Adhyaya 59

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये स्नपनादिविधानं नाम अष्टपञ्चाशो ऽध्यायः अथोनषष्टितमो ऽध्यायः अधिवासनकथनं भगवानुवाच हरेः सान्निध्यकरणमधिवासनमुच्यते सर्वज्ञं सर्वगं ध्यात्वा आत्मानं पुरुषोत्तमं

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்னேய புராணத்தில் ‘ஸ்நபனாதி விதானம்’ எனும் ஐம்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது ‘அதிவாசனக் கதனம்’ எனும் ஐம்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் தொடங்குகிறது. பகவான் உரைத்தார்—ஹரியின் சாந்நித்யத்தை ஏற்படுத்தும் கர்மமே ‘அதிவாசனம்’ எனப்படுகிறது. அனைத்தையும் அறியும், அனைத்திலும் பரவும் புருஷோத்தமனைத் தியானித்து, தன்னைத்தான் தூய்மையாக்கி, அந்த பரம விபுவில் நிலைபெற வேண்டும்.

Verse 2

ओंकारेण समायोज्य चिच्छक्तिमभिमानिनीं निःसार्यात्मैकतां कृत्वा स्वस्मिन् सर्वगते विभौ

ஓங்காரத்துடன் மனத்தை இணைத்து, தனித்தன்மை எனும் அபிமானம் கொள்ளும் சித்-சக்தியை உள்ளே இழுத்து, ஆத்ம ஒருமையை நிறுவி, தன்னிலேயே அனைத்திலும் பரவும் விபு-சொரூபத்தில் நிலைபெற வேண்டும்.

Verse 3

योजयेन्मरुतां पृथ्वीं वह्निवीजेन दीपयेत् संहरेद्वायुना चाग्निं वायुमाकाशतो नयेत्

பூமித் தத்துவத்தை வாயுத் தத்துவத்தில் லயப்படுத்த வேண்டும்; அக்னி-பீஜத்தால் உள்ளக அக்னியைத் தீபிக்க வேண்டும். பின்னர் வாயுவால் அக்னியைச் சங்கரித்து, வாயுவை ஆகாசத்திற்குள் செலுத்த வேண்டும்.

Verse 4

मतिशालिनीमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः कृत्वा पुंसीति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अधिभूतादिदेवैस्तु साध्याख्यैर् विभवैः सह तन्मात्रपात्रकान् कृत्वा संहरेत्तत् क्रमाद् बुधः

அதிபூதமும் அதிதேவமும்—மேலும் ‘சாத்ய’ எனப்படும் விபவங்களுடன்—இவற்றைத் தன்மாத்திரங்களின் பாத்திரங்களாக அமைத்து, ஞானி சாதகர் படிப்படியாக அவற்றை லயப்படுத்தி (மீள்அவசோஷணம் செய்து) கொள்ள வேண்டும்.

Verse 5

आकाशं मनसाहत्य मनोहङ्करणे कुरु अहङ्कारञ्च महति तञ्चाप्यव्याकृते नयेत्

ஆகாசத்தை மனத்தில் லயப்படுத்தி, மனத்தை அஹங்காரத்தில் நிலைநிறுத்துக. அஹங்காரத்தை மகத் தத்துவத்தில் லயப்படுத்தி, அதையும் அவ்யாக்ருதத்தில் கொண்டு சேர்க்குக.

Verse 6

अव्याकृतं ज्ञानरूपे वासुदेवः स ईरितः स तामव्याकृतिं मायामभ्यष्ट सिसृक्षया

தூய ஞானரூபமான அவ்யாக்ருதமே வாசுதேவன் என உரைக்கப்படுகிறது. படைக்க விரும்பி, அவர் அந்த அவ்யாக்ருத மாயையை இயக்கினார்.

Verse 7

सङ्कर्षणं सं शब्दात्मा स्पर्शाख्यमसृजत् प्रभुः क्षोभ्य मायां स प्रद्युम्नं तेजोरूपं स चासृजत्

பிரபு, சப்தஸ்வரூபமான சங்கர்ஷணராக இருந்து ‘ஸ்பர்ஷ’ எனும் தத்துவத்தைப் படைத்தார். பின்னர் மாயையைத் தூண்டி, தேஜோரூபமான பிரத்யும்னனையும் உண்டாக்கினார்.

Verse 8

अनिरुद्धं रसमात्रं ब्रह्माणं गन्धरूपकं अनिरुद्धः स च ब्रह्मा अप आदौ ससर्ज ह

அநிருத்தன் ரஸமாத்திரத் தத்துவம்; பிரம்மா கந்தரூபத் தத்துவம். அந்த அநிருத்தனே பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து ஆதியில் நீர்களைச் சிருஷ்டித்தான்.

Verse 9

तस्मिन् हिरण्मयञ्चाण्डं सो ऽसृजत् पञ्चभूतवत् तस्मिन् सङ्क्रामिते जीवे शक्तिरात्मोपसंहृता

அதனுள் அவர் பஞ்சமஹாபூதமயமான பொன்மய அண்டத்தைப் படைத்தார். ஜீவன் அதில் புகுந்தபோது, படைப்புச் சக்தி ஆத்மாவிற்குள் மீண்டும் ஒடுங்கியது.

Verse 10

प्राणो जीवेन संयुक्तो वृत्तिमानिति शब्द्यते जीवोव्याहृतिसञ्ज्ञस्तु प्राणेष्वाध्यात्मिकः स्मृतः

ஜீவனுடன் இணைந்த பிராணன் ‘விருத்திமான்’ என, செயற்பாடு உடையதாகக் கூறப்படுகிறது. ‘வ்யாஹ்ருதி’ என அழைக்கப்படும் ஜீவன், பிராணங்களில் உள்ளார்ந்த ஆத்யாத்மிகத் தத்துவமாக நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 11

प्राणैर् युक्ता ततो बुद्धिः सञ्जाता चाष्टमूर्तिकी अहङ्कारस्ततो जज्ञे मनस्तस्मादजायत

பின்னர் பிராணங்களுடன் இணைந்து எட்டுவகை ரூபமுடைய புத்தி தோன்றியது. அதிலிருந்து அகங்காரம் எழுந்தது; அதிலிருந்து மனம் பிறந்தது.

Verse 12

अर्थाः प्रजज्ञिरे पञ्च सङ्कल्पादियुतास्ततः शब्दः स्पर्शश् च रूपञ्च रसो गन्ध इति स्मृता

அதன்பின் சங்கல்பம் முதலியவற்றுடன் கூடிய ஐந்து விஷயங்கள் தோன்றின—சப்தம், ஸ்பரிசம், ரூபம், ரசம், கந்தம்—என்று நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 13

ज्ञानशक्तियुतान्येतैर् आरब्धानीन्द्रियाणि तु र् इति ङ, चिहिनितपुस्तकपाठः मनसाहृत्य मनो ऽहङ्करणे क्षरे इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः वासुदेवे समाहित इति ङ, इति चिह्नितपुस्तकपाठः सङ्क्रमते जीव इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः चाष्टवृत्तिकीति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः त्वक्श्रोत्रघ्राणचक्षूंषि जिह्वाबुद्धीन्द्रियाणि तु

ஞானசக்தியுடன் கூடிய இவ்விந்திரியங்கள் செயல்பாட்டிற்கு அமைக்கப்படுகின்றன. ஜீவன் மனத்தின் மூலம் அவற்றைத் திரும்ப இழுத்து மனத்திற்குள், பின்னர் கரையக்கூடிய அகங்காரத் தத்துவத்திற்குள் செல்கிறது. வாசுதேவனில் ஒருமுகமாக நிலைபெறும்போது இச்சக்திகள் அடக்கப்படுகின்றன. இந்திரியங்கள்—த்வக், ச்ரோத்திரம், க்ராணம், சக்ஷு, ஜிஹ்வை மற்றும் உள்ளுறுப்பாகிய புத்தி.

Verse 14

पादौ पायुःस् तथा पाणी वागुपस्थश् च पञ्चमः कर्मेन्द्रियाणि चैतानि पञ्चभूतान्यतः शृणु

பாதங்கள், பாயு, கைகள், வாக்கு, ஐந்தாவதாக உபஸ்தம்—இவையே ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள். இனி ஐந்து மகாபூதங்களைப் பற்றி கேள்.

Verse 15

आकाशवायुतेजांसि सलिलं पृथिवी तथा स्थूलमेभिः शरीरन्तु सर्वाधारं प्रजायते

இவற்றிலிருந்து—ஆகாசம், வாயு, தேஜஸ், நீர் மற்றும் பூமி—ஸ்தூல உடல் உண்டாகிறது; அது எல்லா (உடல்சார்) செயல்களுக்கும் ஆதாரமாகும்.

Verse 16

एतेषां वाचका मन्त्रा न्यासायोच्यन्त उत्तमाः जीवभूतं मकारन्तु देवस्य व्यापकं न्यसेत्

இத்தத்துவங்களைச் சுட்டும் மந்திரங்கள் ந்யாசத்திற்கு உத்தமம் எனக் கூறப்படுகின்றன. ‘ம’காரம்—ஜீவஸ்வரூபமானது—தேவனின் சர்வவ்யாபக இருப்பாக நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 17

प्राणतत्त्वं भकारन्तु जीवोपाधिगतं न्यसेत् हृदयस्थं बकारन्तु बुद्धितत्त्वं न्यसेद् बुधः

‘ப’காரத்தில், ஜீவ-உபாதியுடன் தொடர்புடைய பிராணதத்துவத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ஞானி சாதகர் இதயத்தில் ‘ப’ (ba) காரத்தை புத்திதத்துவமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 18

फकारमपि तत्रैव अहङ्कारमयं न्यसेत् मनस्तत्त्वं पकारन्तु न्यसेत्सङ्कल्पसम्भवं

அங்கேயே ‘ஃப’ (pha) காரத்தை அகங்காரமய தத்துவமாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் ‘ப’ (pa) காரத்தை சங்கல்பத்தால் பிறந்த மனத்தத்துவமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 19

शब्दतन्मात्रतत्त्वन्तु नकारं मस्तके न्यसेत् स्पर्शात्मकं धकारन्तु वक्त्रदेशे तु विन्यसेत्

சப்த-தன்மாத்திர தத்துவத்திற்காக ‘ந’காரத்தை தலைமேல் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; ஸ்பர்ஷ-ஸ்வரூப தத்துவத்திற்காக ‘த’ (dha) காரத்தை முகப்பகுதியில் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 20

दकारं रूपतत्त्वन्तु हृद्देशे विनिवेशयेत् थकारं वस्तिदेशे तु रसतन्मात्रकं न्यसेत्

இதயப் பகுதியில் ரூப-தத்துவத்தை உடைய ‘த’ எழுத்தை ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும். மேலும் மூத்திரப்பை (வஸ்தி) பகுதியில் ரச-தன்மாத்திரத்தை உடைய ‘த’ (த) அல்ல, ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல; ‘த’ அல்ல;

Verse 21

तकारं गन्धतन्मात्रं जङ्घयोर्विनिवेशयेत् णकारं श्रोत्रयोर् न्यस्य ढकारं विन्यसेत्त्वचि

இரு கால் பிண்டங்களில் (ஜங்கைகளில்) கந்த-தன்மாத்திரத்தை உடைய ‘த’ எழுத்தை ந்யாசமாக நிறுவ வேண்டும். இரு காதுகளில் ‘ண’ எழுத்தை வைத்து, தோலில் ‘஢’ (஢/ḍha) எழுத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

डकारं नेत्रयुग्मे तु रसनायां ठकारकं टकारं नासिकायान्तु ञकारं वाचि विन्यसेत्

இரு கண்களில் ‘ட’ (ḍa) எழுத்தை நிறுவ வேண்டும்; நாவின்மேல் ‘ഠ’ (ṭha) எழுத்தை; மூக்கின்மேல் ‘ட’ (ṭa) எழுத்தை; மேலும் வாக்கிந்திரியத்தில் (வாய்/வாக்கு) ‘ஞ’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 23

झकारं करयोर् न्यस्य पाणितत्त्वं विचक्षणः जकारं पदयोर् न्यस्य छं पायौ चमुपस्थके

விவேகமுள்ள சாதகர் இரு கைகளில் ‘஝’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்து பாணி-தத்துவத்தை நிறுவ வேண்டும். இரு பாதங்களில் ‘ஜ’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் குதத்தில் ‘ச’ (cha/छ) மற்றும் உபஸ்தத்தில் ‘ச’ (ca/च) எழுத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 24

विन्यसेत् पृथिवीतत्त्वं ङकारं पादयुग्मके वस्तौ घकारं गं तत्त्वं तैजसं हृदि विन्यसेत्

இரு பாதங்களில் பூமி-தத்துவமாகிய பீஜ ‘ங’ ஐ ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இடுப்புப் பகுதியில் ‘஘’ எழுத்தை நிறுவ வேண்டும்; இதயத்தில் ‘க’ பீஜத்துடன் தைஜஸ (அக்னி) தத்துவத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 25

मकारन्तद्देहस्येति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः विनियोजयेदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः खकारं वायुतत्त्वञ्च नासिकायां निवेशयेत् ककारं विन्यसेन्नित्यं खतत्त्वं मस्तके बुधः

“மகாராந்தத்தேஹஸ்யேதி”—என்பது குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பாடம்; அதுபோல “விநியோஜயேத்”—என்பதும் குறியிடப்பட்ட பாடம். ஞானி சாதகர் ‘க’ (kha) எழுத்தை வாயு-தத்துவத்துடன் மூக்கில் நிறுவ வேண்டும்; மேலும் ‘க’ (ka) எழுத்தை எப்போதும் ‘க’/ஆகாச-தத்துவத்துடன் தலைமேல் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 26

हृत्पुण्डरीके विन्यस्य यकारं सूर्यदैवतं द्वासप्ततिसहस्राणि हृदयादभिनिःसृताः

இதயத் தாமரையில் சூரியதேவதை அதிஷ்டிதமான ‘ய’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்தால், இதயத்திலிருந்து எழுபத்திரண்டு ஆயிரம் நாடிகள் (நுண் ஓட்டங்கள்) வெளிப்படுகின்றன।

Verse 27

कलाषोडशसंयुक्तं मकारं तत्र विन्यसेत् तन्मध्ये चिन्तयेन्मन्त्री विन्दुं वह्नेस्तु मण्डलं

அங்கே பதினாறு கலைகளுடன் இணைந்த ‘ம’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். அதன் நடுவில் மந்திர சாதகர் அக்னி-மண்டல வடிவமான பிந்துவை தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 28

हकारं विन्यसेत्तत्र प्रणवेन सुरोत्तमः ॐ आं परमेष्ठ्यात्मने आं नमः पुरुषात्मने

அங்கே தேவர்களில் சிறந்தவர் பிரணவம் (ஓம்) உடன் ‘ஹ’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்து ஜபிக்க வேண்டும்—“ஓம் ஆம், பரமேஷ்டி-ஸ்வரூப ஆத்மாவுக்கு நமஸ்காரம்; ஆம், புருஷ-ஸ்வரூப ஆத்மாவுக்கு நமஸ்காரம்।”

Verse 29

ॐ वां मनोनिवृत्त्यात्मने नाञ्च विश्वात्मने नमः ॐ वं नमः सर्वात्मने इत्य् उक्ताः पञ्च शक्तयः

“ஓம் வாஂ—மனோநிவிருத்தி-ஸ்வரூப ஆத்மாவுக்கு நமஸ்காரம்; மேலும் விஷ்வாத்மாவுக்கு நமஸ்காரம். ஓம் வம்—ஸர்வாத்மாவுக்கு நமஸ்காரம்.” இவ்வாறு ஐந்து சக்திகள் (சக்தி-மந்திரங்கள்) உரைக்கப்பட்டன।

Verse 30

स्थाने तु प्रथमा योज्या द्वितीया आसने मता तृतीया शयने तद्वच्चतुर्थी पानकर्मणि

விதிக்குரிய சரியான இடத்தில் முதலாம் (பிரயோகம்) செய்ய வேண்டும்; ஆசனத்தில் அமர்ந்தபோது இரண்டாம் விதிக்கப்பட்டது; சயனத்தில் மூன்றாம், அதுபோல பானக் கிரியையில் நான்காம் விதி உள்ளது.

Verse 31

प्रत्यर्चायां पञ्चमी स्यात्पञ्चोपनिषदः स्मृताः हूङ्कारं विन्यसेन्मध्ये ध्यात्वा मन्त्रमयं हरिं

பிரத்யர்ச்சா (உபாராதனை) யில் ஐந்தாம் விதி உண்டு; இது ‘பஞ்ச உபநிஷத்’ (ஐந்து மறைஅங்கங்கள்) என நினைக்கப்படுகிறது. மந்திரமய ஹரியைத் தியானித்து நடுவில் ‘ஹூம்’ பீஜத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 32

यां मूर्तिं स्थापयेत्तस्मात् मूलमन्त्रं न्यसेत्ततः ॐ नमो भगवते वासुदेवाय मूलकं

ஆகையால் எந்த மூர்த்தியை நிறுவுகிறோமோ, அதன் பின் மூலமந்திர ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மூலவாக்கியம்—“ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய.”

Verse 33

शिरोघ्राणललाटेषु मुखकण्ठहृदि क्रमात् भुजयोर्जङ्घयोरङ्घ्य्रोः केशवं शिरसि न्यसेत्

வரிசையாகத் தலை, மூக்கு, நெற்றி; முகம், கழுத்து, இதயம்; இரு கைகள், இரு தொடைகள், இரு பாதங்கள்—இவற்றில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் கேசவனைத் தலைமேல் நிறுவ வேண்டும்.

Verse 34

नारायणं न्यसेद्वक्त्रे ग्रीवायां माधवं न्यसेत् अने इत्य् उक्ताः पञ्चशक्तयः इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः दानकर्मणि इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अभ्यर्चायामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः क्षकारमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः या मूर्तिः स्थाप्यते तस्यामिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः गोविन्दं भुजयोर्न्यस्य विष्णुं च हृदये न्यसेत्

வாயில் நாராயணனை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; கழுத்தில் மாதவனை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். இரு கைகளில் கோவிந்தனை நிறுவி, இதயத்தில் விஷ்ணுவையும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 35

मधुसूदनकं पृष्ठे वामनं जठरे न्यसेत् कक्ष्यान्त्रिविक्रमं न्यस्य जङ्घायां श्रीधरं न्यसेत्

ந்யாசத்தில் முதுகில் ‘மதுசூதன’னை நிறுவுக; வயிற்றில் ‘வாமன’னை நிறுவுக. கக்க/பக்கவாட்டில் ‘திரிவிக்ரம’னை ந்யசித்து, கால் கீழ்பகுதி (ஜங்கா) மீது ‘ஸ்ரீதர’னை ந்யசிக்குக.

Verse 36

हृषीकेशं दक्षिणायां पद्मनाभं तु गुल्फके दामोदरं पादयोश् च हृदयादिषडङ्गकं

ந்யாசத்தில் வலப்புறத்தில் ‘ஹ்ருஷீகேச’னை, கணுக்காலில் ‘பத்மநாப’னை, பாதங்களில் ‘தாமோதர’னை நிறுவுக; பின்னர் ஹ்ருதயாதி ஷடங்க ந்யாசத்தைச் செய்க.

Verse 37

एतत् साधारणं प्रोक्तमादिर्मूर्तेस्तु सत्तम अथवा यस्य देवस्य प्रारब्धं स्थापनं भवेत्

நற்குணமிகு சிறந்தவரே! இது பொதுவான முறையாக அறிவிக்கப்பட்டது—மூர்த்தி நிறுவலின் தொடக்க விதி. அல்லது எந்தத் தேவதையின் நிறுவல் தொடங்கப்படுகிறதோ, அதற்கே இம்முறை பொருந்தும்.

Verse 38

तस्यैव मूलमन्त्रेण सजीवकरणं भवेत् यस्या मूर्तेस्तु यन्नाम तस्याद्यं चाक्षरं च यत्

அதே மூலமந்திரத்தால் சஜீவகரணச் செயல் செய்யப்பட வேண்டும். மேலும் எந்த மூர்த்திக்குரிய பெயர் எதுவோ, அந்த ரூபத்தின் பெயரையும் அதன் முதல் எழுத்தையும் (ஆத்யாக்ஷரம்) எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 39

तत् स्वैरैर् द्वादशैर् भेद्य ह्य् अङ्गानि परिकल्पयेत् हृदयादीनि देवेश मूलञ्च दशमाक्षरं

பின்னர் அதைத் தன் விருப்பப்படி பன்னிரண்டு வகையாகப் பிரித்து அங்க மந்திரங்களை அமைக்க வேண்டும்—தேவேசனே! ஹ்ருதயாதி (ஷடங்க) முதலியனையும், மூலத்தையும் தசாக்ஷர மந்திரமாகவும் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 40

यथा देवे तथा देहे तत्त्वानि विनियोजयेत् चक्राब्जमण्दले विष्णुं यजेद्गन्धादिना तथा

தேவதையில் தத்துவங்களை எவ்வாறு நியமிக்கிறார்களோ, அவ்வாறே தன் உடலிலும் தத்துவ-ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். சக்கர-பத்ம மண்டலத்தில் விஷ்ணுவை கந்தம் முதலிய உபசாரங்களால் வழிபட வேண்டும்.

Verse 41

पूर्ववच्चासनं ध्यायेत्सगात्रं सपरिच्छदं शुभञ्चक्रं द्वादशारं ह्य् उपरिष्टाद्विचिन्तयेत्

முன்னர் கூறியபடி ஆசனத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்—அது அங்கங்களுடனும் பரிகரங்களுடனும் கூடியதாக. அதன் மேல் பன்னிரண்டு அரங்கள் கொண்ட மங்களச் சக்கரத்தையும் மேலும் சிந்திக்க வேண்டும்.

Verse 42

त्रिनाभिचक्रं द्विनेमि स्वरैस्तच्च समन्वितं पृष्ठदेशे ततः प्राज्ञः प्रकृत्यादीन्निवेशयेत्

பின்னர் உயிரெழுத்துகளால் இணைந்த, மூன்று நாபிகளும் இரண்டு நேமிகளும் கொண்ட சக்கரத்தை அமைக்க வேண்டும். அதன் பின் முதுகுப் பகுதியில் ஞானி சாதகர் பிரகிருதி முதலிய தத்துவங்களை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 43

पूजयेदारकाग्रेषु सूर्यं द्वादशधा पुनः एदाहुतिभिस् तथा इति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः ध्यायेत् तन्मात्रमिति ग, चिह्ह्नितपुस्तकपाठः ध्यायेत् समात्रमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पूजयेद् द्वादशाग्रेषु इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः पूजयेद् द्वादशारेषु इति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः कलाषोडशसंयुक्तं सोमन्तत्र विचिन्तयेत्

பன்னிரண்டு முனைகளில் சூரியனை பன்னிரண்டு முறைகளில் வழிபட வேண்டும்; அதன்படி ஆஹுதிகளையும் அளிக்க வேண்டும். அங்கே பதினாறு கலைகளுடன் இணைந்த சோமனையும் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 44

सबलं त्रितयं नाभौ चिन्तयेद्देशिकोत्तमः पद्मञ्च द्वादशदलं पद्ममध्ये विचिन्तयेत्

மிகச் சிறந்த ஆசாரியர் நாபியில் ஆதார சக்திகளுடன் கூடிய திரிதயத்தைத் தியானிக்க வேண்டும்; அங்கே நடுவில் பன்னிரண்டு இதழ்கள் கொண்ட தாமரையையும் சிந்திக்க வேண்டும்.

Verse 45

तन्मध्ये पौरुषीं शक्तिं ध्यात्वाभ्यर्च्य च दिशिकः प्रतिमायां हरिं न्यस्य तत्र तं पूजयेत् सुरान्

அந்த (யாகஸ்தலம்/மண்டலம்) நடுவில் பௌருஷீ சக்தியைத் தியானித்து முறையாக அர்ச்சித்து, பின்னர் பிரதிமையில் ஹரி (விஷ்ணு)யை ந்யாசம் செய்து, அங்கே தேவர்களுடன் சேர்ந்து அவரை வழிபட வேண்டும்.

Verse 46

गन्धपुष्पादिभिः सम्यक् साङ्गं सावरणं क्रमात् द्वादशाक्षरवीजैस्तु केशवादीन् समर्चयेत्

கந்தம், புஷ்பம் முதலியவற்றால் முறையே தேவனை சாங்கமாக (அங்கோபாங்கங்களுடன்) மற்றும் சாவரணமாக (ஆவரணத் தெய்வங்களுடன்) முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; பின்னர் த்வாதசாக்ஷர பீஜமந்திரங்களால் கேசவ முதலியவர்களைச் சிறப்பாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 47

द्वादशारे मण्डले तु लौकपालादिकं क्रमात् प्रतिमामर्चयेत् पश्चाद्गन्धपुष्पादिभिर्द्विजः

த்வாதசார மண்டலத்தில் த்விஜன் முறையே லோகபாலர்கள் முதலியோரின் பிரதிமைகளை அர்ச்சிக்க வேண்டும்; பின்னர் கந்தம், புஷ்பம் முதலியவற்றால் அவர்களுக்கு உபசாரப் பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

पौरुषेण तु सूक्तेन श्रियाः सूक्तेन पिण्डिकां जननादिक्रमात् पश्चाज्जनयेद्वैष्णवानलं

பௌருஷ ஸூக்தமும் ஸ்ரீ ஸூக்தமும் கொண்டு பிண்டிகை (யாகப் பிண்டம்) உருவாக்கி; பின்னர் ஜனன முதலிய விதிக்கிரமப்படி வைஷ்ணவ அக்னியைத் தூண்டி எழுப்ப வேண்டும்.

Verse 49

हुत्वाग्निं हुतमिति कुण्डेग्निं प्रणयेद्बुधः अग्निप्रणयने मन्त्रस्त्वमग्ने ह्य् अग्निरुच्यते

‘ஹுதம்’ என்று சொல்லி ஆஹுதி அளித்த பின், ஞானி குண்டத்தில் அக்னியைப் பிரணயனம் (கொண்டு சென்று நிறுவுதல்) செய்ய வேண்டும். அக்னி-பிரணயன மந்திரம் ‘த்வம் அக்னே …’; ஏனெனில் அங்கே அக்னி ‘அக்னி’ என்றே सम्बோதிக்கப்படுகிறார்.

Verse 50

दक्षिणेग्निं हुतमिति कुण्डेग्निं प्रणयेद्बुधः अग्निमग्नीति पूर्वे तु कुण्डेग्निं प्रणयेद्बुधः

தெற்கு திசையில் ‘ஹுதம் இதி’ என்று உச்சரித்து அறிவுடைய ஆச்சாரியர் குண்டாக்னியை நிறுவ வேண்டும். கிழக்கு திசையில் ‘அக்னிம் அக்னி’ என்று உச்சரித்து குண்டாக்னியை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 51

उत्तरे प्रणयेदग्निमग्निमग्नी हवामहे अग्निप्रणयने मन्त्रस्त्वमग्ने ह्य् अग्निरुच्यते

வட திசையில் ‘அக்னிம் அக்னி ஹவாமஹே’ என்று ஜபித்து அக்னியை நிறுவ வேண்டும். அக்னி-ப்ரணயன மந்திரம்—‘த்வம் அக்னே ஹ்யக்னிருச்யதே’, அதாவது ‘அக்னியே, நீயே அக்னி என அழைக்கப்படுகிறாய்’.

Verse 52

पलाशसमिधानान्तु अष्टोत्तरसहस्रकं कुण्डे कुण्डे होमयेच्च व्रीहीन् वेदादिकैस् तथा

பலாச சமிதைகளை எரிபொருளாகக் கொண்டு ஆயிரத்து எட்டு ஆஹுதிகளை அளிக்க வேண்டும்; மேலும் ஒவ்வொரு குண்டத்திலும் வேத பாராயணம் முதலிய மந்திரங்களுடன் அரிசித் துகள்களையும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 53

साज्यांस्तिलान् व्याहृतिभिर्मूलमन्त्रेण वै घृतं कुर्यात्ततः शान्तिहोमं मधुरत्रितयेन च

வ்யாஹ்ருதிகளுடன் நெய் கலந்த எள்ளை ஆஹுதியாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் மூலமந்திரத்தால் நெய் ஆஹுதியும் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மது, தயிர், நெய் போன்ற மধுரத்திரயத்துடன் சாந்தி ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 54

द्वादशार्णैः स्पृशेत् पादौ नाभिं हृन् मस्तकं ततः घृतं दधि पयो हुत्वा स्पृशेन्मूर्धन्यथो ततः

பன்னிரண்டு எழுத்து மந்திரத்தால் முதலில் பாதங்களைத் தொட வேண்டும்; பின்னர் நாபி, இதயம், தலை ஆகியவற்றைத் தொட வேண்டும். அக்னியில் நெய், தயிர், பால் ஆஹுதி செய்து, அதன் பின் தலைச்சிகரம் (மூர்த்தா) தொட வேண்டும்.

Verse 55

ध्यात्वा पश्चात्तु देशिक इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः तत्र तान् पूजयेत् सुरामिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः स्पृष्ट्वा शिरोनाभिपादांश् चतस्रः स्थापयेन्नदीः गङ्गा च यमुना गोदा क्रमान्नाम्ना सरस्वती

பின்னர் தியானம் செய்து (குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பாடத்தில் ‘தேசிக…’, ‘சுராம்…’ எனும் பாடவேறுபாடு குறிப்பிடப்படுகிறது) அவர்களை வழிபட வேண்டும். தலை, நாபி, பாதங்களைத் தொட்ந்து நான்கு புனித நதிகளை நிறுவ வேண்டும்—கங்கை, யமுனை, கோதாவரி, மேலும் வரிசையாகப் பெயர் சொல்லி சரஸ்வதி।

Verse 56

दहेत्तु विष्णुगायत्र्या गायत्र्या श्रपयेच्चरुं होमयेच्च बलिं दद्यादुत्तरे भोजयेद्द्विजान्

விஷ்ணு-காயத்ரியால் (ஆஹுதி/அக்னி) எரியச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் (பொதுவான) காயத்ரியால் சருவைச் சமைக்க வேண்டும். பின்னர் ஹோமம் செய்து, பலி அளித்து, இறுதியில் த்விஜ விருந்தினர்களுக்கு உணவளிக்க வேண்டும்।

Verse 57

सामाधिपानां तुष्ट्यर्थं हेमगां गुरवे ददेत् दिक्पतिभ्यो बलिं दत्त्वा रात्रौ कुर्याच्च जागरं ब्रह्मगीतादिशब्देन सर्वभागधिवासनात्

சமாதி-விதியின் அதிஷ்டாதேவர்களின் திருப்திக்காக குருவிற்கு பொன்னால் ஆன பசுவைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். திக்குப் பதிகளுக்கு பலி அளித்து இரவில் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் பிரம்மகீதா முதலிய புனித உச்சரிப்புகளால் எல்லாப் பகுதிகளுக்கும் அதிவாசன (புனிதச் சடங்கு-நிறைவு) செய்ய வேண்டும்।