Adhyaya 49

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये चतुर्विंशतिमूर्तिस्तोत्रं नाम अष्टाचत्वारिंशो ऽध्यायः अथोनपञ्चाशो ऽध्यायः मत्स्यादिलक्षणवर्णनं भगवानुवाच दशावतारं मत्स्यादिलक्षणं प्रवदामि ते मत्स्याकारस्तु मत्स्यः स्यात् कूर्मः कार्माकृलिर्भवेत्

இவ்வாறு ஆதிமகாபுராணமான ஆக்னி புராணத்தில் ‘சதுர்விம்ஷதி மூர்த்தி ஸ்தோத்திரம்’ எனும் நாற்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது. இனி நாற்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம்—‘மத்ஸ்யாதி லக்ஷண வர்ணனம்’. பகவான் கூறினார்: மத்ஸ்யம் முதலான தசாவதாரங்களின் இலக்கணங்களை உனக்குச் சொல்கிறேன். மீன் வடிவமுடையவன் மத்ஸ்யன்; ஆமை வடிவமுடையவன் கூர்மன்.

Verse 2

शङ्खपद्मी इति ग, ङ, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः नराङ्गो वाथ कर्तव्यो भूवराहो गदादिभृत् दक्षिणे वामके शङ्खं लक्ष्मीर्वा पद्ममेव वा

க, ங குறியிடப்பட்ட இரு கைஎழுத்துப் பிரதிகளின் பாடத்தில் பெயர் ‘சங்கு-பத்மி’ எனக் கூறப்படுகிறது. உருவம் மனித உடலுடன் அல்லது பூமியைத் தாங்கும் வராக வடிவில், கதையாதி ஆயுதங்களைத் தாங்கியதாக அமைக்க வேண்டும். வலது மற்றும் இடது கைகளில் சங்கு இருக்க வேண்டும்; உடன் லக்ஷ்மி இருக்கலாம், அல்லது வெறும் தாமரை மட்டும் இருக்கலாம்.

Verse 3

श्रीवामकूर्परस्था तु क्ष्मानन्तौ चरणानुगौ वराहस्थापनाद्राज्यं भवाब्धितरणं भवेत्

ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) இடது முழங்கையில் அமர்த்தப்பட வேண்டும்; க்ஷ்மா (பூமி) மற்றும் அனந்தன் ஆகியோர் திருவடிகளைத் தொடர்ந்து பணிவிடை செய்வோராகக் காட்டப்பட வேண்டும். இவ்வராஹ உருவத்தை நிறுவினால் அரசாட்சி பெறும்; மேலும் பிறவிக் கடலைக் கடக்கும் வழியாகும்.

Verse 4

नरसिंहो विवृत्तास्यो वामोरुक्षतदानवः तद्वक्षो दारयन्माली स्फुरच्चक्रगदाधरः

நரசிம்மன் வாயை அகலத் திறந்தவனாக இருக்க வேண்டும்; இடது தொடையால் அசுரனைத் தாக்கினான். மாலை அணிந்தவன் அவனது மார்பைப் பிளந்து, மின்னும் சக்கரமும் கதையும் தாங்கியவனாக விளங்குகிறான்.

Verse 5

छत्री दण्डी वामनः स्यादथवा स्याच्चतुर्भुजः रामश्चापेषुहस्तः स्यात् कड्गी परशुनान्वितः

வாமனனை குடையும் தண்டும் தாங்கியவனாகக் காட்ட வேண்டும்; அல்லது நான்கு கரங்களுடனும் காட்டலாம். ராமனை வில்-அம்புகளை கைகளில் கொண்டவனாகக் காட்ட வேண்டும்; மாற்றாக வாள் தாங்கியும் பரசு உடனும் இருக்கலாம்.

Verse 6

रामश्चापी शरी खड्गी शङ्खी वा द्विभुजः स्मृतः गदालाङ्गलधारी च रामो वाथ चतुर्भुजः

ராமன் இரு கரங்களுடையவனாகக் கூறப்படுகிறான்—வில் தாங்கியவனாகவும், அம்புகள் கொண்டவனாகவும், வாள் தாங்கியவனாகவும் அல்லது சங்கு தாங்கியவனாகவும். அல்லது ராமனை நான்கு கரங்களுடன், கதையும் லாங்கலமும் (உழவு கலப்பை/நாங்கல்) தாங்கியவனாகவும் காட்டலாம்.

Verse 7

वामोर्ध्वे लाङ्गलं दद्यादधः शङ्खं सुशोभनं मुषलं दक्षिणोर्ध्वे तु चक्रञ्चाधः सुशोभनं

மேல் இடப்புறத்தில் நாங்கலை நிறுவி, அதன் கீழே அழகிய சங்கத்தை வைக்க வேண்டும். மேல் வலப்புறத்தில் உலக்கையை வைத்து, அதன் கீழே அழகிய சக்கரத்தை வைக்க வேண்டும்.

Verse 8

शान्तात्मा लम्बकर्णश् च गौराङ्गश्चाम्बरावृतः ऊर्ध्वपद्मस्थितो बुद्धो वरदाभयदायकः

புத்தர் அமைதியான உள்ளத்துடன், நீண்ட காதுகளுடன், வெண்மையான அங்கங்களுடன், ஆடையால் மூடப்பட்டவர். உயர்ந்த தாமரையில் அமர்ந்து வரதமும் அபயமும் அருள்கிறார்.

Verse 9

धनुस्तूणान्वितः कल्की म्लेच्छोत्सादकरो द्विजः अथवाश्वस्थितः खड्गी शङ्खचक्रशरान्वितः

கல்கி—த்விஜராக—வில் மற்றும் அம்புத்தொட்டியுடன் மிலேச்சர்களை ஒழிப்பவர் ஆவார். அல்லது குதிரைமேல் ஏறி, வாளுடன், சங்கம்-சக்கரம்-அம்புகளுடன் கூடியவராக வர்ணிக்கப்படுவார்.

Verse 10

लक्षणं वासुदेवादिनवकस्य वदामि ते दक्षिणोर्ध्वे गदा वामे वामोर्ध्वे चक्रमुत्तमं

வாசுதேவ முதலிய ஒன்பதினரின் அடையாளங்களை உனக்குச் சொல்கிறேன்: வலது மேல் கையில் கதையும், இடது கையில்—இடது மேல் கையில்—சிறந்த சக்கரமும் இருக்கும்.

Verse 11

ब्रह्मेशौ पार्श्वगौ नित्यं वासुदेवोस्ति पूर्ववत् शङ्खी स वरदो वाथ द्विभुजो वा चतुर्भुजः

பிரம்மாவும் ஈசனும் (சிவன்) எப்போதும் பக்கங்களில் நிறுவப்பட வேண்டும்; வாசுதேவன் முன் கூறியபடியே இருக்க வேண்டும். அவர் சங்கம் தாங்கியவர்; வரதமாகவும் காட்டலாம்; இருகை அல்லது நான்குகை வடிவில் வரையலாம்.

Verse 12

लाङ्गली मुषली रामो गदापद्मधरः स्मृतः वामोरुहृतदानव इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः गौराङ्गश्चायुधावृत इति ख, ग, चिह्नितपुस्तकद्वयपाठः धनुर्वाणान्वित इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः प्रद्युम्नो दक्षिणे वज्रं शङ्खं वामे धनुः करे

பலராமன் நாங்கல் (உழவு) மற்றும் முசலம் (முசலி) தாங்குபவன்; மேலும் கதையும் தாமரையும் ஏந்துபவன் என நினைக்கப்படுகிறான். (சில பாடவேறுபாடுகளில்—“இடது தொடையிலிருந்து அசுரனை அகற்றியவன்”, “வெண்மையான உடலுடன் ஆயுதங்களால் சூழப்பட்டவன்”, “வில்-அம்புகளுடன் கூடியவன்” என்றும் கூறப்படுகிறது.) பிரத்யும்னன் வலக்கையில் வஜ்ரம், இடக்கையில் சங்கம், கையில் வில் ஏந்துகிறான்.

Verse 13

गदानाभ्यावृतः पीत्या प्रद्युम्नो वा धनुःशरी चतुर्भुजो निरुद्धः स्यात्तथा नारायणो विभुः

பிரத்யும்னனை நாபிப் பகுதியில் கதையால் சூழப்பட்டவனாகவும், மஞ்சள் நிற ஒளியால் பிரகாசிப்பவனாகவும் தியானிக்க வேண்டும்; அனிருத்தனை வில்-அம்பு ஏந்தும் நான்கு கரங்களுடைய வடிவமாக தியானிக்க வேண்டும். அதுபோல அனைத்திலும் வியாபித்திருக்கும் நாராயணனையும் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 14

चतुर्मुखश् चतुर्बाहुर्वृहज्जठरमण्डलः लम्बकूर्चो जटायुक्तो व्रह्मा हंसाग्रवाहनः

பிரம்மா நான்கு முகங்களும் நான்கு கரங்களும் உடையவர்; அவருடைய வயிற்றுமண்டலம் பெரிதும் வட்டமுமாக உள்ளது. நீண்ட கூந்தல் கொத்துகளுடன் ஜடையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர். அவருடைய முதன்மை வாகனம் ஹம்சம் (அன்னம்).

Verse 15

दक्षिणे चाक्षसूत्रञ्च स्रुवो वामे तु कुण्डिका आज्यस्थाली सरस्वती सावित्री वामदक्षिणे

வலப்புறம் அக்ஷஸூத்திரம் (ஜபமாலை) இருக்க வேண்டும்; இடப்புறம் ஸ்ருவம் (ஹோம கரண்டி) மற்றும் குண்டிகை (நீர்பாத்திரம்) இருக்க வேண்டும். ஆஜ்யஸ்தாலி (நெய் பாத்திரம்) அமைக்கப்பட வேண்டும்; சரஸ்வதி மற்றும் சாவித்ரி முறையே இடப்புறமும் வலப்புறமும் நிலைபெற வேண்டும்.

Verse 16

विष्णुरष्टभुजस्तार्क्षे करे खड्गस्तु दक्षिणे गदाशरश् च वरदो वामे कार्मुकखेटके

விஷ்ணு எட்டு கரங்களுடையவராக, தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மீது ஏறியவராக வர்ணிக்கப்படுகிறார். அவருடைய வலக்கைகளில் வாள் உள்ளது; கதையும் அம்பும் ஏந்துகிறார்; இடக்கைகளால் வரம் அளித்தபடியே விலும் கேடகமும் (கேடயம்) தாங்குகிறார்.

Verse 17

चक्रशङ्खौ चतुर्बाहुर् नरसिंहश् चतुर्भुजः शङ्खचक्रधरो वापि विदारितमहासुरः

நரசிம்மரை நான்கு கரங்களுடன், சக்கரம் மற்றும் சங்கம் தாங்கியவராக வரைய வேண்டும்; அல்லது சங்க-சக்கரதாரியாக, மகா அசுரனைப் பிளந்தவராகக் காட்ட வேண்டும்.

Verse 18

अचतुर्बाहुर्वराहस्तु शेषः पाणितले धृतः धारयन् बाहुना पृथ्वीं वाम्नेन कमलाधरः

வராகர் நான்கு கரங்களுடையவர் அல்லர்; அவர் தமது உள்ளங்கையில் சேஷனைத் தாங்குகிறார். ஒரு கரத்தால் பூமியைத் தாங்கி, இடக்கரத்தில் தாமரையைத் தாங்குகிறார்.

Verse 19

पादलग्ना धरा कार्या पदा लक्ष्मीर्व्यवस्थिता त्रैलोक्यमोहनस्तार्क्ष्ये अष्टबाहुस्तु दक्षिणे

தராதேவியை பாதங்களைப் பற்றிக் கொண்டவளாக அமைக்க வேண்டும்; லக்ஷ்மியை பாதங்களருகே நிற்பவளாகக் காட்ட வேண்டும். தார்க்ஷ்யன் (கருடன்) மீது ‘மூவுலக மோகனன்’ வரையப்பட வேண்டும்; வலப்புறத்தில் தெய்வம் எட்டு கரங்களுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 20

चक्रं खड्गं च मुषलं अङ्कुशं वामके करे शङ्खशार्ङ्गगदापाशान् पद्मवीणासमन्विते

இடக்கைகளில் சக்கரம், வாள், உலக்கை/முசலம், அங்குசம் இருக்க வேண்டும்; மேலும் சங்கம், சார்ங்கம் (வில்), கதா, பாசம், தாமரை, வீணை ஆகியவற்றுடனும் அமைந்திருக்க வேண்டும்.

Verse 21

लक्ष्मीः सरस्वती कार्ये विश्वरूपो ऽथ दक्षिणे मुद्गरं च तथा पाशं शक्तिशूलं शरं करे

இடப்புறத்தில் லக்ஷ்மி மற்றும் சரஸ்வதியை அமைக்க வேண்டும்; வலப்புறத்தில் விஸ்வரூபனை. அவன் கையில் முத்கரம், பாசம், சக்தி, சூலம், அம்பு ஆகியவற்றைத் தாங்கியவனாகக் காட்ட வேண்டும்.

Verse 22

वामे शङ्खञ्च शार्ङ्गञ्च गदां पाशं च तोमरं दक्षिणे चक्रमिति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः गदी रत्यावृत इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः लम्बभ्रुव इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाटः धारयन्नाकुलां पृथ्वीं वामेन कमलामध इति ङ, चिह्नितपुस्तकपाठः लाङ्गलं परशुं दण्डं छुरिकां चर्मक्षेपकं

இடக்கைகளில் சங்கம், சார்ங்கம் (வில்), கதா, பாசம், தோமரம்; வலக்கையில் சக்கரம்—என்று குறியிடப்பட்ட கைப்பிரதி வாசகம். மற்ற குறியிடப்பட்ட வாசகங்களில் “கதாதாரி, ரதியால் சூழப்பட்டவன்”, “நீண்ட புருவமுடையவன்”, மேலும் “கலங்கிய பூமியைத் தாங்கி; இடக்கையால் கீழே கமலா (லக்ஷ்மி)யைத் தாங்கி” எனவும் உள்ளது. மேலும்—நாங்கல், பரசு, தண்டம், சுரிகை, சர்மக்ஷேபகம் (தோல்-எறியும் ஆயுதம்) ஆகியனவும் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.

Verse 23

विंशद्बाहुश् चतुर्वक्त्रो दक्षिणस्थोथ वामके त्रिनेत्रे वामपार्श्वे न शयितो जलशाय्यपि

அவர் இருபது கரங்களும் நான்கு முகங்களும் உடையவர்; வலப்புறத்திலும் இடப்புறத்திலும் நிலைபெற்றவர். அவர் திரிநேத்திரன்; இடப்பக்கத்தில், நீர்மேல் சயனிக்கும் (ஜலசாயி) ரூபத்திலும் அவர் படுத்திருப்பதாகக் காட்டப்படவில்லை.

Verse 24

श्रिया धृतैकचरणो विमलाद्याभिरीडितः नाभिपद्मचतुर्वक्त्रो हरिशङ्करको हरिः

ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) தாங்கும் ஒரே பாதமுடைய ஹரி, விமலா முதலிய தேவியரால் போற்றப்படுபவர்; அவருடைய நாபி-தாமரையிலிருந்து நான்முகன் (பிரம்மா) தோன்றினான்; ஹரியும் சங்கரனும் ஆகிய இருவருக்கும் காரணமான அந்த பரம ஹரியே வணங்கத்தக்கவர்.

Verse 25

शूलर्ष्टिधारी दक्षे च गदाचक्रधरो पदे रुद्रकेशवलक्ष्माङ्गो गौरीलक्ष्मीसमन्वितः

வலக்கையில் அவர் சூலம் மற்றும் ருஷ்டி (ஈட்டி)யைத் தாங்குகிறார்; இடக்கையில் கதா மற்றும் சக்கரம். அவரது உடலில் ருத்ரன், கேசவன் ஆகியோரின் குறிகள், லக்ஷ்மியின் இலக்கணங்களுடன் காணப்படுகின்றன; அவர் கௌரியும் லக்ஷ்மியும் உடன் இணைந்தவர்.

Verse 26

शङ्खचक्रगदावेदपाणिश्चाश्वशिरा हरिः वामपादो धृतः शेषे दक्षिणः कूर्मपृष्ठगः

குதிரைத் தலை உடைய ஹரி தம் கைகளில் சங்கம், சக்கரம், கதா மற்றும் வேதத்தைத் தாங்குகிறார்; அவரது இடப்பாதம் சேஷன் மீது தாங்கப்படுகிறது, வலப்பாதம் கூர்மன் (ஆமை) முதுகின் மீது நிலைகொள்கிறது.

Verse 27

दत्तात्रेयो द्विबाहुः स्याद्वामोत्सङ्गे श्रिया सह विश्वक्सेनश् चक्रगदी हली शङ्खी हरेर्गणः

தத்தாத்ரேயரை இருகரங்களுடன் வரைய வேண்டும்; அவரின் இடது மடியில் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) அமர்ந்திருக்க வேண்டும். மேலும் ஹரியின் கணமான விஷ்வக்ஸேனனைச் சக்கரம், கதா, கலப்பை (ஹலம்) மற்றும் சங்கம் தாங்கியவனாகக் காட்ட வேண்டும்.