Adhyaya 61

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये वासुदेवप्रतिष्ठादिकथनं नाम षष्टितमो ऽध्यायः अथ एकषष्टितमो ऽध्यायः द्वारप्रतिष्ठाध्वजारोहाणादिविधिः भगवानुवाच वक्षे चावभृतस्नानं विष्णोर् नत्वेति होमयेत् एकाशीतिपदे कुम्भान् स्थाप्य संस्थापयेद्धरिं

இவ்வாறு ஆதிமஹாபுராணமான அக்னிபுராணத்தில் “வாசுதேவ பிரதிஷ்டை முதலியவற்றின் விளக்கம்” எனும் அறுபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது அறுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம்—“வாயில் பிரதிஷ்டை, கொடி ஏற்றுதல் முதலிய விதிகள்.” பகவான் கூறினார்—அவப்ருத ஸ்நானத்தை நான் விளக்குகிறேன்; ‘விஷ்ணுவை வணங்கி’ என்ற உச்சரிப்புடன் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். எண்பத்தொன்று இடங்களில் கும்பங்களை நிறுவி ஹரியை (விஷ்ணுவை) பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்.

Verse 2

पूजयेद् गन्धपुष्पाद्यैर् बलिं दत्वा गुरुं यजेत् द्वारप्रतिष्ठां वक्ष्यामि द्वाराधो हेम वै ददेत्

சந்தனம், மலர் முதலியவற்றால் பூஜை செய்ய வேண்டும்; பலி அளித்து குருவை வழிபட்டு மரியாதை செய்ய வேண்டும். இப்போது வாயில் பிரதிஷ்டையைச் சொல்கிறேன்—வாயிலின் கீழே நிச்சயமாகத் தங்கம் வைக்க வேண்டும்.

Verse 3

अष्टभिः कलशैः स्थाप्य शाखोदुम्बरकौ गुरुः गन्धादिभिः समभ्यर्च्य मन्त्रैर् वेदादिभिर्गुरुः

எட்டு கலசங்களால் பிரதிஷ்டை செய்து, கிளை மற்றும் உதும்பரத்துடன் குருவை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் நறுமணப் பொருட்களால் வழிபட்டு, வேதாதி மந்திரங்களால் குருவை போற்ற வேண்டும்.

Verse 4

कुण्डेषु होमयेद्वह्निं समिल्लाजतिलादिभिः दत्वा शय्यादिकञ्चाधो दद्यादाधारशक्तिकां

குண்டங்களில் சமித்து, லாஜா, எள் முதலியவற்றால் அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். மேலும் கீழே படுக்கை முதலிய தானம் அளித்து ‘ஆதாரசக்திகா’ எனும் தீட்சை/சக்தியை வழங்க வேண்டும்.

Verse 5

शाखयोर्विन्यसेन्मूले देवौ चण्डप्रचण्दकौ ऊर्ध्वोदुम्बरके देवीं लक्ष्मीं सुरगणार्चितां

இரு கிளைகளின் அடிப்பகுதியில் சண்டன், பிரசண்டன் எனும் இரு தேவங்களை நிறுவ வேண்டும். மேலும் உதும்பரத்தின் மேல்பகுதியில் தேவர்கணங்கள் வழிபடும் தேவியான லக்ஷ்மியை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 6

न्यस्याभ्यर्च्य यथान्यायं श्रीसूक्तेन चतुर्मुखं दत्वा तु श्रीफलादीनि आचार्यादेस्तु दक्षिणां

ந்யாசம் செய்து, விதிப்படி ஸ்ரீஸூக்தத்தால் சதுர்முகன் (பிரம்மா) வழிபாடு செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஸ்ரீபலன் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து, ஆசார்யர் முதலியோருக்கு தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 7

प्रतिष्ठासिद्धद्वारस्य त्वाचार्यः स्थापयेद्धरिं विष्णुर्नुकेति घ, ङ, चिह्नितपुर्स्तकद्वयपाठः समिदाज्यतिलादिभिरिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अथाभ्यर्च्येति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रासादादस्य प्रतिष्ठन्तु हृत्प्रतिष्ठेति तां शृणु

பிரதிஷ்டைக்கான வாயில் முறையாகச் சித்தமானபின் ஆசார்யர் ஹரி (விஷ்ணு)வை நிறுவ வேண்டும். சில பாடங்களில் ‘விஷ்ணுர்நுகே’ என்று வாசகம் உள்ளது. (ங-பாடப் படி) சமித்து, ஆஜ்யம், எள் முதலியவற்றால் கர்மம் செய்து, பின்னர் ‘அதாப்யர்ச்ய’ எனும் வாசகத்தின்படி வழிபட்டு, பிராசாதத்திலிருந்து (தெய்வத்தை) பிரதிஷ்டை செய்யட்டும். ‘ஹ்ருத்-பிரதிஷ்டா’ எனப்படும் அந்த முறையை கேளுங்கள்.

Verse 8

समाप्तौ शुकनाशाया वेद्याः प्राग्दर्भमस्तके सौवर्णं राजतं कुम्भमथवा शुक्लनिर्मितं

சுகநாசையின் முடிவில், வேதியின் கிழக்கு தர்ப்பை முனையில் பொன் அல்லது வெள்ளியால் ஆன கும்பத்தை, அல்லது வெண்மையான (தூய) பொருளால் செய்யப்பட்ட கும்பத்தை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 9

अष्टरत्नौषधीधातुवीजलौहान्वितं शुभं सवस्त्रं पूरितं चाद्भिर्मण्डले चाधिवासयेत्

எட்டு ரத்தினங்கள், மூலிகைகள், உலோகங்கள், விதைகள், இரும்பு ஆகியவற்றுடன் கூடிய மங்களப் பொருளை (அல்லது கும்பத்தை) துணியால் மூடி நீரால் நிரப்பி மண்டலத்தில் அதிவாசம் (சடங்கு-அர்ப்பண நிறுவல்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 10

सपल्लवं नृसिंहेन हुत्वा सम्पातसञ्चितं नारायणाख्यतत्त्वेन प्राणभूतं न्यसेत्ततः

நரசிம்ஹ மந்திரத்தால் பல்லவங்களுடன் ஹோமம் செய்து, சம்பாதம் மூலம் அதைச் சேர்த்து, பின்னர் ‘நாராயண தத்துவம்’ கொண்டு அதை உயிர்மூச்சாகக் கருதி ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 11

वैराजभूतान्तं ध्यायेत् प्रासादस्य सुरेश्वर ततः पुरुषवत्सर्वं प्रासादं चिन्तयेद् बुधः

தேவர்களின் ஆண்டவனே! பிராசாதத்தை வைராஜ-பூத நிலை வரை விரிந்ததாகத் தியானிக்க வேண்டும்; பின்னர் ஞானி முழுப் பிராசாதத்தையும் புருஷ ரூபமாகக் கருதி சிந்திக்க வேண்டும்।

Verse 12

अधो दत्वा सुवर्णं तु तद्ववद् भूतं घटं न्यसेत् गुर्वादौ दक्षिणां दद्याद् ब्राह्मणादेश् च भोजनं

கீழே பொன்னை வைத்து, விதிப்படி தயாரிக்கப்பட்ட घटம் (கலசம்) நிறுவ வேண்டும். பின்னர் முதலில் குரு முதலியோருக்கு தக்ஷிணை அளித்து, பிராமணர் முதலியோருக்கு உணவளிக்க வேண்டும்।

Verse 13

ततः पश्चाद्वेदिबन्धं तदूर्ध्वं कण्ठबन्धनं कण्ठोपरिष्टात् कर्तव्यं विमलामलसारकं

அதன்பின் வேதியின் பந்தம் (வேதி-பந்த) செய்ய வேண்டும். அதன் மேல் கழுத்தின் மேல்பகுதியில் ‘கண்ட-பந்தனம்’ அமைக்க வேண்டும்; அது தூய்மையானதும், களங்கமற்றதும், உறுதியான/சாரமுள்ளதுமானதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 14

तदूर्ध्वं वृकलं कुर्याच्चक्रञ्चाद्यं सुदर्शनं मूत्तिं श्रीवासुदेवस्य ग्रहगुप्तां निवेदयेत्

அதன் மேல் பாதுகாப்பான ‘வ்ருகல’ அமைத்து, முதன்மையான சுதர்ஷனச் சக்கரத்தையும் உருவாக்க வேண்டும். பின்னர் கிரகத் துன்பநிவாரணம் (கிரஹ-குப்தி) பொருட்டு ஸ்ரீ வாசுதேவரின் அபிஷேகிக்கப்பட்ட மூர்த்தியை நிவேதித்து/நிறுவ வேண்டும்.

Verse 15

कलशं वाथ कुर्वीत तदूर्ध्वं चक्रमुत्तमं वेद्याश् च परितः स्थाप्या अष्टौ विघ्नेश्वरास्त्वज

பின்னர் கலசத்தை நிறுவ வேண்டும்; அதன் மேல் சிறந்த சக்கரத்தை அமைக்க வேண்டும். மேலும் வேதியைச் சுற்றி எட்டு விக்னேஸ்வரர்கள் (தடையழிப்போர்) நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 16

ः तत्त्वभूतमिति घ, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तदूर्ध्वं चूर्णकं कुर्यादिति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तदूर्ध्वं चुल्वकं कुर्यादिति ख, घ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः अष्टौ वेद्येश्वरास्त्वज इति ग, घ, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः चत्वारो वा चतुर्दिक्षु स्थापनीया गरुत्मतः ध्वजारोहं च वक्ष्यामि येन भूतादि नश्यति

‘தத்த்வபூதம்’ என்ற பாடம் ஘, ங குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் உள்ளது. அதன் மேல் ‘சூர்ணகம் குர்யாத்’ என்பது க, ங பிரதிப்பாடம். அதன் மேல் ‘சுல்வகம் குர்யாத்’ என்பது க்ஹ, ஘ இரு பிரதிப்பாடம். ‘அஷ்டௌ வேத்யேஸ்வராஃ’ என்பது க, ஘, ங மூன்று பிரதிப்பாடம். நான்கு திசைகளிலும் கருத்மத் (கருடன்) கொடி-சின்னங்களை எட்டு அல்லது நான்கு நிறுவ வேண்டும். இப்போது கொடி ஏற்றத்தைச் சொல்கிறேன்; அதனால் பூதாதி நாசமடையும்.

Verse 17

प्रासादविम्बद्रव्याणां यावन्तः परमाणवः तावद्वर्षसहस्राणि तत्कर्ता विष्णुलोकभाक्

கோயிலும் விக்ரகமும் செய்யப் பயன்படுத்திய பொருட்களில் எத்தனை அணுக்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் அதைச் செய்தவன் விஷ்ணுலோகம் (வைகுண்டம்) பெறும் பங்காளியாகிறான்.

Verse 18

कुम्भाण्डवेदिविम्बानां भ्रमणाद्वायुनानघ कण्ठस्यावेष्टनाज् ज्ञेयं फलं कोटिगुणं ध्वजात्

பாவமற்றவரே! கும்பாண்ட அலங்காரங்கள், வேதி, விம்பம் ஆகியவை காற்றால் சுழல்வதாலும், கொடித்தண்டின் கழுத்தைச் சுற்றி அசைந்து படபடப்பதாலும், கொடியால் புண்ணியப் பலன் கோடிமடங்கு பெருகும் என அறிய வேண்டும்।

Verse 19

पताकानां प्रकृतिं विद्धि दण्डं पुरुषरूपिणं प्रासादं वासुदेवस्य मूर्तिभेदं निबोध मे

கோயில் கொடிகளின் உரிய இயல்பை அறி; கொடித்தண்டை மனித வடிவமாகக் கருது; மேலும் வாசுதேவனின் பிராசாத வகைகளையும் மூர்த்தி வகைகளையும் என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்।

Verse 20

धारणाद्धरणीं विद्धि आकाशं शुषिरात्मकं तेजस्तत् पावकं विद्धि वायुं स्पर्शगतं तथा

தாங்கும் தன்மையால் பூமியை அறி; ஆகாயத்தை வெற்றிட/வெளி இயல்புடையதாக அறி. தேஜஸ் என்பதே பாவகன் (அக்னி) என அறி; வாயுவை ஸ்பரிச குணமுடையதாகவும் அறி।

Verse 21

पाषाणादिष्वेव जलं पार्थिवं पृथिवीगुणं प्रतिशब्दोद्भवं शब्दं स्पर्शं स्यात् कर्कशादिकं

கல் முதலியவற்றிலும் நீர் உள்ளது; அது பார்திவம், பூமியின் குணங்களை உடையது. அங்கே ஒலி பிரதிசப்தம் (எதிரொலி) மூலம் தோன்றும்; ஸ்பரிசம் கர்க்கசம் முதலிய வகையாக இருக்கும்।

Verse 22

शुक्लादिकं भवेद्रूपं रसमन्नादिदर्शनं धूपादिगन्धं गन्धन्तु वाग् भेर्यादिषु संस्थिता

ரூபம் வெண்மை முதலியவற்றால் அறியப்படும்; ரசம் உணவு முதலியவற்றின் அனுபவத்தால் தெரியும்; கந்தம் தூபம் முதலியவற்றால். ஆனால் சப்தம் வாக்கிலும், பேரி முதலிய வாத்தியங்களிலும் நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 23

शुकनाशाश्रिता नासा बाहू तद्रथकौ स्मृतौ शिरस्त्वण्डं निगदितं कलशं मूर्धजं स्मृतं

மூக்கு ‘சுகநாச’ (கோயிலின் முன்நீட்டம்) எனக் கூறப்படுகிறது; கைப்பாகங்கள் அதன் ‘ரதக’ (பக்க நீட்டங்கள்) என அறியப்படுகின்றன. தலை ‘அண்டம்’ (கும்பம் போன்ற மேற்பகுதி) எனவும், ‘மூர்தஜம்’ ‘கலசம்’ (சிகரக் கலசம்) எனவும் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 24

कण्ठं कण्ठमिति ज्ञेयं स्कन्धं वेदी निगद्येते पायूपस्थे प्रणाले तु त्वक् सुधा परिकीर्तिता

தொண்டையை ‘கண்டம்’ எனவே அறிய வேண்டும்; தோள் (ஸ்கந்தம்) ‘வேதி’ (மேடை/பலிபீடம்) எனச் சொல்லப்படுகிறது. பாயு மற்றும் உபஸ்தப் பகுதியில் ‘ப்ரணாலா’ (வழிநாள்/கால்வாய்) உள்ளது; தோல் (த்வக்) ‘சுதா’ (பூச்சு/சுண்ணாம்பு மேல் பூச்சு) எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 25

मुखं द्वारं भवेदस्य प्रतिमा जीव उच्यते तच्छक्तिं पिण्डिकां विद्धि प्रकृतिं च तदाकृतिं

இதன் முகம் இதன் ‘வாயில்’ ஆகும்; பிரதிமை ‘ஜீவன்’ எனக் கூறப்படுகிறது. இதன் சக்தி ‘பிண்டிகா’ (அடிப்பீடம்) என அறி; இதன் இயல்பு இதன் ‘ஆக்ருதி’ (வடிவம்) எனவே உணர்.

Verse 26

अपाठः धारणीं धरणीं विद्धि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पार्थिवं पृथिवीतलमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पार्थिवं पृथिवीजलमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः रसमास्थाय दर्शनं रसमाह्वादि दर्शनमिति ख, चिह्नितप्सुअतकपाठः निश् चलत्वञ्च गर्भोस्या अधिष्ठाता तु केशवः एवमेव हरिः साक्षात्प्रासादत्वेन संस्थितः

சில பிரதிகளில்—‘தாரணீயை தாரணீ (தரணி) என அறி’ என்று உள்ளது. குறியிடப்பட்ட வாசகங்களில் ‘பார்த்திவம்’ என்பது எங்கோ ‘பூமித் தளம்’ என்றும், எங்கோ ‘பூமி நீர்’ என்றும் கூறப்படுகிறது. மேலும் ‘ரசத்தை ஆதரித்து தரிசனம் உண்டாகும்’ அல்லது ‘ரசத்தின் ஆஹ்வான முதலியவற்றிலிருந்து தரிசனம்’ என்ற வாசக வேறுபாடும் உள்ளது. இதன் கர்ப்பகிரகம் அசைவின்மை உடையது; அதன் அதிஷ்டாதா கேசவன். இவ்வாறே ஹரி தாமே சாட்சாத் பிராசாத ரூபமாக நிறுவப்பட்டுள்ளார்.

Verse 27

जङ्घा त्वस्य शिवो ज्ञेयः स्कन्धे धाता व्यवस्थितः ऊर्ध्वभागे स्थितो विष्णुरेवं तस्य स्थितस्य हि

இதன் ஜங்கைகளில் சிவன் இருப்பதாக அறி; தோள்-பகுதியில் தாதா நிறுவப்பட்டுள்ளார்; மேலும் மேல்பகுதியில் விஷ்ணு நிலைகொண்டுள்ளார்—இவ்வாறே அதன் (தெய்வ) அமைவு ஆகும்.

Verse 28

प्रासादस्य प्रतिष्ठान्तु ध्वजरूपेण मे शृणु ध्वजं कृत्वा सुरैर् दैत्या जिताः शस्त्रादिचिह्नितं

இப்போது என்னிடமிருந்து கோயிலின் பிரதிஷ்டையைத் த்வஜ வடிவில் கேள். ஆயுத முதலிய குறியீடுகள் பொறிக்கப்பட்ட த்வஜத்தை அமைத்து, அதில் தேவர்களால் வெல்லப்பட்ட தைத்யர்களை காட்ட வேண்டும்.

Verse 29

अण्डोर्ध्वं कलशं न्यस्य तदूर्ध्वं विन्यसेद्ध्वजं विम्बार्धमानं दण्डस्य त्रिभागेनाथ कारयेत्

அண்டத்தின் மேல் கலசத்தை வைத்து, அதன் மேல் த்வஜத்தை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் தண்டத்தின் மூன்றில் ஒரு பகுதி அளவின்படி, அரை அளவுடைய விம்பத்தை (வட்டத் தட்டு) அமைக்க வேண்டும்.

Verse 30

अष्टारं द्वादशारं वा मध्ये मूर्तिमतान्वितं नारसिंहेन तार्क्ष्येण ध्वजदण्डस्तु निर्ब्रणः

எட்டு ஆரமோ பன்னிரண்டு ஆரமோ உடைய சக்கரத்தை அமைக்க வேண்டும்; நடுவில் உருவம் கொண்ட மூர்த்தி இருக்க வேண்டும். அது நரசிம்மனும் தார்க்ஷ்யனும் (கருடன்) உடன் இணைந்திருக்கலாம். த்வஜத் தண்டு காயமோ குறையோ இன்றித் தூயதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 31

प्रासादस्य तु विस्तारो मानं दण्डस्य कीर्तितं शिखरार्धेन वा कुर्यात् तृतीयार्धेन वा पुनः

பிராசாதத்தின் அகலமே தண்டத்தின் அளவென கூறப்பட்டுள்ளது. அதை சிகரத்தின் பாதியாலோ, அல்லது மீண்டும் அதன் மூன்றில் ஒருபகுதியாலோ நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

Verse 32

द्वारस्य दैर्घ्याद् द्विगुणं दण्डं वा परिकल्पयेत् ध्वजयष्टिर्देवगृहे ऐशान्यां वायवेथवा

வாசலின் நீளத்தின் இரட்டிப்பாகவும் தண்டத்தை நிர்ணயிக்கலாம். தேவாலயத்தில் த்வஜ யஷ்டியை ஈசான்ய (வடகிழக்கு) அல்லது வாயவ்ய (வடமேற்கு) திசையில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 33

क्षौमाद्यैश् च ध्वजं कुर्याद्विचित्रं वैकवर्णकं घण्टाचामरकिङ्किण्या भूषितं पापनाशनं

க்ஷௌமம் முதலிய துணிகளால் பல நிறங்களுடன் விசித்திரமான த்வஜத்தைச் செய்ய வேண்டும். அதனை மணி, சாமரம், கிங்கிணி ஆகியவற்றால் அலங்கரித்தால் அந்தத் த்வஜம் பாபநாசகமாகும்.

Verse 34

दण्डाग्राद्धरणीं यावद्धस्तैकं विस्तरेण तु महाध्वजः सर्वदः स्यात्तुर्यांशाद्धीनतोर्चितः

தண்டின் முனையிலிருந்து தரைவரை அகலம் ஒரு ஹஸ்தமாக இருந்தால் அது ‘மஹாத்வஜம்’ எனப்படும்; அது எல்லாப் பயன்களையும் அளிக்கும். நான்கில் ஒரு பங்கு குறைந்தால் அது தாழ்ந்ததாகக் கருதினாலும் வழிபடத் தகுந்ததே.

Verse 35

ध्वजे चार्धेन विज्ञेया पताका मानवर्जिता विस्तरेण ध्वजः कार्यो विंशदङ्गुलसन्निभः

த்வஜத்தின் அளவில், மனித உருவச் சின்னத்தை நீக்கி, பதாகை அதன் அரை அளவு என அறிய வேண்டும். த்வஜத்தின் அகலம் சுமார் இருபது அங்குலமாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 36

अधिवासविधानेन चक्रं दण्डं ध्वजं तथा जिताः शक्त्यादिचिह्नितमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः जिताः शक्रादिचिह्नितमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः विम्बार्धमानं चक्रन्तु इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विचित्रञ्चैव वर्णकमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः देववत् सकलं कृत्वा मण्डपस्नपनादिकं

அதிவாச விதிப்படி சக்கரம், தண்டு, த்வஜம் ஆகியவற்றையும் நிறுவ வேண்டும்; அவை சக்தி முதலிய சின்னங்களால் குறியிடப்பட்டிருக்க வேண்டும் (சில பாடங்களில்—சக்ரன் முதலிய சின்னங்கள்). சக்கரத்தின் அளவு விக்ரகத்தின் அரை அளவாக இருக்க வேண்டும்; அது பல நிறங்களில் வர்ணிக்கப்பட வேண்டும். அனைத்தையும் தேவனைப் போல அமைத்து, மண்டப ஸ்நபனம் முதலிய சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

नेत्रोन्मीलनकं त्यक्ता पूर्वोक्तं सर्वमाचरेत् अधिवासयेच्च विधिना शय्यायां स्थाप्य देशिकः

‘நேத்ரோன்மீலன’ சடங்கை விலக்கி, ஆசாரியர் முன் கூறிய அனைத்தையும் செய்ய வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி (விக்ரகம்/தேவதை) சய்யையில் நிறுவி அதிவாசனத்தை நடத்த வேண்டும்.

Verse 38

ततः सहस्रशीर्षेति सूक्तं चक्रे न्यसेद् बुधः तथा सुदर्शनं मन्त्रं मनस्तत्त्वं निवेशयेत्

அதன்பின் ஞானமுடைய சாதகர் ‘ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா’ எனத் தொடங்கும் ஸூக்தத்தின் ந்யாஸத்தை தெய்வச் சக்கரத்தில் செய்ய வேண்டும். அதுபோல ஸுதர்ஶன மந்திரத்தை நிறுவி, அதில் மனஸ்-தத்துவத்தை நிவேசிக்க வேண்டும்.

Verse 39

मनोरूपेण तस्यैव सजीवकरणं स्मृतं अरेषु मूर्तयो न्यस्याः केशवाद्याः सुरोत्तम

அதன் ஸஜீவகரணம் மனோமயமான தியானத்தினாலேயே செய்யப்படுவது என்று சொல்லப்படுகிறது. தேவர்களில் சிறந்தவரே! அரங்களில் (சக்கரக் கம்பிகளில்) கேசவ முதலிய மூர்த்திகளை ந்யாஸம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

नाभ्यब्जप्रतिनेमीषु न्यसेत्तत्त्वानि देशिकः नृसिंहं विश्वरूपं वा अब्जमध्ये निवेशयेत्

தேசிக ஆசார்யர் நாபிக் கமலம், இதழ்கள் மற்றும் சுற்றியுள்ள நெமியில் தத்துவங்களை ந்யாஸம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் கமலத்தின் நடுவில் நரசிம்மம் அல்லது விஸ்வரூபத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 41

सकलं विन्यसेद्दण्डे सूत्रात्मानं सजीवकं निष्कलं परमात्मानं ध्वजे ध्यायन् न्यसेद्धरिं

கொடியின் தண்டில் ‘ஸகல’ ரூபத்தை வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்; உயிர்சக்தியுடன் கூடிய ஸூத்ராத்மனை தியானித்தபடி. மேலும் ‘நிஷ்கல’ பரமாத்மாவை தியானித்து கொடியில் ஹரியை ந்யாஸம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 42

तच्छक्तिं व्यापिनीं ध्यायेद् ध्वजरूपां बलाबलां मण्डपे स्थाप्य चाभ्यर्च्य होमं कुण्डेषु कारयेत्

அந்த அனைத்திலும் பரவும் சக்தியை தியானிக்க வேண்டும்; அது கொடி-ரூபமாக வலத்தை அளிப்பதும், பலவீனத்தை நீக்குவதுமாகும். பின்னர் அதை மண்டபத்தில் நிறுவி முறையாக ஆராதித்து குண்டங்களில் ஹோமம் நடத்த வேண்டும்.

Verse 43

कलशे स्वर्णकलशं न्यस्य रत्नानि पञ्च च स्थापयेच्चक्रमन्त्रेण स्वर्णचक्रमधस्ततः

கலசத்தின் மேல் பொற்கலசத்தை வைத்து, ஐந்து ரத்தினங்களையும் நிறுவ வேண்டும். பின்னர் சக்கர மந்திரத்தால் அதன் கீழே பொன் சக்கரத்தை பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்.

Verse 44

पारदेन तु सम्प्लाव्य नेत्रपट्टेन च्छादयेत् ततो निवेशयेच्चक्रं तन्मध्ये नृहरिं स्मरेत्

பாரதத்தால் நன்றாகக் கழுவி, நேத்ரப்பட்டத்தால் மூட வேண்டும். பின்னர் சக்கரத்தை நிறுவி அதன் நடுவில் ந்ருஹரியை நினைந்து தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 45

ॐ क्षों नृसिंहाय नमः पूजयेत् स्थापयेद्धरिं ततो ध्वजं गृहीत्वा तु यजमानः सबान्धवः

‘ஓம் க்ஷோம் ந்ருஸிம்ஹாய நமः’ என்று ஜபித்து ஹரியைப் பூஜித்து பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும். பின்னர் த்வஜத்தை எடுத்துக் கொண்டு யஜமானன் உறவினருடன் விதியைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 46

इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः मण्डले इति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः स्वर्णचक्रन्तु मध्यत इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः नेत्रं यत्नेन च्छादयेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः ॐ क्षौं नृसिंहाय नम इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः दधिभक्तयुते पात्रे ध्वजस्याग्रं निवेशयेत् ध्रुवाद्येन फडन्तेन ध्वजं मन्त्रेण पूजयेत्

தயிரும் சாதமும் கலந்த பாத்திரத்தில் த்வஜத்தின் முனையை நிறுவ வேண்டும். பின்னர் ‘த்ருவா-’ என்று தொடங்கி ‘பட்’ என்று முடியும் மந்திரத்தால் த்வஜத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 47

शिरस्याधाय तत् पात्रं नारायनमनुस्मरन् प्रदक्षिणं तु कुर्वीत तुर्यमङ्गलनिःस्वनैः

அந்த பாத்திரத்தைத் தலையில் வைத்து நாராயணனை நினைந்து, வலம்வருதல் (பிரதக்ஷிணை) செய்ய வேண்டும்; மங்கள வாத்திய ஒலிகள் உடனிருக்க வேண்டும்.

Verse 48

ततो निवेशयेत् दण्डं मन्त्रेणाष्टाक्षरेण तु मुञ्चामि त्वेति सूक्तेन ध्वजं मुञ्चेद्विचक्षणः

பின்னர் அஷ்டாக்ஷர மந்திரத்தால் கொடித்தண்டை நிறுவ வேண்டும். ‘முஞ்சாமி த்வா’ என்று தொடங்கும் ஸூக்தத்தால் அறிவுடைய யாஜகர் கொடியை அவிழ்த்து விடுவிக்க வேண்டும்.

Verse 49

पात्रं ध्वजं कुञ्जरादि दद्यादाचार्यके द्विजः एष साधारणः प्रोक्तो ध्वजस्यारोहणे विधिः

இருபிறப்பாளர் (த்விஜன்) ஆசாரியருக்கு பாத்திரம், கொடி, மேலும் யானை முதலிய தானங்களை அளிக்க வேண்டும். இதுவே கொடியேற்றத்தின் பொதுவான விதி என கூறப்பட்டது.

Verse 50

यस्य देवस्य यच्चिह्नं तन्मन्त्रेण स्थिरं चरेत् स्वर्गत्वा ध्वजदानात्तु राजा बली भवेत्

எந்த தேவனுக்குரிய எந்தச் சின்னமோ, அதை கொடியில் உறுதியாக அமைத்து, அந்தத் தேவனின் மந்திரத்தால் செயல்பட வேண்டும். கொடிதானத்தால் அரசன் சொர்க்கம் அடைந்து வலிமை பெறுவான்.