Adhyaya 51

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये देवीप्रतिमालक्षणं नाम पञ्चाशो ऽध्यायः अथ एकपञ्चाशो ऽध्यायः सूर्यादिप्रतिमालक्षणं भगवानुवाच ससप्ताश्वे सैकचक्रे रथे सूर्यो द्विपद्मधृक् मसीभाजनलेखन्यौ बिभ्रत्कुण्डी तु दक्षिणे

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்நேயப் புராணத்தில் ‘தேவி-பிரதிமா-லக்ஷணம்’ எனும் ஐம்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘சூர்யாதி-பிரதிமா-லக்ஷணம்’ எனும் ஐம்பத்தொன்றாம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. பகவான் கூறினார்—சூரியனை ஏழு குதிரைகள் இழுக்கும், ஒரே சக்கரமுள்ள ரதத்தில் வரைய வேண்டும்; அவர் இரண்டு தாமரைகளைத் தாங்க வேண்டும்; மைபாத்திரமும் எழுத்தாணியும் தாங்கி, வலப்புறத்தில் குண்டி (நீர்ப்பாத்திரம்) வைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 2

वामे तु पिङ्गलो द्वारि दण्डभृत् स रवेर्गणः शिवाच्युतेति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः वज्रदृष्टय इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः महारथ्यो रूपिण्यो ऽप्सरस इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः विस्फोटकरुणर्दन इति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः बालव्यजनधारिण्यौ पार्श्वे राज्ञी च निष्प्रभा

இடப்புற வாசலில் தண்டம் தாங்கிய பிங்கலன் நிற்கிறான்; அவன் ரவி (சூரியன்) உடைய கணம் (பரிசாரகன்). இருபுறங்களிலும் விசிறிகளைத் தாங்கிய இரண்டு இளைய பணியாளர்கள் இருப்பர்; மேலும் ராணி (துணைவி) நிஷ்ப்ரபை, அதாவது ஒளியற்றவளாகக் கூறப்படுகிறது।

Verse 3

अथवाश्वारूढः कार्य एकस्तु भास्करः वरदा द्व्यब्जनः सर्वे दिक्पालास्त्रकराः क्रमात्

அல்லது பாஸ்கரன் (சூரியன்) குதிரைமேல் ஏறிய ஒரே உருவமாகச் செய்யப்பட வேண்டும்; அவன் கைகளில் வரதமுத்திரையும் இரண்டு தாமரைகளும் காட்டப்பட வேண்டும். அதுபோல எல்லா திக்பாலர்களும் முறையே தம் கைகளில் ஆயுதங்களைத் தாங்கியவர்களாக அமைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 4

मुद्गरशूलचक्राब्जभृतोग्न्यादिविदिक्स्थिताः सूर्यार्यमादिरक्षोन्ताश् चतुर्हस्ता द्विषड्दले

அக்னி முதலான இடைத் திசைகளில் நான்கு கரங்களுடைய தேவர்கள் நிறுவப்பட வேண்டும்; அவர்கள் கதா, திரிசூலம், சக்கரம், தாமரை ஆகியவற்றைத் தாங்கியிருப்பர். சூரியன், ஆர்யமா முதலாக ஈசான (வடகிழக்கு) காவலன் வரை, இரு தொகுதி ஆறு இதழ்களுடைய தாமரையில் முறையே அமைக்கப்படுவர்.

Verse 5

वरुणः सूर्यनामा च सहस्रांशुस् तथापरः धाता तपनसञ्ज्ञश् च सविताथ गभस्तिकः

அவன் ‘வருணன்’ என்றும், பெயரால் ‘சூரியன்’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறான்; ‘சஹஸ்ராம்ஶு’ (ஆயிரம் கதிர்கள் உடையவன்), ‘அபர’ என்றும்; ‘தாதா’; ‘தபன’ என்ற பெயராலும்; ‘சவிதா’; மேலும் ‘கபஸ்திக’ (ஒளிக்கதிர் உடையவன்) என்றும் கூறப்படுகிறான்.

Verse 6

रविश् चैवाथ पर्जन्यस्त्वष्टा मित्रोथ विष्णुकः मेषादिराशिसंस्थाश् च मार्गादिकार्त्तिकान्तकाः

ரவி, பர்ஜன்யன், த்வஷ்டா, மித்ரன், விஷ்ணுகன்—இவர்கள் மேஷம் முதலான ராசிகளின் மீது ஆதிபதிகளாக நிலைபெற்றுள்ளனர்; மேலும் (அதற்குரிய) பிரிவுகள் மார்கசீர்ஷம் முதல் கார்த்திகையின் முடிவு வரை செல்கின்றன.

Verse 7

कृष्णो रक्तो मनाग्रक्तः पीतः पाण्डरकः सितः कपिलः पीतवर्णश् च शुकाभो धवलस् तथा

கருப்பு, சிவப்பு, சிறிது சிவப்புத் தோற்றம், மஞ்சள், பாண்டுர-சிவப்பு (அல்லது வெளிறிய நிறம்), வெள்ளை, கபிலம், மஞ்சள் நிறம், கிளி போன்ற பச்சை, மேலும் பிரகாசமான வெள்ளை—இவை நிற வகைகளாகக் கூறப்பட்டன.

Verse 8

धूम्रो नीलः क्रमाद्वर्णाः शक्तयः केशराग्रगाः इडा सुषुम्ना विश्वार्चिरिन्दुसञ्ज्ञा प्रमर्दिनी

இவற்றின் நிறங்கள் முறையே புகைநிறமும் நீலமும். இச் சக்திகள் கேசச் சிகையின் முனையில் இயங்குகின்றன; அவை இடா, சுஷும்னா, விஷ்வார்சிஸ், இந்து, பிரமர்தினீ என அழைக்கப்படுகின்றன.

Verse 9

प्रहर्षिणी महाकाली कपिला च प्रबोधनी नीलाम्बरा घनान्तस्था अमृताख्या च शक्तयः

சக்திகள்: பிரஹர்ஷிணீ, மகாகாளீ, கபிலா, பிரபோதனீ, நீலாம்பரா, கனாந்தஸ்தா, மேலும் ‘அம்ருதா’ எனப்படும் சக்தி.

Verse 10

वरुणादेश् च तद्वर्णाः केशराग्रेषु विन्यसेत् तेजश् चण्डो महावक्रो द्विभुजः पद्मखद्गभृत्

வருணனின் அక్షர-ந்யாசத்தையும் அதற்குரிய நிறங்களையும் கேசத்தின் முனைகளில் நிறுவ வேண்டும். அவரை ஒளிமிக்கவன், கடுமையானவன், மிக வளைந்த வடிவுடையவன், இருகை உடையவன், தாமரை மற்றும் வாளைத் தாங்குபவன் எனத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 11

कुण्डिकाजप्यामालीन्दुः कुजः शक्त्यक्षमालिकः बुधश्चापाक्षपाणिः स्याज्जीवः कुण्ड्यक्षमालिकः

இந்துவை (சந்திரனை) குண்டிகா மற்றும் ஜபமாலையுடன் வரைய வேண்டும். குஜன் (செவ்வாய்) சக்தி (வேல்) மற்றும் அக்ஷமாலையைத் தாங்குவான். புதனை வில் மற்றும் மாலையுடன் காட்ட வேண்டும். ஜீவன் (குரு/பிரகஸ்பதி) குண்டிகா மற்றும் அக்ஷமாலையைத் தாங்குவான்.

Verse 12

प्रवर्धनी इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः महारक्त इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः मार्तण्डश् च महारक्त इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः पद्मखड्गधृगिति ग, घ, चिह्नितपुस्तकपुस्तकपाठः खड्गचर्मभृदिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः शुक्रः कुण्ड्यक्षमाली स्यात् किण्किणीसूत्रवाञ्छनिः अर्धचन्द्रधरो राहुः केतुः खड्गी च दीपभृत्

[குறியிடப்பட்ட கைஎழுத்துப் பிரதிகளில் பாடவேறுபாடுகள்—“ப்ரவர்தனீ”, “மஹாரக்த”, “மார்தண்டஶ்ச மஹாரக்த”, “பத்மகட்கத்ருக்”, “கட்கசர்மப்ருத்”.] சுக்ரனை குண்டிகா மற்றும் அக்ஷமாலையுடன், சிறுமணிகள் பொருந்திய நூல்/இடைக்கயிற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாக வரைய வேண்டும். ராகு அரைச்சந்திரச் சின்னத்தைத் தாங்குவான். கேது வாளைத் தாங்கி, விளக்கையும் ஏந்துவான்.

Verse 13

अनन्तस्तक्षकः कर्कः पद्मो महाब्जः शङ्खकः कुलिकः सूत्रिणः सर्वे फणवक्त्रा महाप्रभाः

அனந்தன், தக்ஷகன், கர்க்கன், பத்மன், மகாப்ஜன், சங்ககன், குலிகன், சூத்ரிணன்—இவர்கள் அனைவரும் பனங்களால் முக்குடமிட்ட முகத்தையுடைய, மகாப்ரபை உடைய மகாநாகர்கள்.

Verse 14

इन्द्रो वज्री गजारूढश्छागगोग्निश् च शक्तिमान् यमो दण्डी च महिषे नैरृतः खड्गवान् करे

இந்திரன் வஜ்ரம் ஏந்தி யானைமேல் ஏறியவன். அக்னி ஆட்டின்மேல் ஏறி, வலிமையுடன் வேல் (சக்தி) தாங்கியவன். யமன் தண்டம் ஏந்தி எருமைமேல் ஏறியவன். நைர்ருதன் கையில் வாள் தாங்கியவன்.

Verse 15

मकरे वरुणः पाशी वायुर्ध्वजधरो मृगे गदी कुवेरो मेषस्थ ईशानश् च जटी वृषे

மகரத்தில் வருணன் பாசம் ஏந்தியவன்; தனுசில் வாயு கொடி ஏந்தியவன்; மேஷத்தில் குபேரன் கதையுடன்; ரிஷபத்தில் ஈசானன் ஜடையணிந்தவன்.

Verse 16

द्विबाहवो लोकपाला विश्वकर्माक्षसूत्रभृत् हनूमान् वज्रहस्तः स्यात् पद्भ्यां सम्पीडिताश्रयः

லோகபாலர்கள் இருகைகளுடன் வரையப்பட வேண்டும். விஸ்வகர்மா அக்‌ஷஸூத்ரம் (ஜபமாலை) தாங்கியவனாகக் காட்டப்பட வேண்டும். ஹனுமான் கையில் வஜ்ரம் கொண்டு, கால்களால் ஆதாரத்தை அழுத்தி நிற்பவனாகக் காட்டப்பட வேண்டும்.

Verse 17

वीणाहस्ताः किन्नराः स्युर्मालाविद्याधराश् च खे दुर्बलाङ्गाः पिशाचाः स्युर्वेताला विकृताननाः क्षेत्रपालाः शूलवन्तः प्रेता महोदराः कृशाः

கின்னரர்கள் கையில் வீணையுடன் இருப்பர்; வித்யாதரர்கள் ஆகாயத்தில் மாலையணிந்தவர்களாக இருப்பர். பிசாசர்கள் பலவீனமான அங்கங்களுடன்; வேதாளர்கள் விகாரமான முகத்துடன். க்ஷேத்ரபாலர்கள் சூலம் ஏந்துவர்; பிரேதர்கள் ஒல்லியாகவும் பெரிய வயிற்றுடனும் இருப்பர்.