Adhyaya 54

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये लिङ्गलक्षणं नाम त्रिपञ्चाशत्तमोध्यायः अथ चतुःपञ्चाशत्तमोध्यायः लिङ्गमानादिकथनं भगवानुवाच वक्ष्याम्यन्यप्रकारेण लिङ्गमानादिकं शृणु वक्ष्ये लवणजं लिङ्गं घृतजं बुद्धिवर्धनम्

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்னேய புராணத்தில் ‘லிங்கலட்சணம்’ எனும் ஐம்பத்துமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ஐம்பத்துநான்காம் அதிகாரம் ‘லிங்கமானாதி-கதனம்’ தொடங்குகிறது. பகவான் கூறினார்—வேறு முறையில் லிங்கத்தின் அளவுகள் முதலியவற்றை விளக்குகிறேன், கேளுங்கள். உப்பால் செய்யப்பட்ட லிங்கமும், நெய்யால் செய்யப்பட்ட அறிவை வளர்க்கும் லிங்கமும் நான் கூறுவேன்.

Verse 2

भूतये वस्त्रलिङ्गन्तु लिङ्गन्तात्कालिकं विदुः पक्वापक्वं मृण्मयं स्यादपक्वात् पक्वजं वरं

செல்வம் (பூதி) பெறுவதற்கு துணியால் செய்யப்பட்ட லிங்கம் விதிக்கப்படுகிறது; அறிஞர்கள் காலிக (லேபம்/கலவைப் பொருள்) லிங்கம் துணி-லிங்கத்தை விட மேன்மை எனக் கூறுகின்றனர். மண்ணால் செய்யப்பட்ட லிங்கம் சுட்டது, சுடாதது என இருவகை; அவற்றில் சுட்டது சுடாததை விட சிறந்தது.

Verse 3

ततो दारुमयं पुण्यं दारुजात् शैलजं वरं शैलाद्वरं तु मुक्ताजं ततो लौहं सुवर्णजं

அதன்பின் மரத்தால் செய்யப்பட்ட விக்ரகம் புண்ணியமளிக்கும்; மரத்தைவிட கல்லால் செய்தது மேன்மை. கல்லைவிட முத்தால் செய்தது மேன்மை; அதன் பின் இரும்பால் செய்தது, மேலும் உச்சமாக பொன்னால் செய்தது எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 4

राजतं कीर्तितं ताम्रं पैत्तलं भुक्तिमुक्तिदं रङ्गजं रसलिङ्गञ्च भुक्तिमुक्तिप्रदं वरं

வெள்ளி கூறப்பட்டுள்ளது; செம்பும் பித்தளையும் உலகியலான போகமும் முக்தியும் தருவன எனச் சொல்லப்படுகின்றன. அதுபோல தகரம் (ரங்க) மற்றும் ரசலிங்கமும் சிறந்தவை; போகமும் முக்தியும் அளிப்பவை எனப் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 5

रसजं रसलोहादिरत्नगर्भन्तु वर्धयेत् मानादि नेष्टं सिद्धादि स्थापितेथ स्वयम्भुवि

ரசஜம் (பாரதம்/பாதரசம் சார்ந்தது) எனப்படும் ரசலோகம் முதலியனவும் ரத்னகர்ப்பமும் வளர்த்தல் (சக்திவர்த்தனம்) செய்ய வேண்டும். அளவுமுறை முதலியவை மாற்றப்படக் கூடாது; சித்த தயாரிப்புகள் முதலியவை ஸ்வயம்பூ லிங்கத்தில் நிறுவப்பட வேண்டும்.

Verse 6

वामे च स्वेच्छया तेषां पीठप्रासादकल्पना पूजयेत् सूर्यविम्बस्थं दर्पणे प्रतिविम्बितं

மேலும் இடப்புறத்தில், விருப்பத்திற்கேற்ப, அவர்களுக்கு பீடமும் பிராசாதமும் (ஆலய அமைப்பும்) ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். கண்ணாடியில் பிரதிபலிக்கும் சூரிய பிம்பத்தை—அதாவது கண்ணாடிக்குள் தோன்றும் சூரிய பிரதியுருவை—வழிபட வேண்டும்.

Verse 7

पूज्ये हरस्तु सर्वत्र लिङ्गे पूर्णार्चनं भवेत् हस्तोत्तरविधं शैलं दारुजं तद्वदेव हि

ஹரன் (சிவன்) வழிபடப்பட வேண்டுமெனில், எவ்விடத்திலும் உள்ள ஒவ்வொரு லிங்கத்திற்கும் பூர்ணார்ச்சனை செய்ய வேண்டும். கூறப்பட்ட விதிமுறை (ஹஸ்தோத்தர விதி) கல் (சைலம்) மற்றும் மர (தாருஜம்) வடிவங்களுக்கும்—உண்மையாக—அதேபோலவே பொருந்தும்.

Verse 8

प्रवक्ष्ये ऽहं प्रकारेणेति ग चिह्नितपुस्तकपाठः रत्नजमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः हस्ते तु विविधं शैलमिति ग चिह्नितपुस्तकपाठः चलमङ्गुलमानेन द्वारगर्भकरैः स्थितम् अङ्गुलाद् गृहलिङ्गं स्याद्यावत् पञ्चशाङ्गुलं

“நான் முறையை விளக்குவேன்” என்று ஒரு குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதியில் பாடம் உள்ளது; மற்றொரு பாடத்தில் “ரத்தினமயம்”, இன்னொன்றில் “கையில் பலவகை கற்களால்” என்று உள்ளது. அசையும் அங்குல அளவின்படி, வாசல்-கர்ப்ப அளவுகளால் நிர்ணயித்து, இல்ல லிங்கத்தை வாசலின் உள்ளகக் கர்ப்பத்தில் நிறுவ வேண்டும்; இல்ல லிங்கத்தின் அளவு ஒரு அங்குலம் முதல் ஐந்து அங்குலம் வரை இருக்க வேண்டும்.

Verse 9

द्वारमानात् त्रिसङ्ख्याकं नवधा गर्भमानतः नवधा गर्भमानेन लिङ्गन्धाम्नि च पूजयेत्

வாசலின் அளவிலிருந்து திரிசங்க்யை (மூவகை விகிதம்) கணக்கிட வேண்டும். கர்ப்பகிரக அளவை ஒன்பது பகுதிகளாகப் பிரித்து, அதே ஒன்பகுதி அளவினால் தாமத்தில் (திருக்கோயில் இடத்தில்) லிங்கத்தைப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 10

एवं लिङ्गानि षट्त्रिंशत् ज्ञेयानि ज्येष्ठमानतः मध्यमानेन षट्त्रिंशत् षट्त्रिंशदधमेन च

இவ்வாறு ஜ்யேஷ்ட (உத்தம) அளவின்படி முப்பத்தாறு லிங்க வகைகள் அறியப்பட வேண்டும்; மத்தியம அளவின்படியும் முப்பத்தாறு, அதம அளவின்படியும் முப்பத்தாறு.

Verse 11

इत्थमैक्येन लिङ्गानां शतमष्टोत्तरं भवेत् एकाङ्गुलादिपञ्चान्तं कन्यसञ्चलमुच्यते

இவ்வாறு ஒன்றிணைத்தால் லிங்க அளவுகளின் மொத்தம் நூற்று எட்டு ஆகும். ஒரு அங்குலம் முதல் ஐந்து அங்குலம் வரை உள்ள வகை ‘கன்யசஞ்சல’ (மிகச் சிறிய அசைவு) எனப்படுகிறது.

Verse 12

षद्वादिदशपर्यन्तञ्चलं लिङ्गञ्च मध्यमं एकादशाङ्गुलादि स्यात् ज्येष्ठं पञ्चदशान्तकम्

ஆறு முதல் பத்து அங்குலம் வரை உள்ள அசையும் லிங்கம் ‘மத்தியமம்’. பதினொன்று அங்குலம் முதல் பதினைந்து அங்குலம் வரை உள்ளவை ‘ஜ்யேஷ்டம்’ (பெரியது/உத்தமம்).

Verse 13

षडङ्गुलं महारत्नै रत्नैर् अन्यैर् नवाङ्गुलम् रविभिर्हेमभारोत्थं लिङ्गं शेषैस्त्रिपञ्चभिः

மகாரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட லிங்கம் ஆறு அங்குல அளவு; பிற ரத்தினங்களால் ஒன்பது அங்குலம். ‘ரவி’ அளவுக்குச் சமமான பொன்-எடையால் உருவான லிங்கம் விதிக்கப்படுகிறது; மீதமுள்ள உலோகங்களால் செய்யப்பட்ட லிங்கம் இருபத்தைந்து அங்குல அளவு.

Verse 14

षोडशांशे च वेदांशे युगं लुप्त्वोर्ध्वदेशतः द्वात्रिंशत्षोडशांशांश् च कोणयोस्तु विलोपयेत्

பதினாறு பாகப் பிரிவிலும், நான்கு பாகப் பிரிவிலும், மேல்பகுதியிலிருந்து யுக-அளவுக்குரிய இரு பாகங்களை அகற்ற வேண்டும்; மேலும் மூலைகளில் முப்பத்திரண்டாம் பாகமும் பதினாறாம் பாகமும் அளவான பகுதிகளையும் நீக்க வேண்டும்.

Verse 15

चतुर्निवेशनात् कण्ठो विंशतिस्त्रियुगैस् तथा पार्श्वाभ्यां तु विलुप्ताभ्यां चललिङ्गं भवेद्वरं

நான்கு பதிக்கப்பட்ட பட்டைகளின் அமைப்பால் கழுத்துப் பகுதி அமைய வேண்டும்; மேலும் மூன்று தொடர்ச்சியான யுகங்களில் அதன் அளவு இருபது (அலகுகள்) ஆக வேண்டும். இரு பக்கங்களையும் உச்சிகள்/தடைகள் இன்றி விட்டால் அது சிறந்த சல-லிங்கமாகும்.

Verse 16

धाम्नो युगर्तुनागांशैर् द्वारं हीनादितः क्रमात् लिङ्गद्वारोच्छ्रयादर्वाग् भवेत् पादोनतः क्रमात्

தாமம் (கோயில்-கூடம்) எனும் மொத்த அளவிலிருந்து யுக-, ருது-, நாக-அம்சங்களின் விதிப்படி படிப்படியாகக் குறைத்து வாசலை அமைக்க வேண்டும். மேலும் லிங்க-கூட வாசலின் உயரம், நிலையான வாசல் உயரத்திலிருந்து ஒவ்வொரு படியிலும் ஒரு பாதம் (கால் பங்கு) குறைத்து வரிசையாகத் தாழ்த்த வேண்டும்.

Verse 17

गर्भार्धेनाधमं लिङ्गं भूतांशैः स्यात् त्रिभिर्वरं तयोर्मध्ये च सूत्राणि सप्त सम्पातयेत् समं

கர்ப அளவின் பாதி அளவிற்கு செய்யப்பட்ட லிங்கம் தாழ்ந்ததாகும்; மூன்று பூத-அம்சங்களால் அதிகரிக்கப்பட்ட அளவே சிறந்தது. அந்த இரு அளவுகளுக்கிடையில் ஏழு சூத்திரங்களை (வழிகாட்டுக் கோடுகள்) சமமாக இட்டு இடைவெளியை சமமாகப் பிரிக்க வேண்டும்.

Verse 18

आठः द्वात्रिंशत्षोडशार्धञ्चेति ग, घ, ङ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः विंशतिस्त्रिगुणैस्तथेति घ, चिह्नितपुसुतकपाठः वनलिङ्गं भवेद्वरमिति ग, घ, चिह्नितपुस्तकपाठः चललिङ्गं भवेद् ध्रुवमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः एवं स्युर्नव सूत्राणि भूतसूत्रैश् च मध्यमं द्व्यन्तरो वामवामञ्च लिङ्गानां दीर्घता नव

இவ்வாறு ஒன்பது அளவுக் கயிறுகள் (சூத்திரங்கள்) உள்ளன. நடுவிலுள்ளது ‘பூத-சூத்திரம்’ (மையக் குறிப்பு கோடு). இரண்டு இடைச் சூத்திரங்கள்; மேலும் இடப்புறமும் அதற்கும் இடப்புறமும் ஆகிய பக்கச் சூத்திரங்கள் உள்ளன. இவற்றால் லிங்கங்களின் நீளம்/விகிதம் ஒன்பது முறைகளில் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. (பாடாந்தரங்களில் 8, 32, 16½ போன்ற எண்களும் ‘உத்தம’/‘த்ருவ’ லிங்க இலக்கணமும் கூறப்படுகிறது.)

Verse 19

हस्ताद्विवर्धते हस्तो यावत्स्युर् नव पाणयः हीनमध्योत्तमं लिङ्गं त्रिविधं त्रिविधात्मकम्

ஒரு ஹஸ்தத்திலிருந்து தொடங்கி ஒவ்வொரு படியிலும் ஒரு ஹஸ்தம் உயர்ந்து மொத்தம் ஒன்பது ஹஸ்தம் வரை அளவு பெறும். ஆகவே லிங்கம் ஹீன, மத்தியம, உத்தம என மூன்று தரங்களாகவும், அமைப்பிலும் மூவகையாகவும் கூறப்படுகிறது.

Verse 20

एकैकलिङ्गमध्येषु त्रीणि त्रीणि च पादशः लिङ्गानि घटयेद्धीमान् षट्सु चाष्टोत्तरेषु च

ஒவ்வொரு பிரதான லிங்கத்திற்கிடையிலுள்ள இடங்களில், ஒவ்வொரு பாதத்திலும் (நான்கில் ஒரு பகுதி) மூன்று மூன்று லிங்கங்களை அறிவுடைய ஆச்சாரியர் அமைக்க வேண்டும். இதே மும்முறை அமைப்பு ஆறு பிரிவுகளிலும், எட்டு மற்றும் ஒன்று (ஒன்பது) பிரிவுகளிலும் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 21

स्थिरदीर्घप्रमेयात्तु द्वारगर्भकरात्मिका भागेशञ्चाप्यमीशञ्च देवेज्यन्तुल्यसंज्ञितं

நிலையான நீள அளவிலிருந்து அறியப்படும் அலகு ‘த்வார’, ‘கர்ப’, ‘கர’ என்ற இயல்புடையதாகக் கருதப்படுகிறது. அதற்கு ‘பாகேச’ மற்றும் ‘அமீச’ என்ற பெயர்களும் உண்டு; மேலும் சமநாமமாக ‘தேவேஜ்யந்துல்ய’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 22

चत्वारि लिङ्गरूपाणि विष्कम्भेण तु लक्षयेत् दीर्घमायान्वितं कृत्वा लिङ्गं कुर्यात् त्रिरूपकं

லிங்கத்தின் நான்கு வடிவங்கள் (வகைகள்) அதன் விஷ்கம்பம் (வியாசம்) மூலம் அறியப்பட வேண்டும். உரிய விகித அளவுகளுடன் இணைத்து நீளமாக அமைத்து, லிங்கத்தை ‘திரிரூபகம்’ (மூன்று பகுதிகளுடையது) என வடிக்க வேண்டும்.

Verse 23

चतुरष्टाष्टवृत्तञ्च तत्त्वत्रयगुणात्मकं लिङ्गानामीप्सितं दैर्घ्यं तेन कृत्वाङ्गुलानि वै

லிங்கத்தை விதிக்கப்பட்ட வட்ட வடிவிலும் நான்கு–எட்டு–எட்டு என்ற அளவுப்பிரமாணத்திலும், தத்துவத்திரய குணங்களைக் கொண்டதாகச் செய்ய வேண்டும். லிங்கங்களின் வேண்டிய நீளத்தை நிர்ணயித்து அதை அங்குலம் (விரல் அகலம்) அளவாகக் கணக்கிட வேண்டும்.

Verse 24

ध्वजाद्यायैः सुरैर् भूतैः शिखिभिर्वा हरेत् कृतिं तान्यङ्गुलानि यच्छेषं लक्षयेच्च शुभाशुभं

தயாரிக்கப்பட்ட க்ருதியை த்வஜம் முதலிய குறியீடுகள், தேவர்கள், பூதங்கள் அல்லது பறவைகள் எடுத்துச் சென்றால், மீதமுள்ள அங்குல அளவுகளை குறித்துக் கொள்ள வேண்டும்; அந்த மீதியிலிருந்து சுபம்–அசுபம் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

Verse 25

ध्वजाद्या ध्वजसिंहेभवृषाः ज्येष्ठाः परे शुभाः स्वरेषु षड्जगान्धारपञ्चमाः शुभदायकाः

த்வஜம் முதலிய வகைகளில் த்வஜ, சிம்ஹ, வ்ருஷ ஆகியவை முதன்மை; பிறவையும் சுபமே. ஸ்வரங்களில் ஷட்ஜ, காந்தாரம், பஞ்சமம் சுபபலன் தருவன.

Verse 26

भूतेषु च शुभा भूः स्यादग्निष्वाहवनीयकः उक्तायामस्य चार्धांशे नागांशैर् भाजिते क्रमात्

பூத வகைகளில் பூமி சுபம்; அக்கினிகளில் ஆஹவனீயம் (ஹோம அக்கினி) சுபமாகக் கூறப்படுகிறது. மேலும், முன் கூறிய ஆயாமத்தின் பாதியை எடுத்து, ‘நாக’ பகுதிகளின்படி வரிசையாகப் பகுத்தால் வேண்டிய ஒழுங்கு கிடைக்கும்.

Verse 27

रसभूतांशषष्ठांशत्र्यंशाधिकशरैर् भवेत् आढ्यानाढ्यसुरेज्यार्कतुल्यानाञ्चतुरस्रता

‘ரச’ மற்றும் ‘பூத’ சார்ந்த ஆறில் ஒரு பங்குகளுடன், சறைகள்/சாய்வுக் கோடுகளை மூன்றில் ஒரு பங்கு அதிகப்படுத்தி எடுத்தால் சதுரஸ்ரதா (சதுரத் திட்டம்) கிடைக்கும்; அத்தகைய சதுரத்தன்மை ஆட்ய, அனாட்ய, சுரேஜ்ய (இந்திரன்) மற்றும் அர்க (சூரியன்) போன்ற சரியானதென கூறப்படுகிறது.

Verse 28

पञ्चमं वर्धमानाख्यं व्यासान्नाहप्रवृद्धितः द्विधा भेदा बहून्यत्र वक्ष्यन्ते विश्वकर्मतः

ஐந்தாம் வகை ‘வர்தமான’ எனப்படும்; அது அகலம் மற்றும் உயரம் அதிகரித்த தன்மையுடையது. இங்கு விஸ்வகர்மன் அளவுருவின்படி இருவகைப் பிரிவில் அதன் பல உபவகைகள் விளக்கப்படும்.

Verse 29

आढ्यादीनां त्रिधा स्थौल्याद्यवधूतं तदष्टधा अन्तरे वामवामे चेति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः स्थौल्याद् यववृद्ध्या तदष्टधा इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः त्रिधा हस्ताज्जिनाख्यञ्च युक्तं सर्वसमेन च

‘ஆட்ய’ முதலிய உடல் வகைகளுக்கு மும்முறைப் பிரிவு உண்டு. பருமன் முதலிய அளவுகளின் அடிப்படையில் ‘அவதூத’ வகை மீண்டும் எட்டுவகையாகும்—ஒரு பாடத்தில் ‘அந்தர, வாம, வாமவாம’ போன்ற உபவகைகள்; மற்றொரு பாடத்தில் பருமனிலிருந்து யவ (பார்லி தானியம்) அளவுக் கூட்டத்தால் அது எட்டுவகை எனப்படுகிறது. மேலும் ‘ஜினாக்ய’ அளவு ஹஸ்த (கைஅளவு) அடிப்படையில் மும்முறை; அதை ‘சர்வ-சமதா’ எனும் முழு விகித-ஒற்றுமையுடன் பயன்படுத்த வேண்டும்.

Verse 30

पञ्चविंशतिलिङ्गानि नाद्ये देवार्चिते तथा पञ्चसप्तभिरेकत्वाज्जिनैर् भक्तैर् भवन्ति हि

இருபத்தைந்து லிங்கங்கள் ஒன்றாகக் கணிக்கப்படுகின்றன; அதுபோல நாத்ய (புனித நீராடும் தலம்) இடத்தில் தேவாராதனை செய்தாலும். ஐந்து மற்றும் ஏழு குழுக்களால் உண்டாகும் ஒருமை காரணமாக, இந்திரியங்களை வென்ற பக்தர்களுக்கு அவை நிச்சயமாக ஒன்றாகவே அமைகின்றன.

Verse 31

चतुर्दशसहस्राणि चतुर्दशशतानि च एवमष्टाङ्गुलविस्तारो नवैककरगर्भतः

பதினான்கு ஆயிரமும் பதினான்கு நூறும்—இவ்வாறு அளவு; இப்படி ஒன்பது (அல்லது) ஒரு கரம் (கைஅளவு) ‘கர்ப’ என்ற அடிப்படை அலகாகக் கொண்டு அகலம் எட்டு அங்குலம் என நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

Verse 32

तेषां कोणार्धकोणस्थैश्चिन्त्यात् कोणानि सूत्रकैः विस्तारं मध्यमः कृत्वा स्थाप्यं वा मध्यतस्त्रयं

அவற்றிற்காக, மூலை மற்றும் அரைமூலை இடங்களில் வைத்த அளவுக் கயிறுகள் (சூத்திரங்கள்) மூலம் மூலைகளை நிர்ணயிக்க வேண்டும். நடுவளவை அகலமாகக் கொண்டு, பின்னர் மையத்திலிருந்து மூன்று (முக்கிய கோடுகள்/புள்ளிகள்) நிறுவ வேண்டும்.

Verse 33

विभागादूर्ध्वमष्टास्रो द्व्यष्टास्रःस्याच्छिवांशकः पादाज्जान्वन्तको ब्रह्मा नाभ्यन्तो विष्णुरित्यतः

பிரிவின் மேல்பகுதியில் லிங்கம் எட்டுமுனை உடையதாக அமைக்க வேண்டும்; மேலுள்ள பதினாறு முனை பகுதி சிவனின் அங்கமாகக் கூறப்படுகிறது. பாதம் முதல் முழங்கால் வரை பிரம்மாவின் அளவு; நாபிக்குள் உள்ள மத்திய பகுதி விஷ்ணுவின் இடம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 34

मूर्ध्वान्तो भूतभागेशो व्यक्ते ऽव्यक्ते च तद्वति पञ्चलिङ्गव्यवस्थायां शिरो वर्तुलमुच्यते

பஞ்சலிங்க அமைப்பில் மேல்முனைப் பகுதி ‘பூதபாகேச’ என அழைக்கப்படுகிறது. வெளிப்பட்டதும் வெளிப்படாததும் ஆகிய இரு வகைகளிலும் தலை (சிரஸ்) வட்டமாக இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 35

छत्राभं कुक्कुटाभं वा बालेन्दुप्रतिमाकृतिः एकैकस्य चतुर्भेदैः काम्यभेदात् फलं वदे

அடையாளம்/வடிவு குடை போன்றதோ, சேவல் போன்றதோ, அல்லது இளநிலா போன்றதோ இருக்கலாம்—ஒவ்வொன்றுக்கும் நான்கு துணைவகைகள் உள்ளன. காம்ய (விரும்பிய) நோக்க வேறுபாட்டின்படி அதன் பலனை நான் கூறுவேன்.

Verse 36

लिङ्गमस्तकविस्तारं वसुभक्तन्तु कारयेत् आद्यभागं चतुर्धा तु विस्तारोच्छ्रायतो भजेत्

லிங்கத்தின் மஸ்தக அகலத்தை எட்டு சமப் பகுதிகளாகப் பிரித்து அமைக்க வேண்டும். பின்னர் முன்பகுதியை லிங்கத்தின் அகலம் மற்றும் உயரத்தின் அளவுக்கேற்ப நான்கு பகுதிகளாகப் பகுக்க வேண்டும்.

Verse 37

चत्वारि तत्र सूत्राणि भागभागानुपातनात् , चिह्नितपुस्तकपाठः बालेन्दुत्रपुषाकृतिरिति ख, ग, घ, चिह्नितपुस्तकपाठः चतुर्भागैर् इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः अन्त्यभागमिति ग, घ, चिह्नितपुस्तकपाठः चत्वारि तत्र छत्राणि इति ग, घ, ङ, चिह्नितपुस्तकचतुष्ट्यपाठः पुण्डरीकन्तु भागेन विशालाख्यं विलोपनात्

இங்கே பகுதி-பகுதி விகித ஒழுங்கின்படி நான்கு ‘சூத்திரங்கள்’ (அளவுக் கூறுகள்) உள்ளன. சில குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதிகளில் ‘இளநிலா-த்ரபுஷ-வடிவு’ எனவும், சிலவற்றில் ‘நான்கு பகுதிகளால்’ எனவும், சிலவற்றில் ‘இறுதிப் பகுதி’ எனவும், மேலும் சிலவற்றில் ‘இங்கே நான்கு குடைகள்’ எனவும் பாடவேறுபாடுகள் உள்ளன. ஆனால் நான்கு-குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதி வாசகப்படி: ‘ஒரு பகுதியால் புண்டரீக (தாமரை-அமைப்பு) உண்டாகும்; விலோபத்தால் அது ‘விசாலா’ எனப் பெயர்பெறும்.’

Verse 38

त्रिशातनात्तु श्रीवत्सं शत्रुकृद्वेदलोपनात् शिरः सर्वसमे श्रेष्ठं कुक्कुटाभं सुराह्वये

திரிசாதன எனும் மும்முறைத் தாக்கச் சின்னத்திலிருந்து ஸ்ரீவத்ஸ இலக்கணம் தோன்றுகிறது. பகை உண்டாக்கி வேதஞானம்/புண்ணியத்தை இழக்கச் செய்யும் சின்னத்தால் சிரோ-இலக்கணம் அறியப்படுகிறது. எல்லா சின்னங்களிலும் தேவர்சபையில் சேவல்-சிகை போன்ற வடிவமுடைய சிரச் சின்னமே சிறந்தது.

Verse 39

चतुर्भागात्मके लिङ्गेत्रपुषं द्वयलोपनात् अनाद्यस्य शिरः प्रोक्तमर्धचन्द्रं शिरः शृणु

நான்கு பகுதிகளாகக் கருதப்படும் லிங்கத்தில், மேல்பகுதியான த்ரபுஷப் பகுதியின் இரண்டு அங்கங்களை நீக்கினால் ‘அநாத்ய’ எனும் சிரோவடிவம் கூறப்படுகிறது. இப்போது ‘அர்த்தசந்திர’ (அரைமதி) எனும் சிரோவடிவத்தை கேள்.

Verse 40

अंशात् प्रान्ते युगांशैश् च त्वेकाहान्यामृताक्षकं पूर्णबालेन्दुकुमुदं द्वित्रिवेदक्षयात् क्रमात्

அம்சத்தின் முடிவிலும் யுகத்தின் பகுப்புகளாலும் ஒருநாள் (ஏகாஹ) உயர்வை கணக்கிட வேண்டும்; அதனால் ‘அமிருதாக்ஷக’ எனும் மங்களக் கணக்கு பெறப்படுகிறது. பூர்ணம், பாலசந்திரன், குமுதசந்திரன் ஆகிய நிலைகள் இரண்டு மற்றும் மூன்று ‘வேத’ (நான்குகளாகக் கணிக்கும்) குறைவு முறையால் படிப்படியாக நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன.

Verse 41

चतुस्त्रिरेकवदनं मुखलिङ्गमतः शृणु पूजाभागं प्रकर्तव्यं मूर्त्यग्निपदकल्पितं

முக-லிங்கக் கொள்கையை கேள்: (அக்னியின் உருவம்) நான்கு முகம், மூன்று முகம் அல்லது ஒருமுகம் உடையதாகச் சொல்லப்படுகிறது. மூர்த்தியாகிய அக்னியின் பதவி/வடிவத்திற்கேற்ப பூஜைப் பங்கு (அர்ப்பணப் பகுதி) உரிய முறையில் நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 42

अर्कांशं पूर्ववत् त्यक्त्वा षट् स्थानानि विवर्तयत् शिरोन्नतिः प्रकर्तव्या ललाटं नासिका ततः

முன்னர்போல் அர்காம்சத்தை விலக்கி, ஆறு நிலையங்களை வரிசையாகத் திருத்தி/ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும். தலை உயர்த்தப்பட வேண்டும்; பின்னர் நெற்றி, அதன் பின் மூக்கு என முறையாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 43

वदनं चिवुकं ग्रीवा युगभागैर् भुजाक्षिभिः कराभ्यां मुकुलीकृत्य प्रतिमायाः प्रमाणतः

பிரதிமையின் சாஸ்திரப் பிரமாணத்தின்படி முகம், தாடை, கழுத்து ஆகியவை யுக-பாகங்களால் அளந்து ஒப்புமைப்படுத்தப்பட வேண்டும்; புஜங்களும் கண்களும் அதுபோலவே. இரு கைகளும் மொட்டு போன்ற ‘முகுல’ நிலையில், பிரதிமையின் உரிய அளவுக்கு ஏற்ப அமைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 44

मुखं प्रति समः कार्यो विस्तारादष्टमांशतः चतुर्मुखं मया प्रोक्तं त्रिमुखञ्चोच्यते शृणु

முகத்தை ஒட்டி (மற்ற அளவு) சமமாக அமைக்க வேண்டும்; மேலும் மொத்த அகலத்திலிருந்து அதன் எட்டில் ஒரு பங்கை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். நான்முக வடிவத்தை நான் கூறினேன்; இப்போது மும்முக வடிவத்தின் விளக்கத்தையும் கேள்.

Verse 45

कर्णपादाधिकास्तस्य ललाटादीनि निर्दिशेत् भुजौ चतुर्भिर्भागैस्तु कर्तव्यौ पश्चिमोर्जितं

அந்த பிரதிமையில் நெற்றி முதலிய முகலட்சணங்களை காதும் பாதமும் விட அதிக அளவாக நிர்ணயிக்க வேண்டும். புஜங்கள் நான்கு பாகங்களின் ஒப்புமையில் அமைக்கப்பட வேண்டும்; பின்புறப் பகுதி உறுதியும் வலிமையும் உடையதாகச் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 46

विस्तरादष्टमांशेन मुखानां प्रतिनिर्गमः एकवक्त्रं तथा कार्यं पूर्वस्यां सौम्यलोचनं

அகலத்தின் எட்டில் ஒரு பங்கினால் முகங்களின் முன்நோக்கி வெளிப்பாடு (உயர்வு) இருக்க வேண்டும். அதுபோல ஒருமுகப் பிரதிமை கிழக்கை நோக்கி, சௌம்யமான கண்களுடன் செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 47

ललाटनासिकावक्त्रग्रीवायाञ्च विवर्तयेत् तकपाठः द्वैकहान्या सुताह्वयमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः ऋत्वग्निपदकल्पितमिति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः, मुखभागं प्रकर्तव्यं मूलाग्निपदकल्पितमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः कर्णाभ्यां कुण्डलीकृत्वेति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः भुजाच्च पञ्चमांशेन भुजहीनं विवर्तयेत्

நெற்றி, மூக்கு, முகம், கழுத்து ஆகியவற்றை விதிப்படி வடிவமைத்து அமைக்க வேண்டும். பின்னர் புஜ அளவிலிருந்து ஐந்தில் ஒரு பங்கை குறைத்து, நிர்ணயிக்கப்பட்ட அளவுக்கேற்ப தொடர்புடைய பகுதியை ‘புஜஹீன’மாக, அதாவது புஜமானத்திலிருந்து ஒரு-பஞ்சமம் குறைவாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 48

विस्तारस्य षडंशेन मुखैर् निर्गमनं हितं सर्वेषां मुखलिङ्गानां त्रपुषं वाथ कुक्कुटं

பரவிய வீக்கம்/சேர்க்கை உள்ளபோது, அதன் விரிவின் ஆறில் ஒரு பங்கு அளவிற்கு வாய்கள்/துளைகள் வழியாக வெளியேற்றம் செய்வது நலம். ‘வாய்/துளை’ குறியீடுகள் உள்ள எல்லா நோய்களிலும் த்ரபுஷ (வெள்ளரிக்காய்) அல்லது குக்குட (சேவல்) பயன்பட வேண்டும்.