Adhyaya 341

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे अलङ्कारे नृत्यादावङ्गकर्मनिरूपणम् नाम चत्वरिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथैकचत्वारिंशदधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अभिनयादिनिरूपणं अग्निर् उवाच आभिमुख्यन्नयन्नर्थान्विज्ञेयो ऽभिनयो बुधैः चतुर्धा सम्भवः सत्त्ववागङ्गाहरणाश्रयः

இவ்வாறு அக்னி மகாபுராணத்தின் அலங்காரப் பகுதியில் ‘நடனம் முதலியவற்றில் அங்கச் செயல் நிரூபணம்’ எனும் மூன்றுநூற்று நாற்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது. இப்போது மூன்றுநூற்று நாற்பத்தொன்றாம் அதிகாரம்—‘அபிநயாதி நிரூபணம்’ தொடங்குகிறது. அக்னி கூறினார்: அர்த்தங்களை பார்வையாளரின் முன் நேரடியாகக் கொண்டு வருவது ‘அபிநயம்’ என அறிஞர்கள் கூறுவர். அது நான்கு வகை—சாத்த்விகம், வாசிகம், ஆங்கிகம், ஆஹார்யம்।

Verse 2

स्तम्भादिः सात्त्विको वागारम्भो वाचिक आङ्गिकः शरीरारम्भ आहार्यो बुद्ध्यारम्भप्रवृत्तयः

ஸ்தம்பம் முதலிய நிலைகளால் வெளிப்படுவது சாத்த்விக அபிநயம். சொற்களால் தொடங்குவது வாசிகம்; உடல் செயற்பாடால் தொடங்குவது ஆங்கிகம்; ஆடை-அலங்காரத்தால் தொடங்குவது ஆஹார்யம். புத்தியால் தொடங்கும் செயல்பாடுகளும் இவ்வகைகளிலேயே சேர்க்கப்படுகின்றன।

Verse 3

रसादिविनियोगो ऽथ कथ्यते ह्य् अभिमानतः तमन्तरेण सर्वे षामपार्थैव स्वतन्त्रता

இப்போது அபிப்ராயத்தை (நோக்கத்தை) கருத்தில் கொண்டு ரசம் முதலியவற்றின் சரியான பயன்பாடு கூறப்படுகிறது; அந்த நோக்கம் இல்லையெனில் அனைவரின் ‘சுயாதீனம்’ கூட அர்த்தமற்றதே.

Verse 4

सम्भोगो विप्रलम्भश् च शृङ्गारो द्विविधः स्मृतः प्रच्छन्नश् च प्रकाशश् च तावपि द्विविधौ पुनः

சிருங்கார ரசம் மரபின்படி இருவகை: சம்போகம் (இணைவு) மற்றும் விப்ரலம்பம் (பிரிவு). மேலும் இவ்விரண்டிலும் தலா இருவகை உண்டு: பிரச்சன்னம் (மறைவு) மற்றும் பிரகாசம் (வெளிப்படை).

Verse 5

विप्रलम्भाभिधानो यः शृङ्गारः स चतुर्विधः पूर्वानुरागानाख्यः प्रवामकरुणात्मकः

விப்ரலம்பம் எனப்படும் சிருங்கார ரசம் நான்கு வகை: (1) பூர்வானுராகம், (2) பிரவாசம், (3) மானம், (4) கருணாத்மகம் (கருணை கலந்த பிரிவு).

Verse 6

एतेभ्यो ऽन्यतरं जायमानमम्भोगलक्षणम् विवर्तते चतुर्धैव न च प्रागतिवर्तते

இவற்றில் ஏதாவதொன்றிலிருந்து தோன்றி, நோக்கமுடைய பொருளை வெளிப்படுத்தும்—சம்போக-லட்சணமுடைய—வ்யஞ்சக பாவம் நான்கு முறைகளிலேயே விரிகிறது; முன் கூறிய தத்துவ எல்லையை அது மீறாது.

Verse 7

स्त्रीपुंसयोस्तदुदयस्तस्य निर्विर्तिका रतिः निखिलाः सात्त्विकास्तत्र वैवर्ण्यप्रलयौ विना

பெண்-ஆண் இருவரின் இணைவு ஒன்றுகூடலால் அவர்களிடத்தில் ரதியின் நிறைவேற்றம் (இன்பமளிக்கும் காம அனுபவம்) தோன்றுகிறது; அந்தச் செயலில் எல்லாப் பாவங்களும் சாத்த்விகம்—ஒளி/நிற இழப்பு (வைவர்ண்யம்) மற்றும் சோர்வு/சிதைவு (ப்ரலயம்) இன்றியே.

Verse 8

धर्मार्थकाममोक्षैश् च शृङ्गार उपचीयते आलम्वनविशेषैश् च तद्विशेषैर् निरन्तरः

தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகிய கருப்பொருள்களால் சிருங்கார ரசம் வளர்க்கப்படுகிறது; மேலும் ஆலம்பனம் (ஆதாரமான நபர்/பொருள்) என்பவற்றின் சிறப்பு வகைகளாலும் அவற்றின் தனித்த அம்சங்களாலும் அது இடையறாது விரிவடைகிறது.

Verse 9

शृङ्गारं द्विविधं विद्याद्वाङ्नेपथ्यक्रियात्मकम् हासश् च तुर्विधो ऽलक्ष्यदन्तः स्मित इतीरितः

சೃங்கார ரசம் இருவகை—(1) வாக்கு மற்றும் நேபத்யம்/வேடம்-அலங்காரம் மூலம் வெளிப்படுவது, (2) செயல் மூலம் வெளிப்படுவது. ஹாஸ்யம் நான்கு வகை; பற்கள் தெரியாதது “ஸ்மிதம்” எனப்படும்.

Verse 10

किञ्चिल्लक्षितदन्ताग्रं हसितं फुल्ललोचनम् विहसितं सस्वनं स्याज्जिह्मोपहसितन्तु तत्

பற்களின் முனை சிறிதளவு தெரிந்து கண்கள் மலர்ந்திருப்பது “ஹஸிதம்”. ஒலியுடன் இருப்பது “விஹஸிதம்”; வளைந்த/சாய்ந்த விதத்தில் இகழ்ச்சியாக இருப்பது “ஜிஹ்மோபஹஸிதம்” எனப்படும்.

Verse 11

सशब्दं पापहसितमशब्दमतिहासितं यश्चासौ करुणो नाम स रसस्त्रिविधो भवेत्

ஒலியுடன் கூடிய சிரிப்பு “பாபஹஸிதம்”; ஒலி இல்லாத சிரிப்பு “அதிஹஸிதம்”. இவ்வாறு “கருண” எனப்படும் ரசம் மூன்று வகையெனக் கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 12

धर्मोपघातजश्चित्तविलासजनितस् तथा शोकः शोकाद्भवेत् स्थायी कः स्थायी पूर्वजो मतः

தர்மத்திற்கு உபகாதம்/மீறல் ஏற்பட்டால் சோகம் உண்டாகிறது; மனத்தின் பலவகை அலைச்சல்கள் (சித்த-விலாசம்) மூலமும் சோகம் பிறக்கிறது. சோகத்திலிருந்து ஸ்தாயீபாவம் எழுகிறது என்று கூறப்படுகிறது—அப்படியானால் முன்னோர் கருதிய ஆதிமையான ஸ்தாயீபாவம் எது?

Verse 13

अङ्गनेपथ्यवाक्यैश् च रौद्रो ऽपि त्रिविधो रसः तस्य निर्वर्तकः क्रोधः स्वेदो रोमाञ्चवपथुः

அங்க-அபிநயம், நேபத்யம்/வேட-அரங்கப் प्रस्तुதி, மற்றும் வாக்கிய-உரையாடல் ஆகியவற்றால் “ரௌத்ர” ரசமும் மூன்று வகையாகும். இதன் காரணம் கோபம்; வெளிப்பாடுகள் வியர்வை, ரோமாஞ்சம், நடுக்கம்.

Verse 14

दानवीरो धर्मवीरो युद्धवीर इति त्रयम् वीरस्तस्य च निष्पत्तिहेतुरुत्साह इष्यते

வீரன் மூன்று வகை—தானவீரன், தர்மவீரன், யுத்தவீரன்; அத்தகைய வீரத்தைக் கைகூடச் செய்யும் ஏற்ற காரணம் உற்சாகம் (துணிவான உறுதி) ஆகும்.

Verse 15

आरम्भेषु भवेद्यत्र वीरमेवानुवर्तते भयानको नाम रसस्तस्य निर्वर्तकं भयं

பயமூட்டும் முயற்சிகளில் குறிப்பாக வீரரசம் இணைந்து தோன்றும் ரசமே ‘பயானக-ரசம்’; அதனை உண்டாக்கும் நிர்ணயக் காரணம் பயம்.

Verse 16

उद्वेजनः क्षोभणश् च वीभत्सो द्विविधः स्मृतः उद्वेजनः स्यात् प्लुत्याद्यैः क्षोभणो रुधिरादिभिः

வீபத்ஸ ரசம் இருவகை—(1) உத்வேஜனம், (2) க்ஷோபணம். உத்வேஜனம் பயங்கர அலறல்கள் முதலியவற்றால்; க்ஷோபணம் இரத்தம் முதலான அருவருப்புப் பொருள்களால் உண்டாகும்.

Verse 17

जगुप्सारम्भिका तस्य सात्त्विकांशो निवर्तते काव्यशोभाकरान् धर्मानलङ्कारान् प्रचक्ष्यते

அதில் ஜகுப்ஸா (அருவருப்பு) தொடக்க உணர்வாக அமைந்தால், அதன் சாத்த்விக அங்கம் விலகுகிறது; ஆகவே இப்போது காவியத்தின் அழகை வளர்க்கும் நியமங்கள், அதாவது அலங்காரங்கள், கூறப்படுகின்றன.

Verse 18

अलङ्करिष्णवस्ते च शब्दमर्थमुभौ त्रिधा ये व्युत्पत्त्यादिना शब्दमलङ्कर्तुमिह क्षमाः

இங்கு வ்யுத்பத்தி முதலியவற்றால் சொல்லை அலங்கரிக்க வல்லோர், சொல் (சப்தம்) மற்றும் பொருள் (அர்த்தம்) இரண்டையும் மூன்று வகையாகப் பிரிக்கின்றனர்.

Verse 19

शब्दालङ्कारमाहुस्तान् काव्यमीमांसका विदः छाया मुद्रा तथोक्तिश् च युक्तिर्गुम्फनया सह

காவ்யமீமாஂசக அறிஞர்கள் இவற்றையே சொல்-அலங்காரங்கள் எனக் கூறுவர்—சாயா, முத்திரை, ததோக்தி, யுக்தி, மேலும் கும்பனா (கலைமிகு பின்னல்/அமைப்பு) உடன்।

Verse 20

वाकोवाक्यमनुप्रासश्चित्रं दुष्करमेव च ज्णेया नवालङ्कृतयः शब्दानामित्यसङ्करात्

வாகோவாக்யம், அனுப்ராசம், சித்ரம், மேலும் துஷ்கரம்—இவை சொற்களின் ஒன்பது அலங்காரங்களாக அறியப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் இவை ஒன்றோடொன்று கலக்காமல் தனித்தனியாக வேறுபடுகின்றன।

Verse 21

तत्रान्योक्तेरनुकृतिश्छाया सापि चत्रुव्विधा लोकच्छेकार्भकोक्तीनामेकोक्तेरनुकारतः

இங்கு ‘சாயா’ என்பது பிறரின் சொல்லின் அனுகரிப்பு; அது நான்கு வகை—ஒரே உச்சரிப்பை ஒத்துப்பேசுவதால், பொதுமக்கள், நகைச்சுவை/சாமர்த்தியர், குழந்தைகள் ஆகியோரின் சொற்களில் காண்பதுபோல்।

Verse 22

आभाणकोक्तिर्लोकोक्तिः सर्वसामान्य एव ताः यानुधावति लोकोक्तिश्छायामिच्छन्ति तां बुधाः

ஆபாணக-உக்தி எனப்படுவது, அதாவது பழமொழி (லோகோக்தி), முழுமையாகப் பொதுவானது. மக்கள் பேச்சு தொடர்ந்து நாடும் அந்தப் பழமொழி-வடிவ ‘சாயா’வையே அறிஞர்களும் விரும்புவர்।

Verse 23

छेका विदग्धा वैदग्ध्यं कलासु कुशला मतिः तामुल्लिखन्ती छेकोक्तिश्छाया कविभिरिष्यते

கலைகளில் தேர்ந்த, நுட்பம் பெற்ற, சாமர்த்தியமான அறிவு அந்த நயமிகு சொல்லாட்சியை வரைவதுபோல் பிரதிபலிக்கையில், கவிஞர்கள் அதையே ‘சாயா’—அதாவது ‘சேகோக்தி’—என்று ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்।

Verse 24

अव्युत्पन्नोक्तिरखिलैर् अर्भकोक्त्योपलक्ष्यते तेनार्भकोक्तिश्छाया तन्मात्रोक्तिमनुकुर्वती

பயிற்சியற்ற அல்லது நுட்பமற்ற எல்லா வகைச் சொற்பொழிவுகளும் ‘அர்பகோக்தி’ (குழந்தைச் சொல்) என அறியப்படுகின்றன; ஆகவே ‘அர்பகோக்தி’ எனப்படும் கவிதை-நிழல், அந்த வகைச் சொற்களையே மட்டும் பின்பற்றுவது ஆகும்.

Verse 25

विप्लुताक्षरमश्लीलं वचो मत्तस्य तादृशी या सा भवति मत्तोक्तिश्छायोक्ताप्यतिशोभते

எழுத்துகள் குழம்பியதும் அசிங்கச் சொற்களும்—அவை மதுவில் மயங்கியவனுடையவை என்றால்—அதே இயல்பை அடையும்; ஆனால் ‘மத்தோக்தி’ எனப்படும் நிழல்-உக்தி, வெறும் பின்பற்றலாக இருந்தாலும், மிகச் சிறப்பாகத் தோன்றலாம்.

Verse 26

अभिप्रायविशेषेण कविशक्तिं विवृण्वती मुत्प्रदायिनीति सा मुद्रा सैव शय्यापि नो मते

ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்தின் மூலம் கவியின் வெளிப்பாட்டு வல்லமையை வெளிப்படுத்தி, நோக்கமிட்ட பொருளை அளிப்பது ‘முத்ரா’ எனப்படுகிறது; எங்கள் கருத்தில் அதேதே ‘சய்யா’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 27

उक्तिः सा कथ्यते यस्यामर्थको ऽप्युपपत्तिमान् लोकयात्रार्थविधिना धिनोति हृदयं सतां

உலகியலான தொடர்பு முறைக்கு ஏற்ற சொல்லாக்கத்தால், காரணமுள்ள சாதாரண பொருள்கூட நல்லோரின் உள்ளத்தை கவரும் வகையில் அமைந்தது ‘உக்தி’ எனப்படுகிறது.

Verse 28

उभौ विधिनिषेधौ च नियमानियमावपि विकल्पपरिसङ्ख्ये च तदीयाः षडथोक्तयः

இங்கு ஆறு வகையான அர்த்தவாக்கியங்கள் கூறப்படுகின்றன—விதி மற்றும் நிஷேதம்; நியமம் மற்றும் அநியமம்; மேலும் விகல்பம் மற்றும் பரிசங்க்யா (உள்ளார்ந்த விலக்கல்).

Verse 29

अयुक्तयोरिव मिथो वाच्यवाचकयोर्द्वयोः योजनायै कल्प्यमाना युक्तिरुक्ता मनीषिभिः

ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பில்லாத வாச்யம் (பொருள்) மற்றும் வாசகம் (சொல்) என்ற இரண்டையும் இணைக்கக் கருதி அமைக்கப்படும் தொடர்பை அறிஞர்கள் ‘யுக்தி’ எனக் கூறுவர்।

Verse 30

पदञ्चैव पदार्थश् च वाक्यं वाक्यर्थमेव च विषयो ऽस्त्याः प्रकरणं प्रपञ्चश्चेति षड्विधः

சாஸ்திரத்தின் அமைப்பு ஆறு வகை: பதம், பதார்த்தம், வாக்கியம், வாக்கியார்த்தம், விஷயம், பிரகரணம், மற்றும் பிரபஞ்சம் (விரிவான விளக்கம்) எனும் கூறுகள் ஆகும்।

Verse 31

गुम्फना रचनाचर्या शब्दार्थक्रमगोचरा शब्दानुकारादर्थानुपूर्वार्थेयं क्रमात्त्रिधा

‘கும்பனா’ என்பது சொல் மற்றும் பொருள் ஆகியவற்றின் வரிசை அமைப்பை நோக்கும் இயற்றல்-ஒழுக்கம். அது முறையே மூன்று வகை: (1) சொற்களின் ஒத்தமைவு/வரிசை, (2) பொருள்களின் வரிசை, (3) சொல்-பொருள் இரண்டின் இணைவரிசை।

Verse 32

उक्तिप्रत्युक्तिमद्वाक्यं वाकोवाक्यं द्विधैव तत् ऋजुवक्रोक्तिभेदेन तत्राद्यं सहजं वचः

உக்தி மற்றும் பிரத்யுக்தி கொண்ட அமைப்பு ‘வாகோவாக்கியம்’ (உரையாடல்) எனப்படும்; அது இருவகை. ர்ஜு-உக்தி, வக்ர-உக்தி என்ற வேறுபாட்டில் முதலாவது இயல்பான நேர்மையான சொல் ஆகும்।

Verse 33

सा पूर्वप्रश्निका प्रश्नपूर्विकेति द्विधा भवेत् वक्रोक्तिस्तु भवेड्भङ्ग्या काकुस्तेन कृता द्विधा

அது இருவகை: (1) பூர்வப்ரஷ்நிகா, (2) ப்ரஷ்நபூர்விகா. வக்ரோக்தி என்பது பங்கீ (வாக்கியத் திருப்பு) மூலம் தோன்றும்; அதே பங்கீயால் ‘காகூ’ (சுட்டும் உச்சரிப்பு/மறைநயம்) கூட இருவகையாகும்।