Adhyaya 56

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये पिण्डिकालक्षणं नाम पञ्चपञ्चाशत्तमो ऽध्यायः अथ षट्पञ्चाशत्तमो ऽध्यायः दिक्पालयागकथनं भगवानुवाच प्रतिष्ठापञ्चकं वक्ष्ये प्रतिमात्मा तु पूरुषः प्रकृतिः पिण्डिका लक्ष्मीः प्रतिष्ठा योगकस्तयोः

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான அக்னி புராணத்தில் “பிண்டிகா-லட்சணம்” எனும் ஐம்பத்தைந்தாம் அதிகாரம் நிறைவு பெற்றது. இப்போது “திக் பாலர் யாகக் கூறல்” எனும் ஐம்பத்தாறாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. பகவான் கூறினார்—நான் பிரதிஷ்டா-பஞ்சகத்தை விளக்குவேன். பிரதிமையின் உள்ளாத்மா புருஷன்; பிண்டிகா பிரக்ருதி; லக்ஷ்மி பிரதிஷ்டை; இவ்விரண்டின் சேர்க்கை ‘யோகக’ எனப்படும்.

Verse 2

इच्छाफलार्थिभिस्तस्मात्प्रतिष्ठा क्रियते नरैः गर्भसूत्रं तु निःसार्य प्रासादस्याग्रतो गुरुः

ஆகையால் விரும்பிய பலனை நாடுவோர் பிரதிஷ்டைச் செயலைச் செய்கின்றனர். கர்பசூத்திரத்தை வெளியே இழுத்து, ஆசாரியர் அதை ஆலயத்தின் முன்புறத்திற்குக் கொண்டு வருகிறார்.

Verse 3

अष्टषोडशविंशान्तं मण्डपञ्चाधमादिकम् स्नानं कलशार्थञ्च यागद्रव्यार्थमर्धतः

எட்டு, பதினாறு, இருபது வரை (அளவுகள்) என மண்டபமும், அதமம் முதலியவற்றிலிருந்து தொடங்கும் ஐந்துவகைப் பிரிவும்; மேலும் ஸ்நான விதி, கலசத்தின் பயன்பாடு, மற்றும் சுருக்கமாக யாகத் திரவியங்களின் தேவையும் (இங்கு கூறப்படுகிறது)।

Verse 4

त्रिभागेणार्धभागेन वेदिं कुर्यात्तु शोभनाम् प्रतिमाद्रव्यमुच्यते इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः गर्भसूत्रन्तु निर्मायेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः कलशैर् घटिकाभिश् च वितानाद्यैश् च भूषयेत्

ஒரு மூன்றில் ஒரு பங்கு மற்றும் அரைப் பங்கு (நியமிக்கப்பட்ட) அளவின்படி வேதியை அழகுற அமைக்க வேண்டும். பின்னர் கலசங்கள், கடிகைகள், விதானங்கள் முதலிய அலங்காரங்களால் அதைச் சோபிக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

पञ्चगव्येन सम्प्रोक्ष्य सर्वद्रव्याणि धारयेत् अलङ्कृतो गुरुर्विष्णुं ध्यात्वात्मानं प्रपूजयेत्

பஞ்சகவ்யத்தால் எல்லாத் திரவியங்களையும் ப்ரோட்சணம் செய்து (சுத்திகரித்து) அனைத்துப் பொருட்களையும் தயாராக வைத்திருக்க வேண்டும். பின்னர் அலங்கரிக்கப்பட்ட குரு விஷ்ணுவைத் தியானித்து, தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தைக் விதிப்படி வழிபட வேண்டும்.

Verse 6

अङ्गुलीयप्रभृतिभिर्मूर्तिपान् वलयादिभिः कुण्डे कुण्डे स्थापयेच्च मूर्तिपांस्तत्र पारगान्

மோதிரம் முதலான குறியீடுகளும் வளையம் போன்ற ஆபரணங்களும் உடன், ஒவ்வொரு குண்டத்திலும் விதியில் தேர்ந்த மூர்த்திபர்கள் (அதாவது திறமைமிக்க ரித்விஜர்கள்) நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 7

चतुष्कोणे चार्धकोणे वर्तुले पद्मसन्निभे पूर्वादौ तोरणार्थन्तु पिप्पलोडुम्बरौ वटं

சதுரம், அரைச் சதுரம் மற்றும் தாமரை போன்ற வட்ட வடிவ அமைப்பில், தோரணங்களுக்காக கிழக்கு முதலான திசைகளில் பிப்பல, உதும்பர, வட்ட (ஆல) மரங்களை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 8

प्लक्षं सुशोभनं पूर्वं सुभद्रन्दक्षतोरणं सुकर्म च सुहोत्रञ्च आप्ये सौम्ये समुच्छ्रयम्

கிழக்குப் பக்கத்திற்கு ப்லக்ஷ மரம் மிகச் சிறப்பானது. தெற்குத் தோரணத்திற்கு சுபத்ரம் கூறப்படுகிறது. அதுபோல சுகர்மம், சுஹோத்ரம் என்பனவும் விதிக்கப்படுகின்றன; மேற்கும் வடக்கும் உயர்நிலை அமைப்பு (சமுச்ச்ரயம்) செய்ய ஆப்யம், சௌம்யம் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.

Verse 9

पञ्चहस्तं तु संस्थाप्य स्योनापृथ्वीति पूजयेत् तोरणस्तम्भमूले तु कलशान्मङ्गलाङ्कुरान्

ஐந்து ஹஸ்த அளவில் நிறுவி ‘ஸ்யோனா ப்ருத்வீ’ மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும். தோரணத் தூண்களின் அடிப்பகுதியில் மங்கள அங்குரங்களுடன் கலசங்களை வைக்க வேண்டும்.

Verse 10

प्रदद्यादुपरिष्टाच्च कुर्याच्चक्रं सुदर्शनं पञ्चहस्तप्रमाणन्तु ध्वजं कुर्याद्द्विचक्षणः

மேற்பகுதியில் அதை அமைத்து சுதர்ஷனச் சக்கரத்தை உருவாக்க வேண்டும். கொடி ஐந்து ஹஸ்த அளவாக இருக்க வேண்டும்; திறமைமிக்க சிற்பி அதை த்விசக்ஷண (இரு கண் போன்ற குறி/துளை) உடன் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

वैपुल्यं चास्य कुर्वीत षोडशाङ्गुलसन्मितं सप्तहस्तोच्छ्रितं वास्य कुर्यात् कुण्डं सुरोत्तम

ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே, இதன் அகலத்தை பதினாறு அங்குல அளவாகச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் இதற்காக ஏழு ஹஸ்த உயரமுள்ள அக்னிகுண்டத்தை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 12

अरुणोग्निनिभश् चैव कृष्णः शुक्लोथ पीतकः रक्तवर्णस् तथा श्वेतः श्वेतवर्णादिकक्रमात्

அவர் அருணன்—அக்னியைப் போன்ற ஒளியுடன்—இருப்பான்; மேலும் கருமை, வெண்மை, அதன் பின் மஞ்சள்; அதுபோல சிவப்பு நிறமும் வெண்மை நிறமும்—இவ்வாறு வெண்நிறம் முதலான வரிசைப்படி।

Verse 13

कुमुदः कुमुदाक्षश् च पुण्डरीकोथ वामनः शङ्कुकर्णः सर्वनेत्रः सुमुखः सुप्रतिष्ठितः

‘குமுத’, ‘குமுதாக்ஷ’ (தாமரை-கண்), ‘புண்டரீக’ (வெண்தாமரை போன்றவன்) மற்றும் ‘வாமன’; ‘சங்குகர்ண’ (சங்கு-காது), ‘சர்வநேத்ர’ (அனைத்தையும் காண்பவன்), ‘சுமுக’ (மங்கள முகம் உடையவன்) மற்றும் ‘சுப்ரதிஷ்டித’ (உறுதியாக நிறுவப்பட்டவன்)।

Verse 14

पूज्या कोटिगुणैर् युक्ताः पूर्वाद्या ध्वजदेवताः जलाढकसुपूरास्तु पक्वविम्बोपमा घटाः

கிழக்கு முதலிய த்வஜ-தேவதைகள் கோடி மடங்கு நற்குணங்களால் யுக்தராய் இருப்பதால் வழிபடத்தக்கவர்கள். மேலும் கலசங்கள் ஆடக அளவிற்கு நீரால் நிரம்பி, பழுத்த பிம்பப் பழம் போல வட்டமும் நிறைவுமாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 15

समाहित इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः श्वेतवर्नक्रमात् ध्वजा इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः कृष्णवर्णः क्रमाद्ध्वजा इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अष्टाविंशाधिकशतं कालमण्डनवर्जिताः सहिरण्या वस्त्रकण्ठाः सोदकास्तोरणाद्वहिः

‘சமாஹித’—என்று ங-குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பாடம் கூறுகிறது. ‘த்வஜங்கள் வெண்நிற வரிசைப்படி’—என்று ங-குறியிடப்பட்ட பாடம்; ‘வரிசைப்படி த்வஜங்கள் கருநிறம்’—என்றும் ங-குறியிடப்பட்ட பாடம். (அவை) நூற்று இருபத்தெட்டு; கருப்பு அலங்காரக் குறிகள் இன்றிப், பொன் அலங்காரத்துடன், துணிக் கழுத்துப்பட்டையுடன், நீருடன்; தோரணத்தின் வெளியே வைக்கப்பட்டவை।

Verse 16

घटाः स्थाप्याश् च पूर्वादौ वेदिकायाश् च कोणगान् चतुरः स्थापयेत् कुम्भानाजिघ्रेति च मन्त्रतः

கிழக்கிலிருந்து தொடங்கி கலசங்களை நிறுவி, வேதிகையின் நான்கு மூலைகளிலும் நான்கு கும்பங்களை நிறுவ வேண்டும்; விதிப்படி ‘ஆஜி஘்ரேதி’ மந்திரத்தால் நாற்றம்/வாயனச் செயலைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

कुम्भेष्वावाह्य शक्रादीन् पूर्वादौ पूजयेत् क्रमात् इन्द्रागच्छ देवराज वज्रहस्त गजस्थित

கும்பங்களில் சக்ரன் முதலிய தேவர்களை ஆவாஹனம் செய்து, கிழக்கிலிருந்து வரிசையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். (ஆவாஹனம்:) “இந்திரா, வா—தேவராஜா, வஜ்ரஹஸ்தா, கஜஸ்திதா!”

Verse 18

पूर्वद्वारञ्च मे रक्ष देवैः सह नमोस्तु ते त्रातारमिन्द्रमन्त्रेण अर्चयित्वा यजेद् बुधः

“தேவர்களுடன் என் கிழக்கு வாசலைக் காக்கவும்; உமக்கு நமஸ்காரம்.” இவ்வாறு இந்திர-மந்திரத்தால் காவலனான இந்திரனை அர்ச்சித்து, ஞானி பின்னர் யாக/பூஜைச் செயலை நடத்த வேண்டும்.

Verse 19

आगच्छाग्रे शक्तियुत च्छागस्थ बलसंयुत रक्षाग्नेयीं दिशं देवैः पूजां गृह नमोस्तु ते

“முன்னே வா—சக்தியுடன், ஆட்டின் மேல் அமர்ந்தவனாய், பலமிக்கவனாய். தேவர்களுடன் ஆக்னேய திசையை காக்கவும்; இந்தப் பூஜையை ஏற்றுக்கொள்; உமக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 20

अग्निमूर्धेतिमन्त्रेण यजेद्वा आग्नेय नमः महिषस्थ यमागच्छ दण्डहस्त महाबल

‘அக்னிமூர்தா…’ என்று தொடங்கும் மந்திரத்தால் யஜனம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது ‘ஆக்னேய நமः’ என்று வணங்கி பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் (ஆவாஹனம்:) “எருமைமேல் அமர்ந்த யமா, வா; தண்டம் ஏந்தியவனே, மகாபலனே!”

Verse 21

रक्ष त्वं दक्षिणद्वारं वैवस्वत नमोस्तु ते वैवस्वतं सङ्गमनमित्यनेन यजेद्यमं

ஏ வைவைஸ்வத (யமா)! நீ தெற்கு வாயிலைப் பாதுகாப்பாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம். ‘வைவைஸ்வதம் சங்கமனம்’ எனத் தொடங்கும் இம்மந்திரத்தால் யமனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 22

नैरृतागच्छ खड्गाढ्य बलवाहनसंयुत इदमर्घ्यमिदं पाद्यं रक्ष त्वं नैरृतीं दिशं

ஏ நைர்ருத திசைப் பாதுகாவலனே! வாளுடன், வலிமைமிக்க வாகனத்துடன் வருக. இது அர்க்யம், இது பாத்யம்; நீ நைர்ருத (தென்-மேற்கு) திசையைப் பாதுகாப்பாயாக.

Verse 23

एष ते नैरृते मन्त्रेण यजेदर्घ्यादिभिर् नरः मकरारूढ वरुण पाशहस्त महाबल

இந்த நைர்ருத திசை மந்திரத்தால் மனிதன் அர்க்யம் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து வழிபட வேண்டும்— ‘மகராரூட வருணா! பாசஹஸ்தா! மகாபலா!’

Verse 24

आगच्छ पश्चिमं द्वारं रक्ष रक्ष नमोस्तु ते उरुं हि राजा वरुणं यजेदर्घ्यादिभिर्गुरुः

மேற்கு வாயிலுக்கு வருக; காப்பாற்று, காப்பாற்று—உமக்கு நமஸ்காரம். குருவின் வழிகாட்டுதலுடன் அரசன் (யஜமானன்) அர்க்யம் முதலியவற்றால் வருணனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 25

आगच्छ वायो सबल ध्वजहस्त सवाहन वायव्यं रक्ष देवैस्त्वं समरुद्भिर् नमोस्तु ते

ஏ வாயுவே! வலிமையுடன், கொடியை கையில் ஏந்தி, வாகனத்துடன் வருக. தேவர்களுடனும் மருத்கணங்களுடனும் சேர்ந்து வாயவ்ய (வடமேற்கு) திசையைப் பாதுகாப்பாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 26

शक्तिहस्त इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः अग्निमूर्ध्वेति अर्घ्याद्यैर् इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः नरवाहनसंयुत इति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः वात इत्य् आदिभिश्चार्वेदोन्नमो वायवेपि वा आगच्छ सोम सबला गदाहस्त सवाहन

பாடாந்தரக் குறிப்பின்படி தெய்வம் ‘சக்திஹஸ்தன்’ என்றும் ‘நரவாஹனஸம்யுதன்’ என்றும் கூறப்படுகிறது. ‘வாத…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும்; அல்லது ‘ஓம் நமோ வாயவே’ என்று ஜபிக்கலாம். பின்னர்—‘ஹே சோமா, சக்தியுடன் வா; கதாஹஸ்தனாய், வாஹனத்துடன் வா’ என்று கூற வேண்டும்.

Verse 27

रक्ष त्वमुत्तरद्वारं सकुवेर नमोस्तु ते सोमं राजानमिति वा यजेत्सोमाय वै नमः

‘வடக்கு வாயிலை காக்க; குபேரனுடன் உமக்கு நமஸ்காரம்.’ அல்லது அங்கே ‘சோமம் ராஜானம்’ மந்திரத்தால் வழிபட்டு—‘சோமாய வை நமः’ என்று கூற வேண்டும்.

Verse 28

आगच्छेशान सबल शूलहस्त वृषस्थित यज्ञमण्डपस्यैशानीं दिशं रक्ष नमोस्तु ते

ஹே ஈசானா, வருக—வலிமையுடன், சூலஹஸ்தனாய், ரிஷபத்தில் அமர்ந்தவனாய். இந்த யஜ்ஞமண்டபத்தின் ஈசானி (வடகிழக்கு) திசையை காக்க; உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 29

ईशानमस्येति यजेदीशानाय नमोपि वा ब्रह्मन्नागच्छ हंसस्थ स्रुक्स्रुवव्यग्रहस्तक

‘ஈசானமஸ்ய…’ மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும்; அல்லது ‘ஈசானாய நமः’ என்றும். பின்னர்—‘ஹே பிரஹ்மன், வருக; ஹம்ஸத்தில் அமர்ந்தவனாய், ஸ்ருக்-ஸ்ருவ (கரண்டி, அர்ப்பணக் கரண்டி) ஏந்தி கைகளால் செயலில் ஈடுபட்டவனாய்’ என்று கூற வேண்டும்.

Verse 30

सलोकोर्ध्वां दिशं रक्ष यज्ञस्याज नमोस्तु ते हिरण्यगर्भेति यजेन्नमस्ते ब्रह्मणेपि वा

‘தன் லோகத்துடன் கூடிய மேல்திசையை காக்க, ஹே யஜ்ஞத்தின் அதிபதியே; உமக்கு நமஸ்காரம்.’ ‘ஹிரண்யகர்ப’ மந்திரத்தால் வழிபட வேண்டும்; அல்லது ‘ஹே பிரஹ்மன், உமக்கு நமஸ்காரம்’ என்றும் செய்யலாம்.

Verse 31

अनन्तागच्छ चक्राढ्य कूर्मस्थाहिगणेश्वर अधोदिशं रक्ष रक्ष अनन्तेश नमोस्तु ते नमोस्तु सर्पेति यजेदनन्ताय नमोपि वा

ஹே அனந்தா, வருக—சக்கரதாரியே, கூர்மத்தின் மேல் உறையும் நாககணங்களின் ஈசனே! அதோதிசை (நாதிர்) யை காக்க, காக்க. ஹே அனந்தேசா, உமக்கு நமஸ்காரம், நமஸ்காரம். ‘நமः ஸர்ப’ என்ற மந்திரத்தாலோ, அல்லது ‘நமோऽனந்தாய’ என்றே சொல்லியும் வழிபடலாம்।