Adhyaya 53

Verse 1

अः स्कन्दगणा दश विनायका इति ख, चिहिनितपुस्तकपाठः अत्र चण्डिकादशहस्तेषु खड्गशूलारिशक्तिधृगिति युक्तः पाठः अस्मल्लब्धपुस्तकपञ्चकेषु नायं पाठः अथ त्रिपञ्चाशत्तमोध्यायः लिङ्गलक्षणं भगवानुवाच लिङ्गादिलक्षणं वक्ष्ये कमलोद्भव तच्छृणु दैर्घ्यार्धं वसुभिर्भक्त्वा त्यक्त्वा भागत्रयं ततः

[பாடாந்தரக் குறிப்பு] ‘ஸ்கந்தகணங்கள் பத்து விநாயகர்கள்’—இது ‘க’ குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதியில் உள்ள பாடம். இங்கு சண்டிகையின் தசஹஸ்த விவரத்தில் ‘வாள், சூலம், பகைநாசக சக்தி’ முதலிய பாடமே பொருத்தமானது; ஆனால் எங்களுக்குக் கிடைத்த ஐந்து பிரதிகளில் அது இல்லை. இப்போது ஐம்பத்துமூன்றாம் அதிகாரம்—லிங்கலட்சணம். பகவான் கூறினார்—ஹே கமலோத்பவ (பிரம்மா), லிங்க முதலியவற்றின் இலக்கணங்களைச் சொல்கிறேன்; கேள். நீளத்தின் பாதியை எட்டு பகுதிகளாகப் பிரித்து, பின்னர் அதில் மூன்று பகுதிகளை நீக்கு.

Verse 2

विष्कम्भं भूतभागैस्तु चतुरस्रन्तु कारयेत् आयामं मूर्तिभिर्भक्त्वा एकद्वित्रिक्रमान् न्यसेत्

விஷ்கம்பம் (அகலம்) பூத-பாகப் பிரிவுகளின்படி நிர்ணயித்து அதைச் சதுரமாக அமைக்க வேண்டும். பின்னர் ஆயாமம் (நீளம்) மூர்த்தி-அளவுகளின்படி பகுத்து, ஒன்று/இரண்டு/மூன்று ‘க்ரம’ அளவுகளில் அளவுகளை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 3

ब्रह्मविष्णुशिवांशेषु वर्धमानोयमुच्यते चतुरस्रेस्य वर्णार्धं गुह्यकोणेषु लाञ्छयेत्

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோரின் அங்கங்களில் இதைப் பயன்படுத்தினால் அது ‘வர்தமானம்’ எனப்படும். சதுர வடிவத்தில் மறைமூலைகளில் எழுத்துகள்/வர்ணங்களின் பாதியைச் சின்னமிட்டு (அங்கிதம் செய்து) குறிக்க வேண்டும்.

Verse 4

अष्टाग्रं वैष्णवं भागं सिध्यत्येव न संशयः षोडशास्रं ततः कुर्याद्द्वात्रिंशास्रं ततः पुनः

எட்டு முனைகள் கொண்ட வைஷ்ணவப் பகுதி நிச்சயமாக நிறைவேறும். அதன் பின் பதினாறு கோண வடிவம் அமைக்க வேண்டும்; மீண்டும் அதன் பின் முப்பத்திரண்டு கோண வடிவம் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 5

चतुःषष्ट्यस्रकं कृत्वा वर्तुलं साधयेत्ततः कर्तयेदथ लिङ्गस्य शिरो वै देशिकोत्तमः

முதலில் அறுபத்துநான்கு முகங்கள்/பக்கங்களுடன் செய்து, பின்னர் அதை வட்டவடிவமாகச் செம்மைப்படுத்த வேண்டும். அதன் பின் சிறந்த தேசிக ஆசாரியர் லிங்கத்தின் சிரோபாகத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 6

विस्तारमथ लिङ्गस्य अष्टधा संविभाजयेत् भागार्धार्धन्तु सन्त्यज्य च्छत्राकारं शिरो भवेत्

அடுத்து லிங்கத்தின் அகலம் (வியாசம்) எட்டு பகுதிகளாகப் பிரிக்க வேண்டும். ஒரு பகுதியின் பாதியின் பாதியை நீக்கி, சிரோபாகத்தை குடை வடிவமாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 7

त्रिषु भागेषु सदृशमायामं यस्य चिस्तरः तद्विभागसमं लिङ्गं सर्वकामफलप्रदं

எந்த லிங்கத்தின் நீளமும் அகலமும் மூன்று சமப் பகுதிகளின் விகிதத்திற்கு ஏற்ப—அந்த மூன்று பிரிவுகளுக்கு ஒத்த அளவுகளால்—அமைந்ததோ, அது எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 8

दैर्घ्यस्य तु चतुर्थेन विष्कम्भं देवपूजिते सर्वेषामेव लिङ्गानां लक्षणं शृणु साम्प्रतं

தேவர்களால் போற்றப்படுபவனே! மொத்த நீளத்தின் நான்கில் ஒரு பங்கு தான் விஷ்கம்பம் (வியாசம்/தடிமன்) ஆக இருக்க வேண்டும். இப்போது எல்லா லிங்கங்களின் இலக்கணங்களை கேள்.

Verse 9

मध्यसूत्रं समासाद्य ब्रह्मरुद्रान्तिकं बुधः षोडशाङ्गुललिङ्गस्य षड्भागैर् भाजितो यथा

மத்தியசூத்திரம் (மையக் கோடு) அமைத்து, ஞானி ஆசாரியர் பிரம்மா மற்றும் ருத்ர பகுதிகளை குறியிட வேண்டும்; பதினாறு அங்குல லிங்கம் ஆறு சமப் பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுவது போல.

Verse 10

तद्वैयमनसूत्राभ्यां मानमन्तरमुच्यते यवाष्टमुत्तरे कार्यं शेषाणां यवहानितः

அளவுக் கம்பமும் அளவுக் கயிறும் கொண்டு நிர்ணயிக்கப்படுவது ‘இடை’ அளவு எனக் கூறப்படுகிறது. அடுத்த (உயர்ந்த) அளவிற்கு யவத்தின் எட்டில் ஒரு பகுதியைச் சேர்க்க வேண்டும்; மீதமுள்ள அளவுகளில் யவங்களின்படி குறைக்கும் விதி உள்ளது.

Verse 11

अधोभागं त्रिधा कृत्वा त्वर्धमेकं परित्यजेत् व्रजेदात्यन्तिकमिति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः अष्टधा तद्द्वयं कृत्वा ऊर्ध्वभागत्र्यं त्यजेत्

கீழ்ப்பகுதியை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்து, அதில் ஒரு அரைப் பகுதியை விட்டு விட வேண்டும்; இவ்வாறு ‘ஆத்யந்திக’ (மிக நுண்ணிய/இறுதி) அளவு கிடைக்கும்—என்று குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்தில் ‘க’ பாடம் உள்ளது. (அல்லது) அந்த இரண்டையும் எட்டு பகுதிகளாகப் பிரித்து, மேல்பகுதியின் மூன்று பகுதிகளைத் துறக்க வேண்டும்.

Verse 12

ऊर्ध्वञ्च पञ्चमाद्भागाद् भ्राम्य रेखां प्रलम्बयेत् भागमेकं परित्यज्य सङ्गं कारयेत्तयोः

ஐந்தாம் பிரிவிலிருந்து மேல்நோக்கித் திரும்பி ஒரு செங்குத்துக் கோட்டை இறக்க வேண்டும். ஒரு பிரிவை விட்டுவிட்டு, அந்த இரு கோடுகளின் இணைப்பை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 13

एतत् साधारणं प्रोक्तं लिङ्गानां लक्षणं मया सर्वसाधारणं वक्ष्ये पिण्डिकान्तान्निबोध मे

இவ்வாறு லிங்கங்களின் பொதுவான இலக்கணங்களை நான் கூறினேன். இப்போது பிண்டிகா (அடித்தளம்) முடிவுவரை எல்லாவற்றிற்கும் பொதுவாகப் பொருந்துவதை விளக்குகிறேன்; கேளுங்கள்.

Verse 14

ब्रह्मभागप्रवेशञ्च ज्ञात्वा लिङ्गस्य चोच्छ्रयं न्यसेद् ब्रह्मशिलां विद्वान् सम्यक्कर्मशिलोपरि

பிரம்ம-பகுதியின் நுழைவு (நியமிக்கப்பட்ட பிரம்ம-புள்ளி/அளவு) மற்றும் லிங்கத்தின் உயரத்தைத் தீர்மானித்து, அறிஞர் ஆச்சாரியர் முறையாகத் தயாரிக்கப்பட்ட கர்ம-கல்லின் மேல் பிரம்ம-கல்லைச் சரியாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 15

तथा सुमुच्छ्रयं ज्ञात्वा पिण्डिकां प्रविभाजयेत् द्विभागमुच्छ्रितं पीठं विस्तारं लिङ्गसम्मितम्

அதேபோல் உரிய உச்ச்ரயம் (உயரம்/மேலெழுச்சி) அறிந்து பிண்டிகையைச் சரியாகப் பகுத்திட வேண்டும். பீடம் இரண்டு பாக உயரமாய் இருந்து, அதன் அகலம் லிங்கத்தின் அளவிற்கு ஒப்பாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 16

त्रिभागं मध्यतः खातं कृत्वा पीठं विभाजयेत् स्वमानार्धत्रिभागेण बाहुल्यं परिकल्पयेत्

நடுவில் மூன்றில் ஒரு பங்கு ‘காத’ (குழி) செய்து பீடத்தைச் சரியாகப் பகுத்திட வேண்டும். மேலும் தன் அளவின் பாதியின் மூன்றில் ஒரு பங்காக ‘பாஹுல்ய’ (வெளித்தள்ளல்/அகலம்) நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

Verse 17

बाहुल्यस्य त्रिभागेण मेखलामथ कल्पयेत् खातं स्यान्मेखलातुल्यं क्रमान्निम्नन्तु कारयेत्

பின்பு பாஹுல்யத்தின் மூன்றில் ஒரு பங்கால் மேகலா (சுற்றுப்பட்டை) அமைக்க வேண்டும். காதம் மேகலாவிற்கு சம அளவாக இருந்து, முறையாகச் சாய்வுடன் கீழ்நோக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 18

मेखलाषोडशांशेन खातं वा तत्प्रमाणज्ञः उच्छ्रायं तस्य पीठस्य विकाराङ्गं तु कारयेत्

அளவறிந்தவன் மேகலாவின் பதினாறில் ஒரு பங்களவு காதம் (வெட்டு/குழிவு) செய்ய வேண்டும். மேலும் அந்தப் பீடத்தின் உச்ச்ரயத்தையும் அதன் விகாராங்கங்களையும் (அலங்கார உறுப்புகள்) அமைக்க வேண்டும்.

Verse 19

भूमौ प्रविष्टमेकं तु भागैकेन पिण्डिका कण्ठं भागैस्त्रिभिः कार्यं भागेनैकेन पट्टिका

அளவுப் பகுதிகளில் ஒரு பகுதியை நிலத்தில் பதித்து பிண்டிகையை அமைக்க வேண்டும். கந்தம் மூன்று பகுதிகளாகவும், பட்டிகை ஒரு பகுதியாகவும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

द्यंगेन चोर्ध्वपट्टन्तु एकांशाः शेषपट्टिका भागं भागं प्रविष्टन्तु यावत् कण्ठं ततः पुनः

பின்னர் உறுப்பை உயர்த்தி மேல்பட்டையை ஒழுங்காக அமைக்க வேண்டும். ஒரு பகுதியை நிலைநிறுத்தி, மீதமுள்ள பட்டிகையை பகுதி பகுதியாகச் செலுத்தி கழுத்துவரை கொண்டு செல்ல வேண்டும்; அதன் பின் மீண்டும் அதேபடி அமைப்பைத் தொடர வேண்டும்.

Verse 21

निर्गमं भागमेकं तु यावद्वै शेषपट्टिका प्रणालस्य त्रिभागेन निर्गमस्तु त्रिभागतः

நிர்கமம் (வெளியே நீளும் வெளியேற்றம்) அளவு ஒரு பகுதி என நிர்ணயிக்கப்படுகிறது; அது மீதமுள்ள பட்டிகையின் எல்லை வரை. பிரணாலம் (நீர்வழி) குறித்து நிர்கமத்தை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்து, அதாவது மூன்றில் ஒரு அளவாக அமைக்க வேண்டும்.

Verse 22

मध्यतः कृत्वा ततः पीठमिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः विकारांशांश्चेति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः भागेनैकेनेति ग, चिह्नितपुस्तकपाठः चार्धपट्टन्तु इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकपाठः मूलेङ्गुल्यग्रविस्तारमग्रे त्र्यंशेन चार्धतः ईषन्निम्नन्तु कुर्वीत खातं तच्चोत्तरेण वै पिण्डिकासहितं लिङ्गमेतत् साधारणं स्मृतम्

அடிப்பகுதியில் அகலம் விரல் நுனி அகலமாக இருக்க வேண்டும்; முன்புறத்தில் மூன்றில் ஒரு பகுதி குறைத்து, அரை அளவின் ஒப்புமையுடன் மெலிதாக்க வேண்டும். சிறிதளவு பள்ளம் செய்து, வடபுறத்தில் பிரணால/வெளியேற்ற வழியை அமைக்க வேண்டும். பிண்டிகையுடன் கூடிய இத்தகைய லிங்கம் ‘சாதாரணம்’ என நினைக்கப்படுகிறது.