Adhyaya 50

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये प्रतिमालक्षणं नाम ऊनपञ्चाशो ऽध्यायः अथ पञ्चाशोध्यायः देवीप्रतिमालक्षणकथनं भगवानुवाच चण्डी विंशतिबाहुः स्याद्बिभ्रती दक्षिणैः करः शूलासिशक्तिचक्राणि पाशं खेटायुधाभयं

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான அக்னிபுராணத்தில் ‘பிரதிமாலக்ஷணம்’ எனும் நாற்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இப்போது ஐம்பதாம் அத்தியாயம்—தேவிப் பிரதிமையின் இலக்கண விளக்கம்—தொடங்குகிறது. பகவான் கூறினார்: சண்டியை இருபது கரங்களுடன் வரைய வேண்டும்; வலக்கைகளில் திரிசூலம், வாள், சக்தி, சக்கரம், பாசம், கேடம் (கவசம்/஢ால்), ஆயுதம் மற்றும் அபயமுத்திரை தாங்க வேண்டும்.

Verse 2

डमरुं शक्तिकां वामैर् नागपाशञ्च खेटकं कुठाङ्कुशचापांश् च घण्टाध्वजगदांस् तथा

இடக்கைகளில் டமரு மற்றும் சக்திகா; நாகபாசம் மற்றும் கேடகம் (஢ால்); கோடரி, அங்குசம், வில்-அம்புகள்; மேலும் மணி, கொடி (த்வஜம்) மற்றும் கதாவும் தாங்க வேண்டும்.

Verse 3

आदर्शमुद्गरान् हस्तैश् चण्डी वा दशबाहुका तदधो महिषश्छिन्नमूर्धा पतितमस्तकः

அல்லது சண்டியை பத்துக் கரங்களுடன் காட்ட வேண்டும்; கைகளில் கண்ணாடி மற்றும் முத்கர (கதா) தாங்கியிருக்க வேண்டும். அவளின் கீழே மகிஷன் (மகிஷாசுரன்) தலை துண்டிக்கப்பட்டு, வெட்டப்பட்ட தலை கீழே விழுந்திருப்பதாகக் காணப்பட வேண்டும்.

Verse 4

चर्म चोत्तममिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः शस्त्रोद्यतकरः क्रुद्धस्तद्ग्रीवासम्भवः पुमान् शूलहस्तो वमद्रक्तो रक्तस्रङ्मूर्धजेक्षणः

‘சர்மமே சிறந்தது’—என்று குறிக்கப்பட்ட கைப்பிரதி வேறுபாடு கூறுகிறது. (அவன்) கோபமுற்ற ஆண்; ஆயுதம் உயர்த்திய கை உடையவன், கழுத்துப் பகுதியில் இருந்து தோன்றியவன்; திரிசூலம் தாங்கி, இரத்தம் கக்கி, இரத்தமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சடையுடனும் கடுஞ்சினக் கண்களுடனும் இருப்பவன்.

Verse 5

सिंहेनास्वाद्यमानस्तु पाशबद्धो गले भृशं याम्याङ्घ्य्राक्रान्तसिंहा च सव्याङ्घ्रिर्नीचगासुरे

அவன் சிங்கத்தால் கிழிக்கப்பட்டு‑சுவைக்கப்பட்டு வேதனைப்படுகிறான்; அவன் கழுத்து பாசக் கயிற்றால் மிகக் கடுமையாகக் கட்டப்படுகிறது. யமலோகத்தில் பாதத்தால் சிங்கம் அடக்கப்பட்டு, பாவி இடப்பாத அழுத்தத்துடன் கீழான மாசுற்ற இடத்திற்குக் கீழே இழுக்கப்படுகிறான்।

Verse 6

चण्डिकेयं त्रिनेत्रा च सशस्त्रा रिपुमर्दनी नवपद्मात्मके स्थाने पूज्या दुर्गा स्वमूर्तितः

சண்டிகையுடன் ஒன்றான, மும்முகக் கண்களுடைய, ஆயுதம் தாங்கிய, பகைவரை நசுக்கும் துர்கையை, நவபத்ம (ஒன்பது தாமரை) யந்திரமாக அமைந்த இடத்தில், அவளது சொந்த மூர்த்தி‑லட்சணப்படி வழிபட வேண்டும்।

Verse 7

आदौ मध्ये तथेन्द्रादौ नवातत्त्वात्मभिः क्रमात् अष्टादशभुजैका तु दक्षे मुण्डं च खेटकं

ஆரம்பத்தில், நடுவில், மேலும் இந்திர‑ஸ்தானம் முதலிய திசைநிலைகளில் அவளை வரிசையாக நவதத்துவ‑ஸ்வரூபிணியாக நிறுவ வேண்டும். ஒரு ரூபம் பதினெட்டு கரங்களுடையது; அவளது வலக்கைகளில் முண்டம் மற்றும் கேடகம் (கேடயம்) உள்ளன।

Verse 8

आदर्शतर्जनीचापं ध्वजं डमरुकं तथा पाशं वामे बिभ्रती च शक्तिमुद्गरशूलकं

அவளது இடக்கைகளில் கண்ணாடி, சுட்டும் தर्जனி‑முத்திரை, வில், கொடி, டமரு மற்றும் பாசம் உள்ளன; மேலும் சக்தி (வேல்), முத்கர (கதை) மற்றும் சூலமும் தாங்குகிறாள்।

Verse 9

वज्रखड्गाङ्कुशशरान् चक्रन्देवी शलाकया एतैर् एवायुधैर् युक्ता शेषाः षोडशबहुकाः

தேவி வஜ்ரம், கட்கம், அங்குசம், அம்புகள், சக்கரம் மற்றும் சலாகா (ஊசி போன்ற தண்டு) ஆகியவற்றைத் தாங்குகிறாள். இவ்வாயுதங்களுடன் கூடிய மீதமுள்ள ரூபங்கள் பதினாறு கரங்களுடையவை।

Verse 10

डमरुं तर्जनीं त्यक्त्वा रुद्रचण्डादयो नव रुद्रचण्डा प्रचण्डा च चण्डोग्रा चण्डनायिका

டமரு மற்றும் தர்ஜனி (அச்சுறுத்தும் சுட்டுவிரல்) ஆகியவற்றை விலக்கி, ருத்ரசண்டா முதலிய ஒன்பது ரூபங்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்—ருத்ரசண்டா, பிரசண்டா, சண்டோக்ரா, சண்டநாயிகா முதலியவை।

Verse 11

चण्डा चण्दवती चैव चण्डरूपातिचण्डिका उग्रचण्डा च मध्यस्था रोचनाभारुणासिता

அவள் சண்டா; சண்டவதீயும்; மிகக் கொடிய ரூபமுடையவள்—அதிசண்டிகா; உக்ரசண்டா; நடுவில் தாங்கி நிற்பவள்—மத்தியஸ்தா; மேலும் ஒளிவீசும் ரோசனா, பாரம் தாங்கும் பாருணா, கருநிறத்தாள் அசிதா।

Verse 12

नीला शुक्ला धूम्रिका च पीता श्वेता च सिंहगाः महिषोथ पुमान् शस्त्री तत्कचग्रहमुष्टिकाः

நீலம், வெள்ளை, புகைநிறச் சாம்பல், மஞ்சள், வெளிறிய வெள்ளை—இவை ‘சிங்கநடை’ வகைகள்; அதுபோல் ‘எருமைநடை’ வகை, ‘ஆண்’ வகை, ‘ஆயுததாரி’ வகை, மேலும் முடியைப் பிடித்து குத்துமுத்திரையால் தாக்கும் வகைகளும் உள்ளன।

Verse 13

आलीढा नव दुर्गाः स्युः स्थाप्याः पुत्रादिवृद्धये तथा गौरी च चण्डिकाद्या कुण्ड्यक्षररदाग्निधृक्

ஆலீட்ஹ நிலைப்பாட்டில் ஒன்பது துர்கைகளைப் புதல்வர் முதலிய வளர்ச்சிக்கும் செழிப்பிற்கும் நிறுவ வேண்டும்; அதுபோல் கௌரியும் சண்டிகா முதலிய குழுவும்—குண்ட அமைப்பில் அக்ஷர (மந்திரம்), தந்தம்/தம்‌ஷ்ட்ரை, மற்றும் அக்னிசக்தியைத் தாங்கும் தெய்வங்களாக நிறுவப்பட வேண்டும்।

Verse 14

सैव रम्भा वने सिद्धाग्निहीना ललिता तथा स्कन्धमूर्धकरा वामे द्वितीये धृतदर्पणा

அவளே ரம்பா; காட்டில் அவள் சித்தா எனப் புகழ்பெறுகிறாள்; அவள் அக்னிஹீனா, லலிதா என்றும் கூறப்படுகிறாள். இடப்புற இரண்டாம் கையில் ஸ்கந்தனின் தலைச் சின்னத்தைத் தாங்கி, கண்ணாடியையும் ஏந்துகிறாள்।

Verse 15

नवतत्वादिभिरिर्ति ङ,चिह्नितपुस्तकपाठः शालासु नव इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः याम्ये फलाञ्जलिहस्ता सौभाग्या तत्र चोर्ध्विका लक्ष्मीर्याम्यकराम्भोजा वामे श्रीफलसंयुता

தெற்கு (யாம்ய) வலக்கையில் பழங்களின் அஞ்சலியைத் தாங்கும் ‘சௌபாக்யா’வை காட்ட வேண்டும். அங்கே மேலே ‘லக்ஷ்மி’யை வரைய வேண்டும்—அவளது வலது தாமரை-கை தெற்கை நோக்கி, இடக்கையில் ஸ்ரீபலன் (தேங்காய்) உடையவளாக; சில கைப்பிரதிகளில் பாடவேறுபாடுகள் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 16

पुस्ताक्षमालिकाहस्ता वीणाहस्ता सरस्वती कुम्भाब्जहस्ता श्वेताभा मकरोपरि जाह्नवी

சரஸ்வதி கைகளில் நூலும் அக்‌ஷமாலையும் கொண்டு, வீணையையும் தாங்குகிறாள். ஜாஹ்னவி (கங்கை) கும்பமும் தாமரையும் கொண்டவள்; வெண்நிறத்தாள், மகரத்தின் மீது அமர்ந்தவள்.

Verse 17

कूर्मगा यमुना कुम्भकरा श्यामा च पूज्यते सवीणस्तुम्बुरुः शुक्लः शूली मात्रग्रतो वृषे

கூர்மகா, யமுனா, கும்பகரா, மேலும் ஷ்யாமா—இவர்கள் வழிபடப்பட வேண்டும். வீணை தாங்கும் தும்புரு, அதுபோல ஷுக்ல, ஷூலி (திரிசூலதாரி), மாத்ருக்ரத—ஓ வृषத்வஜ (சிவா), இவர்களும் வழிபடத்தக்கோர்.

Verse 18

गौरी चतुर्मुखी ब्राह्मी अक्षमालासुरान्विता कुण्डक्षपात्रिणी वामे हंसगा शाङ्करी सिता

அவள் கௌரி—நான்கு முகங்களுடைய பிராஹ்மி—அக்‌ஷமாலையைத் தாங்கி, தெய்வீக பரிவாரத்துடன் இருப்பவள். இடக்கையில் நீர்கலசமும் பிச்சைப்பாத்திரமும்; அன்னத்தின் மீது ஏறியவள், ஷாங்கரி, வெண்நிறத்தாள்.

Verse 19

शरचापौ दक्षिणे ऽस्या वामे चक्रं धनुर्वृषे कौमारी शिखिगा रक्ता शक्तिहस्ता द्विबाहुका

அவளது வலப்புறம் அம்பும் வில்லும்; இடப்புறம் சக்கரமும் வृषபமும் உள்ளன. ஓ வृषத்வஜ, இவள் கௌமாரி—மயிலின் மீது ஏறியவள், செந்நிறத்தாள், சக்தி (வேல்) தாங்குபவள், இருகையுடையவள்.

Verse 20

चक्रशङ्खधरा सव्ये वामे लक्ष्मीर्गदाब्जधृक् दण्डशङ्खासि गदया वाराहो महिषस्थिता

வலப்புறம் சக்கரம், சங்கம் தாங்குவாள்; இடப்புறம் லக்ஷ்மி கதை மற்றும் தாமரை ஏந்துவாள். தண்டு, சங்கம், வாள், கதை உடைய வராஹரை எருமையின் மேல் நின்றவாறு வரைய வேண்டும்.

Verse 21

ऐन्द्री वामे वज्रहस्ता सहस्राक्षी तु सिद्धये चामुण्डा कोटराघ्नी स्यान्निर्मांसा तु त्रिलोचना

இடப்புறம் ஐந்த்ரீ—கையில் வஜ்ரம் தாங்கி, ஆயிரம் கண்கள் உடையவள்—சித்தி பெறுவதற்காக. அங்கே சாமுண்டா கோடராஹ்னி, மாம்சமற்றவள், மூன்று கண்கள் உடையவள் ஆக இருக்க வேண்டும்.

Verse 22

निर्मांसा अस्थिसारा वा ऊर्ध्वकेशी कृशोदरी द्वीपचर्मधरा वामे कपालं पट्टिशङ्करे

அவள் மாம்சமற்றவளாக அல்லது எலும்புச் சாரமுடையவளாக; மேலெழுந்த கூந்தலுடன், ஒல்லியான வயிற்றுடன் இருக்க வேண்டும். புலித்தோல் அணிந்து, இடக்கையில் கபாலப் பாத்திரமும் வலக்கையில் பட்டிஷம் (போர்க் கோடரி) ஏந்த வேண்டும்.

Verse 23

शूलं कर्त्री दक्षणे ऽस्याः शवारूढास्थितभूषणा विनायको नराकारो वृहत्कुक्षिर्गजाननः

அவளின் வலக்கையில் சூலம் மற்றும் கத்தரி (கர்த்த்ரீ) இருக்க வேண்டும். ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சவத்தின் மேல் ஏறியவளாக (அல்லது நின்றவளாக) காட்ட வேண்டும். விநாயகர் மனித உடலுடன், பெரிய வயிறும் யானை முகமும் உடையவர் என வர்ணிக்கப்படுகிறார்.

Verse 24

वृहच्छुण्डो ह्य् उपवीतो मुखं सप्तकलं भवेत् विस्ताराद्दैर्घ्यतचैव शुण्डं षट्त्रिंशदङ्गुलं

உருவத்திற்கு பெரிய துதிக்கை இருக்க வேண்டும்; யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும். முக அளவு ஏழு கலா என கூறப்படுகிறது. அகலத்திற்கு ஏற்ப துதிக்கையின் நீளம் முப்பத்தாறு அங்குலம் ஆக வேண்டும்.

Verse 25

कला द्वादश नाडी तु ग्रीवा सार्धकलोच्छ्रिता षट्त्रिंशदङ्गुलं कण्ठं गुह्यमध्यर्धमङ्गुलं

பன்னிரண்டு கலைகள் சேர்ந்தால் ஒரு நாடி ஆகும். கிரீவையின் உயரம் ஒன்றரை கலை. கண்டத்தின் அளவு முப்பத்தாறு அங்குலம். குஹ்யப் பகுதியின் நடுப்புள்ளி அரை அங்குலம்.

Verse 26

मकरेद्धरि जाह्नवीति ख, घ, ङ, चिह्नितपुस्तत्रयकपाठः वामे वज्रमिति ख, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः शङ्खारि इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः नाभिरूरू द्वादशञ्च जङ्घे पादे तु दक्षिणे स्वदन्तं परशुं वामे लड्डुकञ्चोत्पलं शये

சில குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதிகளின் வாசகப்படி—“மகரம் தாங்கி, ஜாஹ்னவி (கங்கை)யை ஏந்துபவன்.” மற்ற குறியிடப்பட்ட சாட்சிகளில்—“இடக்கையில் வஜ்ரம்.” இன்னொரு வாசகத்தில்—“சங்கு தாங்குபவன்.” நாபி மற்றும் தொடைகளில் பன்னிரண்டு குறிகள்; குதிகால்கள்/கால்தண்டுகள் மற்றும் வலது பாதத்திலும். வலக்கையில் தன் தந்தம், இடக்கையில் பரசு; சயன நிலையில் லட்டுக்க/மோதகம் மற்றும் தாமரை.

Verse 27

सुमुखी च विडालाक्षी पार्श्वे स्कन्दो मयूरगः स्वामी शाखो विशाखश् च द्विभुजो बालरूपधृक्

மேலும் சுமுகீ, விடாலாக்ஷீ (உள்ளனர்). பக்கத்தில் மயூராரூட ஸ்கந்தன் நிற்கிறான்—ஸ்வாமீ, ஷாக, விஷாக எனப் பெயர்பெற்றவன்—இரு கரங்களுடன், குழந்தை வடிவம் தாங்கியவன்.

Verse 28

दक्षे शक्तिः कुक्कुटोथ एकवक्त्रोथ षण्मुखः षड्भुजो वा द्वादशभिर्ग्रामेरण्ये द्विबाहुकः

வலப்புறம்/வலக்கையில் சக்தி (வேல்) உள்ளது. அவன் சேவல்-சின்னம் உடையவன். அவன் ஒருமுகனாகவோ அல்லது ஷண்முகனாகவோ இருக்கலாம். ஆறு கரங்களோ பன்னிரண்டு கரங்களோ உடையவனாகவும் இருக்கலாம். கிராமத்திலும் ரணத்திலும் (போரிலும்) அவன் இரு கரங்களுடையவன்.

Verse 29

शक्तीषुपाशनिस्त्रिंशतोत्रदोस्तर्जनीयुतः शक्त्या दाक्षिणहस्तेषु षट्सु वामे करे तथा

அவனை சக்தி, அம்புகள், பாசம், வஜ்ரம், வாள், கேடயம் ஆகியவற்றுடன், மேலும் தర్జனி-யுக்த (சுட்டும் முத்திரை) நிலையில் வரைய வேண்டும். இவை ஆறு வலக்கைகளில் வைக்கப்பட வேண்டும்; இடக்கைகளிலும் அதேபோல், சக்தியுடன் சேர்த்து.

Verse 30

शिखिपिच्छन्धनुः खेटं पताकाभयकुक्कुटे कपालकर्तरीशूलपाशभृद्याम्यसौम्ययोः

மயூரப்பீலி சிகை, வில், கேடகம் (கேடயம்), கொடி, அபயமுத்திரை, சேவல்-சின்னம்; மேலும் கபாலம், கத்தரி, திரிசூலம், பாசம்—இவை தெற்கு மற்றும் சௌம்ய (மென்மையான) ரூபங்களில் தாங்கப்படும் அடையாளங்கள்।

Verse 31

गजचर्मभृदूर्ध्वास्यपादा स्यात् रुद्रचर्चिका सैव चाष्टभुजा देवी शिरोडमरुकान्विता

ருத்ரசர்ச்சிகையை யானைத்தோல் அணிந்தவளாகவும், முகமும் பாதங்களும் மேல்நோக்கி இருப்பவளாகவும் தியானிக்க வேண்டும்; அவள் அஷ்டபுஜை, தலையில் டமரு அலங்காரம் உடையவள்।

Verse 32

तेन सा रुद्रचामुण्डा नाटेश्वर्यथ नृत्यती इयमेव महालक्ष्मीरुपविष्टा चतुर्मुखी

அவ்வித (தியான முறையால்) அந்த ருத்ர-சாமுண்டா நாதேஸ்வரியாக நடனம் செய்கிறாள்; அவளே மகாலக்ஷ்மி, அமர்ந்தவளாகவும் நான்கு முகங்களுடனும் இருக்கிறாள்।

Verse 33

नृवाजिमहिषेभांश् च खादन्ती च करे स्थितान् दशबाहुस्त्रिनेत्रा च शस्त्रासिडमरुत्रिकं

அவள் மனிதர், குதிரை, எருமை, யானை ஆகியவற்றை—கையில் பிடித்தவாறே—உண்ணும் நிலையில் காட்டப்படுகிறாள்; அவள் தசபுஜை, திரிநேத்திரை; ஆயுதங்கள், வாள் மற்றும் டமரு மூன்றையும் தாங்குகிறாள்।

Verse 34

बिभ्रती दक्षिणे हस्ते वामे घण्टां च खेटकं खट्वाङ्गं च त्रिशूलञ्च सिद्धचामुण्डकाह्वया

சித்த-சாமுண்டா என அழைக்கப்படும் அவள் வலது கையிலும் (மேலும்) இடது கையிலும் மணி மற்றும் கேடயம் தாங்கி, கூடவே கட்ட்வாங்கம் மற்றும் திரிசூலமும் ஏந்துகிறாள்।

Verse 35

सिद्धयोगेश्वरी देवी सर्वसिद्धप्रदायिका एतद्रूपा भवेदन्या पाशाङ्कुशयुतारुणा

சித்தயோகேஸ்வரீ தேவி எல்லா சித்திகளையும் அருள்பவள். அதே வடிவமுடைய மற்றொரு ரூபம் செம்மை நிறத்துடன் பாசமும் அங்குசமும் தாங்கியதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 36

भैरवी रूपविद्या तु भुजैर् द्वादशभिर्युता एताः श्मशानजा रौद्रा अम्बाष्टकमिदं स्मृतं

பைரவீ ‘ரூப-வித்யா’ எனப்படுவாள்; அவள் பன்னிரண்டு கரங்களுடன் கூடியவள். இவ்வுருவங்கள் சுடுகாட்டில் தோன்றிய கடுமையானவை—இதுவே ‘அம்பாஷ்டகம்’ என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.

Verse 37

आद्याष्टकमिदमिति ख, ग, घ, चिह्नितपुस्तकत्रयपाठः क्षमा शिवावृता वृद्धा द्विभुजा विवृतानना दन्तुरा क्षेमकरी स्याद्भूमौ जानुकरा स्थिता

‘ஆத்யாஷ்டகம்’ பாடத்தில்—க்ஷமா தேவி சிவாவ்ருதா, முதுமைத் தோற்றம் உடையவள், இருகரங்களுடன், திறந்த வாயும் வெளிப்பட்ட பற்களும் உடையவள் எனக் கூறப்படுகிறது. அவள் நலமளிப்பவள்; தரையில் நின்று கைகளை முழங்கால்களில் வைத்திருப்பாள்.

Verse 38

यक्षिण्यस्तब्धदीर्घाक्षाः शाकिन्यो वक्रदृष्टयः पिङ्गाक्षाः स्युर्महारम्या रूपिण्योप्सरसः सदा

யக்ஷிணிகள் உறைந்த தன்மையுடன் நீண்ட கண்களுடையவர்கள்; ஷாகினிகள் வளைந்த பார்வையுடையவர்கள். பிங்காக்ஷிகள் மிக அழகியவர்கள்; ரூபிணிகள் எப்போதும் அப்சரஸ்களைப் போன்ற வடிவமுடையவர்கள்.

Verse 39

साक्षमाली त्रिशूली च नन्दीशो द्वारपालकः महाकालोसिमुण्डी स्याच्छूलखटकवांस् तथा

சாக்ஷமாலி, திரிசூலி; வாயில் காவலனாக நந்தீசன்; மகாகாலன்; மேலும் அசி-முண்டீ—இவர்களும் சூலமும் கட்டக (தண்டு) யும் தாங்கியவர்களாகக் கருதப்பட வேண்டும்.

Verse 40

कृशो भङ्गी च नृत्यन् वै कुष्माण्डस्थूलखर्ववान् गजगोकर्णवक्त्राद्या वीरभद्रादयो गणाः

வீரபத்ரன் முதலிய கணங்கள் பல வடிவங்களுடையோர்—சிலர் மெலிந்தோர், சிலர் வளைந்து நடனமாடுவோர், சிலர் குஷ்மாண்டம் போன்ற வயிற்றுடையோர், சிலர் மிகப் பெருத்தோர், சிலர் குறுநிலையோர்; மேலும் சிலருக்கு யானை அல்லது பசு போன்ற முகம், பசுக் காதுபோன்ற காது முதலியன உண்டு।

Verse 41

घण्टाकर्णोष्टदशदोः पापरोगं विदारयन् वज्रासिदण्डचक्रेषुमुषलाङ्कुशमुद्गरान्

கண்டாகர்ணன் பதினெட்டு கரங்களுடையவன்; பாவமும் நோயும் பிளந்து அழிப்பவன்; வஜ்ரம், வாள், தண்டு, சக்கரம், அம்புகள், உலக்கை, அங்குசம், சுத்தி (முத்கரம்) ஆகியவற்றைத் தாங்குவான்।

Verse 42

दक्षिणे तर्जनीं खेटं शक्तिं मुण्डञ्च पाशकं चापं घण्टां कुठारञ्च द्वाभ्याञ्चैव त्रिशूलकं घण्टामालाकुलो देवो विस्फोटकविमर्दनः

வலப்புற (கைகளில்) சுட்டுவிரல் (ஆணைச் சைகை), கேடம் (கேடயம்), சக்தி, துண்டித்த தலை, பாசம், வில், மணி, கோடரி; மேலும் இரண்டு கைகளில் திரிசூலம். மணிமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இத்தேவன் விஸ்போடக (புண்/பொக்கு நோய்) அடக்குபவன்।