ற) வைதிக மந்திரங்களால் தீர்த்தங்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

आपो हिष्ठोपनिषदैः पूजयेदर्घ्यमुख्यकैः पुनर्देवं समादाय तोये कृत्वाघमर्षणं

“ஆபோ ஹிஷ்டா…” எனத் தொடங்கும் நீர்மந்திரத்தால் அர்க்யம் முதலான முதன்மை நீர்உபசாரங்களால் தேவனைப் பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் தேவனை மீண்டும் மனத்தில் ஏற்று நீரில் அகமர்ஷணச் சடங்கை செய்து பாபநாசம் பெற வேண்டும்.

Verse 18

स्नायान्महाजनैर् विप्रैर् वेद्यामुत्तार्य तं न्यसेत् पूजयित्वा तदह्ना च प्रासादं तु नयेत्ततः पूजयेत् पावकस्थन्तु गुरुः स्याद्भुक्तिमुक्तिकृत्

நீராடிய பின் பண்டித பிராமணரும் மதிக்கத்தக்க பெரியோரும் அவரை வேதிக்குத் தூக்கி வைத்து நிறுவ வேண்டும். அதே நாளில் பூஜை செய்து பின்னர் பிராசாதம்/கோவிலுக்குள் கொண்டு செல்ல வேண்டும். அக்னியில் நிறுவப்பட்ட தத்துவத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்; அத்தகைய குரு போகமும் மோட்சமும் அளிப்பவர் ஆவார்.