Adhyaya 345
काव्यगुणविवेकः (Examination of the Qualities of Poetry)
பகவான் அக்னி இலக்கியசாஸ்திரத்தில் அலங்காரத்திலிருந்து நகர்ந்து, கவிதையை இனிமையாக்கும் அடிப்படை ‘குண’ங்களை ஆராய்கிறார். குணமின்றி அலங்காரம் பாரமாகும் எனக் கூறி, வாச்யத்தை குண-தோஷங்களிலிருந்து வேறுபடுத்தி, அழகுணர்வின் விளைவு ‘பாவ’த்தில் நிலைகொள்கிறது என விளக்குகிறார். குணங்களால் உண்டாகும் ‘சாயா’ பொதுவானது/விசேஷமானது எனப் பிரிக்கப்பட்டு, அது சொல், பொருள் அல்லது இரண்டிலும் எவ்வாறு அமைகிறது என வகைப்படுத்தப்படுகிறது. சொல்லடிப்படை குணங்கள்—ஷ்லேஷம், லாலித்யம், காம்பீர்யம், சௌகுமார்யம், உதாரதா—மேலும் உண்மைத்தன்மை, வ்யுத்பத்தி-ஒத்திசைவு கூறப்படுகிறது. பொருளடிப்படை குணங்கள்—மாதுர்யம், ஸம்விதானம், கோமலத்வம், உதாரதா, ப்ரௌட்ஹி, ஸாமயிகத்வம்—உடன் பரிகர, யுக்தி, சூழ்நிலைப் பொருளுணர்வு, பெயரிடலின் இருவகைச் சிறப்பு விளக்கப்படுகிறது. இறுதியில் பிரசாதம், பாகம் நான்கு வகை, பயிற்சியால் வரும் ஸராகம், ராகத்தின் மூன்று நிறங்கள், ச்வலக்ஷணத்தால் விசேஷிக நிர்ணயம் கூறப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
इत्य् आग्नेये महापुराणे अलङ्कारे शब्दर्थालङ्कारनिरूपणं नाम चतुश् चत्वारिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ पञ्चचत्वारिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः काव्यगुणविवेकः अग्निर् उवाच अलंकृतमपि प्रीत्यै न काव्यं निर्गुणं भवेत् वपुष्यललिते स्त्रीणां हारो भारायते परं
இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தில் ‘சொல்-பொருள் அலங்கார நிரூபணம்’ எனும் ௩௪௪ஆம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது ‘கவியியல் குணவிவேகம்’ எனும் ௩௪௫ஆம் அதிகாரம் தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்—அலங்காரம் இருந்தாலும் குணமில்லாத கவிதை இனிமை தராது; இயல்பாகவே அழகிய உடலுடைய பெண்களுக்கு மாலையும் இறுதியில் பாரமாகவே ஆகிறது।
Verse 2
न च वाच्यं गुणो दोषो भाव एव भविष्यति गुणाः श्लेषादयो दोषा गूडार्थाद्याः पृथक्कृताः
நேரடியாக வெளிப்படும் வாக்கியம் (வாச்யம்) தானே குணமோ தோஷமோ என்று சொல்லக் கூடாது; அது ‘பாவம்’ எனும் அழகியல் விளைவாகிறது. ‘ச்லேஷ’ முதலிய குணங்களும் ‘கூடார்த்தம்’ முதலிய தோஷங்களும் தனித்தனியாகப் பிரித்தறியப்பட வேண்டும்।
Verse 3
यः काव्ये महतीं छायामनुगृह्णात्यसौ गुणैः सम्भवत्येष सामान्यो वैशेषिक इति द्विधा
குணங்களால் கவிதையில் மிகுந்த ‘சாயா’ (நுட்பமான கவியொளி) பெறும் கவிஞனின் அந்தச் சாயா இரண்டு வகை என அறியப்படுகிறது—சாமான்யம் மற்றும் வைசேஷிகம்।
Verse 4
सर्वसाधारणीभूतः सामन्य इति मन्यते शब्दमर्थमुभौ प्राप्तः सामान्यो भवति त्रिधा
எல்லோருக்கும் பொதுவாகிவிட்டது ‘சாமான்யம்’ எனக் கருதப்படுகிறது. அது சொல்லில், பொருளில், அல்லது இரண்டிலும் சேர்ந்திருந்தால் சாமான்யம் மூன்று வகையாகும்।
Verse 5
शब्दमाश्रयते काव्यं शरीरं यः स तद्गुणः श्लोषो लालित्यागाम्भीर्यसौकुमार्यमुदारता
கவிதை சொற்களை ஆதாரமாகக் கொண்டது; அந்த ஆதாரமே அதன் ‘உடல்’. அதன் குணங்கள்—ச்லேஷம், லாலித்யம், காம்பீரியம், சௌகுமாரியம், உதாரதா।
Verse 6
सत्येव यौगिकी चेति गुणाः शब्दस्य सप्तधा सुश्लिष्टसन्निवेशत्वं शब्दानां श्लेष उच्यते
‘உண்மைத்தன்மை’ மற்றும் ‘யௌகிக (வ்யுத்பத்தி சார்ந்த) பொருத்தம்’—இவ்வாறு சொற்களின் குணங்கள் ஏழுவகை. சொற்கள் நெருக்கமாகப் பின்னிப் பிணைந்த அமைப்பு ‘ஷ்லேஷ’ எனப்படும்.
Verse 7
गुणादेशादिना पूर्वं पदसम्बद्धमक्षरं यत्रसन्धीयते नैव तल्लालित्यमुदाहृतं
குணம், ஆதேசம் முதலியவற்றைச் செய்வதற்கு முன்பே ஒரு சொல்லுடன் இணைந்த எழுத்தைச் சந்திக்குள் மாற்றினால், அது ‘லாலித்யம்’ எனக் கூறப்படாது.
Verse 8
विशिष्टलक्षणोल्लेखलेख्यमुत्तानशब्दकम् गाम्भीर्यं कथयन्त्यार्यास्तदेवान्येषु शब्दतां
தனித்த இலக்கணக் குறிகளைச் சுட்டி எழுத/வரையறுக்க இயலும் வெளிப்பாட்டை ‘உத்தான-சப்தம்’ (வெளிப்படைச் சொல்வழக்கு) என்பர். அறிஞர் ‘காம்பீர்யம்’ என்பது அதே பொருள் வேறு சொற்களால் வேறுவிதமாகச் சொல்லப்படுதல் என விளக்குவர்.
Verse 9
अनिष्ठुराक्षरप्रायशब्दता सुकुमारता उत्तानपदतौदर्ययुतश्लाघ्यैर् विशेषणैः
கடுமையற்ற எழுத்துகள் மேலோங்குதல், மென்மை, மேலும் தெளிவான நேர்ச் சொற்களின் அழகு—புகழத்தக்க சிறப்புப்பெயர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருத்தல்—இதுவே சிறந்த சொல்வழக்கின் மேன்மை.
Verse 10
ओजः समासभूयस्त्वमेतत्पद्यादिजीवितं आब्रह्म स्तम्भपर्यन्तमोजसैकेन पौरुषं
ஓஜஸ் என்பது சமாசங்களின் பெருக்கமே; அதுவே செய்யுள் முதலியவற்றின் உயிர். பிரம்மா முதல் புல்லின் தண்டு வரை, ஆண்மை (பௌருஷம்) அந்த ஒரே ஓஜஸ் சக்தியால் நிலைபெறுகிறது.
Verse 11
उच्यमानस्य शब्देन येन केनापि वस्तुनः उत्कर्षमावहन्नर्थो गुण इत्य् अभिधीयते
உச்சரிக்கப்படும் சொல்லின் வலிமையால் எந்தப் பொருளிலும் மேன்மையை உண்டாக்கும் பொருள் ‘குணம்’ என அழைக்கப்படுகிறது।
Verse 12
माधुर्यं सम्बिधानञ्च कोमलत्वमुदारता प्रौढिः सामयिकत्वञ्च तद्भेदाः षट्चकाशति
மாதுரியம், ஒழுங்கமைந்த சொல்லாட்சி, கோமலத்தன்மை, உதாரத்தன்மை, முதிர்ந்த மாட்சிமை, மற்றும் காலத்திற்கேற்ற தன்மை—இவை கவி-மேன்மையின் ஆறு வகைகளாகக் கூறப்படுகின்றன।
Verse 13
क्रोधेर्ष्याकारगाम्भीर्यात्माधुर्यं धैर्यगाहिता सम्बिधानं परिकरः स्यादपेक्षितसिद्धये
கோபம், பொறாமை, வெளிப்புற நடையின் கம்பீரம், உள்ளார்ந்த மாதுரியம், உறுதியான தைரியம், மற்றும் ஒழுங்கான தயாரிப்பு—இவை வேண்டிய வெற்றிக்கான ‘பரிகர’ (துணை உபகரணம்) ஆகும்।
Verse 14
यत्काठिन्यादिनिर्मुक्तसन्निवेशविशिष्टता तिरस्कृत्यैव मृदुता भाति कोमलतेति सा
கடினத்தன்மை முதலியவற்றிலிருந்து விடுபட்ட சிறப்பு அமைப்பையும் ஒதுக்கிவிட்டு, மிருதுவே ஒளிரும் அமைப்பு ‘கோமலதா’ எனப்படுகிறது।
Verse 15
लक्ष्यते स्थूललक्षत्वप्रवृत्तेर्यत्र लक्षणम् गुणस्य तदुदारत्वमाशयस्यातिसौष्ठवं
பொதுவான (ஸ்தூல) சுட்டுக்களைப் பயன்படுத்தும் போக்கிலேயே இலக்கணம் அறியப்படுமானால், அது குணத்தின் ‘உதாரத்தன்மை’யையும், உள்ளார்ந்த நோக்கத்தின் ‘அதி-சௌஷ்டவம்’ (மிகுந்த நுட்பச் செம்மை) யையும் காட்டுகிறது।
Verse 16
अभिप्रेतं प्रति यतो निर्वाहस्योपपादिकाः युक्तयो हेतुगर्भिण्यः प्रौढाप्रौढिरुदाहृता
அபிப்ரேதமான பொருளை நோக்கி உரையைக் நிறுவி நிறைவு வரை நடத்தும், உள்ளடக்கமாக ஹேதுவைத் தாங்கிய யுக்திகள் இருவகை எனக் கூறப்படுகின்றன—ப்ரௌடம் மற்றும் அப்ரௌடம்।
Verse 17
स्वतन्त्रस्यान्यतन्त्रस्य वाह्यान्तःसमयोगतः तत्र व्युत्पत्तिरर्थस्य या सामयिकतेति सा
சுயாதீனமானதோ பிறசார்ந்ததோ ஆகிய (சொல்) அதன் பொருள் வெளிப்புறமும் உள்ளார்ந்தும் உள்ள சூழல் காரணிகளின் சேர்க்கையால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது; அந்தப் பொருள்-நிர்ணயம் ‘ஸாமயிகீ’ (ரூட/பழக்கவழக்க) எனப்படும்।
Verse 18
शब्दार्थवुपकुर्वाणो नाम्नोभयगुणः स्मृतः तस्य प्रसादः सौभाग्यं यथासङ्ख्यं प्रशस्तता
ஒலியிலும் பொருளிலும் உதவும் பெயர் ‘இருமை-குணம்’ உடையதாக நினைக்கப்படுகிறது. அதன் ‘ப்ரஸாதம்’ சௌபாக்யத்தை அளிக்கும்; வரிசைப்படி ‘ப்ரசஸ்ததா’ (பாராட்டத்தக்க தன்மை) கிடைக்கும்।
Verse 19
पाको राग इति प्राज्ञैः षट्प्रपञ्चविपञ्चिताः सुप्रसिद्धर्थपदता प्रसाद इति गीयते
அறிஞர்கள் ‘பாகம்’ (முதிர்ச்சி) மற்றும் ‘ராகம்’ (ரஞ்சகம்/கவர்ச்சி) என்பவற்றை ஆறுவகை விரிவாக்கத்தால் விளக்கியுள்ளனர்; நன்கு அறியப்பட்ட பொருளுடைய, எளிதில் புரியும் சொற்களின் பயன்பாடே ‘ப்ரஸாதம்’ (தெளிவு) எனப் பாடப்படுகிறது।
Verse 20
उत्कर्षवान् गुणः कश्चिद्यस्मिन्नुक्ते प्रतीयते तत्सौभाग्यमुदारत्वं प्रवदन्ति मनीषिणः
எந்த உரையில் அது உச்சரிக்கப்படும்போதே ஏதோ ஒரு சிறந்த குணம் வெளிப்படுகிறதோ, அதனை அறிஞர்கள் ‘சௌபாக்யம்’ மற்றும் ‘உதாரத்வம்’ எனக் கூறுகின்றனர்।
Verse 21
यथासङ्ख्यमनुद्देशः सामन्यमतिदिश्यते समये वर्णनीयस्य दारुणस्यापि वस्तुनः
விளக்க வேண்டிய பொருள் கடுமையோ அச்சமூட்டுவதாகவோ இருந்தாலும், காலத்திற்கேற்ப சரியான வரிசையில் சுட்டிக்காட்டுதல் பொதுநியமமாக விதிக்கப்படுகிறது।
Verse 22
अदारुणेन शब्देन प्राशस्त्यमुपवर्णनं उच्चैः परिणतिः कापि पाक इत्य् अभिधीयते
கடுமையற்ற (அதாருண) சொற்களால் சிறப்பை வர்ணித்தல்—வாக்கின் உயர்ந்த பரிணாமம் அல்லது முதிர்ச்சி—இதுவே ‘பாக’ (கவிதை முதிர்ச்சி) எனப்படுகிறது।
Verse 23
मृद्वीकानारिकेलाम्बुपाकभेदाच्चतुर्विधः आदावन्ते च सौरस्यं मृद्वीकापाक एव सः
முந்திரி திராட்சை (ம்ருத்வீகா), தேங்காய் நீர் (நாரிகேலாம்பு) முதலிய திரவங்களில் செய்யும் பாக வேறுபாட்டால் இது நான்கு வகை. தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் ‘சௌரஸ்யம்’ ம்ருத்வீகா-பாகமே எனக் கொள்ள வேண்டும்।
Verse 24
काव्येच्छया विशेषो यः सराग इति गीयते अभ्यासोपहितः कान्तिं सहजामपि वर्तते
கவிதை விருப்பத்தால் தோன்றும் தனிச்சிறப்பு ‘சராக’ எனப் பாடப்படுகிறது. பயிற்சியால் உறுதிப்பெற்றால் அது இயல்பான காந்தியையும் நிலைநிறுத்தி வெளிப்படுத்தும்।
Verse 25
हारिद्रश् चैव कौसुम्भो नीली रागश् च स त्रिधा वैशेषिकः परिज्ञेयो यः स्वलक्षणगोचरः
ஹாரித்ர (மஞ்சள்), கௌசும்ப (குசும்ப மலர் நிறம்), நீலி—இவ்வாறு ராகம் (நிறமூட்டல்) மூன்று வகை. தன் சொந்த இலக்கண எல்லைக்குள் தனிப்படையாக அறியப்படுவது ‘வைசேஷிக’ (விசேட அறிவு) என உணர வேண்டும்।
Frequently Asked Questions
Ornamentation (alaṅkāra) alone cannot make poetry pleasing; guṇas (core poetic qualities) are necessary, and their presence generates chāyā (a refined poetic aura).
Sāmānya denotes what is universally shareable (across word, meaning, or both), while vaiśeṣika denotes the particular apprehended through its own defining mark (svalakṣaṇa), including specific “colorings” (rāga) of expression.