Adhyaya 67

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये समुदायप्रतिष्ठाकथनं नाम षट्षष्टितमो ऽध्यायः अथ सप्तषष्टितमो ऽध्यायः जीर्णोद्धारविधानं भगवानुवाच जीर्णाद्धारविधिं वक्ष्ये भूषितां स्नपयेद्गुरुः अचलां विन्यसेद्गेहे अतिजीर्णां परित्यजेत्

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான அக்னிபுராணத்தில் ‘சமுதாய-பிரதிஷ்டை கூறல்’ எனும் அறுபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இனி அறுபத்தேழாம் அத்தியாயம்—‘ஜீர்ணோத்தார விதி’ தொடங்குகிறது. பகவான் கூறினார்: “ஜீர்ணோத்தார முறையை நான் உரைப்பேன். குரு அலங்கரிக்கப்பட்ட விக்ரகத்தை ஸ்நானம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்; அசல (நிலையான) விக்ரகத்தை இல்லம்/கோவிலில் நிறுவ வேண்டும்; மிகுந்த ஜீர்ணமான விக்ரகத்தைத் துறக்க வேண்டும் (புதியதை நிறுவ வேண்டும்).”

Verse 2

व्यङ्गां भग्नां च शैलाढ्यां न्यसेदन्यां च पूर्ववत् संहारविधिना तत्र तत्त्वान् संहृत्य देशिकः

அமைப்பு/மூர்த்தி குறைபட்டதாயினும், உடைந்ததாயினும், கல்லின் பாரத்தால் கனமாயினும், ஆசாரியர் முன்புபோல் மற்றொன்றை நிறுவ வேண்டும்; அங்கே ஸம்ஹார விதியால் தத்துவங்களைச் சுருக்கி மூலத்தில் லயிக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 3

सहस्रं नारसिंहेन हुत्वा तामुद्धरेद् गुरुः दारवीं दारयेद्वह्नौ शैलजां प्रक्षिपेज्जले

நாரசிம்ஹ மந்திரத்தால் ஆயிரம் ஆஹுதிகள் அளித்த பின் குரு அதனை (பிரதிஷ்டை பொருளை) வெளியே எடுக்க வேண்டும். மரப்பொருளை அக்கினியில் பிளக்க வேண்டும்; கல்லால் ஆனதை நீரில் எறிய வேண்டும்.

Verse 4

धातुजां रत्नजां वापि अगाधे वा जले ऽम्बुधौ यानमारोप्य जीर्णाङ्गं छाद्य वस्त्रादिना नयेत्

அது உலோகத்தால் ஆனதாயினும், ரத்தினத்தால் ஆனதாயினும், அல்லது கடலின் ஆழ்ந்த நீரில் (கிடைத்ததாயினும்)—ஜீர்ணமான உடல்/அங்கத்தை வாகனத்தில் ஏற்றி, துணி முதலியவற்றால் மூடி எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 5

वादित्रैः प्रक्षिपेत्तोये गुरवे दक्षिणां ददेत् यत्प्रमाणा च यद्द्रव्या तन्मानां स्थापयेद्दिने कूपवापीतडागादेर्जीर्णोद्धारे महाफलं

வாத்தியங்களுடன் (விதி கூறிய பொருளை) நீரில் செலுத்தி, குருவுக்கு தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும். எத்தகைய அளவுகள், எத்தகைய பொருட்கள் வேண்டுமோ அவற்றின் அளவை அன்றே நிர்ணயிக்க வேண்டும். கிணறு, வாபி, தடாகம் முதலியவற்றின் ஜீர்ணோத்தாரத்தில் மகாபலம் உண்டு.