Adhyaya 102

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे प्रासादकृत्यप्रतिष्ठा नामैकाधिकशततमो ऽध्यायः अथ द्व्यधिकशततमो ऽध्यायः ध्वजारोपणं ईश्वर उवाच चूलके ध्वजदण्डे च ध्वजे देवकुले तथा प्रतिष्ठा च यथोद्दिष्टा तथा स्कन्द वदामि ते

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘பிராசாதக்ருத்ய-பிரதிஷ்டா’ என்னும் நூற்று ஒன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது நூற்று இரண்டாம் அதிகாரம் ‘த்வஜாரோபணம்’ தொடங்குகிறது. ஈசுவரன் கூறினார்—ஸ்கந்தா, சூலகம் (சிகரச் சூடா), த்வஜதண்டம், த்வஜம் மற்றும் தேவகுலம் (கோவில்) ஆகியவற்றிற்கான சாஸ்திரோक्त பிரதிஷ்டையை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 2

तडागार्धप्रवेशाद्वा यद्वा सवार्धवेशनात् ऐष्टके दारुजः शूलः शैलजे धाम्नि शैलजः

குளத்தில் அரை அளவு நுழைவதாலோ, அரைமூழ்கி/அரைத் தங்கிய நிலையில் இருப்பதாலோ ஒரு வகை ‘சூலம்’ போன்ற வலி உண்டாகும். செங்கல் கட்டிடத்தில் அது ‘தாருஜ’ (மரத்தால் உண்டான) சூலம்; கல் கட்டிய தாமத்தில் அது ‘சைலஜ’ (கல்லால் உண்டான) சூலம் எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 3

वैष्णवादौ च चक्राढ्यः कुम्भः स्यान्मूर्तिमानतः स च त्रिशूलयुक्तस्तु अग्रचूलाभिधो मतः

வைஷ்ணவ முதலிய (விதி/மூர்த்தி-லட்சணம்) முறைகளில், மூர்த்தி விதிப்படி கும்பம் சக்கரத்தால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும். அதே கும்பம் திரிசூலத்துடனும் இணைந்திருந்தால், அது ‘அக்ரசூல’ எனப் பெயர்பெறும் என்று கருதப்படுகிறது।

Verse 4

दामि ते इति ङ ऐष्टे दारुभव इति घ , ज च तडागार्धेत्यादिः, शैलज इत्य् अन्तः पाठो झ पुस्तके नास्ति अग्रं चूडाभिधो मत इति घ अस्रचूलादिदोषत इति छ गृहचूडाभिधो मत इति ङ अग्रं चूडादिदोषत इति ख ईशशूलः समाख्यातो मूर्ध्नि लिङ्गसमन्वितः वीजपूरकयुक्तो वा शिवशास्त्रेषु तद्विधः

லிங்கத்தின் உச்சியில் (மூர்த்தி) நிறுவப்படும் குறி/அலங்காரம் ‘ஈசசூலம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. சைவ சாஸ்திரங்களில் அதன் விதி: அது ‘வீஜபூரகம்’ (மாதுளுங்கு/சிட்ரன் போன்ற) இணைப்புடன் இருக்கலாம், அல்லது நிர்ணயிக்கப்பட்ட அந்த வடிவத்தின்படியே இருக்கலாம் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 5

चित्रो ध्वजश् च जङ्घातो यथा जङ्गार्धतो भवेत् भवेद्वा दण्डमानस्तु यदि वा तद्यदृच्छया

த்வஜம் பலவண்ணமாக இருந்து, அதன் கீழ்ப்பகுதி ஜங்கா (கால்) போன்றதாக, அரை ஜங்கா போலத் தோன்றினாலோ; அல்லது த்வஜதண்டம் அளவுப்பிரமாணத்தில் சரியாக இருப்பதாகத் தெரிந்தாலோ—அது திட்டமிட்டதாக இருந்தாலும் தற்செயலாக இருந்தாலும்—இவை த்வஜத்தின் சிறப்பு குறிகள்/லட்சணங்கள் எனக் கருதப்படுகின்றன।

Verse 6

महाध्वजः समाख्यातो यस्तु पीठस्य वेष्टकः शक्रैर् ग्रहै रसैवापि हस्तैर् दण्डस्तु सम्भितः

பீடத்தைச் சுற்றி வேஷ்டகப் பட்டையாக அமைவது ‘மஹாத்வஜம்’ எனப்படும். அதன் தண்டு (தண்டம்) சக்கிர, கிரஹ, ரச முதலிய அளவுகளாலோ அல்லது ஹஸ்த அளவினாலோ முறையாக நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 7

उत्तमादिक्रमेणैव विज्ञेयः शूरिभिस्ततः वंशजः शालजातिर्वा स दण्डः सर्वकामदः

பின்னர் போர்-நிபுணர்கள் ‘உத்தமம்’ முதலான வரிசைப்படி அந்தத் தண்டைத் துல்லியமாக அறிய வேண்டும். மூங்கில் அல்லது சால மரவகையால் செய்யப்பட்ட தண்டு எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுவதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 8

अयमारोप्यमाणस्तु भङ्गमायाति वै यदि राज्ञोनिष्टं विजानीयाद्यजमानस्य वा तथा

இது நிறுவப்படும் வேளையில் இவ்வமைப்பு முறிந்து அழிந்துவிட்டால், அது அரசனுக்கோ—அல்லது அதேபோல் யஜமானனுக்கோ—அமங்கலக் குறியென அறிய வேண்டும்.

Verse 9

मन्त्रेण बहुरूपेण पूर्ववच्छान्तिमाचरेत् द्वारपालादिपूजाञ्च मन्त्राणान्तर्प्यणन्तथा

மந்திரத்தைப் பல வடிவங்களில் உச்சரித்து முன் கூறியபடி சாந்திகர்மம் செய்ய வேண்டும். மேலும் த்வாரபாலர்கள் முதலியோருக்கு பூஜை செய்து, மந்திரங்களுக்கு தர்ப்பணமும் அதேபோல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

विधाय चूलकं दण्डं स्नापयेदस्त्रमन्त्रतः अनेनैव तु मन्त्रेण ध्वजं सम्प्रोक्ष्य देशिकः

கொடித்தண்டின் சூலகம் (சிகை/கூம்பு) அமைத்து, அஸ்திர-மந்திரத்தால் தண்டை ஸ்நாபனம் (சடங்கு நீராட்டம்) செய்ய வேண்டும். மேலும் அதே மந்திரத்தால் தேசிக ஆசாரியர் கொடியை முறையாக சம்ப்ரோட்சணம் (புனிதத் தெளிப்பு) செய்து புனிதப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 11

मृदु कषायादिभिः स्नानं प्रासादङ्कारयेत्ततः विलिप्य रसमाच्छाद्य शय्यायां न्यस्य पूर्ववत्

பின்பு மெல்லிய கஷாயம் முதலியவற்றால் ஸ்நானம் செய்யச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் பிராசாதம்/படுக்கையறையை அலங்கரிக்க வேண்டும். நறுமண ரஸத்தால் பூசி, உடலை மூடி, முன் விதிப்படி படுக்கையில் வைக்க வேண்டும்.

Verse 12

चूडके लिङ्गवणन्यासो न च ज्ञानं न च क्रिया ति घ यदि वा तद्विदिच्छया इति ख यस्तु स्यात् पीठवेष्टक इति ङ राज्ञोरिष्टमिति ज वै तथा इति ज चूडकमिति ज भृत्काषायादिभिरिति ख , छ च विलिप्य रसमादायेति ज चूलके इति घ , ङ च विशेषार्था चतुर्थी च न कुण्डस्य कल्पना

சூடகப் பிரசங்கத்தில் லிங்கத்தின் வர்ண-ந்யாசம் விதிக்கப்படுகிறது; ஆனால் இது வெறும் ஞானமல்ல, வெறும் வெளிப்புறக் கிரியையும் அல்ல. அல்லது அந்த முறையை அறிந்தவரின் விருப்பத்தின்படியும் செய்யலாம். ‘பீடவேஷ்டக’ என்ற பாடமும் உள்ளது; ‘ராஜ்ஞோரிஷ்டம்’—அப்படியே என்றும். ‘சூடகம்’ சரியான பாடம்; சில பதிப்புகளில் ‘ப்ருத்-கஷாயாதிபிஹ்’ உள்ளது. ‘விலிப்ய ரஸமாதாய’ என்பதும் பாடாந்தரம்; ‘சூலகே’ என்பதும். இங்கு சதுர்த்தி வேற்றுமை சிறப்புப் பொருளில், மேலும் இச்சூழலில் குண்ட-கல்பனை விதிக்கப்படவில்லை.

Verse 13

दण्डे तयार्थतत्त्वञ्च विद्यातत्त्वं द्वितीयकं सद्योजातानि वक्राणि शिवतत्त्वं पुनर्ध्वजे

தண்டத்தில் ‘தயார்த்த-தத்துவம்’ என்பதை அறிய வேண்டும்; இரண்டாவதாக ‘வித்யா-தத்துவம்’ என்பதையும் அறிய வேண்டும். த்வஜத்தில் மீண்டும் சத்யோஜாத முகங்களை ந்யாசம் செய்து, அங்கேயே சிவ-தத்துவத்தை உணர வேண்டும்.

Verse 14

निष्कलञ्च शिवन्तत्र न्यस्याङ्गानि प्रपूजयेत् चूडके च ततो मन्त्रो सान्निध्ये सहिताणुभिः

அங்கே நிஷ்கல சிவனின் ந்யாசம் செய்து, அங்கங்களை விதிப்படி நன்கு பூஜிக்க வேண்டும். பின்னர் சூடாவில் மந்திரத்தை வின்யாசம் செய்து, நுண்ணிய அணுக்களுடன் சான்னித்யத்தை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 15

होमयेत् प्रतिभागञ्च ध्वजे तैस्तु फडन्तिकैः अन्यथापि कृतं यच्च ध्वजसंस्कारणं क्वचित्

த்வஜத்தில் அந்த ‘பட்’ (phaḍ) முடிவுடைய மந்திரங்களால் (நியத) பங்கிற்காகவும் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். எங்காவது த்வஜ-ஸம்ஸ்காரம் வேறு முறையில் செய்யப்பட்டிருந்தால், இவ்விதியால் அதை முறையாகச் சீர்செய்து/ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 16

अस्त्रयागविधावेवं तत्सर्वमुपदर्शितं प्रासादे कारिते स्थाने स्रग्वस्त्रादिविभूषिते

இவ்வாறு அஸ்த்ரயாக விதியில் இவை அனைத்தும் விளக்கப்பட்டன. முறையாக அமைக்கப்பட்ட பிராசாதம்/கோவிலின் தயாரிக்கப்பட்ட இடத்தில், மாலைகள், ஆடைகள் முதலிய அலங்காரங்களால் அலங்கரித்து இதைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 17

जङ्घा वेदी तदूर्ध्वे तु त्रितत्त्वादि निवेश्य च होमादिकं विधायाथ शिवं सम्पूज्य पूर्ववत्

ஜங்கைகளை வேதியாகக் கருத வேண்டும். அதன் மேலே திரிதத்த்வம் முதலியவற்றை நிறுவி, ஹோமம் முதலான விதிகளைச் செய்து, பின்னர் முன்புபோல சிவனை முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 18

सर्वतत्त्वमयं ध्यात्वा शिवञ्च व्यापकं न्यसेत् अनन्तं कालरुद्रञ्च विभाव्य च पदाम्बुजे

சிவனை எல்லாத் தத்துவங்களாலும் ஆனவரெனத் தியானித்து, அனைத்திலும் வியாபித்த சிவனுக்கான ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும். மேலும் பத்மாசனத்தில் அனந்தன் மற்றும் காலருத்ரனையும் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 19

कुष्माण्डहाटकौ पीठे पातालनरकैः सह भुवनैर् लोकपालैश् च शतरुद्रादिभिर्वृतं

குஷ்மாண்டம் மற்றும் ஹாடகம் எனும் இரு பீடங்களில் அந்த (மண்டலம்/லோகம்) பாதாளங்களும் நரகங்களும் உடன், புவனங்கள், லோகபாலர்கள், மேலும் சதருத்ர முதலிய கணங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது.

Verse 20

ब्रह्माण्दकमिदं ध्यात्वा जङ्घाताञ्च विभावयेत् वारितेजोनिलव्योमपञ्चाष्टकसमन्वितं

இந்த பிரம்மாண்ட அண்டத்தைத் தியானித்து, ஜங்கா முதலிய அங்கங்களையும் சிந்திக்க வேண்டும்—அவை நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம் ஆகிய தத்துவக் குழுக்களுடனும், பஞ்சகமும் அஷ்டகமும் சேர்ந்தவையாகும்.

Verse 21

संहरणमिति ख , छ , च यच्च ध्वजसंस्करणमिति घ अस्त्रयागे विधाने चेति ज प्रासादकारितस्थाने इति ख , झ च प्रासादे कारितस्थाने इति ज पातालनवकैर् इति ङ , ज च पञ्चाग्गकसमन्वितमिति ग सर्वावरणसञ्ज्ञञ्च वृद्धयोन्यवृकान्वितं योगाष्टकसमायुक्तं नाशाविधि गुणत्रयं

‘ஸம்ஹரணம்’—க, ச, ச (க்ஹ, ச, ச) பிரதிகளில்; ‘த்வஜ-ஸம்ஸ்கரணம்’—க்ஹ (஘) பிரதியில்; ‘அஸ்த்ர-யாக விதானத்தில்’—ஜ பிரதியில். ‘பிராசாத கட்டுமான இடத்தில்’—க, ஞ (஝) பிரதிகளில்; ‘பிராசாதத்தில் கட்டுமான இடத்தில்’—ஜ பிரதியில். ‘ஒன்பது பாதாளங்களுடன்’—ங, ஜ பிரதிகளில்; ‘பஞ்சாங்கக சமன்விதம்’—க (க) பிரதியில். இது ‘சர்வ ஆவரண-ஸஞ்ஞை உடையது’, ‘வ்ருத்தயோனி மற்றும் அவ்ருக இணைந்தது’, ‘யோகாஷ்டக சமாயுக்தம்’; நாச-விதி குணத்திரயத்தால் மும்முறை வகை உடையது.

Verse 22

पटस्थं पुरुषं सिंहं वामञ्च परिभावयेत् मञ्जरीवेदिकायाञ्च विद्यादिकचतुष्टयं

பட்டத்தில் (வஸ்திர-படத்தில்) நிலைத்த புருஷனையும் சிங்கத்தையும், மேலும் வாம (இடப்புற/ரூப)த்தையும் தியானிக்க வேண்டும். மஞ்சரீ-வேதிகையில் வித்யா முதலிய நால்வகைத் தொகுதியை அறிய வேண்டும்.

Verse 23

कण्ठे मायां सरुद्राञ्च विद्याश्चामलसारके कलसे चेश्वरं विन्दुं विद्येश्वरसमन्वितं

கழுத்தில் மாயையை ருத்ரர்களுடன் நிறுவ வேண்டும்; அமல-சாரக (தூய சாரப் பாத்திரம்)த்தில் வித்யைகளை நிறுவ வேண்டும். மேலும் கலசத்தில் வித்யேஸ்வரத்துடன் கூடிய பிந்து-ரூப ஈஸ்வரனை பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும்.

Verse 24

जटाजूटञ्च तं विद्याच्छूलं चन्द्रार्धरूपकं शक्तित्रयं च तत्रैव दण्डे नादं विभाव्य च

அவரை ஜடாஜூடம் உடையவரென அறிய வேண்டும்; அரைச்சந்திர ரூபம் கொண்ட திரிசூலத்தை தியானிக்க வேண்டும்; அங்கேயே சக்தித் திரயத்தையும் நிறுவ வேண்டும். மேலும் தண்டில் நாதத்தைப் பாவிக்க வேண்டும்.

Verse 25

ध्वजे च कुण्डलीं शक्तिमिति धाम्नि विभावयेत् जगत्या वाथ सन्धाय लिङ्गं पिण्डिकयाथवा

த்வஜத்தில் (கொடித்தூண்/த்வஜதண்டில்) குண்டலினீ-சக்தியை தன் தாமத்தில் உறைந்ததாகத் தியானிக்க வேண்டும். பின்னர் ஜகதீ மீது அல்லது பிண்டிகா மீது லிங்கத்தை நிறுவி (அடுத்த செயலை மேற்கொள்ள வேண்டும்).

Verse 26

समुत्थाप्य सुमन्त्रैश् च विन्यस्ते शक्तिपङ्कजे न्यस्तरत्नादिके तत्र स्वाधारे विनिवेशयेत्

சுப மந்திரங்களால் (நிறுவப்பட்ட சக்தி-ஆசனத்தை) உயர்த்தி, சக்தியின் தாமரையை முறையாக வின்யாசித்து, அங்கே ரத்தின முதலிய அர்ப்பணங்களை வைத்து, பின்னர் அதைத் தன் ஆதாரத்தில் உறுதியாக நிறுவ வேண்டும்।

Verse 27

यजमानो ध्वजे लग्ने बन्धुमित्रादिभिः सह धाम प्रदक्षिणीकृत्य लभते फलमीहितं

கோவில் கொடி நிறுவப்பட்டபின், யஜமானன் உறவினர்‑நண்பர்கள் முதலியோருடன் புனித தாமத்தைப் பிரதட்சிணை செய்து விரும்பிய பலனை அடைகிறான்।

Verse 28

गुरुः पाशुपतं ध्यायन् स्थिरमन्त्राधिपैर् युतं अधिपान् शस्त्रयुक्तांश् च रक्षणाय निबोधयेत्

குரு பாசுபத சக்தியைத் தியானித்து, மந்திராதிபதிகளுடன் கூடிய நிலையான அதிபதிகளையும் ஆயுதம் தாங்கிய காவலர்களையும் பாதுகாப்பிற்காக (சாதகனை) நியமிக்க அறிவுறுத்த வேண்டும்।

Verse 29

गपिण्डिकयाथवेति घ , ङ , ज च स्वमन्त्रैश्चेति ग , ङ , च लभते फलमीप्सितमिति ङ पाशुपतं ध्यायेदिति ख , घ च शिवमन्त्राधिपैर् युतमिति घ , ङ च रक्षणाय निवेदयेदिति ख , छ च न्यूनादिदोषशान्त्यर्थं हुत्वा दत्वा च दिग्बलिं गुरवे दक्षिणां दद्याद् यजमानो दिवं व्रजेत्

கபிண்டிகா விதியாலும் தன் மந்திரங்களின் பயன்பாட்டாலும் விரும்பிய பலன் கிடைக்கும். பாசுபதி (சிவன்) தியானித்து, சிவமந்திராதிபதிகளுடன் இணைத்து, பாதுகாப்பிற்காக அதை நிவேதிக்க வேண்டும். பின்னர் குறைவு முதலிய தோஷங்கள் சாந்திக்காக ஹோமம் செய்து, திசைபலியை அளித்து, யஜமானன் குருவுக்கு தக்ஷிணை வழங்க வேண்டும்; இவ்வாறு அவன் ஸ்வர்கத்தை அடைகிறான்।

Verse 30

प्रतिमालिङ्गवेदीनां यावन्तः परमाणवः तावद्युगसहस्राणि कर्तुर्भोगभुजः फलं

உருவங்கள், லிங்கங்கள், வேதிகளில் எத்தனை அணுக்கள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு யுக-ஆயிரங்கள் வரை செய்பவன் விண்ணுலக இன்பமாக அந்தப் பலனை அனுபவிக்கிறான்।